အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း 115 ဟန်ကျင်း ပြန်လာခြင်း

ဤအခြေအနေကို ချီချွမ်းရှန် မအံ့သြပေ။ ကံကောင်းစွာ လွတ်မြောက်ပြီးကတည်းက ဤအရာကို သူ စဉ်းစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းကို မကြောက်၊ မတူညီခြင်းကိုသာ ကြောက်သည်။ လူတိုင်း၏ ကုန်ပစ္စည်းများ အလုခံရသော်လည်း သူတို့၏သင်္ဘောတစ်စီးတည်းသာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ့နေရာတွင် သူသာဆိုလျှင်လည်း သံသယဝင်မည်ပင်။ သို့သော် လုယက်ခံရခြင်းနှင့် သေဆုံးရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့သည် ထိုလူများကို ရင်ဆိုင်ရန် စိတ်ကို စုစည်းခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ကြပေ။ ကြီးမားသော မြူမှုန်များကြောင့် သူတို့၏သင်္ဘောသည် အခြားသင်္ဘောများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက် သွားသည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။ ဓားပြများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အကြောင်းကိုတော့ လုံးဝမပြောခဲ့ပေ။

သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ဓားပြများနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ကံကောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမှ မပြောရန် တိုင်ပင်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အမှန်အတိုင်း ပြောပါက သူတို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်မှ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများက မေးကြလိမ့်မည်။ “ဓားပြတွေက မင်းတို့ကို ဘာလို့ လွှတ်ပေးခဲ့တာလဲ။ မင်းတို့က ဓားပြတွေနဲ့ ဆက်နွယ်မှု ရှိနေတာလား”

ဓားပြများသည် အစိုးရမှ တင်းကြပ်စွာ နှိမ်နင်းနေသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အဖမ်းခံရပါက ဦးခေါင်းဖြတ်ခြင်းပင် ပေါ့လျော့သောအပြစ် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများနှင့် ဆက်နွယ်မှုရှိပါက ထိုအပြစ်ဖြင့် အတူတူ သတ်မှတ်ခံရမည်။ မည်သူမှ မိမိကိုယ်မိမိ ပြဿနာရှာရန် မိုက်မဲမည်မဟုတ်ပေ။

ဓားပြများ၏ လုယက်ခံခဲ့ရသော ထိုလူများသည် ၎င်းတို့၏စကားကို မယုံကြည်ကြသော်လည်း ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ဓားပြများနှင့် ဆက်နွယ်မှု ရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် အထောက်အထားများ မရှိခဲ့သောကြောင့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

အထူးသဖြင့် သူတို့ ကမ်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် ချီချွမ်းရှန်တို့သည် အခြေချရန် ကူညီပေးခြင်း၊ အစိုးရရုံးသို့ သတင်းပို့ရန် ကူညီပေးခြင်း စသည်ဖြင့် အလုပ်များခဲ့သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ထိုလူများသည် ဆက်ပြီး ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ကံဆိုးမှုကိုသာ အပြစ်တင်ကြသည်။ ထို့နောက် ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့သည် သူတို့၏ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို အခြားသူများအား ခွဲပေးမည်ဖြစ်ပြီး ယာယီ ချေးယူထားနိုင်ပြီး နောက်မှ ပြန်ဆပ်ရမည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုလူများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ရုံးတော်သို့ သွားရောက် သတင်းပို့သောအခါ အများအပြား မေးမြန်းခံရမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများက အသေးစိတ်ကို မမေးမြန်းဘဲ သူတို့ ကံကောင်းသည်ဟုသာ ပြောခဲ့ကြသည်။ ဓားပြများ၏ လုယက်ခံရသော သင်္ဘောအများအပြား ရှိသော်လည်း ထိုသို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နည်းပါးသည်။ ပစ္စည်းများ ဆုံးရှုံးသည်မှာ သေးငယ်သော အရာ ဖြစ်ပြီး အချို့သည် မြစ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားကာ အရိုးပင် မကျန်ခဲ့ပေ။ ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရသည် ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် စစ်သားများကို အကြိမ်ကြိမ် ပို့လွှတ်ခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဤဓားပြများသည် ကန္တာရထဲရှိ မြက်ရိုင်းများကဲ့သို့ပင် မည်သို့ပင် မီးရှို့သော်လည်း လုံးဝ မသေနိုင်ပေ။

