အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း 111

ထိုသို့သောအဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လုဒုတိယမိသားစု၏ ပဲနို့ဆိုင်သည် ပိတ်ထားခဲ့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဆိုင်ကို ပြန်ဖွင့်ရမည်။

ပထမဆုံး ပြန်ဖွင့်သောနေ့တွင် လုဒုတိယမိသားစုမှ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်မှလွဲ၍ လူတိုင်း ခရိုင်သို့ သွားကြသည်။

ထိုသို့သောအဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လူများက တစ်စုံတစ်ရာကို မှားယွင်းစွာ နားလည်သွားမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။ အမှန်တကယ်တွင် လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသည်။ မိန်ရှီက ထိုနေ့က ရဲများက လူရှေ့သူရှေ့တွင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဆိုင်ကို စတင်ဖွင့်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရင်းနှီးသောဖောက်သည်များစွာ ရောက်လာကြသည်။

“ပိုင်ရှင်၊ ခင်ဗျားတို့အိမ်မှာ ဖြစ်တာတွေကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိတယ်။ အဲဒီစိတ်မကောင်းတဲ့ ဈေးသည်က လူတွေကို ဒုက္ခပေးတာ။ ခင်ဗျားတို့ နာမည်နဲ့ ပျက်နေတဲ့ ပဲနို့တွေ ရောင်းတာ။ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ”

လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့အိမ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်းသိနေပြီလား။

ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။ ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီ လာဝယ်သော သူများသည် ပို၍ ပို၍ များလာသည်။ သူတို့သည် စကားပြောရန် အချိန်ပင် မရနိုင်ဘဲ အလွန် အလုပ်များနေကြသည်။

ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်မှ ဦးလေးချန်သည် မနက်စာ လာဝယ်သောအခါ လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသွားကြသည်။

တကယ်တော့ အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီး မကြာမီတွင် ခရိုင်ရုံးမှ ဤလမ်းသို့ ကြေညာချက်များ လာကပ်ခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရှင်းပြပြီး လူများကို မစိုးရိမ်ရန် တောင်းဆိုသည်။

ခရိုင်ရုံးသည် ပြည်သူ့ရေးရာများကို ကိုင်တွယ်ရသည်။ ဤသို့ပြုခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်နျန်ခရိုင်ရှိ မည်သူကမှ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူ၏ စရိုက်ကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် မြေကို ခြစ်ခြစ်ယူခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသောကြောင့် ပြည်သူ့ရေးရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ အခြားသူများသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျူ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် အကြောင်းရင်းကို သိကြသည်။ ၎င်းသည် လူဆိုးထိန်း ခေါင်းဆောင်လီ၏ အကူအညီကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် ပို၍ ကျေးဇူးတင်ပြီး အနာဂတ်တွင် ပြန်လည် ကျေးဇူးဆပ်ရန်သာ စဉ်းစားနိုင်တော့သည်။

“အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့လုပ်ငန်းကို လာလုမဲ့သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရွှီချန်တို့က ဒီလမ်းပေါ်က ကုန်သည်တွေဟာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရောင်းခွင့်ရှိပြီး တခြားသူတွေက လုပ်ငန်းကို လာလုခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြောထားတယ်” ဦးလေးချန်က ထပ်ပြောသည်။

ရွှီချန်သည် ဤလမ်းပေါ်တွင် အကာအကွယ်ပေးငွေ ကောက်ခံသော လူကြမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် လက်အောက်ခံ ၁၀ ဦးကျော် ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်သောသူများသည် နေ့စဉ် သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးငွေ ပေးဆောင်ရမည်။ ဈေးနှုန်းသည် မများပေ။ ဆိုင်၏လုပ်ငန်းအခြေအနေပေါ် မူတည်၍ တစ်ရက်လျှင် ၁ ကနေ ၅ ပြား အထိ ပေးရသည်။ သူတို့က လုံခြုံရေးပေးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ခြိမ်းခြောက်ငွေ ကောက်ခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ပုံမှန်ဖြစ်သောကြောင့် လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် သူတို့အတွက် ချွင်းချက် မရှိကြောင်း ခံစားရပြီး နေ့စဉ် အကာအကွယ်ပေးငွေကို မပျက်မကွက် ပေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ရွှီချန်ပင် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဈေးကွက်သည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်လား။

“ဒါဆို နေ့စဉ် အခကြေးငွေက အများကြီး တက်လာမှာပေါ့” လုမင်ဟိုင်က ပြောသည်။

111 02

“ဒါတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေ ပြောတာ မကြားဖူးဘူး”

ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်၏ လုပ်ငန်းသည် အေးဆေးသည်။ သုံးလပိတ်ရင် သုံးလစာ စားရမည့် လုပ်ငန်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးချန်သည် အေးဆေးနေရုံသာမက ဆိုင်မှ အလုပ်သမားလေး ဖြစ်သူ ချန်ရှီလည်း အေးဆေးနေသည်။ ချန်ရှီသည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် အေးဆေးစွာ မနေနိုင်ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလမ်းပေါ်ရှိ ကြီးကြီးမားမားနှင့် သေးသေးမားမား အဖြစ်အပျက်များကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ချန်ရှီ သိလျှင် ဦးလေးချန်လည်း သိမည်။

