အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း 113

ကွေ့အယ်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏အမေကို မတွေ့ပေ။ ညီမဖြစ်သူ သောင်းအာသာ အိမ်တွင်ရှိသည်။

“အမေ ဘယ်သွားတာလဲ”

“အမေ ရေခပ်သွားတယ်”

သောင်းအာသည် သူမ၏အစ်မကို တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ အမေ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူ... ဟင်း၊ သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာ...”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါ သိတယ်”

သောင်းအာသည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “အစ်မ၊ အမေကို အပြစ်မတင်တော့ဘူးလား”

ဤကဲ့သို့သော ညီမကို မြင်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ အစကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သူသည် သူမသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ အမေကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ဖူးဘူး” ကွေ့အယ်က ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ နင် ဘယ်လောက် ငယ်သေးလဲ။ မိသားစုအကြောင်း ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာ။ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့မှာ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ် ရှိတယ်”

“အစ်မ၊ ဟိုဘက်က ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့ပြီလား”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

လျိုချွီလန်သည် အပြင်မှ ရေခပ်ပြီး ပြန်လာသောအခါ ကွေ့အယ်သည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူမ၏ပခုံးပေါ်မှ ရေပုံးများကို ယူပေးသည်။

“ကွေ့အယ်...” လျိုချွီလန်သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

တကယ်တော့ သူမ၏သမီးအကြီးဆုံးက ဒေါသဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် နောင်တရခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးအကြီးဆုံးက သူမ၏ဖခင်နှင့် ပြဿနာရှိနေကြောင်း သိသည်။ ဤကိစ္စကို ဤမျှလောက် အတင်းအကျပ် မပြောသင့်ပေ။ သို့သော် သူမသည် အလောတကြီး မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ကွေ့အယ်သည် ယခု ၁၆ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို လက်ထပ်ရန် လာရောက် တောင်းရမ်းသူ တစ်ဦးမှ မရှိသေးပေ။ လျိုချွီလန်သည် ဤအရာကို တွေးမိတိုင်း တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်မ အရင် ရေကို ခပ်လိုက်ဦးမယ်” ကွေ့အယ်သည် အနည်းငယ် မသက်မသာဖြင့် ရေပုံးများကို မီးဖိုခန်းသို့ သယ်သွားသည်။

ထိုနောက် နှစ်ဦးသား အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး အကြာကြီး စကားပြောမည့်ဟန်ဖြင့် ပြုမူသည်။

“အမေ၊ အမေ ဟိုဘက်ကို ပြန်သွားတာကို ကျွန်မ မကန့်ကွက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မကို ကတိပေးရမယ်”

“ဘာလဲ” လျိုချွီလန်သည် ရုတ်တရက် မေးသည်။

“ပြန်သွားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့လုပ်ငန်းကို မလုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်မအဖေက အမေ့ကို ဒီကိစ္စပြောရင် အမေ လက်မခံပါနဲ့။ ပြီးတော့ လုဦးလေးကို ပဲနို့ရောင်းဖို့ တိတ်တဆိတ် မတောင်းဆိုပါနဲ့”

လျိုချွီလန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နဖူးကို တွန့်သွားသည်။ “ဒီကလေးမ၊ နင်က နင့်အဖေကို ဘာလို့ ဒီလိုထင်နေရတာလဲ။ နင့်အဖေ… နင့်အဖေက နည်းနည်းတော့ အားနည်းပေမဲ့ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပါဘူး”

ကွေ့အယ်သည် သဘောမတူဟန် ပြုသည်။ “အမေ ဒီအရာကို ကတိပေးရင် ကျွန်မ အမေ ဟိုဘက်ကို ပြန်သွားတာကို မကန့်ကွက်တော့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့...” လျိုချွီလန်သည် တွန့်ဆုတ်သည်။ “ဒီလုပ်ငန်းက ဒီလောက် ငွေရနေတာ။ စွန့်လွှတ်ရတာ နှမြောစရာပဲ” ပြောရလျှင် သူမသည် ငွေကို နှမြောသည်။ ငွေမရှိသော နေ့ရက်များသည် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ငွေမရှိသောဘဝကို မည်သူမျှ မလိုချင်ပေ။

“ကျွန်မတို့အဖေက မိသားစု ခွဲခဲ့ပြီးပြီ။ အားလုံး မဟုတ်တောင် အိမ်မှာ မြေတွေလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စားဖို့လောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ အမေက မိန်းကလေးတွေ အပြင်မှာ မျက်နှာပြတာ မကောင်းဘူးလို့ အမြဲပြောနေတာ မဟုတ်လား။ အခုတော့ ကောင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ လယ်လုပ်ကြမယ်။ စားဖို့သောက်ဖို့ မပူရတော့ဘူး”

113 02

လျိုချွီလန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဤအရာသည် အလွန်ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့ စီးပွားရေး မလုပ်တော့ဘူး”

ကွေ့အယ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပြီး ကျွန်မအဖေက အမေ့ကို ကျွန်မအဖွားနဲ့ ဦးလေးတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရင် အမေ သွားလို့မရဘူး။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မအဖေနဲ့ အရင်ဆုံး ပြောထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ သဘောမတူရင် ကျွန်မတို့ ဟိုဘက်ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ အမေကလည်း တစ်နေကုန် နွားနဲ့မြည်းလို အလုပ်လုပ်ပြီး အပြစ်တင်ခံရတာကို မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား”

“ဒါကတော့ သေချာပေါက်ပဲ”

လျိုချွီလန်သည် ချန်အဖွားအိုနှင့် ချန်ထုံကန်းတို့ မိသားစုကို မုန်းသည်။ သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် မည်သို့ စိတ်ဝင်စားမည်နည်း။ ထို့အပြင် လူတစ်ဦးသည် နာကျင်မှုနှင့် ဆိုးရွားမှု မရှိသော ဘဝကို နေထိုင်ပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ရန် မလိုချင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လျိုချွီလန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။

“နောက်ပြီး ကျွန်မနဲ့ ညီမနှစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတွေမှာ ကျွန်မအဖေနဲ့ အဲဒီမုဆိုးမက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ကျွန်မတို့နဲ့ အမေရဲ့သဘောတူညီချက်ကို အရင်ရမှပဲ ဖြစ်မယ်” ကွေ့အယ်သည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအနေဖြင့် တစ်ခု ထပ်ထည့်ခဲ့သည်။

လျိုချွီလန်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “နင်က နင့်အဖေက နင်တို့ကို ရောင်းစားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူက သားလိုချင်ပေမဲ့ နင်တို့ကို အမြဲတမ်း ချစ်တာပဲ”