ဤအရာကို ပြောရမည်ဆိုပါက အစိုးရ၏ အရည်အချင်း မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် တောက်ဓမ္မကျင့်ကြံမှုကို စွဲလမ်းနေပြီး အစိုးရအား လိမ်လည်လှည့်စားသော အရာရှိများက ကိုင်တွယ် ထားသောကြောင့် ပြည်သူများ ဒုက္ခရောက် နေကြသည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသများသည် ဆင်းရဲသော်လည်း တောင်ပိုင်းဒေသများကမူ အခွန်ကြီးလေးစွာ ပေးဆောင်ရသည်။ တောင်ပိုင်းသည် အခြားနေရာများထက် ပိုမိုကြွယ်ဝသော်လည်း ချမ်းသာသောသူနှင့် ဆင်းရဲသောသူတို့ ခွဲခြားထားသည်။ ချမ်းသာသူနှင့် အာဏာရှိသူတို့အတွက် ဘာမှ မဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲသား အများအပြားသည် သားသမီးများကို ရောင်းချကာ ဘဝကို ရှင်သန်နေကြရသောကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသများတွင် ဓားပြများ များပြားသည်။

ဓားပြများဟု ဆိုသော်လည်း အများစုမှာ ဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ရန် အခြားနည်းလမ်းကို ရှာဖွေရသော ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်သည်။ သို့တည်းတည်းပင် ပင်ကိုယ်စိတ်ထား ယုတ်မာသူများလည်း ပါဝင်သော်လည်း ယင်းသည် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရသည်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မြစ်အနီးတွင် ရေဓားပြများရှိပြီး တောင်အနီးတွင် တောင်ဓားပြများ ရှိသည်။ ဤနေရာသည် မြစ်နှင့်တောင် နှစ်ခုစလုံးနှင့် နီးစပ်သောကြောင့် ဓားပြများ ပေါများပြီး နှိမ်နင်း၍ မကုန်နိုင်ပေ။

115 02

နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စသည် မပြီးမပြတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိသောကြောင့် လူအများစုသည် မိမိတို့၏ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုလူများသည် ချီချွမ်းရှန်တို့ကို အမြန်လာရှာရခြင်းမှာ သူတို့၏ကုန်ပစ္စည်းများ ချေးယူထားခြင်းကို မမေ့ရန် သေချာစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြောင်သွားဖြစ်သွားသူများလည်း ရှိခဲ့ရာ သူတို့သည် ဤကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားကြသည်။

ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ထိုလူများကို ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် ဟန်ကျင်းတို့သည် ထိုဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြက်များကို အစာကျွေးနေသည်။ ဤနွေဦးတွင် လုဒုတိယမိသားစုသည် ကြက်ပေါက်လေးများကို ထပ်မံ မွေးမြူခဲ့သည်။ နှစ်လ သုံးလကြာပြီးနောက် ကြက်များမှာ ခပ်ကြီးကြီး အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤကြက်များသည် အစာအလွန်စားပြီး ဆာလောင်လာသောအခါ ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှသော အသံများဖြင့် အော်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြက်စာကျွေးရင်း စဉ်းစားနေသည်။ ကွေ့အယ်နှင့် အစ်ကိုကြီးတို့ အကြောင်း စဉ်းစားမိလျှင် သူမ၏ခေါင်းသည် ကိုက်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် ဤကိစ္စတွင် ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်နိုင်ပေ။ ကွေ့အယ် ဘာတွေးနေသည်ကို သူမ နားလည်သည်။ ကွေ့အယ်သည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပါက အကျိုးမရှိဘဲ အဖတ်ဆည်ရခက်မည်။

