အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း 107

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်ကျင်း၏အစ်မကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့် ဒုတိယအိမ်တစ်ခုလုံးက သူတို့ကို လူကိုယ်တိုင် သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

သူတို့သည် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ရဲကြသည် မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ သုံးဦးသာ သွားကြသည်။

သူတို့သည် အထုပ်အပိုး ကြီးကြီးများ ယူရဲသည် မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့ကိုယ်တိုင် လုပ်သည့် အဝတ်အစားနှစ်စုံနှင့် လက်ဖက်ခြောက်၊ ဝိုင်အနည်းငယ် စသည့် သေးငယ်သော်လည်း ရိုးသားသည့် လက်ဆောင်များကို ယူသွားကြသည်။

ဟန်လော့မေသည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို အိမ်တွင် ညစာ စားရန် ထားခဲ့သည်။

လီရွှေချန်ကလည်း ရှိနေသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ပွင့်လင်းသည့် သဘောထား ရှိသည်။ လီရွှေချန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေသော်လည်း ဤသူသည် သူ့ယောက်ဖ၏မိသားစု ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ ဒါကြောင့် သူက သူတို့ကို ပိုအရေးပေးသည်။ ယောက်ျားနှစ်ဦးတို့သည် နွေးထွေးစွာ စကားပြောကြသည်။ အမျိုးသမီးများ အကြောင်းကို ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ဟန်လော့မေသည် အလွန် ဖော်ရွေသည်။ သူမသည် မောင်ဖြစ်သူ၏စကားကို လေးစားသဖြင့် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလုပ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏စကားများနှင့် အပြုအမူများက လုကျောင်းယွဲ့ကို အလွန် ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း ပြသနေသည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့ရှေ့တွင် တစ်ကြိမ်ထက်မနည်း ပြောသည်။ “ဘယ်သူက လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်ရလဲ၊ သူက ကံကောင်းတဲ့လူ ဖြစ်တယ်”

ညစာ စားပြီးနောက် လီမိသားစုနှင့် ခဏ နေပြီးမှ ဒုတိယအိမ်မှ သုံးဦးသည် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။

ဒုတိယအိမ်၏မိသားစုသည် မြည်းလှည်းနှင့် လာကြသည်။

အိမ်ပြန်သည့်လမ်းတွင် မိန်ရှီသည် ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လုမင်ဟိုင်ကို လှုပ်ယမ်းပြီး ပြောသည်။ “ကျင်းမောင်လေးရဲ့အစ်မက ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့လူ၊ ပုံစံကလည်း ကောင်းတယ်၊ မြင်ရတာ ကံကောင်းတဲ့လူပဲ”

လုမင်ဟိုင်က သူမကို ရယ်သည်။ “ကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောလွန်းလို့ အိမ်နီးနားချင်း ရောက်တော့မယ်၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ချိုမြိန်နေရတာလဲ”

မိန်ရှီက သူ့ကို အပြစ်တင်သည်။ “ကျွန်မက အမှန်အတိုင်း ပြောတာ၊ ညီမလေးလော့မေက ကိုယ်တိုင် မပြောရင် သူက ကျေးလက်ကလူဆိုတာ ကျွန်မ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ကံမကောင်းရမှာလဲ၊ လူဆိုးထိန်းလီက သူ့ထက် အသက်နည်းနည်း ကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ အသက်ကြီးရင် ဇနီးကို ပိုချစ်တယ်၊ လူဆိုးထိန်းလီက အေးစက်တဲ့မျက်နှာ ရှိပေမဲ့ လူကောင်းတစ်ဦး ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ညီမလေးလော့မေက ကျွန်မတို့ရဲ့ကျောင်းယွဲ့ကို ဘယ်လောက် သဘောကျလဲဆိုတာ ကျွန်မ မြင်ရတယ်၊ သူ့သားက ငယ်သေးလို့သာ၊ သူ ကျောင်းယွဲ့ကို သူ့ချွေးမအဖြစ် လက်ထပ်စေချင်တာကို ကျွန်မ မြင်ရတယ်”

ဒီအရာကို ပြောသောအခါ လုမင်ဟိုင်က ဂုဏ်ယူသည်။ “ငါတို့ရဲ့သမီးက ကောင်းတယ်လေ၊ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းတာ မဟုတ်ဘူး”

မိန်ရှီက သူ့ကို အပြစ်တင်သည်။ “ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းတာ မဟုတ်ဘူး”

နောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိဘများ၏စကားကို ကြားပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမကို ချွေးမအဖြစ် လက်ထပ်စေချင်သည် ဆိုသည့်စကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် ရဲလာသည်။

ချွေးမအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ယောင်းမအဖြစ် ဖြစ်သည်။

သူမ၏အမေက ဟန်ကျင်း၏အစ်မကို ညီမလေးလော့မေဟု အော်ပြီး ခေါ်နေသည်ကို တွေးပြီး ဟန်ကျင်း၏အစ်မက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး ဘာပြောရမလဲ မသိဖြစ်နေသည်ကို တွေးပြီး လုကျောင်းယွဲ့က ထပ်ရယ်သည်။