ကွေ့အယ်သည် ထပ်မံ သဘောမတူဟန် ပြုသည်။

လူ၏စိတ်သည် လွယ်ကူစွာ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ သူမ၏အမေသည် ဤအရာကို ယခုတိုင် နားမလည်သေးပေ။ သူမ နားမလည်လျှင် သူမက ကူညီရမည်။

“အမေ ဒီအရာတွေကို ကတိမပေးရင် ကျွန်မ ဟိုဘက်ကို ပြန်သွားတာကို သဘောမတူဘူး”

“ကောင်းပြီ၊ နင့်အဖေကို ငါ ပြောပေးမယ်”

ကွေ့အယ်သည် ထပ်မံပြောသည်။ “အမေ ကျွန်မတို့ လုပ်ငန်းမလုပ်တော့ဘူးဆိုတာကို ပြောစရာမလိုဘူး။ နောက်ဆုံး အချက်နှစ်ချက်ကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ”

လျိုချွီလန်သည် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ထျဲကန်း ထပ်မံရောက်လာသောအခါ လျိုချွီလန်သည် သူ့ကို ဤအရာများကို ပြောပြသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သော်လည်း မုဆိုးမ၏စကားကို စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသောအခါ ပြောင်းရွှေ့ရန် အချိန်ရောက်လာသည်။

ကွေ့အယ်၏မိသားစုသည် ပစ္စည်းများကို ချန်မိသားစုအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သောအခါ ရွာသားများက ဤကိစ္စကို သိသွားကြသည်။ ရွာတွင် အတင်းအဖျင်း စကားများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အချို့က လျိုချွီလန်၏လုပ်ရပ်ကို နားလည်ပြီး အချို့ကမူ နားမလည်ကြပေ။ အချို့က ကွေ့အယ်၏အမေသည် ပြဿနာ ရှာနေသည်ဟု ရယ်မောကြသည်။ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ဘဝကို မနေထိုင်ဘဲ ထိုအမှိုက်ပုံထဲသို့ ပြန်ဝင်သည်။ အချို့က ချန်ထျဲကန်းသည် ချမ်းသာလာမည်ဟု ပြောကြသည်။ ငွေရှာပေးသော သမီး ရှိသောကြောင့် သူ မည်သည့်အရာကို လိုချင်မည်နည်း။

အခြားသူများ မည်သို့ပင် ပြောဆိုနေပါစေ၊ ဆက်လုပ်သင့်သော အရာများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင် နေကြသည်။

ဤသတင်းသည် လုကွမ်းယီ၏နားသို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကွေ့အယ်ကို သွားရှာသည်။

“အစ်ကိုလု၊ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”

လုကွမ်းယီသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အကြာကြီးမှ သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့ မိသားစု ပြန်သွားမဲ့အကြောင်း ငါ ကြားတယ်”

ကွေ့အယ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ခပ်တိုးတိုး အင်းဟု ပြောသည်။

“မင်း တကယ် ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်မအမေက ပြန်သွားချင်တယ်။ ကျွန်မနဲ့ ညီမနှစ်ယောက် ဒီလိုဆက်နေရင် နောက်ပိုင်း လက်ထပ်ရတာ ခက်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်တယ်”

လုကွမ်းယီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကွေ့အယ်ကို ကြည့်သည်။ “မင်း ပြန်မသွားချင်ရင် ငါ မင်းကို လက်ထပ်နိုင်တယ်”

113 03

ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီ ဤသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ထူပူနေသည်။

လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။ သူသည် အခက်အခဲဖြင့် ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ လျှောက်ပြောတာလို့ပဲ သဘောထားပါ...”

သူ၏စကားများ မပြီးခင်တွင် ရှိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လုကွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် တိတ်တိတ်ကလေး ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “မင်းကို ထိခိုက်ဖို့ ငါ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ၊ ငါ...”

ကွေ့အယ်သည် ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များ ဆက်လက်ကျနေသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အလွန်တောက်ပနေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုလု။ ကျွန်မ အစ်ကို့ရဲ့စကားကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းပျော်ပြီး ဝမ်းသာတယ်။ ဒါပေမဲ့...” သူမသည် ခဏရပ်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။

လုကွမ်းယီ၏စိတ်သည် အပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြန်ကျသွားသည်။

ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်းဟူသည် အားပေးစကားများသာ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်” ကွေ့အယ်သည် ခပ်တိုးတိုး ပြောပြီး လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်ကိုလု၊ အစ်ကို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အစ်ကို့ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုပ်နိုင်သေးဘဲ အဲဒီပြဿနာတွေကို အစ်ကို့မိသားစုဆီ ဘယ်လို ယူသွားနိုင်မလဲ။ အစ်ကိုက ကျွန်မထက် ပိုကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ မကြာမီ လုဒုတိယအဖွားက အစ်ကို့အတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မလို မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ရမှာပါ။

ကွေ့အယ် ချန်မိသားစုသို့ ပြန်သွားရန် သဘောတူသောကိစ္စတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။

သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ ရိုးသားဖြူစင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသူငယ်ချင်း၏စိတ်ကို အနည်းငယ် နားလည်သည်။ ဤသည်မှာ သူမသူငယ်ချင်း၏မိသားစုကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အများကြီး ပြောလို့မရပေ။ သူမသည် ကောင်းချီးပေးရန်သာ ဆန္ဒရှိပြီး သူမ၏သူငယ်ချင်း အရာအားလုံး အဆင်ပြေစေရန် မျှော်လင့်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်ထပ်တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဤအချိန်အတွင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ စမ်းသပ်ထုတ်လုပ်ခဲ့သော ပဲနို့အရသာအချို့ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သူမသည် မိဘများနှင့် ညီအစ်ကိုများကို သောက်စေခဲ့သည်။ မိသားစု၏ ချီးကျူးမှုများကို ရရှိပြီးနောက် လုဒုတိယမိသားစု၏ ဆိုင်တွင် ပဲနို့အရသာအသစ်အချို့ ထပ်တိုးလာသည်။

တစ်ခုမှာ ကောက်ပဲသီးနှံပဲနို့ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံပဲနို့သည် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ သတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်အရာကိုမဆို ထည့်နိုင်သည်။ ပဲအမျိုးမျိုးကို ထည့်နိုင်ရုံသာမက ဆန်ဖြူ၊ ပြောင်းဖူး၊ ဆန်မဲ၊ ပဲ၊ ကောက်ညှင်းတို့ကိုလည်း ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပစ္စည်းများ မတူညီသောကြောင့် အရသာများသည်လည်း မတူညီပေ။ သို့သော် အားလုံးသည် အလွန်အရသာရှိသည်။ ပစ္စည်းများ၏အချိုးအစားကို သတိပြုရန်သာ လိုအပ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပဲဝါ၊ ပဲနီလေး၊ ဆန်၊ ပဲနက်နှင့် မြေပဲတို့ကို ထည့်ထားသောအရာကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထုထားသော အသီးခြောက်ကို ထည့်လိုက်ပါက ပို၍ပင် အရသာရှိသည်။