ဦးလေးချန်က မသိဟု ပြောသောကြောင့် ဈေးနှုန်း မတက်ကြောင်း သေချာသည်။ ဈေးတက်ပါက ဆိုင်ဖွင့်သူများက အော်ဟစ်နေကြပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

“မောင်အိမ်က ပြားမုန့်ဆိုင်နဲ့ပဲနို့ရောင်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှီချန်တို့က ခွင့်မပြုဘဲ ခင်ဗျားတို့အတွက် နေရာချန်ထားပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်” ဦးလေးချန်က ထောင့်ဖြတ်နေရာကို ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသောစကားများ ပြောသည်။

မောင်အိမ်က ပြားမုန့်ဆိုင်သည် ယခင်က လုဒုတိယမိသားစု၏လုပ်ငန်းကို လုယူခဲ့သော ပြားမုန့်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်သည် မောင်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းက သူတို့ကို မောင်အိမ်က ပြားမုန့်ဆိုင်ဟု ခေါ်ကြသည်။

မူလက လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုဝင်များသည် အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ရွှီချန်တို့နှင့် မရင်းနှီးကြပေ။ သူတို့က အခကြေးငွေ လာကောက်သောအခါ သူတို့က တစ်ပြားမှ မလျှော့ဘဲ ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူတို့အတွက် တစ်ပြားမှ လျှော့မပေးသည်ကို သူတို့ မမြင်ဖူးပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားမရနိုင်ဘဲ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။ “ဦးလေးချန်၊ ခင်ဗျား အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့။ ငါတို့မိသားစုက တကယ်ကို ရိုးသားတဲ့ကျေးလက်လူတွေပါ”

ဦးလေးချန်သည် ဤစကားကို မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသော အမူအရာမှ သူသည် လိမ်မပြောကြောင်း သိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ဘာကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ပဲနို့သောက်ပြီး လူသေသွားသောကြောင့် တရားစွဲခံရသောကိစ္စသည် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ရှင်းလင်းရန် ခက်ခဲသည်။ ဆိုင်နေရာပြောင်းဖို့သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အစိုးရက ကြေညာချက်များ ကပ်ခဲ့သည်။ လုမိသားစုသည် ဆိုင်ပိတ်ထားသောကြောင့် ဤလမ်းပေါ်တွင် လုပ်ငန်းလုယူချင်သူများစွာ ရှိသော်လည်း ရွှီချန်တို့က ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ဦးလေးချန်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ သူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး သိချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လုမိသားစုက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသောကြောင့် သူတို့ ကံကောင်းသည်ဟုပဲ ပြောရတော့မည်လား။

လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် ကံကောင်းခြင်းသည်လည်း ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဦးလေးချန်သည် ဤကဲ့သို့သော လူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလိုသည်။

ယခု ဤလမ်းပေါ်တွင် သူတို့၏လုပ်ငန်းကို လုယူမည့်သူ မရှိတော့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ရှိခဲ့သောအတွေးများကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။

ဆင်းရဲလျှင် ပြောင်းလဲရန် စဉ်းစားရမည်။ ပြောင်းလဲမှသာ အောင်မြင်မည်။ သူတို့၏ပဲနို့သည် အခြားသူများ၏ပဲနို့ထက် သာလွန်သော်လည်း ဤအရာသည် ငွေရှာနိုင်သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးက ကြိုးစားလာလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို ထုတ်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ သူတို့မိသားစုသည် ဤအရာဖြင့် ရေရှည်ငွေရှာလိုပါက သူတို့လည်း ကြိုးစားရမည်။ ထိုအခါမှသာ အခြားသူများကို သူတို့နောက်မှ လိုက်စေနိုင်သည်။

ယခင်က သူတို့၏လုပ်ငန်းကို လုယူခံရသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤပြဿနာကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံယူဆောင်လာသည်။

ခရိုင်သို့ နှစ်ကြိမ် လိုက်သွားပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို မသွားခိုင်းတော့ပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ၏သမီးသည် မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် လူရှေ့သူရှေ့တွင် မပေါ်တာ ပိုကောင်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိခဲ့သောအတွေးများကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ယူခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏အမြင်တွင် ပဲဝါများသည် ပဲနို့လုပ်နိုင်ပါက အခြားပဲများသည်လည်း လုပ်နိုင်မည်လား။ ဥပမာအားဖြင့် ပဲနီလေး၊ ပဲကျား၊ ပဲစိမ်း၊ ပဲပန်းပွင့်စသည့်အရာများသည် ကျေးလက်တွင် ထူးဆန်းသောအရာများ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုတိုင်းသည် လယ်ကွင်းဘေးတွင် သို့မဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းတွင် အနည်းငယ် စိုက်ပျိုးကြသည်။ အချို့ကို ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန်၊ အချို့ကို ဟင်းချက်ရန်နှင့် အချို့ကို မုန့်များလုပ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အိမ်တွင်နေသောအခါ ကလေးများ၏လက်တွင် ပဲလှော် လက်တစ်ဆုပ်စာ အမြဲရှိသည်။