မြည်းလှည်းက ရွာထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်သွားသည်။ ရွာသားအချို့က လုမင်ဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဒုတိယအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် ပထမအိမ်၏ခြံရှေ့ကို ဖြတ်သွားရသည်။ မြည်းလှည်း ရောက်သည်နှင့် လူသုံးဦး ခြံတံခါးထဲသို့ ဝင်တော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီကို လာနေသည့် မြည်းလှည်းကို ကြည့်ပြီး လုမင်ချွမ်းသည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဒုတိယသား…”

လုမင်ဟိုင်သည် လူသုံးဦးကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်ပြီး သူတို့၏ဘေးမှ မြည်းလှည်းနှင့်အတူ ဖြတ်သွားသည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောသည်။ “သူနဲ့ ဟူရှီ ဒီတစ်ခါ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ခံရပုံရတယ်”

လုကွမ်းကျိသည် မြည်းလှည်း အိမ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ကြိုဆိုသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ဆောင် ပြောသည်။ “ဖြစ်သင့်ပါတယ်၊ တခြားသူကို ထိခိုက်ဖို့ လုပ်တော့ ဘာလို့ မတွေးတာလဲ”

107 02

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ယူသည်။ ဤအထုပ်ထဲတွင် ဟန်လော့မေ၏ အဝတ်ဟောင်းများ ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လီရွှေချန်နှင့် ဟန်လော့မေအတွက် အဝတ်အစားတစ်စုံစီ လုပ်ပြီး ပေးပို့ခဲ့သည်။ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် အထုပ်ကြီးတစ်ခု ယူလာခဲ့သည်။ အဝတ်ဟောင်းများဟု ဆိုသော်လည်း ၎င်းတို့က အသစ် ၇၀% သို့ ၈၀% အထိ ရှိနေသေးသည်။ ဟန်လော့မေသည် လှပမှုကို ကြိုက်သည်။ ဒါကြောင့် အဝတ်အစားများ၏ အရောင်များက တောက်ပသည်။ ၎င်းတို့သည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လိုက်ဖက်သည်။

“တော်ပြီ၊ စကားနည်းနည်းပဲ ပြော”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်ကို တွန်းပြီး ထွက်သွားရန် မျက်နှာပြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏အဖေ၏စိတ်ခံစားချက်ကို ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူ မှန်သည် ဘယ်သူ မှားသည် ဖြစ်စေ၊ စိတ်ခံစားမှုအရ သူမ၏အစ်ကိုကြီးက သူမအဖေ၏အစ်ကိုရင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုကွမ်းကျိသည် လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။

“ကျင်းဦးလေးရဲ့အစ်မက ဘာမှ မပေါက်ကြားဘူး မဟုတ်လား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါသည်။

ဤကိစ္စက အရင်က အစပြုခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ပထမအိမ်မှ လင်မယားတို့ မကောင်းသည့် အဆုံးသတ်ကို ရလိုသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူတို့က လုအဖိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီးကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ ပထမအိမ်မှ လင်မယားတို့သာ အဆုံးသတ်သွားပါက လုမင်ဟိုင်သည် ဒုတိယသား ဖြစ်သဖြင့် မိဘနှစ်ပါးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလူကြီးလူငယ်နှစ်ဦးကို မကြိုက်ပေ။ သူမသည် တုမိသားစုကို မမေ့သေးပေ။ သူတို့၏မိသားစုအတွက် ပြဿနာ မရှာစေရန် သူမနှင့် လုကွမ်းကျိတို့ ဆွေးနွေးကြသည်။ တစ်ဦးက လီမိသားစုသို့ သွားပြီး ဟန်လော့မေကို ရှာသည်။ ကျန်တစ်ဦးက ကော်တန့်ကို ရှာသည်။

ဒါကြောင့် အမှုတိုင်ကြားသူ၏မိသားစုနှင့် လုအဖိုးကြီးတို့ကို ‘ညွှန်ပြသူ’ ကောင်း ရှိခဲ့သည်။ ထိုကြားဝင်ပြောဆိုမည့်လူသာ မရှိပါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖြေရှင်းသည့်ကိစ္စ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ဟူရှီကတော့ ဘေးထွက်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့က လင်မယား ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးက ဂုဏ်ယူပါက တခြားတစ်ဦးလည်း ဂုဏ်ယူသည်။ လုမင်ချွမ်း ထွက်လာချင်ပါက သူမကို ခေါ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကနေ ကောင်းခြင်း ဖြစ်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏အဆုံးသတ်က မကောင်းပါဟု တွေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အရင်ဘဝတွင် လုအဖိုးကြီး၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိထားသည်။ ဟူရှီက စွန့်ပစ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့ မှန်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဟူရှီသည် အိမ်သို့ တောင်းပန်ရန် လာသည်။ လုအဖိုးကြီးသည် လူအများအပြားရှေ့တွင် သူမသည် ဇနီးကောင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးကြောင်း ပြောသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် လူအများအပြားရှေ့တွင် ကွာရှင်းမည်ဟု ပြောသည်။