ယခု လုဒုတိယမိသားစု၏ဆိုင်တွင် ဤပဲနို့မျိုးကို အဓိကရောင်းချသည်။ ပစ္စည်းများ အနည်းငယ် ဈေးကြီးသောကြောင့် ဤပဲနို့၏စျေးနှုန်းကို ၃ မွန် သတ်မှတ်သည်။ စျေးနှုန်းသည် အနည်းငယ် ကြီးမြင့်သော်လည်း အချို့ဖောက်သည်များသည် လက်မခံနိုင်ကြပေ။ သို့သော် တစ်ကြိမ် သောက်ပြီးနောက် ပြန်လာသော ဖောက်သည်များ ပို၍ ပို၍ များလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကွေ့အယ်သည် လုဒုတိယမိသားစုသို့ လာပြီး သူမ၏ဆိုင်ကို လုဒုတိယမိသားစုအား ပေးလိုက်သည်။

******

114 01

အခန်း 114 ကြက်ခိုးရန် ကြိုးစားရင်း ဆန်ကုန်မြေလေး ဖြစ်ရခြင်း

ဤကာလအတွင်း ကွေ့အယ်၏ ဇွဲနပဲဖြင့် ကြိုးစားမှုများကြောင့် သူမ၏ဆိုင်သည် အလွန် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ နေ့စဉ်လိုပင် ပုံမှန်ဖောက်သည်များစွာ လာရောက် အားပေးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်၏စီးပွားရေးမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး တစ်လလျှင် ငွေအနည်းငယ် ရရှိနေသည်မှာ မုဆိုးမကို ရွှေဥဥပေးသည့် ကြက်မဟု တင်စားရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လုဒုတိယမိသားစုမှ မိသားစုသည် ကွေ့အယ်၏ ဤလုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင်ကြဘဲ သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ ကွေ့အယ်သည် အမှန်တကယ် အခြေအနေကို ထုတ်ဖော် ပြောပြသောအခါတွင်လည်း သူတို့က ပို၍ပင် သဘောမတူကြတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဆိုင်သည် ကွေ့အယ်တို့ ညီအစ်မများအတွက် နောက်ကြောင်း ပြန်ဆုတ်ရန် လမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အချေအတင် ငြင်းခုံနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုကျောင်းယွဲ့က ဝင်ရောက်စေ့စပ်ပေးပြီးမှသာ အတူတူ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ယင်းမှာ လုဒုတိယမိသားစုသည် ဤဆိုင်ကို ယာယီ လက်ခံထားမည် ဖြစ်ပြီး ကွေ့အယ် လိုအပ်သည့်အခါ ချက်ချင်း ပြန်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဆိုင်၏စီးပွားရေးကို ကွေ့အယ်က စတင်ခဲ့သောကြောင့် လုဒုတိယမိသားစုသည် လစဉ်ရရှိသော ဝင်ငွေ၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သူမအား ခွဲဝေပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် ဤငွေကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြိုးစားခဲ့ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း စီးပွားရေး တိုးတက်လာရခြင်းမှာ လုဒုတိယဦးလေးနှင့် သူ၏ပဲနို့တို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူမသည် ဆိုင်ကို လုဒုတိယမိသားစုအား ပေးရန် ဆန္ဒရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏အတွေးတွင် လုဒုတိယဦးလေး၏ပဲနို့သည် ကောင်းမွန်သောကြောင့် မည်သည့် နေရာတွင်မဆို စီးပွားရေး လုပ်နိုင်သည်။ သူမကို စောင့်ရှောက် ပေးသောကြောင့်သာ သူတို့သည် မြို့နယ်သို့ ဝေးဝေးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လုဒုတိယဦးလေး၏ မိသားစုသည် စိတ်ရင်း ကောင်းသောကြောင့် သူမသည် ထိုအရာကို လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆိုင်ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းသည် သူမ၏ဖခင်ကို ကာကွယ်ရန် အတွက် သာမက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိန်ရှီက နောက်ကြောင်းပြန်ဆုတ်ရန် လမ်းအကြောင်း ပြောသောအခါ ကွေ့အယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ငြင်းဆန်တော့ခြင်း မရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

ယခုအခါ လျိုချွီလန်သည် သမီးသုံးဦးနှင့်အတူ ချန်မိသားစုသို့ ပြန်လာသောအခါ ပထမ ရက်အနည်းငယ်သည် အလွန်အဆင်ပြေသည်။ မုဆိုးမသည် သားနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ဘေးရှိ အခန်းငယ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး အခန်းကြီးကို ကွေ့အယ်တို့မိသားစုအား ပေးခဲ့သည်။ အခန်းကြီးဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ရွှံ့အိမ်သုံးလုံးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူမက နားလည်သော စိတ်ထား ပြသလိုက်သောကြောင့် လူတို့သည် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။

လျိုချွီလန်နှင့် သမီးလေးဦး ပြန်လာခြင်းကို ချန်အဖွားအိုက အပြစ်တင် ပြောဆိုသည်။ သို့သော် ယခုအခါ မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချန်ထျဲကန်း မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူမနှင့် ဆက်ဆံလိုခြင်းမရှိတော့ပေ။ ချန်အဖွားအိုသည် အကြောင်းပြချက်ရှာကာ နှစ်ကြိမ် ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ချန်ထျဲကန်းက မိခင်နှင့် သမီးများကို ကာကွယ်ပေးသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် လျိုချွီလန်နှင့် သမီးများသည်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ မည်သူမျှ သူမ၏နည်းလမ်းကို အလွယ်တကူ လက်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ကွေ့အယ်သည်လည်း ခိုင်မာသော စိတ်ထားရှိသောကြောင့် ဤအရာများသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ငါးရက်ခန့်ကြာသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ် မုဆိုးမက မနေနိုင်တော့ပေ ဟုလည်း ပြောနိုင်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် ချန်ထျဲကန်းက စီးပွားရေးအကြောင်း စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ချန်ထျဲကန်းနှင့် မုဆိုးမသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကွေ့အယ်၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်ခဲ့သည်။ ဤရက်များအတွင်း သူမနှင့် သူမ၏အမေသည် ဆိုင်မဖွင့်ခဲ့ကြပေ။ သူမ၏ဖခင်သည် စကားပြောချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ သို့သော် သူမသည် မသိသယောင် ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခု သူမ၏ဖခင်က ထိုသို့ပြောသောအခါ ကွေ့အယ်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ မိသားစု အခုကစပြီး စီးပွားရေး မလုပ်တော့ဘူး”

