အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း 109

လူတိုင်းသည် ဟန်ကျင်းကို ကြည့်ကြသည်။

သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ခုခံရမယ်။ ခံနိုင်သမျှ ခံရမယ်။ ကျွန်တော် ထင်တာက သူတို့က အခြားလှေသုံးစင်းကို ထားခဲ့ဖို့ စိတ်မပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့က အဖွဲ့အစည်းအချို့ကို ပို့လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟိုလှေပြားပေါ်မှာ လူ ၄၀ ကနေ ၅၀ လောက် ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် တွက်ချက်ထားတယ်။ ဟိုလှေပေါ်မှာတော့...”

သူသည် ခဏရပ်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “အခု ညဘက်ဖြစ်နေလို့ ကောင်းကောင်း မမြင်ရဘူး။ တစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူရှိမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ချီချွမ်းရှန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ “မင်းပြောတာက ဟိုလှေပေါ်မှာ လူအများကြီး မရှိဘူးလို့လား”

သူသည် တစ်ဖက်သို့ သေချာကြည့်သည်။ တစ်ဖက်လှေပေါ်တွင် မီးတောက်များ ထိုးထွက်နေပြီး လူများစွာ ရပ်နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်ရသည်။ သို့သော် မီးအလင်းရောင် အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်တို့ နောက်ပြန်ဆုတ်စရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။ လက်နက်ချပြီး သူတို့က လုယက်ပြီးနောက် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကို ကံကြမ္မာကိုပဲ အပ်ရတော့မယ်”

ချီချွမ်းရှန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီကို ကြည့်သည်။ “ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီ၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”

“ကျွန်တော့်ရဲ့အတွေးက ဒီဟန်ညီလေးနဲ့ တူတူပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လှေပေါ်က လူတွေကို ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ခံနိုင်လိမ့်မယ်။ မိုးလင်းတဲ့အထိ ခံနိုင်ရင် သူတို့က တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီရေလမ်းမှာ ကုန်လှေတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သတ္တိရှိမှပဲ ဖြစ်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ပြောသည်။ “ဒါက မခက်ဘူး။ မသေချင်ရင် တိုက်ပွဲဝင်ရမှာပဲ။ ယုန်လေးတောင် ဒေါသထွက်ရင် ကိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို အလွန်အကျွံ ဖိအားပေးလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် တဖြည်းဖြည်း လုပ်ရမယ်။ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က အချိန်ဆွဲဖို့ပဲ။ အချိန်အကြာကြီး ဆွဲနိုင်သမျှ ဆွဲရမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါက မခက်ဘူး။ ခဏနေရင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်”

လူတိုင်းသည် သူ့နည်းလမ်းကို သိချင်ကြသည်။ သို့သော် သူသည် နက်နက်နဲနဲ ပြုံးပြီး အမှန်တရားကို မပြောပေ။ လူတိုင်းသည် မမေးဘဲ နေကြသည်။ ချီချွမ်းရှန်နှင့် အခြားသူများသည် အနည်းငယ် သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် သူ၏သူငယ်ချင်းကို ယုံကြည်သောကြောင့် လူတိုင်းသည် သိချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး စီစဉ်မှုများ စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။

သေရမှာကို ကြောက်သော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းငယ်လေးများကို စည်းရုံးရန် ခြိမ်းခြောက်မှု လိုအပ်သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုတွင် ဟန်ကျင်း၏လက်အောက်ခံများသည် ကျွမ်းကျင်သည်။

“အားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကြ။ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ကောင်တွေလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ မသေချင်ရင် တိုက်ပွဲဝင်ကြ။ မတိုက်ချင်ရင် နောက်မှ မင်းတို့ ဘောင်းဘီထဲမှာ ဆီးသွားလို့ မလှောင်ဘူး။ ငါတို့က မင်းတို့ကို မြစ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်မယ်။ နေရာကို ညစ်ပတ်မှာ မလိုချင်ဘူး” ဟူစန်းနှင့် အခြားသူများသည် ပါးစပ်ဖြင့် ဆဲဆိုနေကြပြီး ထိုလူများကို ရိုက်နှက်ကြသည်။ လူကြမ်းများ၏ ပုံစံသည် ထင်ရှားသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် မကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ဦးတည်းက ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ လူတိုင်းက မိမိကိုယ်ကိုသာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသောကြောင့် သူသည် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ အရိုက်ခံရသည်။