ဟူရှီသည် အသနားခံသည်။ လုအဖိုးကြီး ဘယ်လို ပြောပြော သူမက မသွားပေ။ သူမသည် သားနှင့်မြေးအကြောင်းကို ပြောပြီး လုမင်ချွမ်းကို ကွာရှင်းခြင်း မပြုလုပ်ရန် ပြောသည်။

ဟူရှီကတော့ ဘယ်လိုမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ သူမ၏မိဘအိမ်ကလည်း သူမကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ မနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘများက သူမ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး တစ်ဝက်လောက် ငိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အစ်ကိုများနှင့် ယောက်ဖများက သူမကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံကြပေ။ သူတို့သည် သူမကို မြန်မြန် ထွက်ခွာပြီး သူတို့၏မိသားစုကို ပြဿနာ မပေးရန် ပြောကြသည်။

ဟူရှီသည် သူမ၏မိဘအိမ်တွင် တစ်ညလုံး နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့ မနက်စောစော လုမိသားစုအိမ်ကို လာခဲ့သည်။ သူမသည် လုမိသားစုက ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော၊ သူမက မသွားဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏သားကြီးက မရိုသေဘူးဆိုရင်တောင် သူမမှာ သားငယ် ရှိသည်။ သားငယ်က သူ့ယောက်ျား၏ စိတ်နေသဘောထားကို အမွေခံရပြီး ရိုးသားသည့်လူ ဖြစ်သည်။ သူမကို လုံးဝ စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟူရှီသည် အသိဉာဏ်မဲ့နေသည်ကို တွေ့သောအခါ လုအဖိုးကြီးသည် ဒေါသထွက်သည်။ သို့သော် လူအများရှေ့တွင် သူက တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်ပေ။ သူက ဟူရှီကို ဆွဲထုတ်ပြီး မောင်းထုတ်ရန် လူကို ခိုင်းရသည်။

ချူထွေးဟော်က ဟူရှီ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး ဆွဲထုတ်ရန် ကူညီသည်။

“အမေ၊ အနာဂတ်မှာ အမေရဲ့သားနှစ်ဦးနဲ့ မြေးတွေက သူများရှေ့မှာ ခေါင်းမော့ပြီး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေ ဆက်နေချင်နေသေးရင် နေပေါ့”

ချူထွေးဟော်က စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏စကားများက အဆိပ် ဖြစ်သည်။

ဟူရှီသည် သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်သည်။

“ကျွန်မ ပြောတာကို အမေ စဉ်းစားပါ၊ ကျွန်မက ရန်အစ်ကိုကြီးအတွက်ပဲ” အို… ဒီအရာက၊ သူမ အရင်က မဟုတ်သည့် မိန်းမ ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို မမေ့သေးပေ။

107 03

ဟူရှီသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ရပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချူထွေးဟော်က သူမကို တွန်းထုတ်သည်ကို မတွန်းလှန်တော့ပေ။

ဟူရှီသည် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဟူမိသားစုသည် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ဖခင်နှင့်မိခင် ရှိနေသေးသဖြင့် သူမအတွက် နေထိုင်ရန် နေရာ ပေးကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ဘဝက အလွန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုသည်။

သေချာပေါက် ဒါက နောက်ပိုင်းကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ညတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်။

သူမသည် ဦးလေးနှင့် ဟန်ကျင်းတို့ ပြဿနာတက်သည်ဟု အိပ်မက် မက်သည်။

ဤလိုအိပ်မက်မျိုးကို သူမသည် မကြာသေးမီက မက်လေ့ရှိသည်။ အကြောင်းအရာများက အတူတူပင်၊ သို့သော် နောက်ဆုံးရလဒ်က မကောင်းပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘဝနှစ်ခုကို ရှင်သန်ခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့တွင် တွေးလျှင် ညတွင် အိပ်မက် မက်မည် ဆိုသည့်သဘောတရားကို နားလည်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်က သူမကို အလွန် စိတ်ပူစေသည်။ မကောင်းသည့်ခံစားချက် ရှိသည်။

သူမသည် မအိပ်နိုင်တော့ပေ။ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖယ်ရှားရန် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းပြီး ပန်းထိုးသည်။

ဤဖယောင်းတိုင်ကို သူမသည် လိုအပ်သည့်အချိန်အတွက် တမင်တကာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမ၏အရင်ဘဝတွင် မျက်လုံးမကောင်းသည့် ဒုက္ခကို သူမ သိသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အပြင်တွင် ကြက်ဖတွန်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ လုကျောင်းယွဲ့သည် မရပ်သေးပေ။ လုကွမ်းယီသည် ပဲကြိတ်ရန် ထလာသောအခါ သူမ၏အခန်းထဲမှ အလင်းရောင်ကို မြင်သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်သို့ လာပြီး တစ်ခုခု မေးသည်။

သူမ၏အစ်ကိုရှေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့က တစ်ညလုံး ပန်းထိုးခဲ့သည်ဟု မပြောပေ။ သူမက မနက်မှ နိုးလာပြီး မအိပ်နိုင်တော့သဖြင့် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းပြီး ပန်းထိုးသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မီးကို ငြှိမ်းသည်။ မကြာမီ သူမ၏အဖေ ထလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏အဖေက သူမ၏အစ်ကိုလို လွယ်လွယ်ကူကူ မပြောနိုင်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးသည့် ဟန်ကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယိတို့သည် သူတို့၏ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