“အစ်မကြီး၊ ထမင်းဟင်း ချက်ပြီးပြီလား” ဝူလန်သည် ချွေးသံရွှဲရွှဲဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ “အဖေနဲ့ အမေ ပြန်လာပြီလား။ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြက်စာပန်းကန်ကို ချပြီး လက်ကို ပုဆိုးပေါ်တွင် သုတ်သည်။ “ထမင်းတော့ ချက်ပြီးပြီ။ ဟင်းပဲ မကြော်ရသေးဘူး။ အဖေနဲ့အမေတော့ မပြန်လာသေးဘူး။ နင် ဗိုက်ဆာရင် မနက်က ကျန်တဲ့ ပေါက်စီ ရှိတယ်။ အရင်စားလိုက်ဦး။ နင့်အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက် ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ နင်နဲ့အတူ ပြန်မလာတာလဲ”

“အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်ကို ဆရာက ကျောင်းမှာ စကားပြောဖို့ ခေါ်ထားတာ။ ကျွန်တော်နဲ့လျို့လန် အရင်ပြန်လာတာ” ဝူလန်သည် ပြောရင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“စားပွဲပေါ်မှာ ရေရှိတယ်၊ ဖြည်းဖြည်းစား၊ မနင်စေနဲ့”

အပြင်မှ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဝူလန်သည် ပေါက်စီကို အငမ်းမရစားနေသည်ကို မြင်ရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မနက်က အိပ်ရေးမက်ပြီး မနက်စာ မစားတာ။ မနက်က ငါ နင့်ကို ပေါက်စီ ပေးလိုက်တာ မစားဘူးလား”

ဝူလန်သည် ပါးစပ်ထဲမှ ပေါက်စီကို အနိုင်နိုင် မျိုချပြီး အသက်ရှူလိုက်သည်။ “လျို့လန်ကြောင့်ပါ။ သူက အစာစားချင်စိတ် ပြင်းပြနေတော့ ငါ့ကို ပေါက်စီ ခွဲပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ငါ သူ့ကို အများစု ခွဲပေးလိုက်တယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ လျို့လန်သည် ယခင်ကထက် စာပိုတော်လာသော်လည်း နံနက်အိပ်ယာထ နောက်ကျသည့် အကျင့် မပျောက်သေးပေ။ သူမ၏တတိယအဒေါ်သည် သတိမထားမိသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသို့ နောက်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သားကို မနက်စာ မစားဘဲ ကျောင်းသို့ အမြန် သွားခိုင်းသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ညီငယ်သည် အရွယ် ရောက်လာသောကြောင့် အစားအစာ များများ စားနိုင်သည်ကို သိသည်။ နေ့တိုင်း အခြောက်စာများ၊ သရေစာများ ပေးလေ့ရှိသည်။ ဝူလန်သည် အများကြီး မစားဘဲ လျို့လန်ကို ပေးလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဤရက်များအတွင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အတူတူ ကစားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်အချင်းချင်း အဆင်ပြေနေသမျှ အခြားသူများက ဘာမှ မပြောကြပေ။ အထူးသဖြင့် မိသားစုနှစ်ခုသည် ထိုကဲ့သို့ ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေး ရှိနေသည်။

“မနက်ဖြန် အစ်မ ပိုပြီး ပေးလာခဲ့မယ်”

ပြောနေစဉ် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြက်ပေါက်နှစ်ကောင် ဝင်းခြံအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝူလန်သည် ခြံတံခါးကို ပိတ်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူတို့၏ကြက်များသည် အပြင်ဘက်သို့ တစ်ခါမျှ ထွက်ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် အိမ်ပြန်လမ်းကို မသိကြပေ။ ယခု လိုက်မရှာပါက လမ်းပျောက်သွားနိုင်သည်။ ရွာ၏စိတ်ဓာတ်သည် မဆိုးသော်လည်း အမြတ်ထုတ်တတ်သူ အချို့ ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ကြက်ပေါက်နှစ်ကောင် ပြေးထွက်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့ အနီးကပ်လိုက်သော်လည်း ပြန်မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ကြက်ပေါက်နှစ်ကောင်သည် လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြက်ခေါ်သံကို ခေါ်ပြီး နောက်သို့ လိုက်ကာ ကုန်း၍ ဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဤကြက်ပေါက်လေးများသည် လျင်မြန်သောကြောင့် အဖမ်းမခံခဲ့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်နှေးကွေးသည်။