“ဘာလို့ မလုပ်တော့တာလဲ။ ဒီလောက် ငွေရနေတဲ့လုပ်ငန်းကို”

ကွေ့အယ်သည် ပထမဆုံး သူမ၏အမေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အရင်က စားဝတ်နေရေးအတွက် လုပ်တာပါ။ အခုတော့ ပြန်လာပြီဆိုတော့ စားစရာ မပူရတော့ဘူး။ ဒါဆို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ဘာလိုအပ်လို့လဲ”

သူမ၏အမေ စကားပြောမတတ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမက ထပ်ပြောသည်။ “ကျွန်မအမေက မိန်းကလေးတွေ အပြင်မှာ မျက်နှာပြတာ မကောင်းဘူးလို့ အမြဲပြောနေတာ။ နောက်ပိုင်း လက်ထပ်တဲ့အခါ အတားအဆီး ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် အခုပဲ လုပ်ငန်းကို ရပ်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် စကားပြော မတတ်သူ ဖြစ်သည်။ “ဒီလောက် နှမြောစရာကောင်းတာ”

မုဆိုးမက မျက်စပစ်ပြလိုက်သောအခါ သူ နားလည်သွားပြီး ပြောသည်။ “မင်းနဲ့ မင်းအမေက မျက်နှာပြလို့ မကောင်းရင် အဖေ လုပ်လို့ရတယ်။ နောက်ဆို အဖေပဲ ဆိုင်ဖွင့်မယ်”

114 02

ကွေ့အယ်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်မ ဆိုင်ကို လုဒုတိယဦးလေးတို့မိသားစုကို ပြန်ပေးပြီးပြီ”

“ဘာ၊ အဲဒီဆိုင်က လုမင်ဟိုင်တို့မိသားစုရဲ့လား” ချန်ထျဲကန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ စကားထစ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အရင်က ကျွန်မတို့ အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံရတုန်းက ပိုက်ဆံမရှိခဲ့ဘူး။ လုဒုတိယဦးလေးတို့ မိသားစုက ကျွန်မတို့ကို သနားပြီး ဆိုင်အတွက် ငွေပေးပြီး စားဝတ်နေရေးအတွက် ကူညီခဲ့တာ။ ကျွန်မနဲ့ အမေက နေ့စဉ်အလုပ်လုပ်ခပဲ ရတာ။ တကယ်တော့ အမြတ်တွေအားလုံးက လုဒုတိယဦးလေးတို့ မိသားစုရဲ့ဟာပဲ။ ရွာက လူတွေကလည်း အလကားလူတွေပဲ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ မဟုတ်မမှန် ကောလာဟလတွေပဲ ပြောနေတယ်။ အဖေလည်း မှားယွင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”

ပြောပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် ချန်ထျဲကန်းကို ကြည့်သည်။ လျိုချွီလန်ကလည်း သူ့ကို ကြည့်သည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပေ။ မုဆိုးမက စားပွဲအောက်မှ သူ့ကို ကန်လိုက်သောအခါ သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဘယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဖေ ဘာမှားယွင်းတာမှ မရှိပါဘူး”

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ” ကွေ့အယ်က စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးကို ပြသည်။ “ကျွန်မနဲ့ အမေက ဆိုင်မဖွင့်ချင်တာ ကြာပြီ။ နေ့စဉ် မိုးမလင်းခင် ထွက်ပြီး ညမှ ပြန်လာရတာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်။ အဖေက ကျွန်မတို့ကို ပြန်ခေါ်လာမယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မတို့လည်း အခုကစပြီး မပင်ပန်းရတော့ဘူး”

ထိုညစာသည် လူအနည်းငယ်အတွက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် လျိုချွီလန်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘာကိုတွေးနေသည်မသိပေ။ ကွေ့အယ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ သူမ မဝင်ဘဲ အခန်းသို့ လှည့်သွားသည်။

“အစ်မ၊ ကျွန်မတို့အဖေက အဲဒီမုဆိုးမဆီ သွားနေပြီ” အိပ်ရာပေါ်ရှိ သောင်းအာက ပြောသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ဖခင်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် သွားသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ မီးဖိုချောင်ဘက်တွင် မီးဖိုချောင်မှလွဲ၍ မုဆိုးမနှင့် သူမ၏သား နေထိုင်သည့် ဂိုဒေါင်သာ ရှိသည်။ သူမ၏ဖခင် ဘယ်ကိုသွားကြောင်း သိရန် နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ကွေ့အယ်သည် ထိုကိစ္စကို မအံ့သြပေ။ သူမသည် ညီမ၏ဆံပင်ကို ဖြီးပေးပြီး ပြောသည်။ “နင်က ငယ်သေးတယ်။ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့။ အစ်မမှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်”

သောင်းအာသည် သူမ၏ဆံပင်ကို လှုပ်ခါပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ကျွန်မ မငယ်တော့ဘူး။ အစ်မ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်”

ယောင်းအာလည်း တွားလာပြီး အစ်မနှစ်ယောက်ကြားတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ လက်ကလေးကို မြှောက်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း အစ်မကို ကူကြည့်မယ်”

ကွေ့အယ်သည် ပြုံးပြီး သူမ၏ညီမ၏နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်သည်။ “နင်က ဒီလောက် ကလေးပဲ ရှိသေးတာ ဘာကိုသိလို့လဲ။ ဘယ်သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမှာလဲ”

ယောင်းအာသည် အစ်မ၏လက်အောက်မှ ရုန်းကန်ပြီး ကွေ့အယ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ “ကျွန်မ အဲဒီမုဆိုးမကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်။ သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာ”

ကွေ့အယ်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ယောင်းအာသည် လေးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဤမျှလောက် နားလည်နေပြီ။

တစ်ချိန်တွင် သူမ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ညီမကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “နင်က ငယ်သေးတယ်။ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ ငါတို့ယောင်းအာက ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကြီးပြင်းလာရင် ရပြီ”

သူမသည် သောင်းအာကိုလည်း ပြောသည်။ “နောက်ဆို ဒီလို မကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေကို ယောင်းအာရှေ့မှာ မပြောနဲ့။ သူက ငယ်သေးတယ်”

သောင်းအာသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလို့ မပြောရမှာလဲ။ အဲဒီမုဆိုးမ စိတ်ထဲမှာ ဘာအကြံအစည်ရှိလဲ ဘယ်သူသိလဲ။ ယောင်းအာကို ဘာမှ မသိဘဲ သူ့ရဲ့ဒုက္ခပေးတာကို မခံရစေချင်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြောသည်။ “နောက်ဆို အိမ်မှာ ယောင်းအာကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ”