မြစ်ပေါ်တွင် ရွက်လှေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သည့်လှေပေါ်တွင် လူများပြည့်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး မိန်ကျွမ်းယိသည် ကျိန်ဆဲသည်။ “ရန်ချင်ရှန်းက ငါတို့ကို ပုံချခဲ့တာပဲ”

******

108 01

အခန်း 108 အပြန်အလှန် ဆဲဆိုခြင်း

ညက ရေလို အေးစိမ့်နေသည်။ ငွေရောင်လသည် ပန်းကန်ပြားကဲ့သို့ လုံးဝန်းနေသည်။

လရောင်အေးအေးသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထိုးကျနေပြီး ငွေရောင်လှိုင်းလုံးလေးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသင့်သော ညနက်ပိုင်းတွင် ဤနေရာ၌ မီးတောက်များ ထိုးထွက်နေသည်။ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော လှေပြားပေါ်တွင် လူငါးယောက်မှ ခြောက်ယောက်သာ ရပ်နိုင်သည်။ နှစ်ဦးက လှေလှော်ပြီး ကျန်သူများသည် လက်တစ်ဖက်တွင် မီးတိုင်ကို ကိုင်ကာ ကျန်တစ်ဖက်တွင် ဓားကြီးများကို ကိုင်ထားသည်။ လှေတစ်စင်းသည် ကြောက်စရာမရှိသော်လည်း ဆယ်ဂဏန်းများစွာရှိသော လှေများတွင် လူပေါင်း ၄၀ မှ ၅၀ ခန့်ရှိနေလျှင်တော့ ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လှေ၏ ဦးပိုင်းတွင်လည်း လူများပြည့်နေပြီး လူတိုင်းက ဓားကြီးများကို ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

ပြောစရာမလိုပေ။ သူတို့သည် ရေလမ်းများတစ်လျှောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖြစ်စေသော ရေဓားပြများနှင့် တွေ့ဆုံနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်နျန်ခရိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး ဆူးဟန်နှင့် အခြားနေရာများသို့ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း များစွာနှင့်အတူ ခရီးသွားလာရသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသော်လည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိသည်။ ဦးတည်ရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ကွဲကွာသွားကြသည်။ ရန်ချင်ရှန်းနှင့် အပြန်ခရီးအတွက် အချိန်သတ်မှတ်ပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းနှင့် အခြားသူများကိုခေါ်ကာ အိမ်နှင့်ဆိုင်ကြီးများသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူတို့ ယူလာသော သားရေများသည် ကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်ငွေများအားလုံးကို အနီးအနားရှိ ခရိုင်များမှ ဆန်ဝယ်ယူရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆိပ်ကမ်းသို့ သယ်ယူခိုင်းပြီးနောက် လှေပေါ်သို့ တင်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထွက်ခွာရန် အချိန်နီးကပ်လာသည်။

တူးမြောင်းတစ်လျှောက် အပြန်ခရီးတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ကျူကျိုးမြစ်သို့ ရောက်သောအခါ မြစ်သည် ကွေ့ကောက်ပြီး ရေလမ်းသည် ရှုပ်ထွေးသည်။ ဤသည်မှာ ရေဓားပြများ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသောနေရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကုန်လှေကြီး လေးငါးစင်းနှင့်အတူ ခရီးသွားလာနေကြသည်။ လှေနှင့်အတူ ပါလာသော သက်တော်စောင့်များလည်း အများအပြား ရှိသောကြောင့် လူများက အလွန်အမင်း မစိုးရိမ်ခဲ့ကြပေ။ မည်သူသိမည်နည်း၊ သူတို့သည် နတ်မိစ္ဆာဂူစွန်းသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် မြူများ ဆိုင်းလာသည်။ မြူများ ကွယ်ပျောက်သောအခါ သူတို့၏လှေသည် အခြားကုန်လှေများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုလှေပေါ်တွင် ရှိသင့်သော ရန်ချင်ရှန်းသည် တစ်ဖက်လှေပေါ်သို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်သွားမှန်း မသိပေ။ သူသည် လှေဦးတွင် ရပ်နေပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။ ဟန်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် နားမလည်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ယခင်က သံသယများသည် နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုသွားသည်။ ဤလူသည် ရေဓားပြများ၏ အတွင်းလူပင်။

သို့သော် သူသည် ဤမျှလောက် ကြိုးစားရသည်အထိ သူတို့က မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသနည်း။

လှေပေါ်ရှိ ဟုန်ဖာစီးပွားရေးလုပ်ငန်း ပိုင်ရှင်ချီချွမ်းရှန်၏ ညစ်ပတ်နေသောမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟန်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ငါးကြီးဖမ်းနေစဉ် ငါးငယ်လေးများသာ ပါလာခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ပစ်မှတ်သည် သူတို့မဟုတ်ပေ။