111 03

ပဲအမျိုးအစားများသည် သိုလှောင်ရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ကျေးလက်လူများသည် ၎င်းတို့ကို နေလှန်းပြီး သိမ်းဆည်းကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သိုလှောင်ခန်းသို့ သွားပြီး ပဲနီလေးတစ်ဝက်နှင့် ပဲပန်းပွင့်တစ်ဝက်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သူမသည် ပဲများကို ရေတွင် စိမ်သည်။ ၎င်းသည် အိမ်တွင် တို့ဟူးလုပ်ရန် ပဲများ စိမ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ပဲများစိမ်ပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဒယ်အိုးထဲတွင် ရေနွေးနှင့် ခဏပြုတ်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ပဲနို့တွင် ပဲနံ့မရှိစေရန် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မြည်းကို ခေါ်လာပြီး ပဲကြိတ်ဆုံနှင့် တွဲလိုက်သည်။ သူမသည် မြည်း၏မျက်လုံးကို အဝတ်စဖြင့် ဖုံးပြီး ပဲကြိတ်ဆုံကို လှည့်ခိုင်းသည်။ သူမသည် ပဲများကို ကြိတ်ဆုံပေါ် တင်ပြီး ရေထည့်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေး နှစ်လုံးပြည့်သော ပဲနို့ရည်များ ထွက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် ပဲနို့ပြုတ်နည်းအတိုင်း ရေထည့်ပြီး ပြုတ်သည်။ ပထမဆုံး သူမသည် ပဲနီလေးပဲနို့ကို ပြုတ်သည်။ သူမသည် နည်းနည်းလေးသာ ပြုတ်သည်။ ပြုတ်ပြီးနောက် သူမသည် သောက်ကြည့်သည်။ အရသာသည် ထူးခြားသော်လည်း အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ပဲပန်းပွင့်ပဲနို့ကို ထပ်ပြုတ်သည်။ ပဲနီလေးပဲနို့ထက် ပိုဆိုးသည်။ အရသာသည် ထူးဆန်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးဖိုခန်းတွင် ခဏရပ်ပြီး စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိမ်ရှိ ပဲစိမ်ထားသောပုံးမှ ပဲဝါအချို့ကို ယူပြီး ပဲကြိတ်ဆုံတွင် ကြိတ်သည်။

ပဲနို့ရည်ထွက်လာသောအခါ သူမသည် ခဏစဉ်းစားပြီး အနည်းငယ် ခပ်ယူသည်။ တူညီသော အချိုးအစားဖြင့် ပဲနီလေးနှင့် ပဲပန်းပွင့်ပဲနို့ရည်ကို ထည့်ကာ ရေထည့်ပြီး ဒယ်အိုးတွင် ပြုတ်သည်။

မကြာမီပင် ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆူလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြုတ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမသည် မီးဖိုအောက်ခြေကို မကပ်စေရန် သံဇွန်းဖြင့် မွှေသည်။

တစ်ကြိမ်ဆူပြီးနောက် ထပ်ဆူသည်။ ထို့နောက် သင်းပျံ့သောရနံ့များ ထွက်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးကို ငြှိမ်းသည်။

ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ခပ်ယူပြီး သကြားအနည်းငယ် ထည့်သည်။ အေးလာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ငုံ သောက်ကြည့်သည်။

ပဲနို့သည် ပါးစပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရသာကြောင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းသည်။ ပဲဝါ၏မွှေးကြိုင်မှုသည် ပဲနီလေး၏ မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်မှုနှင့် ပဲပန်းပွင့်၏ အချဉ်ဓာတ်အနည်းငယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး အလွန်ထူးခြားသော အရသာကို ဖန်တီးပေးသည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏လမ်းကြောင်းသည် မမှားကြောင်း သူမသိသည်။

နောက်ရက်များတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အချိန်အားသောအခါ အိမ်တွင် တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်သည်။ ဤအချိန်အတွင်း သူမသည် ပဲနက်၊ နှမ်း၊ မြေပဲနှင့် ဆန်၊ ကောက်ညှင်းတို့ကိုပင် ထည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပစ္စည်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း စမ်းသပ်မှုများ များလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ပို၍ များသော အတွေးအခေါ်များ ရလာသည်။

ဤနေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကောက်ပဲသီးနှံပဲနို့ တစ်ပန်းကန်လုံး ပြုတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနာမည်ကို သူမက ကိုယ်တိုင်ပေးထားသည်။ ရုတ်တရက် ကွေ့အယ်သည် အိမ်သို့ လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသည်။

သူတို့မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်း စတင်ပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပို၍ ပျော်ရွှင်လာသည်။ သူမသည် ပို၍ ပို၍ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ရော်ရွက်ခြောက်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မေးရင်း ကွေ့အယ်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။

သူမသည် ကွေ့အယ်ကို အခန်းထဲတွင် ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် မီးဖိုခန်းထဲတွင် သူမ ထားခဲ့သောအရာကို သတိရသည်။