ခေါင်းဆောင်က အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ အချို့လူများသည် ချီချွမ်းရှန်နှင့် အခြားသူများကို တရားမျှတမှု ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ သို့သော် ချီချွမ်းရှန်သည် သေချင်ယောင်ဆောင် နေသောကြောင့် သူသည် ထိုလူများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် ရေဓားပြများသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးဘဲ လှေပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

109 02

“ခွေးချင်း ကိုက်နေပြီ”

တစ်ဖက်လှေပေါ်မှ ရေဓားပြများသည် ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မကြားရသော်လည်း အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိကြသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်ကြသည်။ အလုပ်အများကြီး မလုပ်ချင်သောကြောင့် ထိုလူများ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ နောက်ပိုင်း သူတို့က လက်နဲ့ မထိရတော့ပေ။

ဓားပြခေါင်းဆောင်က တစ်ဖက်သို့ အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကုန်သည်များသည် ကြောက်တတ်ကြသည်။ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံတွေ့သောအခါ အရင်ဆုံး လုပ်တာက ရန်မဖြစ်ဘဲ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ သူသည် ကုန်လှေများစွာကို လုယက်ခဲ့သောကြောင့် ဤကုန်သည်များ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤမျှကြီးမားသော ကုန်လှေကို လုယက်ရန် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ထက်ရှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ည၏အမှောင်ထဲတွင် ထိုအသံသည် အလွန်အံ့သြစရာကောင်းသည်။

“ရန်ချင်ရှန်း၊ မင်း ထွက်လာစမ်း”

၎င်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လှေဦးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ စတင်ဆဲဆိုသည်။

“မင်း လူမဆန်တဲ့ကောင်၊ ငါ့ကို လှည့်စားပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ။ ငါ့မိသားစုမှာ မျိုးဆက်သုံးဆက်လုံး ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။ ဒီနေ့ မင်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတာ။ မင်း မြန်မြန် ထွက်လာစမ်း။ ငါနဲ့ မင်း ဘာရန်ငြိုးရှိလို့လဲ။ မင်းက ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို လုယက်ချင်ရင် ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို ရှာတာပေါ့။ ငါ့ကို ဘာလို့ လုယက်ရတာလဲ...”

“မင်းက ခေါင်းမှာ အနာပေါက်၊ ခြေထောက်မှာ ပြည်တည်နာ၊ စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ကောင်၊ လမ်းပေါ်မှာ သေရင်တောင် ဘယ်သူမှ မြှုပ်နှံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသတ်သမား၊ ခေါင်းဖြတ်ခံရမဲ့ကောင်၊ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ခိုးဆိုးလုယက်လုပ်တဲ့ ခွေးကောင်တွေ၊ ငါက မင်းမိသားစုရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းမိသားစုရဲ့မိန်းမကို ပြောင်လှောင်ခဲ့တာလား။ မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ...”

ဤဆဲဆိုမှုများသည် ကျေးလက်မှ အမျိုးသမီးများ၏ ဆဲဆိုမှုအားလုံးကို ပေါင်းစည်းထားပြီး စကားလုံးများသည် ပြင်းထန်ပြီး အသံထွက်သည် အားကောင်းသည်။

ဤရေဓားပြများသည် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးပုံရသော်လည်း ပါးစပ်က အလွန် ကြမ်းတမ်းသည်။ ထို့အပြင် ဤကြမ်းတမ်းသော စကားများသည် လူများ စိတ်ကူးပင် မကြည့်ဖူးသောစကားများ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူအချို့က ရန်ချင်ရှန်းကို အော်လိုက်ကြသည်။ “မင်းရဲ့မျိုးဆက် ၁၈ ဆက်ကို တူးဖော်တော့မှာပဲ။ မင်း သူ့မိသားစုရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူကို သွားတူးတာပေါ့”