“ဟေ့၊ တစ်ဖက်လှေပေါ်က လူတွေ။ မြန်မြန် လက်နက်ချကြ။ ရိုးသားမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပြေနဲ့ လွတ်သွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေ့ မင်းတို့တွေကို ဒီနတ်မိစ္ဆာဂူစွန်းမှာ နစ်မြုပ်စေမယ်” တစ်ဖက်လှေပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ဤဟစ်အော်သံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှေပြားပေါ်ရှိ ရေဓားပြများအားလုံးသည် သူတို့၏ဓားကြီးများဖြင့် လှေ၏ဘေးဘက်ကို ရိုက်ခတ်ကြပြီး အော်လိုက်ကြသည်။ “လက်နက်ချကြ”

“လက်နက်ချကြ”

အသံများစွာ၊ စကားများစွာသည် ရေဓားပြ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း မိုးကဲ့သို့ ထစ်ချုန်းနေသည်။

လှေဦးတွင် ရပ်နေသော ချီချွမ်းရှန်သည် တစ်ဖက်လှေပေါ်မှ ရန်ချင်ရှန်းကို မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ “ရန်ချင်ရှန်း၊ ငါ မင်းကို အလွန်ယုံကြည်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်တယ်”

ရန်ချင်ရှန်း၏မျက်နှာတွင် မှိုင်းညို့မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူသည် ဘေးမှ မျက်လုံးတစ်လုံး ပိတ်နေသောလူကို ပြုံးပြသည်။ ထို့နောက် သူသည် ချီချွမ်းရှန်ကို “ငါက မင်းလူ မဟုတ်ဘူး။ ယုံကြည်မှုနဲ့ မယုံကြည်မှုအကြောင်း ပြောစရာ မလိုဘူး။ မင်းက ဉာဏ်ကောင်းရင် လက်နက်ချလိုက်။ ဒါဆို ဓားပြခေါင်းဆောင်က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလုံးလိုက် အပိုင်းလိုက် ဖြစ်မသွားအောင် ထားပေးဦးမှာ”

108 02

“မင်း...”

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ပါးစပ်မှ ဝါးချွန်(သွားကြားထိုးသံလို ဝါးတံအတို)ကို မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တံတွေးထွေးကာ ပြောသည်။ “အပိုစကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့။ မင်းတို့ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ချိန် ပေးမယ်။ အတိုက်အခံ မလုပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ယဉ်ကျေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှည်လျားသည်။ အနက်ရောင် အင်္ကျီအောက်တွင် ကြွက်သားများ ထူထဲနေသည်။ သူ၏မည်းနက်သော မျက်နှာတွင် ကြောက်စရာ ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာသည် ဘယ်ဘက်နဖူးမှ မေးစေ့အထိ ဆင်းလာသည်။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးသည် ချိုင့်ဝင်နေပြီး ကြွက်သားများ ထွက်နေကာ သူ့ကို ကြည့်ရဲသူ မရှိပေ။

တကယ်တော့ သူ့ကို သိသောသူတစ်ဦး ရှိပါက ဤလူသည် ဤနတ်မိစ္ဆာဂူစွန်း အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဓားဒဏ်ရာမင်းကြီးဟု ခေါ်သည့် ရေဓားပြ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိမ့်မည်။ သူ၏လက်အောက်ခံများသည် အယောက် ၁၀၀ ခန့်ရှိသည်။ သူသည် ရက်စက်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်များကို မကြာခဏ လုယက်သည်။ အစိုးရက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤရေပြင်သည် ကွေ့ကောက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤလူသည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ နောက်ကွယ်တွင် ဩဇာကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို သူသည် ဘယ်တော့မှ မလှန်ရဲပေ။ သူသည် ငါးငယ်လေးများကိုသာ လုယက်သည်။ သူသည် အနီးအနားရှိ ရေလမ်းများကို အလွန် ရင်းနှီးသောကြောင့် သူ့ကို ရှာဖွေသော အစိုးရအရာရှိများသည် အချည်းနှီး ပြန်သွားရသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ မည်သူကမှ သူ့ကို မထိန်းတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ဟုန်ဖာစီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုတည်းသာ ဤလှေပေါ်တွင် မရှိပေ။ ကျင်းရှုန် ဟုခေါ်သော အခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းနှင့် အမည်ပင် မရှိသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်လေးများလည်း ရှိသည်။ ဟုန်ဖာ နှင့် ကျင်းရှုန် နှစ်ခုစလုံးသည် ကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ မဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် သူတို့သည် အလယ်အလတ်အဆင့် အောက်တွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ရေကုန်သည်များအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသောအခါ သေးငယ်သော လုပ်ငန်းများနှင့် မကျေနပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆူးဟန်နှင့် အခြားနေရာများသို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