“နင် ခဏထိုင်နေ။ ငါ သောက်စရာ တစ်ခုခု ယူလာခဲ့မယ်”

မကြာမီတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပဲနို့နှစ်ပန်းကန်လုံးယူလာသည်။

“သောက်ကြည့်” သူမက ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော်လည်း သောက်ချင်စိတ် မရှိပေ။

111 04

သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ညစ်နွမ်းသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ့အမေက ချန်မိသားစုအိမ်ကို ပြန်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်”

“ချန်မိသားစုလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ငါ့အဖေက ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုခွဲဖို့ လုပ်နေတယ်။ ငါ့အမေက ငါ့အဖေဆီ ပြန်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီမုဆိုးမနဲ့ ငါ့အဖေနဲ့အတူ နေဖို့။ ပြီးတော့ ငါနဲ့ သောင်းအာတို့၊ ယောင်းအာတို့ကိုလည်း အတူတူ ခေါ်သွားဦးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ထူပူသွားသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်သေးသလား။

******

112 01

အခန်း 112 မျှော်လင့်ချက်ကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခြင်း။

မကြာသေးမီက ချန်မိသားစုသည် အတော်လေး စည်ကားခဲ့သည်။

သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ကြသော ရွာသားများစွာရှိသော်လည်း လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုသည် အလွန်အလုပ်များနေပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အပြင် မထွက်သောကြောင့် သူမသည် မသိခဲ့ပေ။

သူမ၏အမေစကားကို အမြဲနာခံခဲ့သော ချန်ထျဲကန်းသည် မည်သည့်နေရာမှ တွန်းအားတစ်ခုခု ရခဲ့သည်မသိ၊ သူသည် မိသားစုကို ခွဲထုတ်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ချန်အဖွားအိုသည် သူမ၏ရိုးရာနည်းလမ်းများကို ထပ်မံအသုံးပြုသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ထျဲကန်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေသော ဤလူသည် တစ်ညတည်းနှင့် ကျောရိုးရှိလာသကဲ့သို့ ခွဲထွက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရွာသည် ဆူညံသွားသည်။

တာ့ရှီးရွာတွင် မျိုးဆက်သုံးဆက်နှင့် လေးဆက် အတူနေထိုင်သော မိသားစုများစွာရှိသည်။ လူတိုင်းသည် မည်သူမဆို ခွဲထွက်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း ချန်ထျဲကန်းသည် မိသားစုကို ခွဲထုတ်ရန် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း ချန်အဖွားအိုစကားကို နားထောင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အတွေးသစ်များ ပေါက်ဖွားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ရွာတွင် လူများ မည်သို့ပင် ဆွေးနွေးနေပါစေ၊ ချန်ထျဲကန်းသည် အလွန်ခိုင်မာပုံရသည်။ ချန်အဖွားအိုသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ တစ်ဦးက အတင်းအကျပ် ခွဲထုတ်ရန် တောင်းဆိုနေပြီး၊ အခြားတစ်ဦးက ခွဲထွက်ခွင့် မပြုနိုင်ကြောင်း အတင်းအကျပ် ပြောဆိုနေသည်။

သူမ၏အမေကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ အောင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် မိသားစုမှ ဦးလေးများကိုနှင့် ရွာခေါင်းဆောင်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ရွာသားများက ချန်ထျဲကန်းကို အထင်သေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ သူသည် အရူးဖြစ်ခြင်း၊ နောက်တစ်ခုမှာ သူသည် ကျောရိုးမရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မည်သည့်မိသားစုတွင်မျှ မမြင်ဖူးပါ။ အရာအားလုံးကို သူ့အမေက ဆုံးဖြတ်သည်။ သားသမီးဝတ်ကျေပွန်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း မိဘများသည် အဆင့်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ အနည်းငယ် ခြားနားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် မိသားစု၏သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်သေဆုံးသောအခါ သူသည် မိသားစုကို ဦးဆောင်သင့်သော်လည်း သူသည် ခိုင်မာစွာ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ညီအငယ်ဆုံးက သူ့အပေါ်တွင် အာဏာရှိခဲ့သည်။

ချန်ဖခင်ကြီးသည် သေဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် အသက်ရှင်နေသေးသည်။ ချန်ထျဲကန်းအတွက် ရပ်တည်ပေးလိုသူများ မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က မလိုလားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ သူ့ကို လာကူညီသူ မရှိတော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ထျဲကန်းသည် ဦးလေးများကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသည် အလွန်အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူ၏တူဖြစ်ပြီး ထိုအဖွားကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လွန်ခဲ့သည်။ ဦးလေးအချို့သည် သူမကို ပညာပေးချင်ခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် မိသားစုခွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်၍ တစ်ဖက်သည်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ဤအတွေးကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ထျဲကန်းက သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အကြီးအကဲများအားလုံး ရောက်လာကြသည်။

ချန်အဖွားအိုသည် အိမ်တွင်း အာဏာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲတွင်သာ အနိုင်ကျင့်နိုင်ပြီး အပြင်တွင် မည်သူမျှ သူမနှင့် ဆက်ဆံလိုခြင်း မရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏သိက္ခာ မရှိမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ကြီး၏ အစ်ကိုများနှင့် ညီများ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အားနည်းသွားသည်။