ဓားပြခေါင်းဆောင်ဘေးတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ရန်ချင်ရှန်းသည် သည်းခံရန် ခက်ခဲနေသည်။ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူသည် သုံးပေအထိ ခုန်တက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ “ငါက မင်းမိသားစုရဲ့မိန်းမကို ပြောင်လှောင်ခဲ့တာ။ ငါက မင်းညီမကို ပြောင်လှောင်ခဲ့တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ပြန်ပြောလာလျှင် လွယ်ကူသည်။

“မင်း ပြောင်လှောင်လို့ မရဘူး။ ငါ ညီမ မရှိဘူး”

“ဒါဆို ငါ မင်းအစ်မကြီးကို ပြောင်လှောင်မယ်”

“ငါလည်း အစ်မကြီး မရှိဘူး”

အောက်တွင် ဟန်ကျင်းသည် သူ၏သူငယ်ချင်းကို ယုံကြည်သော်လည်း ဤနည်းလမ်းသည် အလွန် အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်တွင် ညွှန်ပြနေသော ရေဓားပြများကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီကို လက်ဟန်ပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးသို့သွားပြီး စကားပြောကြသည်။

ရေဓားပြတစ်ဦးက ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “ရန်ချင်ရှန်း၊ ညီမတို့ အစ်မကြီးတို့ အကြောင်း ဆဲမနေနဲ့တော့။ အဓိကအချက်ကို ပြော”

“ဘာအဓိကအချက်လဲ” ရန်ချင်ရှန်းသည် ဤစကားကို ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကြောင့် ဒေါသထွက်နေပြီး ယခင်က သူ၏စိတ်ကူးဉာဏ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းက အရူးပဲ” တစ်ဖက်လူက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသည်။

109 03

မိန်ကျွမ်းယီသည် တစ်ဖက်တွင် အားရပါးရ ရယ်မောသည်။ သူသည် ခါးကို ကုန်းပြီး ရယ်မောနေသည်။

သူသည် အချိန်အကြာကြီး ရယ်မောပြီးနောက်မှ ကိုယ်ကို ပြန်ဖြောင့်သည်။ “ကြားလား၊ မင်းက အရူးပဲ။ ဝက်တွေ ဘာလို့သေတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ရူးလို့ သေတာပဲ”

“မင်းက ဝက်ပဲ။ မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးက ဝက်တွေ။ မင်းက ငါ့ကို အရူးလို့ ပြောတာ။ မင်းက မမိုက်မဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့လှည့်စားမှုကို ခံရတာပဲ” ရန်ချင်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အားကောင်းသော ပြန်လှန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီး ဝါကြွားစွာ ပြောသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ချက်ချင်း ရယ်မောသံကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများသည် ထောင်သွားသည်။ “မင်း ဒါကို မပြောရင် ငါ ဒေါသမထွက်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ ခွေးကောင်ပဲ”

“ငါက မင်းကို လှည့်စားခဲ့တာပဲ။ မင်းက ဉာဏ်ကောင်း ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငါ့ဆီကနေ စကားတွေ ဖော်ထုတ်ချင်လို့ပဲ။ ငါ အပြင်မှာ ရောနှောနေတုန်းက မင်းက ကလေးဘောင်းဘီတောင် ဝတ်နေတုန်း ရှိသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်က မင်းမဟုတ်ဘူး။ မင်းက သူ့အလိုလို လာတာပဲ။ လာတဲ့အခါ ငါးငယ်လေးတွေ ဆိုရင်တောင် မျိုချရမှာပဲ။ နောက်ဘဝမှာ လူပြန်ဖြစ်ရင် မှတ်ထား။ ကောင်းကင်ကနေ မုန့်ကျွေးတာ တစ်ခါမှ မရှိဘူး”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သည်။ သူသည် သုံးပေအထိ ခုန်တက်ပြီး ဆဲဆိုပြန်သည်။ ဆဲဆိုမှုများသည် ထပ်ခါတလဲလဲ မဟုတ်ပေ။ ရန်ချင်ရှန်းသည် ပွဲတစ်ပွဲသာ ပြန်အနိုင်ရခဲ့သည်။ သူသည် မဝါကြွားရသေးဘဲ ဒေါသထွက်နေပြန်သည်။