တကယ်တော့ ကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် အခြားစီးပွားရေး လုပ်ငန်းများနှင့် ပူးပေါင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် ဩဇာကြီးမားပြီး အဖြူနှင့် အမည်း နှစ်ခုစလုံးနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိသောကြောင့် သူတို့ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် နတ်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများပင် ရှောင်ရှားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် ဝမ်နျန်ခရိုင်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော တာ့ချန်နိုင်ငံအတွက် ဝမ်နျန်ခရိုင်သည် ရေထဲမှ ပင်လယ် အမှုန်အမွှားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်နျန်ခရိုင်ရှိ ကြီးမားသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများသည် သေးငယ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် သေးငယ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဖြစ်သော်လည်း ချီချွမ်းရှန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိရန်အတွက် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ သူသည် လူများက သူ့ကို စားသောက်စေရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ချီချွမ်းရှန်သည် လှေဦးမှ ဆင်းလာပြီး ပိန်လှီသော သက်လတ်အရွယ် လူတစ်ဦးကို ပြောသည်။ “အဘိုးကြီးလီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ကံဆိုးတာပဲ။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

လီစုန့်ဖာသည် ကျင်းရှုန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချီချွမ်းရှန်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရေကုန်သည်များအဖြစ်မှ စတင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးမရှိပါက လှေတစ်စင်းတည်းတွင် အတူရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီခွေးသားတွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ရအောင်” လီစုန့်ဖာသည် အံကြိတ်ကာ ပြောသည်။ ချီချွမ်းရှန်နှင့်အတူ သူသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ သူသည် လူများက သူ့ကို လုယက်စေရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ရေကုန်သည်များအဖြစ်မှ စတင်ခဲ့သော သူများထဲတွင် ရိုးရှင်းသော လူတစ်ဦးမှ မရှိပေ။ တာ့ချန်နိုင်ငံသည် ကျယ်ပြန့်သည်။ ရေကုန်သည်များသည် တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းသို့ ခရီးသွားလာရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသောလူများနှင့် တွေ့ဆုံရပြီး အမျိုးမျိုးသော အန္တရာယ်များကို ကြုံတွေ့ရသည်။ မည်သူကမှ သေမလို အခြေအနေများကို မကြုံတွေ့ဖူးဘဲ မရှိနိုင်ပေ။ ဓားပြများနှင့်လည်း မတွေ့ဆုံဖူးဘဲ မရှိနိုင်ပေ။

ကံကောင်းသော သူများသည် တဖြည်းဖြည်း ချမ်းသာလာကြသည်။ ကံမကောင်းသော သူများသည် မည်သည့်နေရာတွင် သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်နှင့် အတွေ့အကြုံအရ ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာသည် ရိုးရှင်းသော လူများ မဟုတ်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏လူများထဲတွင် ရေဓားပြများ၏ အတွင်းလူ ပါဝင်မည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့် ဤကိစ္စကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

108 03

“ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ လူအများကြီးပဲ” စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်လေး၏ ပိုင်ရှင်တစ်ဦးက ပြောသည်။

“ဒါဆို ဘာလုပ်မလဲ။ သူတို့က မင်းတို့ကို လုယက်ပြီး မြစ်ထဲမှာ ငါးစာကျွေးဖို့ ပစ်ချတာကို မင်းတို့ လက်ခံမှာလား” လီစုန့်ဖာသည် ဒေါသကြီးသော စိတ်နေသဘောထားရှိသောကြောင့် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ နှစ်ယောက်သာ ခေါင်းမဆောင်ရင် ကျွန်တော်တို့က လိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” အခြားစီးပွားရေး လုပ်ငန်းငယ်လေး၏ ပိုင်ရှင်က ပြောသည်။ သူ့စကားထဲတွင် အပြစ်တင်သည့် သဘော ပါဝင်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီစုန့်ဖာသည် ဒေါသထွက်ပြီး ဆံပင်များပင် ထောင်လာသည်။ “အစတုန်းက မင်းတို့က ငါတို့ကို တောင်းပန်ပြီး ဝင်လာတာ။ ငါတို့က မင်းတို့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး”

ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့၏အရင်းအနှီးသည် ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ သူတို့သည် ခရီးသည် အလွန်ဝေးကွာပြီး ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ကုန်လှေအငှား၊ သက်တော်စောင့်များ ငှားရမ်းခြင်းနှင့် ရေလမ်းများတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းခများ ပေးဆောင်ခြင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ပိုက်ဆံဖြင့် ဤမျှကြီးမားသောလှေကို မသုံးနိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာနှင့် ပူးပေါင်းကာ တောင်ပိုင်းသို့ အတူတူသွားရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရေလမ်းကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ သတိထားခြင်းသည် နားလည်နိုင်သည်။

ဤစီးပွားရေး လုပ်ငန်းများသည် ကြီးသည်၊ သေးသည် အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ ဝမ်နျန်ခရိုင်အပြင် အနီးအနားရှိ ခရိုင်များမှ ကုန်သည်များလည်း ပါဝင်သည်။ ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့သည် ဤမျှလောက်များသော လူများနှင့် ပူးပေါင်းရန် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူငယ်ချင်းများက သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်လာခဲ့သောကြောင့် လူများစွာ ပါဝင်လာကြသည်။ မူလက ကုန်လှေတစ်စင်းသာ ငှားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကုန်လှေ လေးစင်းအထိ ဖြစ်လာသည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် အမြတ်အစွန်းရှိသော လုပ်ငန်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိသောကြောင့် လိုက်လာသူများစွာ ရှိသည်။ သို့သော် ယခင်က သူတို့သည် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ခေါင်းဆောင်လို့ ကံကောင်းတယ် ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ယခု အခက်အခဲအနည်းငယ် ကြုံတွေ့သောအခါ သူတို့သည် အပြစ်တင်လာကြသည်။ လီစုန့်ဖာသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ အခု အရေးကြီးတာက ဒီလူတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာပဲ” ချီချွမ်းရှန်သည် သူ့နောက်မှ ဆွဲယူလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီ”