အမှန်တကယ်တော့ မွေးရာပါ ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိသူဟူ၍ မရှိပေ။ မင်းက နူးညံ့ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံချင်သည်ကို သူတို့ မြင်သောအခါ သူတို့သည် သင့်ကို လှည့်စားရန် ပျော်ရွှင်စွာ ဆက်ဆံကြသည်။

112 02

သို့သော် သူမသည် လွယ်လွယ်အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။ သားအကြီးဆုံးက လူအများကြီးကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မလှုပ်ရှားဘဲ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ မကောင်းဆိုးရွား မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။

ချန်မိသားစုမှ အစ်ကိုကြီးသည် သူ၏ခြေထောက်အနီးရှိ ထိုင်ခုံကို ကန်လိုက်ပြီး နံရံကို ထိသောအခါ ကျယ်လောင်သောအသံ ထွက်လာသည်။

“ဆင်းလိုက်စမ်း၊ ဒီလောက် အကြီးအကဲတွေ ရောက်နေတာ၊ နင်က မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ထိုင်နေရတာလဲ”

ဤသည်မှာ လိင်ခွဲခြားမှု အတွေးအခေါ်သာမက ချန်အဖွားအိုသည် အလွန်ယဉ်ကျေးမှု မရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်မျှပင် မလိုလားပါစေ၊ အိမ်သို့ ဧည့်သည်များ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ထိုင်ရာမှထပြီး ကြိုဆိုသင့်သည်။ သို့သော် သူမသည် မထိုင်ဘဲ ခြေထောက်ချိတ်ကာ ထိုင်နေသည်။ ချန်အစ်ကိုကြီး ဒေါသမထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချန်အဖွားအိုသည် အလွန်ကြောက်သွားသည်။ အစ်ကိုကြီး၏ မည်းညစ်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရဲရင့်စွာ မပြောရဲတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ဆင်းလာပြီး ဖိနပ်စီးပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

ချန်မိသားစုမှ အစ်ကိုကြီးသည် ရွာခေါင်းဆောင်ကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။ ထိုနှစ်ဦး ထိုင်ပြီးနောက် သူ၏ညီနှစ်ဦးသည် ဘေးတွင် ထိုင်ကြသည်။

“ဒီနေ့ ဒီကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတယ်ဆိုတာ နင် သိမှာပါ။ အသေးစိတ်တော့ မပြောတော့ဘူး။ ငါ တစ်ခုပဲ မေးမယ်၊ ချန်ထျဲကန်းက ခွဲထွက်ချင်တယ်။ မင်း ခွဲထွက်ဖို့ သဘောတူလား”

ချန်အဖွားအိုသည် မတူဟု ပြောချင်သော်လည်း ချန်မိသားစုမှ အစ်ကိုကြီး၏မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ချန်အစ်ကိုကြီးနှင့် ရဲရင့်စွာ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ နူးညံ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရွေးချယ်ပြီး ငိုယိုကာ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ချန်ထျဲကန်းဆီသို့ ပြေးတိုက်သည်။

“နင်က မေတ္တာတရား မရှိတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ။ နင်က ငါ့ကို ဒီလောက် ခွဲချင်နေတာလား။ ငါက နင့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မွေးဖွားခဲ့ပြီး နင့်ကို ကြီးပြင်းလာအောင် ပြုစုခဲ့တယ်။ နင် ၅-၆ နှစ်အထိ နို့သောက်ခဲ့တယ်။ နင် ဒီလောက် မေတ္တာမရှိမှန်း သိရင် တောခွေးကို နို့တိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်”

ဒါက ဘာစကားတွေလဲ။ ချန်အစ်ကိုကြီးသည် ဒေါသဖြင့် ထိုင်ခုံကို ရိုက်လိုက်သည်။ “အဖွားကြီး၊ မင်း ဘာပြောနေတာလဲ။ မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းမှာ သိက္ခာမရှိဘူး။ မင်း ဆက်ပြီး လျှောက်ပြောရင် မင်းက ချန်မိသားစုကနေ ထွက်ရလိမ့်မယ်”

အစ်ကိုကြီးသည် ဖခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် အလိမ်အညာ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုနှစ်ခု ခွဲခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ချန်ဖခင်ကြီးသေဆုံးပြီး ချန်ထျဲကန်းသည် ခိုင်မာစွာ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ချန်အစ်ကိုကြီးသည် ချန်အဖွားအိုကို အလေးအနက်ထားပါက သူမကို ချန်မိသားစုမှ ထုတ်ပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချန်အစ်ကိုကြီးသည် သိက္ခာရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးက သူ၏ညီမကို မိသားစုမှ ထုတ်ပယ်ကြောင်း သတင်းသည် ပြင်ပသို့ ထွက်သွားပါက ရယ်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မလိုအပ်လျှင် ချန်အစ်ကိုကြီးသည် ဤသို့သော အတွေးကို မလုပ်ဘဲ မတွေးတော့ပေ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ချန်ထျဲကန်းသည် ပါဝင်ပတ်သက်သူ ဖြစ်ပြီး စကားမပြောသေးပေ။ ချန်အစ်ကိုကြီးသည် ယခုအလွန်ဒေါသထွက်ရခြင်းမှာ ချန်အဖွားအိုသည် သူနှင့် ရွာခေါင်းဆောင်ရှေ့တွင် အရှက်ရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ချန်အဖွားအိုကိုယ်တိုင် အရှက်ရစေရုံသာမက ပြင်ပလူများရှေ့တွင် သူ့ကိုလည်း မျက်နှာပျက်စေသည်။