သို့သော် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့် ပြန်လှန်တိုက်ခိုက်ရမည်။

“မင်းတို့ ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ” ဆဲဆိုမှုများ အားလပ်ချိန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အောက်ဘက်သို့ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် အောက်တွင် ပြုံးပြသည်။

“မြန်မြန်။ နောက်ထပ် ခဏလောက် ထိန်းထား”

“နင် ခုနက ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီတို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ” မိန်ကျွမ်းယီသည် ဆဲဆိုရာတွင် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားသည်။

“ခန့်မှန်းကြည့်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် တစ်ဖက်တွင် ဆဲဆိုနေသော ရန်ချင်ရှန်းကို ပြောသည်။ “ရန်ချင်ရှန်း၊ မင်းက ဒီလို အရှုံးသမားပုံစံနဲ့ ငါနဲ့ ပြန်ဆဲဆိုနေသေးတာလား။ မင်းဦးနှောက်က ကလေးဘဝတုန်းက တံခါးနဲ့ ညှပ်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်၊ ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ မင်းဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်မလုပ် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”

ထို့နောက် ရန်ချင်ရှန်း၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူသည် မေးသည်။ “နှစ်သစ်ကူးနီးပြီ။ မင်းရဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ဝက်တစ်ကောင်နဲ့ မြည်းတစ်ကောင်ရှိတယ်။ နင်ပြောစမ်း။ နှစ်သစ်ကူးမှာ သူက ဝက်ကို စားတာ ကောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြည်းကို စားတာ ကောင်းမလား”

ရန်ချင်ရှန်းသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ဆွဲခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပွဲကြည့်နေသော ရေဓားပြများ အားလုံးလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ ဓားပြခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

တစ်ခဏတွင် လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

******

110 01

အခန်း 110 တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ရန်သူကို အညံ့ခံစေခြင်း

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် တစ်ဖက်မှ ဤသို့သော လူတစ်ဦး ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သူသည် ဤမျှလောက် ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူပြောသော စကားများသည် လမ်းဘေးလူကြမ်းများထက် ပိုမိုရိုင်းစိုင်းသည်။

သို့သော် သူသည် တစ်ဖက်လူ ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ လူတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ပြုမူတတ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် လူများက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ကြသောအခါ၊ သို့မဟုတ် အသည်းအသန် တောင်းပန်ကြသောအခါ၊ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးနေကြသောအခါ မြင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဤခံစားချက်သည် သူ့ကို အလွန်နှစ်သက်စေသည်။ ထို့ကြောင့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် မပြုံးတပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်မှ ကောင်လေးက သူ့ကို ဆွဲခေါ်လာသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ အခြားလူများကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ဤစကားလုံးများတွင် ထောင်ချောက်ကို စဉ်းစားနေသည်။ သူ ယခင်က မြင်ခဲ့၊ ကြားခဲ့ရသည်များအရ တစ်ဖက်မှ ဤကောင်လေးသည် အလွန်လိမ္မာပြီး လှည့်စားတတ်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း လူများကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ရန်ချင်ရှန်းသည် အသက်ကြီးနေပြီဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏စကားတွင် သူ့ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘဲ လှည့်ပတ်ခံနေရသည်။

စစ်မြေပြင်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရန်ချင်ရှန်းသည် ဤစကားကို သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စဉ်းစားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ထပ်မံတူးထားမည်ကို သူ အလွန်ကြောက်သည်။