115 03

သူမ ချွေးသံရွှဲရွှဲဖြင့် အလုပ်များနေစဉ် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ထိုကြက်ပေါက်လေးကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းလိုက်သည်။

“သေချာလေး ကိုင်ထား”

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ထိုကြီးမားသောလက် ပိုင်ရှင်သည် အနီးနားတွင် ပြေးနေသည့် အခြားကြက်ပေါက်လေးကို သွားဖမ်းသည်။

ကြက်ကို ကိုင်ထားသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်မှုများ ခံစားရသည်။ သူမ၏လက်များ တုန်နေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးများ မထွက်လာပေ။

သူသည် အခြားကြက်ပေါက်ကို တောင်ပံများမှ ကိုင်ပြီး သူမရှေ့သို့ ယူလာပေးသည်။ ထိုအခါမှသာ သူမသည် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။ “ရှင် ပြန်လာပြီလား”

သူမ၏မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားရသည်။ နေသည် အလွန်ပူခြင်း မရှိသော်လည်း မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးလာသည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပြန်လာပြီ”

မျက်ရည်များသည် ချက်ချင်း စီးကျလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့မျက်နှာကို ဝေဝါးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မဲမှောင်သွားပြီး ပိန်သွားသည်။ ဤခရီးသည် ခက်ခဲခဲ့မည်ဟု ထင်သည်။ သူ့နှင့် ဦးလေးငယ်သည် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာမည်ဟု သူမက သူမကိုယ်သူမ အမြဲ ပြောခဲ့သော်လည်း အားလပ်နေသည့် အခါတိုင်း သူမသည် ပေါက်ကရအရာများကို စဉ်းစားမိသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤရက်များအတွင်း အိမ်တွင် အလုပ်အများကြီး ရှိသောကြောင့် သူမ အားလပ်ချိန်နည်းပါးခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူမ မည်သို့ ရှင်သန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

“ဘာလို့ ငိုတာလဲ”

ဤစကားလုံးများ ကျလာသည်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ခံရသည်ကို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်း၏လှည်းထဲသို့ ချက်ချင်း အတင်ခံလိုက်ရပြီး သူသည် သူမကို ထိုနေရာမှ မောင်းထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝူလန်သည် အိမ်မှ ပြေးထွက်လာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကနေ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဟင်၊ ငါ့အစ်မကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ထိုတောင်ကုန်းလေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်ပင်စိမ်းများ ဝန်းရံနေပြီး လေသည် ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ လှည်းရပ်သည်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ခံလိုက်ရသည်။

နမ်းရှိုက်ခြင်း၊ ဆက်နွယ်ခြင်း၊ သူတို့၏အသက်ရှူသံများ ရောယှက်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရုန်းကန်နေသောကြောင့် သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။

“ရှင် အရင် လွှတ်လိုက်ပါဦး၊ ကြက်တွေက ကျွန်မရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိသေးတယ်”

ဤစကားကြောင့် လှည်းထောင့်မှ ကြက်အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အလျင်အမြန် ခေါ်သွားသောအခါ ကြက်နှစ်ကောင်ကိုပါ အတူတူ ယူလာခဲ့သည်။ တစ်ကောင်ကို လှည်းထဲသို့ ပစ်တင်ထားခဲ့ပြီး အခြားတစ်ကောင်က လုကျောင်းယွဲ့၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။

ညှစ်ခံရသည်ကို နာကျင်သောကြောင့် ထိုကြက်သည် ရုန်းကန်နေသည်။ ၎င်းသည် ကြက်ဖတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကြက်တောင်သည် ကောက်နေပြီး အမွှေးများလည်း အများအပြား ကျွတ်နေသည်။ ဟန်ကျင်းသည် လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် လက်စားချေရန် သူ့ကို ဆိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းက ကြက်၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ဤလူကြီးသည် ရန်မစသင့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ ထိုကြက်ဖသည် ဆူညံခြင်းမရှိတော့ဘဲ နွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာတွင် ကြက်မွှေးတစ်ခု ကပ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “မင်း ဘာရယ်တာလဲ”