ချန်အဖွားအိုသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်သွားပြီး စကားမပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏သားအကြီးဆုံးကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် မသွားတော့ပေ။ သူမသည် အဖွားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမကို အမှန်တကယ် မိသားစုမှ ထုတ်ပယ်ပါက အပြင်တွင် မျက်နှာပြနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းရဲ့မြေစာချုပ်တွေနဲ့ အိမ်စာချုပ်တွေကို ယူလာခဲ့”

ချန်အဖွားအိုသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ချန်အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို ဒေါသဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ယမ်းကာ စကားမပြောတော့ပေ။ ဘေးရှိ ဗီရိုထဲတွင် အကြာကြီး ရှာဖွေပြီးနောက် သစ်သားသေတ္တာဟောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်။

“မင်းမိသားစုမှာ ဘာတွေရှိလဲ ပြောစမ်း။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မျက်စိကန်းတာ မရှိဘူး။ အပိုအတွေးတွေ မတွေးနဲ့” ချန်အစ်ကိုကြီးက သတိပေးသည်။

ချန်အဖွားအိုသည် ကြောက်ရွံ့စွာပင် သူမ၏မိသားစုရှိ မြေများနှင့် ပစ္စည်းများကို ပြောပြသည်။ ငွေအတွက်မူ သူမသည် မိသားစုတွင် ငွေအများကြီး မရှိကြောင်း အတင်းပြောသည်။ ချန်အစ်ကိုကြီးသည် သူ၏ခယ်မသည် ငွေကို မက်မောကြောင်း သိသည်။ သူမ၏လက်မှ ငွေကို ထုတ်ယူရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

112 03

“မိသားစုမြေကို နှစ်ပိုင်း ခွဲမယ်။ မိသားစုတစ်ခုစီ နေထိုင်တဲ့အိမ်ကို ခွဲပေးမယ်။ စိုက်ပျိုးရေးကိရိယာတွေနဲ့ ကျွဲနွားတွေကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ခွဲမယ်။ ထျဲကန်း၊ မင်း ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား”

“မရှိ၊ မရှိပါဘူး” ချန်ထျဲကန်းသည် ဤမျှလောက် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“မင်းအမေအတွက်ကတော့…”

“ကျွန်တော့်အမေက ဒုတိယသားနဲ့ပဲ နေပါစေ။ ကျွန်တော်သိတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ဒုတိယသားကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင်ကလိုပဲ သားက အမေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မှာပါ။ သားစားစရာတွေကို အချိန်မီ ပို့ပေးပါ့မယ်” ချန်ထျဲကန်းသည် မုဆိုးမ၏စကားကို သတိရပြီး ချက်ချင်းပင် ဤသို့ပြောသည်။

ချန်အဖွားအိုသည် ကန့်ကွက်စရာမရှိသော်လည်း ချန်ထုံကန်းက ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ မိဘတွေကို သားအကြီးဆုံးက ပြုစုစောင့်ရှောက်တာ မဟုတ်လား”

ရှောင်ချန်ရှီသည် နောက်မှ သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောသည်။ “အမေက ကျွန်မနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို အမြဲတမ်း ချစ်တာပဲ။ ကျွန်မတို့က အမေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်တယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက အမေ့ကို အရင်ကလိုပဲ ရိုသေရင် ရပါပြီ”

ချန်ထျဲကန်းသည် ရိုးသားပြီး မိဘကို ရိုသေသူ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မိသားစုကို ခွဲထုတ်ပြီး ချန်အဖွားအိုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ပဏာမ မယူခဲ့ခြင်းမှာ မုဆိုးမ၏စကားကို နားထောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ညီမ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ရှက်ရွံ့စွာပင် ပြောသည်။ “မင်းတို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင်ကလိုပဲ အမေ့ကို ရိုသေပါ့မယ်”

ရှောင်ချန်ရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခင်ပွန်းကို မျက်စပစ်ပြသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် စကားမပြောတော့ပေ။

ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူများသည် ဤလျှို့ဝှက်ပြိုင်ဆိုင်မှုကို သိမြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မိသားစုကွဲပြားခြင်း အတွက်သာ လာခဲ့ကြသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် သူတို့၏တူ ဖြစ်သောကြောင့် အကြီးအကဲများက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်းသည် မသင့်တော်ပါ။ မိသားစုကွဲပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီ မည်သို့နေထိုင်သည်ကို သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