“ငါ့အဘိုးကြီးက ဝက်ကို စားစား၊ မြည်းကို စားစား မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ” ရန်ချင်ရှန်းသည် အဖြေမထွက်သောကြောင့် ကာကွယ်မှုပုံစံကို ရွေးချယ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို စော်ကားသော စကားများ ပြောမိပါက ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထား မမှန်မှုကြောင့် သူ၏အခြေအနေသည် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ရန်ချင်ရှန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောသည်။ “မင်း ရိုင်းတဲ့အတွေးတွေ မတွေးနဲ့။ မင်းလိုချင်တာကို ငါ မလုပ်ပေးဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရန်ချင်ရှန်း၏ သတိထားသောပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်သည်။ “မင်းက အရူးလို့ ပြောတာ။ မင်းက လူတွေက နင့်ကို မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲတယ်လို့ ထင်နေသေးတယ်။ မင်းက အရူးဖြစ်ရုံသာမက သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်လည်း ဖြစ်တယ်။ ထားလိုက်တော့၊ မင်းရဲ့ဦးနှောက်က အလုံအလောက် အလုပ်မလုပ်တာ သိသာနေတာပဲ။ ငါက ဘာလို့ ဒီလိုရက်ရက်စက်စက် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရမှာလဲ”

ယခင်က တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အလွန်ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့သော်လည်း ရန်ချင်ရှန်းသည် သူ့၏စွမ်းရည်နှင့် သူ၏သည်းခံနိုင်စွမ်းကို လျှော့တွက်ခဲ့သည်။ သူ၏သွေးများသည် ဆူပွက်လာပြီး နားထင်မှ သွေးကြောတစ်ခုသည် ရိုက်ခတ်နေသည်။

“အဖြေပေးလိုက်”

ရုတ်တရက် နားထဲတွင် အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရန်ချင်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ပင်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မှောင်မိုက်သောမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မိန်ကျွမ်းယီကို မည်သို့ အဖြေပေးရမည်ကို စဉ်းစားသည်။ သူသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ စိတ်မမှန်သော စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိသောကြောင့် မတွန့်ဆုတ်ရဲပေ။ အကယ်၍ သူသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို မကျေနပ်စေပါက သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ရန်ချင်ရှန်းသည် စကားဖြင့် အရှုံးခံရခြင်းသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မစဉ်းစားဘဲ ပြောသည်။ “ဝက်ကို စားမယ်”

“မြည်းလည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်”

110 02

ဝက်စားခြင်းသည် မြည်းနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ ဤအတွေးသည် ရန်ချင်ရှန်း၏ခေါင်းထဲတွင် ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို မြည်းကို စားမယ်။ နှစ်သစ်ကူးက ဆောင်းရာသီ ဖြစ်တယ်။ မြည်းသားဟော့ပေါ့ စားတာက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်”

ပြောပြီးနောက် သူ၏အတွေးသည် အလွန် ဥာဏ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ရပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို အယောင်ဆောင် ပြုံးလိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပထမဆုံး ရယ်သောသူသည် မိန်ကျွမ်းယီမဟုတ်ဘဲ ဓားပြခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာသည် ထင်ရှားစွာ ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။ အထူးသဖြင့် ဓားဒဏ်ရာသည် လှုပ်ရှားနေသော ပိုးကောင်ကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ၏ဘယ်ဘက်မျက်နှာသည် အသူရာနတ်ဆိုးနှင့်တူသည်။ ညာဘက်မျက်နှာသည်မူ ချောမွေ့နေသည်။ ကြေးနီရောင်အသားအရေ၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သောမျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများသည် ကြီးမားသောဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဖန်တီးသည်။

ယောက်ျားတစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော ရယ်မောသံသည် ရေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ခေါင်းဆောင် ရယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရေဓားပြများ အားလုံးသည် ရယ်ကြသည်။ သူတို့ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည်သည်ဖြစ်စေ ရယ်ကြသည်။

မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ရန်ချင်ရှန်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်က ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ရန်ငြိုးရှိပုံရတယ်။ မင်း ငါ့ကို လိုက်နာရင် သူ့ကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်”

သူ၏လက်ချောင်းကြီးသည် ဘေးမှ ရန်ချင်ရှန်းကို ထောက်ပြသည်။

“ဓားပြခေါင်းဆောင်...”