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီသည် ဤလှေကို ကာကွယ်ပေးရန် တာဝန်ရှိသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းကို ရယူရန်အတွက် သူ၏ကိုယ်ရံတော်လုပ်ငန်းမှ လူ ၃၀ ကျော်သည် ပါဝင် လာကြသည်။ ဤရေဓားပြများ ပေါ်လာသောအခါ သက်တော်စောင့် ခေါင်းဆောင်လီသည် ချက်ချင်း အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏လက်အောက်ခံများကို သတိထားရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို ငှားရမ်းထားသော ပိုင်ရှင်က အော်ခေါ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ပြေးလာသည်။

သူသည် ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီး လက်များကို ဆုပ်ပြီး ပြောသည်။ “ပိုင်ရှင်ချီ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ရံတော်လုပ်ငန်းက ဒီလုပ်ငန်းကို ယူထားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီလှေရဲ့လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”

“မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ချီချွမ်းရှန်သည် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောသည်။

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီ မပြောခင်အထိ သူ၏စိတ်သည် စိတ်ပူနေသည်။ လူများသည် အကျိုးအမြတ်ကို ရှာဖွေပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားကြသည်မှာ ပုံမှန်ပင်။ သူသည် အန္တရာယ်ကို ကြုံတွေ့သောအခါ ပိုင်ရှင်ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသော ကိုယ်ရံတော် ခေါင်းဆောင်များနှင့် အမြဲတွေ့ဆုံဖူးသည်။ သက်တော်စောင့် ခေါင်းဆောင်လီ၏ စကားသည် သူ၏စိတ်သဘောထားနှင့် အရည်အချင်းသည် အလွန်မြင့်မားကြောင်း ပြသနေသည်။

“ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းနှစ်ခုက လိုအပ်တဲ့အခါ စွန်းဖုန်း ကိုယ်ရံတော် လုပ်ငန်းကို အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ပါ့မယ်” ချီချွမ်းရှန်သည် ဤစကားသည် အလွန် အားမပေးနိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း ပြောခဲ့သည်။

“ဒါဆို အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီက ပြုံးသည်။

လူသုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး ပြုံးကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် မည်မျှ စိတ်ပူပန်နေသည်ကို မေ့သွားကြသည်။

108 04

ရယ်ပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီသည် မျက်ခုံးများတွန့်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။ “တစ်ဖက်လူတွေက များတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ရင် အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီရေဓားပြတွေက ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့လက်အောက်ခံတွေက လူအများကြီးကို သတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့အားလုံးက ရေကူး ကျွမ်းကျင်ကြလိမ့်မယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသောအားကိုးက သူတို့က လှေပေါ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်တဲ့အတွက် လှေကို ဖောက်ဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟုတ်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဒီလောက် အချိန်ကုန်ခံစရာ မလိုဘူး။ သူတို့က ရေကူးကျွမ်းကျင်သူအချို့ကို လှေကို ဖောက်ဖျက်ခိုင်းရုံပဲ။ လှေပေါ်ကလူတွေက လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းမိမှာပဲ။

“ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာ မှန်တယ်။ ဒါဆို အခု ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ရင် အနိုင်ရနိုင်မလဲ” ချီချွမ်းရှန်က မေးသည်။

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီလူတွေထဲမှာ အစေခံငယ်လေးတွေနဲ့အတူ လာတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ အခု သူတို့ကို ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါဆို လူအများကြီး ရှိလာမယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး”

ချီချွမ်းရှန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါသည်။ “ဒီလူတွေက သေရမှာကို ကြောက်ကြတာ သိသာတယ်။ သူတို့ကို အားကိုးလို့မရဘူး”

ဒါက အမှန်တရားပဲ။ ဒီလူတွေထဲက သတ္တိရှိတဲ့သူတွေက စကားပြောဖို့တောင် မတ်တပ်ရပ် နေနိုင်သေးတယ်။ သတ္တိမရှိတဲ့သူတွေကတော့ မျက်နှာတွေ ဖြူဖတ်နေပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်နေကြပြီ။

“ဟိုလူတွေကိုရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီတစ်ခါ သူလည်း ဒီလှေပေါ် ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး” ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီသည် ဟန်ကျင်းကို မျက်လုံးဖြင့် ပြသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ချီချွမ်းရှန်သည် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လူအုပ်၏နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူအချို့ကို တွေ့သည်။ သူတို့၏အဝတ်အစားများက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ကြီးမားထွားကျိုင်း နေသည်။ ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