ချန်မိသားစုမှ အမျိုးသားအချို့သည် စကားမပြောကြပေ။ ရွာခေါင်းဆောင်သည် မျက်စိမှိတ်ထားရန် ပျော်ရွှင်စွာ သဘောထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ချန်ထျဲကန်းက သူ့ကို လာမတောင်းဆိုပါက သူသည် ချန်မိသားစု၏ကိစ္စများကို အမှန်တကယ်ပင် ကိုင်တွယ်လိုခြင်း မရှိပေ။

ချန်မိသားစုမှ အကြီးအကဲများနှင့် ရွာခေါင်းဆောင်၏ မျက်မြင်သက်သေဖြင့် မိသားစုခွဲခြင်းကို ဤသို့ပင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ပြီးဆုံးသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မုဆိုးမကို ပြောသည်။ “နင့်ရဲ့အကြံဉာဏ်က တကယ်ကို အသုံးဝင်တယ်။ ငါတို့ မိသားစုခွဲခဲ့ပြီ”

မုဆိုးမသည်လည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။ ဤကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲမှ အကြီးမားဆုံးပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ...

ဤနေရာကို စဉ်းစားသောအခါ သူမသည် ပြုံးပြီး ချန်ထျဲကန်းကို တွန်းလိုက်သည်။ “နင် ကွေ့အယ်အမေကို ဒီသတင်းကောင်းကို မြန်မြန် သွားပြောဦး”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ဖခင်က သူမ၏အမေကို တိတ်တဆိတ် လာရှာနေကြောင်း အမြဲသိသည်။ သို့သော် သူမသည် စိတ်မဝင်စားသလို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော် ဤသို့သောအရာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချန်ထျဲကန်းသည် ဤမျှကြီးမားသောကိစ္စကို ပြုလုပ်ခြင်းမှာ မိသားစုကို ခွဲထုတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူနှင့် သမီးအတွက် တည်ငြိမ်သော ဘဝကို ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျိုချွီလန်သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် နှစ်ကြိမ် ထပ်မံပြောသောအခါ ကွေ့အယ်၏အမေသည် သဘောတူခဲ့သည်။

မုဆိုးမအတွက်ကတော့ ဤသည်မှာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤရက်များအတွင်း ရှောင်ရှားခဲ့သောအရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို ပြောဆိုရန် လိုအပ်သည်။ ချန်ထျဲကန်းက မုဆိုးမသည် သူ့မိသားစုသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမကို မောင်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် မုဆိုးမက သူမသည် နေစရာ နေရာလေးတစ်ခုသာ လိုချင်ပြီး လျိုချွီလန်က ပင်မဇနီးဖြစ်ပြီး သူမက ဇနီးအငယ် ဖြစ်မည်ဟု ပြောသည်။

လျိုချွီလန်၏စိတ်ထဲတွင် မူလက မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မုဆိုးမသည် သူမကို လာရှာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ လက်မထပ်ခင်က မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် ချန်အဖွားအိုနှင့် ဒုတိယမိသားစုမှ မည်သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရကြောင်းကို ပြောပြီး ငိုယိုသည်။

112 04

ဤအရာအားလုံးသည် လျိုချွီလန်ကို ထပ်တူခံစားရစေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဘယ်ကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဒုက္ခပေးရသနည်း။ ထို့အပြင် ဤအသက်အရွယ်တွင် လျိုချွီလန်သည် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ အမှန်တကယ် ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ချန်ထျဲကန်းနှင့် ပြန်သွားရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏သမီးသုံးဦးကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏သမီးများသည် တစ်သက်လုံး လက်မထပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ လက်ထပ်ပါက အခြားသူများက သူတို့၏ မိသားစု အခြေအနေကို သိရှိသောအခါ သူတို့၏သမီးများကို မည်သူက လက်ထပ်ရဲမည်နည်း။

လျိုချွီလန်သည် သူမသည် သမီးများအတွက် စဉ်းစားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သမီးအကြီးဆုံးက သူမ၏စိတ်ကို လုံးဝ နားမလည်ကြောင်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကွေ့အယ်၏သဘောထားသည် အလွန်ခိုင်မာသည်။ လျိုချွီလန်သည်လည်း ဒေါသမထွက်ဘဲ သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြသည်။ သို့သော် ထိုနည်းတူစွာပင် လျိုချွီလန်သည် အပေါ်ယံအောက်မှ လျှို့ဝှက်တိုက်ပွဲများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်သည် အရူး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ဖခင်သည် ရုတ်တရက် ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုသည် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ မယုံကြည်ပေ။

အမေနှင့်သမီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏အိမ်သို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

“ဒါဆို နင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ကွေ့အယ်သည် အသက်ရှုသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းသည်။ “ငါကတော့ အဲဒီကို ပြန်မသွားဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ နင့်အမေက အဲဒါကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားရင် နင် ကန့်ကွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ဤအရာကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်သောကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူမ၏အမေ ပြန်သွားမည့်ကိစ္စသည် အချိန်မရွေး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “တကယ်တော့ နင့်အမေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူ့ရဲ့အတွေးက ငါတို့နဲ့ မတူဘူး။ သူက နင်နဲ့ သောင်းအာနဲ့ ယောင်းအာတို့ကို စဉ်းစားပေးနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီနည်းလမ်းက နင့်အတွက် လက်မခံနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းကို နင် လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူး။ နင့်အဖေအတွက်ကတော့...”