ရန်ချင်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ဓားပြခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ကြီးမားသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှေဘေးကို ကိုင်ကာ တစ်ဖက်မှလူကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “ငါ့ရဲ့အကြံပြုချက်ကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”

မိန်ကျွမ်းယီက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ ရေဓားပြ မလုပ်ချင်ဘူး”

“ရေဓားပြလုပ်တာက ဘာဆိုးလဲ။ အစားကောင်း အသောက်ကောင်းတွေ စားရမယ်။ မိန်းမတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်”

“ငါ ရေဓားပြ မလုပ်ရင်တောင် အစားကောင်း အသောက်ကောင်းတွေ စားရမယ်။ မိန်းမတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်”

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ မင်း ဒီလိုလုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်လား”

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း ပိုင်ဆိုင်တာတွေ အားလုံးကို မကြာခင် ဆုံးရှုံးရတော့မယ်။ မင်းရဲ့အသက်တောင် ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်” သူသည် အလွန်အလေးအနက် ထားပုံရသည်။

“မင်းက လက်နက်ချရင် ငါတို့ လွှတ်ပေးမယ်လို့ မပြောဘူးလား။ မင်း လိမ်တာလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့သြတုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူ ဒီလိုပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခဏရပ်ပြီး ရိုးသားစွာ အဖြေပေးသည်။ “ဒါက ပြောရခက်တယ်။ စိတ်ပေါ် မူတည်တယ်”

“ဒါဆို အခု မင်းစိတ်က ဘယ်လိုလဲ။ ကောင်းလား၊ ဆိုးလား”

“ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောသည်။ “နောက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပေါ့”

“ငါ့စိတ်ကောင်းရင် မင်းက ဘာလုပ်မလဲ။ စိတ်မကောင်းရင်ရော မင်းက ဘာလုပ်မလဲ”

“မင်းစိတ်ကောင်းရင် ငါတို့က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောမယ်။ စိတ်မကောင်းရင်တော့ ဓားနဲ့ပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့”

“မင်းရဲ့စကားအရဆိုရင် မင်းတို့က လက်နက်မချသေးဘူးပေါ့”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို လူမိုက်တစ်ယောက်လို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါက အရူးလို ပုံပေါက်နေလား”

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အတွေးကို မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရိုးသားစွာ အဖြေပေးသည်။ “မင်းက အရမ်းလိမ္မာပါးနပ်ပါတယ်”

110 03

“ငါက အရမ်းလိမ္မာပါးနပ်တယ်ဆိုတော့ ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ။ လူတွေက ငါ့ကို သတ်ဖို့ အလွယ်တကူ လက်ခံရမှာလား”

“ဒါပေမဲ့ မင်း လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ရေကူးကျွမ်းလား”

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ရေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤရေပြင်သည် လရောင်အောက်တွင် လှပနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ရေအောက်တွင် မှောင်မိုက်သော ရေဝဲများစွာ ရှိသည်။ ရေကူးကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်လျှင် ရေဝဲများက ဆွဲယူလိမ့်မည်။ ‘နတ်မိစ္ဆာဂူစွန်း’ ဟူသောနာမည်သည် အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပါတယ်။ ရေထဲ ကျရင်တော့ မနစ်ပါဘူး”

“ရေမနစ်တာနဲ့ လွတ်နိုင်တာနဲ့က မဆိုင်ဘူး။ မင်းက မြောက်ပိုင်းသားဖြစ်တယ်။ မင်း ရေကူးကျွမ်းရင်တောင် အများကြီး မဟုတ်နိုင်ဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်က သူ လက်နက်ချတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ လွတ်နိုင်မလားဆိုတာ သိဖို့ မလိုဘူး။ မင်းလက်အောက်ခံတွေ အများကြီး မရှိဘူးဆိုတာ သိဖို့ပဲ လိုတယ်။ လှပတဲ့ မြို့ဗလာကျန် ဗျူဟာကို မင်း ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျူကော်လျန့် မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း စီးမားယိ မဟုတ်ဘူး”