“ရှင့်ကို ရယ်တာပေါ့” ဟု ပြောပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကြက်မွှေးကို သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

115 04

ထိုအခါမှ ဟန်ကျင်းသည် ဘာဖြစ်သည်ကို သိသွားသည်။ သူသည် ထိုအပြစ်ကင်းမဲ့သော ကြက်ဖကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လောင်းကစားရုံသို့ အထူးပြန်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲကာ သန့်ရှင်းလှပစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမရှေ့တွင် ခန့်ခန့်ညားညား ပေါ်လာလိုသည်။ အစတွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသော်လည်း ဤကြက်ကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။ ထိုကြက်သည် စကားပြောနိုင်ပါက ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်။ “မင်း အလျင်စလိုလုပ်တာ၊ ငါ့ကို သေလုနီးနီး ညှစ်ထားတာ”

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ပျက်စွာ လုကျောင်းယွဲ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို ကွေးထားပြီး လှည်းနံရံကို မှီကာ လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ဒီခရီးမှာ ရှင့်တို့ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဤသည်မှာ ဤလများအတွင်း လုကျောင်းယွဲ့ အလိုချင်ဆုံး အရာဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လုကျောင်းယွဲ့အား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။

သူတို့သည် ပြန်လာသောလမ်းတွင် ဓားပြများနှင့် တွေ့ခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိကာ အော်လိုက်သည်။ “အာ”

ဦးလေးငယ်သည် သူ၏စကားကြောင့် ဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လွဲချော်သွားသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် ချီးကျူးခဲ့သည်။ လုယက်ခံရသော ကုန်သည်များက သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် စိတ်ပူခဲ့သည်။

“ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလူတွေက လိုက်မဖမ်းတော့ဘူး။ ရှင် ပြောခဲ့တဲ့ ဟုန်ဖာကုန်သည် အသင်းရဲ့ သူဌေးက အပေးအယူ နားလည်သူတစ်ဦးပဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြီးဆုံးသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မှန်သည်။ ထိုလူများသည် တစ်ညတည်းတွင် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏စိတ်သည် အလွယ်တကူ တည်ငြိမ်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရသည်ကို မလိုချင်ကြပေ။ ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ထိုလူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ထိုလူများ ဆက်လက် ရန်ဖြစ်နေပါက ဒေသဆိုင်ရာအစိုးရသည် ဟန်ကျင်းတို့ကို ဓားပြများနှင့် ဆက်နွယ်မှုကြောင့် ဖမ်းဆီးနိုင်မည်။

အထူးသဖြင့် တောင်ပိုင်းဒေသများတွင် လောဘကြီးသော အရာရှိများ များပြားသည်။ ချီချွမ်းရှန်တို့သည် ကုန်ပစ္စည်းအများအပြား သယ်ဆောင် လာသောကြောင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ကုန်ပစ္စည်းများကို ယူနိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးသော်လည်း အစိုးရသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်မပေးရန် အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိသည်။

“ချီလည်း စဉ်းစားပြီး ဒီလိုလုပ်တာပဲ။ တစ်ကြောင်းက သူ့ရဲ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ နာမည်ကောင်းရဖို့၊ နှစ်ကြောင်းက အချိန်မီ ပြန်လာနိုင်ဖို့ပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ အမြတ်အချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမဲ့ နောင်မှာ သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး လက်တွဲလုပ်ဆောင်သူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုန်သည်တစ်ယောက်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စီးပွားရေးကို နားမလည်သောကြောင့် ခေါင်းသာ ညိတ်နိုင်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အိမ်တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ဟန်ကျင်းအား ပြောပြသည်။ ဟူရှီက လိမ်ညာပြီး အနာဂတ် သူ၏ယောက္ခမကို ထောင်ကျအောင် လုပ်သည်ကို ကြားသောအခါ ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