သူမသည် ဤနေရာကို ပြောရင်း ထပ်မံ သက်ပြင်းချသည်။

ကွေ့အယ်သည် ထိုအရာကို မည်သို့ နားမလည်နိုင်မည်နည်း။ သူမ၏အမေသည် သူမ၏ဖခင်အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ပါက သူမသည် ခိုင်မာစွာ ကန့်ကွက်နိုင်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သမီးသုံးဦးအတွက် အနာဂတ်လမ်းကို ပိုမို ချောမွေ့စေရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းကို ပြုစုခြင်းသည် ရယ်စရာကောင်းကြောင်း သူမ သိသော်လည်း သူမ၏သမီးများအတွက် သူမသည် ဤဒုက္ခကို ခံစားရန် ဆန္ဒရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးသည် သနားစရာ ကောင်းသလို မုန်းတီးစရာလည်း ကောင်းသည်။ သို့သော် ပို၍ပင် အကူအညီမဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို စူးစမ်းကြည့်ပါက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက် ကောင်းသော်လည်း နည်းလမ်း မှားယွင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငယ်ငယ်က သူမ၏အဖွားက သူမနှင့် သောင်းအာတို့၏ စားစရာကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်ကို သူမ စဉ်းစားမိသည်။ သူမ၏အမေသည် အစားအစာ မလုံလောက်သော်လည်း သူမအတွက် ပေးထားသော အခြောက်အခြမ်းများကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ပြီး သူတို့ကို ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏အမေသည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် အားနည်းပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သော်လည်း သူမအတွက် ထိုသို့သော ခိုင်မာသောလုပ်ဆောင်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသည်။

ကွာရှင်းခြင်းသည် ရဲရင့်သော အမျိုးသမီးများပင် မစဉ်းစားရဲသော အရာ ဖြစ်သော်လည်း ပင်ကိုယ်အားဖြင့် အားနည်းသော သူမသည် ထိုအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အိမ်မှ မောင်းထုတ်ခံရပြီးနောက် မိသားစုတစ်စုလုံးသည် ဆာလောင်ပြီး အေးခဲခဲ့သည်။ သူမ၏အမေသည် ခေါင်းမာစွာ ဦးလေးအိမ်သို့ တောင်းခံရန် သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်တံခါးပင် မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လေအေးထဲတွင် သူမ၏အမေသည် အေးခဲနေသော မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ညီမနှစ်ဦးကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ခိုးသည်ဖြစ်စေ၊ လုယက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ကို ဆာလောင်အောင် မထားနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဤစကားသည် ထိုအချိန်က မည်မျှပင် အချည်းနှီး ဖြစ်နေပါစေ။

ရုတ်တရက် သူမ၏အမေက သူမ၏ဖခင်ကို သဘောထား ပျော့ပျောင်းသွားသည်ကို သိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဒေါသများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်ခြင်းနှင့် မိခင်၏မေတ္တာအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။

112 05

ကွေ့အယ်သည် သူမ မှားသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏အမေသည် သူမ လိုချင်သကဲ့သို့ မဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် မကျေမနပ် မဖြစ်သင့်ပေ။ စိတ်မချမ်းမြေ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းများကြောင့် သူမ၏အမေ၏စကားများကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူမရှုသင့်ဘဲ သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချီးကျူးမှုများကို လက်မခံဘဲ မနေသင့်ပေ။ သူမ၏ ဤရက်များအတွင်း သဘောထားသည် သူမ၏အမေ၏စိတ်ကို နာကျင်စေခဲ့လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏အမေနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယခင်က ကွေ့အယ်သည် သူမ၏စိတ်ဓာတ်တွင် ပြဿနာရှိနေကြောင်း သိသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအရာမှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။ ချန်မိသားစုကို သူမ မည်မျှ မုန်းတီးသနည်း။ သူမ၏အမေကိုလည်း ထိုမျှပင် စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ဘဝ ကောင်းမွန်လာသောအခါ သူမ၏အမေသည် ထိုရွှံ့နွံထဲသို့ ပြန်သွားရသနည်း။ သူမ ပို၍ နားမလည်လေလေ၊ ပို၍ စိတ်ပျက်လေလေ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်လေလေ၊ ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လမ်းပိတ်သွားပြီး ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။

ကွေ့အယ်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ နင် သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ မဟုတ်ရင်...” သူမသည် ဤမိခင်မေတ္တာကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ငယ်ငယ်က သူမသည် စားဖို့ မလုံလောက်ဘဲ အဝတ်အစား မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ အဖွားက ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း ညတိုင်း သူမအမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသောအခါ သူမသည် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုကို ခံစားရသည်။

ဘဝသည် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ထားသလို မဖြစ်ပေ။ မျှော်လင့်သလို မဖြစ်နိုင်ပါက မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရမည်။

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပြီ” ကွေ့အယ်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအချိန်တွင် ကွေ့အယ်သည် အလွန်လှပပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ လှပကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

++++++