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ညစ်ပတ်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ ခန့်မှန်းခဲ့သကဲ့သို့ ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ငါးကြီးအချို့ကို ဖမ်းရန် အခွင့်အရေး ရှားပါးသောကြောင့် သူသည် လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဖွဲ့များကို ခွဲခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် လူအင်အား မလုံလောက်သောကြောင့် သူသည် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူ ခေါ်လာသောလူများသည် များသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း စွမ်းရည်ရှိသောသူများ မရှိပေ။ သူ၏အစွမ်းထက်သော လက်အောက်ခံအချို့သည် အခြားနေရာများသို့ ခွဲဝေပို့ဆောင်ခံရသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိသောသူများသည် သာမန်အချိန်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်သောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင်သာ အသုံးပြုကြသည်။ ငါးငယ်လေးများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ခက်ခဲသောရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူတို့သည် အလွန်အားနည်းသွားလိမ့်မည်။

တစ်ခဏတွင် ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ စိတ်သည် အတွေးများစွာဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အမူအရာများသည် မရေရာပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

“ငါတို့ အပေးအယူ လုပ်ကြမလား။ ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ရဲ့လှေက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ မင်းလှေက ဒီလောက်သေးတာ။ ငါတို့က ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းမှာ လူဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့မှာလည်း လူအများကြီး ရှိတယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ။ ငါတို့နဲ့အတူ လှေလေးစင်းရှိတယ်။ အခြားလှေသုံးစင်းကိုလည်း မင်းလူတွေက တားထားပြီးပြီ ဖြစ်မှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အခုပဲ မင်းလူတွေနဲ့အတူ ဟိုလှေသုံးစင်းကို သွားလုယက်ပြီး ငါတို့လှေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် လှေကြီးခြင်း၊ သေးခြင်းသည် အနိုင်ရခြင်း၊ မရခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ကုန်လှေများသည် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန်အတွက် ကြီးမားသည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ရေဓားပြများသည် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် သေးငယ်ပြီး ပေါ့ပါးသောလှေများကို ရွေးချယ်သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။ “မင်းက ဂေါ်ဖီထုပ် ရောင်းနေတာလား။ ဈေးဆစ်နေတာလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်သည်။ “ငါ မင်းအတွက် စဉ်းစားပေးနေတာ။ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ကို ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ။ လွယ်လွယ်ကူကူ လုယက်လိုက်တာက မင်းတို့ အနှစ်အနည်းငယ်လောက် စားသောက်ဖို့ လုံလောက်တယ်”

“ငါ့အတွက် စဉ်းစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ရပါတယ်”

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် စကားမပြောဘဲ သူ၏မျက်နှာသည် မှိုင်းညို့နေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏မျက်နှာကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ၏သူငယ်ချင်း၏စကားသည် အသုံးဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်စွာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီကို သွားရှာသည်။ သူသည် ရေကူးကျွမ်းကျင်သော လူနှစ်ဦးကို တစ်ဖက်၏အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ပို့လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လှေသည် မမြင့်ပေ။ ပိုနီးကပ်စွာ သွားနိုင်ပါက တစ်ဖက်လှေပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ဘာရှိသည်ကို သူတို့ မြင်နိုင်သည်။

110 04

ဤခရီးစဉ်သည် ရေလမ်းကို အသုံးပြုသောကြောင့် ချီချွမ်းရှန်သည် ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီနှင့် အခြားသူများသည် မြစ်နှင့် ပင်လယ်များတစ်လျှောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားလာခဲ့ကြသောကြောင့် ရေကူးကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိသည်။ ရေကူးကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးသည် ရေထဲသို့ ဆင်းပြီး တိတ်တဆိတ် ကူးခတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အနီးကပ် ကြည့်သောအခါ အခြေအနေကို သိရှိသွားကြသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် မြို့ဗလာကျန်ဗျူဟာကို တကယ် အသုံးချနေသည်။ သူသည် ရဲရင့်သည်။ လှေပေါ်ရှိ လူအနည်းငယ်သည် သူ့နှင့်အတူ လှေဦးတွင် ရပ်နေကြသည်။ အခြားနေရာများတွင် လူအများကြီးရှိပုံ ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အဝတ်အစားများကို သစ်သားဘောင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လှေပေါ်တွင် မီးလုံးများ ထွန်းထားပြီး မီးတိုင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ ထို့အပြင် ဝေးနေသောကြောင့် မည်သူမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်တွင် လူအများကြီး မရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လှေပြားများပေါ်တွင် လူအနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ သူတို့၏လူများသည် ၅၀ မှ ၆၀ အထိ ရှိသော်လည်း ဤရေဓားပြများကဲ့သို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသောသူများ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲ မဖြစ်နိုင်လျှင် မဖြစ်တာက ပိုကောင်းသည်။