“ဒီလိုလူမျိုးကို လွှတ်မပေးသင့်ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ဘာပြဿနာတွေ ထပ်ရှာဦးမလဲ ဘယ်သူသိလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က ရှင်းပြသည်။ “သူမကို လွှတ်မပေးဘဲ ဦးလေးကြီးဘက်ကလည်း အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူမ ဘဝက အရမ်းခက်ခဲနေတယ်။ သူမ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက် အပြစ်ခံရတာပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “မင်းတို့ လုပ်တာ မှန်တယ်။ မင်းရဲ့အဘိုးက နားမလည်တဲ့သူ။ သားကြီး မရှိတော့ရင် မင်းအဖေက သူတို့အတွက် တာဝန်ယူရမယ်။ အကယ်၍ သူတို့ တကယ် အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့ရင် မင်းတို့မိသားစု ပြဿနာတွေ ထပ်ရှိလာလိမ့်မယ်”

နှစ်ယောက်သား ခဏ စကားပြောပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မိသားစုကို ဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏မိသားစုသည် သူမကို လိုက်ရှာနေနိုင်သည်ဟု တွေးပြီး သူမ ပြန်လိုကြောင်း ဟန်ကျင်းအား အမြန်ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် မခွဲချင်သော်လည်း သူ အနည်းငယ် ပေါ့ဆခဲ့သည်ကို သိသောကြောင့် သူမကို လှည်းဖြင့် လိုက်ပို့ပေးသည်။

115 05

လှည်းပေါ်မှ မဆင်းခင်တွင် ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့အား ပြောသည်။ “မင်း အိမ်မှာ စောင့်နေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ့အစ်မကြီးကို မင်းတို့အိမ်ကို စေ့စပ်ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ့ရဲ့ဦးလေးငယ်ဆီ သွားရဦးမယ်။ သူ မပါဘဲ စေ့စပ်လို့ မရဘူး”

နှစ်ယောက်သား မကြာမီ စေ့စပ်တော့မည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး အသာအယာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းက ခြေထောက်ကို ချည်ပေးထားသော ကြက်နှစ်ကောင်ကို ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ လုဒုတိယမိသားစုမှ အခြားသူများ ပြန်ရောက်နေပြီး သူမကို ရှာရန် ထွက်ခါနီး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကြက်များကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီက ချက်ချင်း ပြောသည်။ “ဝူလန်က နင် ကြက်ရှာဖို့ ထွက်သွားတာကို ပြောတယ်။ အခုထိ မပြန်လာသေးလို့ နင့်ကို လိုက်ရှာဖို့ လုပ်နေတာ”

“ဒီကြက်တွေက နည်းနည်း ဝေးတဲ့နေရာကို ပြေးသွားတာ။ ကျွန်မ နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပြန်ရှာနိုင်တာ”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတို့လည်း အခုမှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ အပြင်သို့ မည်မျှကြာကြာ ထွက်သွားသည်ကို မသိကြပေ။ သို့သော် လုကွမ်းယီက စောစော ပြန်လာသောကြောင့် ညီမဖြစ်သူ အချိန်အကြာကြီး အပြင်ရောက်နေသည်ကို သိသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ဟင်းချက်ရန် သွားသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် အခြားသူ မရှိသည်ကို သိသောအခါ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “အစ်မကြီး၊ အခုနက ဘယ်သွားတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဇွန်းကို ရပ်လိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ ပြန်လာပြီ”

“ဦးလေးကျင်းဇီ ပြန်လာပြီလား” လုကွမ်းကျိသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်သွားသည်ကို သိသောအခါ သူ အလျင်အမြန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နှစ်ယောက်သား အပြင်မှ အသံကို နားထောင်ပြီး မည်သူမှ ဤဘက်သို့ အာရုံမစိုက်ကြောင်း သိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့က ဆူပူသည်။ “တိုးတိုးပြော”

လုကွမ်းကျိသည် သူ့အသံကို နိမ့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဦးလေးငယ်လည်း ပြန်လာပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အဘိုးကြီးဘက်က အိမ်ကို သတင်းပို့ဖို့ သိပ်မကြာခင် လာလိမ့်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီကို သတိရသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဆိပ်ကမ်းတွင် ရှိနေသေးသည်။ စပါးများကို သင်္ဘောပေါ်တွင် အမြဲထားလို့ မရပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဂိုဒေါင်ကို ကြိုတင်ငှားထားသည်။ မဟုတ်ပါက ဤပစ္စည်းများကို ထားရန် နေရာမရှိတော့ပေ။