သောင်းအာသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အစ်မ၊ အစ်မ မပြောရင်တောင် ကျွန်မ သိပါတယ်”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်ပေးသည်။

ကွေ့အယ်နှင့် ညီမနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားမှသာ ဧည့်ခန်းမှ တံခါးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အခန်းမှ မရေမရာ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လျိုချွီလန်နှင့် ချန်ထျဲကန်း ဘာပြောခဲ့သည် မသိပေ။ ခဏအကြာတွင် ချန်ထျဲကန်းသည် ဧည့်ခန်းရှိ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲအိပ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

114 03

ဤအခန်းတွင် ကွေ့အယ်သည် ဆယ်စုနှစ်ကျော် နေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်လာသောအခါ အသားကျရန် ခက်ခဲနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမသည် စိတ်ပူပန်မှုများစွာရှိပြီး အိပ်ရေးမဝပေ။ ညသန်းခေါင်တွင် ဧည့်ခန်းတံခါး ရုတ်တရက် အသံမြည်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ကွေ့အယ်သည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းထဲတွင် အမှောင်ထဲတွင် လျိုချွီလန်၏မျက်လုံးမှ မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကွေ့အယ် နိုးလာသောအခါ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သောင်းအာနှင့် ယောင်းအာသည် နိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ရာမှ မထသေးပေ။

“အစ်မ နိုးပြီလား။ အဲဒီမုဆိုးမက စောစောစီးစီး ထပြီး ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေတာ။ ကျွန်မတို့အမေတော့ အိပ်ရာထဲက မထသေးဘူး” သောင်းအာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်သည်။ ထို့နောက် ယောင်းအာကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးသည်။ ညီအစ်မသုံးယောက် အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ဧည့်ခန်းသို့ သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လျိုချွီလန်လည်း အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

လျိုချွီလန်၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမဲနေသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောပေ။

“အစ်မကြီး ထပြီလား။ ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြီးပြီ။ ကျွန်မ ယူလာပေးမယ်” မုဆိုးမက တံခါးဝတွင် ပြောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လျိုချွီလန်သည် နောက်သို့ လိုက်ရန် စိတ်ကူးရှိသော်လည်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားပြီး ရပ်လိုက်သည်။

နံနက်စာကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ချန်ထျဲကန်းလည်း အပြင်မှ ပြန်လာသည်။ အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် ချန်ထျဲကန်းသည် အလွန် အလုပ်ကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း မိုးလင်းလျှင် လယ်ကွင်းသို့ တစ်ပတ်လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

ဝိုင်းထဲတွင် ချန်အဖွားအိုသည် ဘယ်သူ့ကို အော်နေသည်မသိပေ။ ခဏအကြာတွင် ရှောင်ချန်ရှီ၏ ညည်းညူသံကို ကြားရသည်။ မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီးနောက် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ပေးသူ မရှိတော့ပေ။ ရှောင်ချန်ရှီသည် ပျင်းရိသူ ဖြစ်သည်။ ချန်အဖွားအိုသည် နေ့စဉ်နံနက်ပိုင်းတွင် စောစောထပြီး ထမင်းဟင်း ချက်သည်။ လျိုချွီလန်က သူမကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပေးခဲ့သည်။ လျိုချွီလန် ထွက်သွားသောအခါ မုဆိုးမက နေရာဝင်ယူသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင် လုပ်ရသည်ကို သူမ မကြိုက်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်တိုင်း အမေနှင့် ချွေးမသည် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ မကြာခင်တွင် ချန်ထုံကန်းလည်း ထလာပြီး ချန်အဖွားအိုသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စောစီးစွာ ဆူညံနေရသနည်းဟု ညည်းညူသည်။ ရှောင်ချန်ရှီကို ဘာလို့ ထမင်းဟင်း မချက်တာလဲဟု အော်သည်။

အပြင်တွင် ဆူညံသော်လည်း အိမ်ထဲတွင် မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ ထမင်းစားနေချိန်တွင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများနှင့် ဝါးနေသော အသံများကိုသာ ကြားရသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် စားစရာ မရှိပေ။ မနေ့ညက မုဆိုးမ ပြောခဲ့သည့်စကားကို စဉ်းစားပြီး သူသည် တွန့်ဆုတ်ကာ လျိုချွီလန်ကို ပြောသည်။ “ဒီလောက် မိသားစုကြီးက ဒီလယ်ကွက်လေးတွေနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ အဖေ ထင်တယ်။ နောက်ပြီး ကွေ့အယ်၊ သောင်းအာ၊ ယောင်းအာတို့က လက်ထပ်ရဦးမယ်။ သူတို့အတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းရမယ်။ ဒါကြောင့် အဖေက စဉ်းစားတာက အဲဒီဆိုင်က မင်ဟိုင်တို့မိသားစုကို ပြန်ပေးပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံထပ်ထည့်ပြီး အသစ်ထပ်ဖွင့်ကြမလား”

လျိုချွီလန်သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးလိုတယ်။ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိလား”

ချန်ထျဲကန်းသည် ခဏရပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မိသားစုခွဲတုန်းက အမေက ပိုက်ဆံ မပေးခဲ့ဘူး။ အဖေမှာလည်း မရှိဘူး။ ဖျင်က သူ့မှာ ငွေဆံထိုးတစ်ခုရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ အကယ်၍ မလုံလောက်ရင် မင်းမှာ ရှိလား”

မုဆိုးမသည် ကြောက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “အစ်မကြီး စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်မ ချန်မိသားစုထဲ ဝင်လာပြီဆိုတော့ ချန်မိသားစုရဲ့လူပဲ။ ကျွန်မရဲ့ယခင်ခင်ပွန်းက ပေးခဲ့တဲ့ ငွေဆံထိုးတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစု ဘဝကောင်းဖို့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ နှမြောခြင်းမရှိပါဘူး”

လျိုချွီလန်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ သူမသည် စိတ်ရင်းကောင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်ရက်စက်သောစကားမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

114 04

ကွေ့အယ်သည် လက်ထဲမှ တူကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အဖေ၊ ကျွန်မတို့ အခု ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံထက် ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ဘာရောင်းမလဲဆိုတာ စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”

ချန်ထျဲကန်းက ပြောသည်။ “မင်းတို့ အရင်က ဘာရောင်းခဲ့လဲ။ ငါတို့လည်း အဲဒါပဲ ရောင်းမယ်”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်သည်။ “အရင်က ဆိုင်က ကောင်းတာက လုဒုတိယဦးလေးတို့ရဲ့ ပဲနို့ကို ရောင်းလို့ပါ။ အခု ဆိုင်ကို သူတို့ကို ပြန်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့က ငါတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို လုယူဖို့အတွက် ပဲနို့ကို ငါတို့ကို ရောင်းပေးမယ်လို့ အဖေ ထင်လား”

ဤစကားကြားသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် အစီအစဉ် မရှိသောကြောင့် မုဆိုးမကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ စားကြ။ ငါ ဗိုက်ပြည့်ပြီ” လျိုချွီလန်က သူမ၏တူများကို ချလိုက်သည်။ “ဟိုဘက်မှာ မသိမ်းရသေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“အမေ၊ ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” ကွေ့အယ်လည်း ထလိုက်သည်။

“ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” သောင်းအာကလည်း ပြောသည်။

ယောင်းအာသည် ထိုင်ခုံမှ လျှောဆင်းပြီး နောက်သို့ လိုက်သည်။ မိခင်နှင့် သမီးများသည် အိမ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီကိစ္စက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်”

မုဆိုးမသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကြည့်ရတာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းလို့မရဘူး မဟုတ်ပါဘူး။ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေက လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ဇနီးနဲ့ ခင်မင်ပြီး ကွေ့အယ်ကလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လုမိသားစုရဲ့သမီးနဲ့ ဆော့ခဲ့တာ။ သူတို့က သွားပြောရင် ဖြစ်နိုင်တယ်”

“တကယ် ဖြစ်နိုင်လား”

“ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကလည်း သမီးတွေအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ စုချင်မှာပဲ”

ထိုနှစ်ယောက်သည် အတော်လေး ကောင်းကောင်း တွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လျိုချွီလန်က ကန့်ကွက် လိုက်သောအခါ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ လျိုချွီလန်သည် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို ဤအရာများ ပြောရန် မျက်နှာမပြရဲဘဲ ချန်ထျဲကန်းကို သမီးများအပေါ် အကြံအစည် မလုပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမနှင့် သမီးများကို မောင်းထုတ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် အေးခဲကာ ဆာလောင်၍ သေလုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ လုမိသားစု၏ လုဒုတိယမိသားစုက သူမတို့အား ရှင်သန်ရန် လမ်းပေးခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် သူတို့ထံသို့ သွားပြီး ဤသို့ပြောရန် မျက်နှာ မရှိတော့ပေ။

ချန်ထျဲကန်းသည် စိတ်ပျက်စွာ ပြန်လာသည်။ မုဆိုးမသည် ခဏတာ မည်သို့လုပ်ရမည်မသိ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် စိတ်မချမ်းသာဘဲ ချန်ထျဲကန်းကို လျိုချွီလန်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်၏နာမည်ဖြင့် လုမိသားစု၏ လုဒုတိယမိသားစုထံသို့ တောင်းဆိုရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် မလိုချင်ခဲ့သော်လည်း မုဆိုးမသည် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ သားအကြောင်း အမြဲ ပြောနေသောကြောင့် သူသည် မျက်နှာမရှိဘဲ သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိန်ရှီထံသို့ သွားရန် မသင့်တော်သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်ထံသို့ သွားခဲ့သည်။

သူ မပြောရသေးခင်မှာပင် လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကို ရဲရင့်တာပဲ။ မင်း ကွေ့အယ်တို့ မိသားစုကို ပြန်ခေါ်လာပြီး မင်းရဲ့စိတ်ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမေနဲ့ မိသားစုခွဲလိုက်တာကို သိသွားလို့ ဝမ်းသာတယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် ချက်ချင်း ရှက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်ဟိုင်၊ ငါ့ကို မရယ်ပါနဲ့”

“ဒါက ရယ်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အမှန်တရားကို ပြောတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ခိုင်မာတဲ့စိတ်ထားရှိသင့်တယ်၊ ဘယ်အရာက မှန်ပြီး ဘယ်အရာက မှားတယ်ဆိုတာ နားလည်ရမယ်။ ရိုသေတာက မှန်ကန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချည်းနှီးရိုသေတာက မကောင်းဘူး။ မင်းက မိသားစုရှိတဲ့သူပဲ။ ဘဝကို ဘယ်လိုနေရမယ်ဆိုတာ မင်းသိရမယ်။ မင်းရဲ့အမေစကားကိုပဲ နားထောင်ပြီး မင်းရဲ့မိသားစုကို မင်းညီအတွက် မထားခဲ့သင့်ဘူး။ မင်းမိသားစုကို အဝတ်အစား တစ်ထည်တောင် မပါဘဲ အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တယ် ဆိုတာ ငါ သိတုန်းက မင်းလိုလူမျိုးနဲ့ သူငယ်ချင်း ဆက်ဆံရေး မလုပ်တော့ဘူးလို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မင်း ပြန်ပြင်နိုင်ခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ရွာမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်းက မင်းကို ငါ မသိချင်ယောင်ဆောင်မှာ”

ချန်ထျဲကန်းသည် ဘာပြောရမည်မသိဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်း ငါ့ကို လာရှာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

“ဘာ၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး” ချန်ထျဲကန်းသည် လက်ကို ပွတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ၊ ငါ လာတာက မင်းတို့မိသားစုက အရင်က ကွေ့အယ်တို့ မိသားစုကို ပြုစုပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ဖို့ပါ”

114 05

လုမင်ဟိုင်သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ဘာကို ကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ။ ငါက မင်းကို မြင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ကွေ့အယ်တို့ ကလေးသုံးယောက်ကို သနားလို့၊ မင်းရဲ့ဇနီးကို သနားလို့။ မိန်းမတစ်ယောက်က ကလေးသုံးယောက်ကို ပြုစုတာ မလွယ်ဘူး။ မင်း ဘာမှ မရှိရင် ငါ မပြောတော့ဘူး။ ငါ့မိသားစုက အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ ဒီလူအနည်းငယ်နဲ့ပဲ မြို့ကို နေ့တိုင်းပြေးနေရတယ်။ နေ့တိုင်း အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတယ်”

“အလုပ်ရှုပ်တာ ကောင်းတာပေါ့။ အလုပ်ရှုပ်ရင် ပိုက်ဆံရတာပေါ့”

“ဘာပိုက်ဆံရမှာလဲ။ အိမ်မှာ သားတွေ အများကြီးရှိတာ။ သားငယ်နှစ်ယောက်ကလည်း စာသင်နေရတယ်။ သားကြီးကလည်း လက်ထပ်ရမယ်။ သမီးကလည်း လက်ထပ်ရမယ်။ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမလုံလောက်လို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုပ်နေရတာ။ ငါ မိသားစုခွဲတုန်းက မင်းထက်တောင် မကောင်းခဲ့ဘူး။ မင်းလည်း ကြိုးစားပါဦး။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ဘဝက ငါ့ထက် ပိုကောင်းလာမှာပါ”