မိန်ကျွမ်းယီ၏စိတ်သည် အလွန်တင်းမာနေသည်။

“ငါ့ရဲ့အကြံပြုချက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ အပြင်မှာဆိုရင် လူတိုင်းက သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင် ခွင့်လွှတ်ရမှာပေါ့”

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏မျက်လုံးများသည် ပို၍ မှိုင်းညို့လာသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ”

“တကယ်လား” မိန်ကျွမ်းယီသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အတွေးများအားလုံး ပေါ်လာသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူ့ကို ထပ်မံကြည့်ပြီး လက်ဟန်ပြသည်။

အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လှေပြားများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပြီးနောက် ရေပြင်ကြီးပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“ငါတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမယ်”

တစ်ဖက်လှေသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားပြီး ပို၍ ဝေးကွာသွားသည်။

“ဒါနဲ့ ငါ့နာမည်က ဝမ်ယောင်ပါ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ချွေးအေးများ သုတ်လိုက်သည်။

“ဟူး…၊ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ထပ်တွေ့ချင်မှာလဲ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” အောက်တွင် ဟန်ကျင်းက မေးသည်။

သူသည် လှေဦးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ပြောသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလူက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ”

ချီချွမ်းရှန်သည် အနီးကပ်လာပြီး ပြောပြီး မိန်ကျွမ်းယီကို လက်မထောင်ပြသည်။ “ဒီရေဓားပြတွေရဲ့စိတ်က မှန်းရခက်တယ်။ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညီလေးမိန်၊ မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်ပဲ။ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ရန်သူကို အညံ့ခံစေတာ။ အံ့ဩစရာပဲ”

မျက်နှာထူသော မိန်ကျွမ်းယီပင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူသည် သူ၏ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အရမ်းစိတ်ပူသွားလို့ပါ။ လူတိုင်းအတွက် အချိန်ဆွဲပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဓားပြခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်တဲ့လူက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်”

“ဒါက သူ့ရဲ့အားနည်းချက်ကို ငါတို့ သိသွားလို့ပဲ။ သူ ရှုံးပြီဆိုတာ သိတော့ ထွက်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ညီလေးမိန်ရဲ့ပါးစပ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။ ငါက ပုံပြောသူတွေက စစ်မြေပြင်မှာ လူအများကြီးကို စကားပြောပြီး အနိုင်ရတဲ့အကြောင်း ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါတွေက ချဲ့ကားပြောတာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အခု ညီလေးမိန်က သူ့ပါးစပ် တစ်ပေါက်တည်းနဲ့ ရန်သူတွေကို အနိုင်ရတာ မြင်ရတော့မှ ရှေးလူတွေက ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိရတယ်” ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီသည်လည်း ချီးကျူးသည်။

“ဟား ဟား ဟား...” မိန်ကျွမ်းယီသည် ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့် ရယ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က လိမ္မာပါးနပ်တာပဲ။ မင်းတို့ကသာ သူ့ရဲ့အခြေအနေကို စုံစမ်းမသိရင် ကျွန်တော်လည်း စကားနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

110 05

“ဒါက ညီလေးဟန်ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူ သတိမပေးရင် ဒီနည်းကို ကျွန်တော်တို့လည်း စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ဂုဏ်ယူဟန်မပြဘဲ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက အရမ်းတော်လို့ပါ”

“ထားလိုက်တော့။ မင်းတို့ အချင်းချင်း ချီးကျူးမနေနဲ့တော့။ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူက ဟိုလှေတွေကို လုယက်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာဦးမှာလား” မိန်ကျွမ်းယီက သတိပေးသည်။

ဤစကားကြောင့် လူတိုင်းသည် စိတ်ပူသွားကြသည်။ ချီချွမ်းရှန်သည် လှေကို ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် စီမံခိုင်းသည်။

++++++