“ဟန်ကျင်း။ မင်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလုပ်တဲ့အတွက် သူ့နာမည်ကို မကြားဖူးဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လို ကိုယ်ရံတော် လုပ်တဲ့သူတွေက အဆင့်နိမ့်အလုပ် လုပ်တဲ့အတွက် သူ့အကြောင်းကို ကြားဖူးတယ်။ ဒီလူက ရက်စက်တဲ့လူပဲ။ ကွမ်းကျိ လောင်းကစားရုံကို သူက စောင့်ရှောက်နေတာ”

သူတို့ပြောနေစဉ် ဟန်ကျင်းသည် လူ ၁၀ ဦးကျော်နှင့်အတူ သူတို့ဘက်သို့ လာနေသည်။

ချီချွမ်းရှန်နှင့် အခြားသူများသည် ဤရေဓားပြများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အနိုင်ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး မည်မျှရှိသည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။

ဟန်ကျင်းနှင့် အခြားသူများလည်း ထိုသို့ပင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

လှည့်စားခံရသောအခါ ဒေါသထွက်သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီ သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာရမည်။

သူတို့၏လူ ၁၀ ဦးကျော်ဖြင့် အနိုင်ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ လှေကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့နှင့် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးသည် ဤလှေပေါ်တွင် ရှိသည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် ရေနည်းသောကြောင့် လူများစွာသည် ရေကူးကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိပေ။ ဟန်ကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် ကျေးလက်မှ လာသောကြောင့် ငယ်စဉ်က မြစ်များနှင့် ကန်များတွင် ရေကူးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဟူစန်းနှင့် အခြားသူများကမူ မကျွမ်းကျင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် ချီချွမ်းရှန်နှင့် အခြားသူများကို အသုံးချရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

အခု သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းမှသာ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသည်။

သူတို့အချို့သည် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် လူများကို ခေါ်လာသည်။

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်သောအခါ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ရှိသည်ကို နားလည်ပြီး ပြုံးကြသည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ချီပါ။ ဟုန်ဖာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ။ ဒီလူက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ။ နာမည်က လီပါ။ ကျင်းရှုန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ။ ဒီလူက ကိုယ်ရံတော် ခေါင်းဆောင်လီပါ။ စွန်းဖုန်း ကိုယ်ရံတော်လုပ်ငန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ”

“ကျွန်တော့်နာမည်က ဟန်ပါ။ ဒီလူက မိန်ပါ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ညီအစ်ကိုတွေပါ” ဟန်ကျင်းသည် တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောသည်။

“မင်းက ရန်ချင်ရှန်းရဲ့ ခွေးပါးစပ်ကနေ အလွန် ကပ်စေးနှဲတဲ့ ပိုင်ရှင်လား” မိန်ကျွမ်းယီက ရုတ်တရက် အံ့သြစွာ မေးသည်။

108 05

ချီချွမ်းရှန်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောသည်။ “မင်းက သူပြောတဲ့စကားက ခွေးရဲ့စကားလို့ ပြောပြီးပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခဏရပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ မင်းက ဟာသဉာဏ် ရှိတာကိုး။ ကျွန်တော် မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်ပါတယ်”

လှောင်ပြောင်ခံရသော ချီချွမ်းရှန်သည် မတတ်သာစွာ ပြုံးသည်။ “ဒီပိုင်ရှင် မဖြစ်ခင်က ကျွန်တော်က သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ။ ရန်ချင်ရှန်းကို ဒီလောက် မုန်းတီးတာ ကြည့်ရတာ မင်းလည်း သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရတာပဲ”

“ဟုတ်တာပေါ့။ အခုပြန်စဉ်းစားရင်တောင် သူက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့လိုလူတွေကို တိုက်ခိုက်တာလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘူး” မိန်ကျွမ်းယီက သူ့ကိုယ်သူ သရော်သည်။

“မင်းက မသိသေးဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တောင်ပိုင်းကို သွားဖို့ကိုလည်း ရန်ချင်ရှန်းက အကြံပေးခဲ့တာ”

“ဒါဆို သူက ဒါကို တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ပါးစပ်ထဲ အလိုလို ဝင်လာအောင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိတာက ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အရင်က ရှာဖွေဖူးတယ်။ သူ့ရဲ့မျိုးဆက် သုံးဆက်လုံးက ဒီနေရာက လူတွေပါ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီတောင်ပိုင်းက ရေဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်တာလဲ”

ချီချွမ်းရှန်သည် ခေါင်းခါသည်။ “ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တောင် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး”

“ထားတော့။ အခု ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားသင့်တာက ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လို ကျော်လွှားရမလဲဆိုတာပဲ” ဟန်ကျင်းသည် စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေဓားပြများကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏အမူအရာများ တည်ကြည်သွားသည်။

“အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော အားကိုးက သူတို့က လှေကို ဖောက်ဖျက်ဖို့ စိတ်မပါဘူးဆိုတာပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိလာတယ်” ဟန်ကျင်းက ပြောသည်။

“မင်းရဲ့အတွေးက ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာများ အကြံကောင်းရှိသလဲ”

++++++