ချန်ထျဲကန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ လျိုချွီလန် ရှိနေသောကြောင့် မုဆိုးမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် မမေးရဲပေ။ အခြားသူများ မရှိသောအခါမှသာ ချန်ထျဲကန်းကို ဘာပြောခဲ့သည်ကို မေးသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ မုဆိုးမသည် စိတ်ပူလာပြီး ထပ်မံ မေးသည်။

“ဘာကို မေးနေတာလဲ။ ဒီကိစ္စကို နောက်ဆို မပြောနဲ့တော့။ လုမင်ဟိုင် မိသားစုခွဲတုန်းက သူ့မှာ မြေကွက် ငါ့ထက် မများဘူး။ သူတို့ကတောင် ဘဝကို နေနိုင်တာ။ ငါတို့လည်း နေနိုင်တယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ယောကျ်ားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်နှင့် သွယ်ဝိုက် ပြောဆိုသောအခါ သူ၏ယောကျ်ားမာနသည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘယ်သူက သူများထက် နိမ့်ကျချင်မှာလဲ။ ဘယ်သူက သူများဆီမှာ တောင်းပန်ချင်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် အချို့ယောကျ်ားများအတွက် မျက်နှာသည် အသက်ထက် အရေးကြီးသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည်လည်း ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။

မုဆိုးမသည် ဒေါသထွက်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ခေါင်းမာ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် သူမအား ဒေါသ မထွက်သင့်ကြောင်း တွေးပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ သူသည် သူမကို တောင်းပန်လိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မုဆိုးမသည် အခွင့်အရေးရှာပြီး ထိုကိစ္စကို ထပ်ပြောသည်။ သို့သော် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်ထျဲကန်းက သူမကို ပိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်သောအခါ မုဆိုးမသည် ဤကိစ္စ မအောင်မြင်တော့ကြောင်း သိပြီး စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

သူမသည် စဉ်းစားသည်။ အိမ်တွင် မြေနှင့်အိမ် ရှိနေသည်။ ချန်အဖွားအိုနှင့် မိသားစုလည်း ခွဲလိုက်ပြီ။ သူမ ဂရုစိုက်လျှင် ဘဝသည် ရှေ့ဆက်နိုင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မတွေးတော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် လွန်စွာ အကောင်းမြင်ခဲ့သည်။

ချန်အဖွားအိုနှင့် ချန်ထုံကန်းတို့ မိသားစုသည် ပျင်းရိသူများ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သားအကြီးဆုံး မိသားစုက အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ ယခု ချန်ထျဲကန်းသည် မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ လယ်ကွင်း အလုပ်များကိုလည်း လုပ်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။

ချန်ထုံကန်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ် လုပ်ပြီးနောက် မလုပ်တော့ပေ။ အခြားသူများသည် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော်လည်း သူသည် အိမ်တွင်မရှိပေ။ ချန်အဖွားအိုသည် ဒေါသထွက်လာသည်။ လယ်ကွင်းရှိ သီးနှံများကို ဂရုမစိုက်ပါက စားနပ်ရိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘဲ လာမည့်နှစ်အတွက်လည်း စိတ်ပူရမည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ချန်ရှီက သူမကို အကြံပေးသည်။ မိသားစုခွဲသည့်နေ့တွင် ချန်ထျဲကန်းက အရင်ကလိုပင် အဖွားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်ကို သတိပေးသည်။

ချန်အဖွားအိုသည် နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သားအကြီးဆုံးကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် နူးညံ့စွာ ပြောဆိုသည်။ ဖခင်ကြီးသေဆုံးပြီးနောက် သူမ မည်မျှခက်ခဲခဲ့ကြောင်းနှင့် အရင်က သူ့ကို မည်မျှ ကောင်းခဲ့ကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ချက်ချင်း လက်နက်ချလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မိခင်ကို သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဟု ပြောသည်။

ဘယ်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည်လဲ။ နေ့စဉ် စိတ်မပူရအောင် သူမ၏ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးရမည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် လုဒုတိယမိသားစုအတွက် လယ်ကွင်းများကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ အရင်ကလည်း အိမ်ရှိလယ်များကို သူ စိုက်ပျိုးခဲ့သောကြောင့် အခက်အခဲ မရှိဟု ထင်သည်။ ထို့အပြင် မုဆိုးမကလည်း ချန်အဖွားအိုအတွက် ထမင်းချက်ပေးမည်ဟု သဘောတူခဲ့သည်။ ချန်အဖွားအိုသည် လုဒုတိယမိသားစုနှင့် အတူနေသောကြောင့် ၎င်းသည် ချန်ထုံကန်းတို့ မိသားစုအတွက်လည်း အကျိုးရှိသည်။

114 06

မုဆိုးမသည် မကျေနပ်သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချသောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မငြင်းရဲပေ။ သူမသည် ကွေ့အယ်တို့မိသားစုကလည်း ဒီမိသားစုရဲ့အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်တယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ဒီလောက် အလုပ်တွေ ရှိနေတာ။ သူတို့လည်း ကူညီသင့်သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏အမေသည် ဘာမှ မသိသယောင်ဆောင်နေပြီး သမီးနှစ်ယောက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ယောင်းအာကို ထားလိုက်ဦး။ ကွေ့အယ်သည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ မလုပ်ပေ။ စားပွဲတွင် စားပြီး ထွက်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ပြုစုပေးသင့်သလို ဖြစ်နေသည်။

မုဆိုးမသည် ဒေါသအလွန် ထွက်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် သည်းခံပြီးနောက် ချန်ထျဲကန်းကို ဤအကြောင်းအရာ ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ သားအကြောင်း ထပ်မံပြောဆိုသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ကွေ့အယ်၏အမေကို ပြောပြသောအခါ သူမ၏စိတ်ဆိုးသော ပုံစံကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို ပထမကတိပေးခဲ့သော စကားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် သူမနှင့် မငြင်းရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။ မုဆိုးမက ထပ်ပြောသောအခါ သူသည် အလယ်တွင်သာ ဝင်ရောက် စေ့စပ်ပေးသည်။

မုဆိုးမသည် ဒေါသအလွန် ထွက်ခဲ့သော်လည်း ချန်ထျဲကန်းကို မအော်ရဲပေ။ သူမသည် ပြဿနာရှာသော ချန်အဖွားအိုနှင့် ရှောင်ချန်ရှီကို မုန်းတီးလာသည်။ သူမသည် နူးညံ့သောသူကို ရွေးချယ်ရန် နားလည်သည်။ ချန်အဖွားအိုသည် ယောက္ခမ၏နာမည်ကို အသုံးပြုနေသည်။ ရှောင်ချန်ရှီသည် သူမ၏ယောက္ခမဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်ချန်ရှီနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် ရွေးချယ်သည်။

မုဆိုးမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် နူးညံ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ ရက်စက်သည်။ ရှောင်ချန်ရှီသည်လည်း မကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ် အနိုင်ကျင့်ခံရသောအခါ သူမသည် မုဆိုးမကို အာရုံစိုက်လာသည်။ သူမသည် အရင်က သားအကြီးဆုံးဇနီးမောင်နှံကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ယခု သားကြီး၏မုဆိုးမကို ကြောက်နေမည်မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ချန်ရှီသည် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ပြီး မုဆိုးမသည် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ကွေ့အယ်သည် ဘေးကနေ ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဤရက်များအတွင်း အိမ်ပြန်လာခြင်းသည် မှားယွင်းသောဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဘဝသည် အလွန်ပျော်စရာ ကောင်းလာသည်။ မြို့တွင် နှစ်စဉ် ရက်အနည်းငယ်သာ ဇာတ်ပွဲများ ပြသသည်။ သူမ၏အိမ်တွင်တော့ နေ့တိုင်းပြသနေသည်။ ဘယ်မိသားစုက ဒီလို ကံကောင်းခြင်းမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။

ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ ပြန်တွေ့ရသောအခါ ကွေ့အယ်သည် ဝလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ငါတို့အိမ်က အခု အရမ်း စည်ကားနေတယ်” ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြုံးပြပြီး မုဆိုးမ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် သူမနှင့် ရှောင်ချန်ရှီတို့၏ရန်ပွဲကို ပြောပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နားထောင်ရင်း ရယ်သည်။ နှစ်ယောက်သား ခဏ ရယ်မောပြီးနောက် သူမက ပြောသည်။ “နင် အဆင်ပြေနေတာ သိရတော့ ငါ စိတ်ချသွားပြီ”

ကွေ့အယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာကို စိတ်ပူစရာ ရှိလို့လဲ။ ငါတို့ မိသားစု ဟိုဘက်နဲ့ ခွဲပြီးပြီ။ ငါ သူတို့နဲ့ ဘယ်တော့မှ မဆက်ဆံတော့ဘူး။ ငါ့အဖေရဲ့စိတ်ကိုလည်း ငါ သိတယ်။ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရတာ လွယ်တယ်။ အဲဒီမုဆိုးမကတော့ အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးပါ။ သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်တော့ ငါနဲ့အမေကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ ရူးသွားတဲ့အခါ ဂရုစိုက်ရမယ်”

“ဒါတော့ ငါ သိတယ်”

နှစ်ယောက်သား ခဏ စကားပြောပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် နှုတ်ဆက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ အပြင်မှ ပြန်လာသော လုကွမ်းယီနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည် မာကျောသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အမြန်ထွက်သွားသည်။ လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆိပ်ကမ်းတွင် ဟန်ကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့ကို နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

“အစ်ကိုကြီးချီ၊ အစ်ကိုကြီးလီ၊ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ကြတာပေါ့”

“ဒီလောက် အဖြစ်အပျက်တွေ အတူတူ ကြုံခဲ့ရတော့ ငါတို့က ကံကောင်းတာပဲ။ နောက်ဆို အကူအညီလိုရင် ဟုန်ဖာကုန်သည်အသင်းနဲ့ ကျင်းရှုန်ကုန်သည်အသင်းဆီ လာခဲ့ပါ”

“ညီလေးဟန်၊ ညီလေးမေ၊ ငါ့ကို မမေ့ပါနဲ့ဦး။ ငါတို့ ရှန်ဖုန်ဘေးအဖွဲ့က မြို့မြောက်ဘက် ပူကျီလမ်းမှာ ရှိတယ်။ သွားမေးလိုက်တာနဲ့ သိပါလိမ့်မယ်”

“ဟေး၊ မင်းတို့က ဒီလောက် စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်နေတာလား။ တစ်မြို့တည်းမှာပဲ ရှိတာ။ နောက်ဆို မတွေ့ရတော့မှာ ကြောက်လို့လား” မိန်ကျွမ်းယီက ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။

114 07

သူ၏ရယ်စရာစကားကြောင့် လူအနည်းငယ်သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

ချီချွမ်းရှန်က ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ ငါတို့ မပြောတော့ဘူး။ နောက်ဆို အတူတူ သောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မယ်။ ငါနဲ့ လီက အဲဒီလူတွေကို ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်”

ပြောနေစဉ် သင်္ဘောပေါ်မှ လူအုပ်တစ်အုပ် ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤလူများသည် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲပြီး မျက်နှာများ မည်းမှောင်နေသည်။ သူတို့၏အမေ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာကို ထိုနေရာတွင် မြင်သောအခါ သူတို့က ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

ထိုအရာကို ပြောပြရန်အတွက် အရင်အခြေအနေကို ပြန်သွားရမည်။ ဟန်ကျင်းတို့သည် ကံကောင်းစွာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘောသုံးစီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက် သွားသောကြောင့် အနီးအနားရှိ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုတွင် ဆိုက်ကပ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ရက် စောင့်ကြည့်ပြီး လူ မတွေ့ပါက ဆက်မစောင့်တော့ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးရက်တွင် ထိုလူများသည် လမ်းပျောက်နေသော ခွေးများကဲ့သို့ သင်္ဘောတစ်စီးဖြင့် ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သင်္ဘောသုံးစီးကို လုယက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူသေဆုံးမှု မရှိဘဲ ပစ္စည်းများကိုသာ လုယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုလူများကို သင်္ဘောတစ်စီးပေါ်သို့ တင်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤဆိပ်ကမ်းသည် အနီးဆုံး ဆိပ်ကမ်းဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် အစားအသောက်နှင့် သောက်ရေ မရှိသောကြောင့် ဤလူများသည် ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးရန် တောင်းဆိုရန် အလျင်စလို ရှိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်ရလိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ ဟန်ကျင်းတို့သည် ထိုအရာကို တွေးထားသောကြောင့် ဤနေရာတွင် စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လူနှစ်စု တွေ့ဆုံသောအခါ ဆူညံသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သံသယများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အခြားသူများ အလုခံရချိန်တွင် ချီချွမ်းရှန်ရှိသော သင်္ဘောသည် အဘယ်ကြောင့် ဘေးကင်း နေရသနည်း။ သင်္ဘောလေးစီးသည် အတူတူ သွားခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့သည် ဦးဆောင်သူများ ဖြစ်သောကြောင့် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှု ဖြစ်လာသည်။

******