ဟန်ကျင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီ၏မျက်နှာသည် မှုန်ကုပ်နေသည်။ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ဟူစန်းတို့သည် မိသားစုကို သွား၍ သတင်းပို့ရန် အလျင်စလိုသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် နှစ်ယောက်လုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းသည် သူနှင့်အတူ နေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည်လည်း ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။

“မင်း ဘယ်သွားတာလဲ။ နှုတ်တောင် မဆက်ဘဲ ထွက်သွားတာ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ “ငါ ကျောင်းယွဲ့ဆီ သွားခဲ့တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒေါသထွက်နေသောစကားများ ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ့တူမနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် သူမလည်း ထိုကောင်လေးကို လွမ်းနေမည်ဟု တွေးသည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ” တစ်ယောက်တည်း အလုပ်တွေ လုပ်နေရသောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် မည်သူ့ကိုမှ မကြည့်ချင်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “မကြာခင် ငါ့အစ်မကြီးကို လုမိသားစုဆီ စေ့စပ်ဖို့ လွှတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မင်း အရင်က ငါ့ကို ကူညီမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ အမြန် ကူညီပေးပါ”

မိန်ကျွမ်းယီ ဒေါသသည် ပြန်တက်လာသည်။ အရေးကြီးတာရှိမှ သူ့ကို သတိရတာလား။ အရေးမကြီးရင် သူ ဆိပ်ကမ်းမှာ ရှိနေတာကို မေ့နေတာလား။

“ငါ အိမ်ပြန်ပြီ။ မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေ။ ငါ့စိတ်ကောင်းလာရင် အစ်မကြီးကို သွားပြောမယ်”

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး အိတ်များကို ဂိုဒေါင်ထဲသို့ သယ်ဆောင်နေသော အလုပ်သမားများကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။

115 06

လုကျောင်းယွဲ့ ထင်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်နေ့တွင် မိန်မိသားစုဘက်မှ မိန်ကျွမ်းယီ ပြန်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့လာသည်။ မိန်ရှီသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ပူနေခဲ့သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် တိုင်ပင်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လုပ်ငန်းကို တစ်ရက် နားပြီး မိဘအိမ်သို့ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ မကြာသေးမီက သူတို့၏မိသားစုသည် အလွန် အလုပ်များခဲ့သောကြောင့် တစ်ရက် အနားယူရခြင်းသည် ကောင်းသည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့သည်လည်း ကျောင်းမှ ခွင့်ယူကာ မိဘများနှင့်အတူ အဘိုးအိမ်သို့ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုဒုတိယမိသားစုသည် အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်ပြီး မိန်မိသားစုသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ရောက်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီလည်း အိမ်တွင် ရှိနေသည်။

ခွဲခွာခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ပိန်သွားပြီး မဲမှောင်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် မိန်ရှီကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မောင်နှမ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် မိခင်နှင့် သားကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မောင်ဖြစ်သူ၏ပုံစံကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူ ပိန်သွားပြီး မဲသွားကြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ပြောသည်။ “အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော် တကယ် ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ပါဘူး။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကောင်းကောင်းစားခဲ့ပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ခဲ့တယ်။ သင်္ဘောစီးရတာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လို့ အစပိုင်းမှာ ခေါင်းမူးပြီး ပိန်သွားတာပါ”

ဤသည်မှာ မိန်ကျွမ်းယီအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ဟန်ကျင်းတို့သည် တက်ကြွနေသော်လည်း သူသည် ရောဂါရနေသော ကြက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမှသာ ပြန်ကောင်းလာခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာရင် နောက်ဆို အပြင်ကို မသွားနဲ့တော့။ အမေ နေ့တိုင်း မင်းကို ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို စိတ်ပူနေခဲ့တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို ကောင်းကင်မှသာ သိပေမည်။

ယနေ့တွင် မိန်မိသားစုမှ လူတိုင်း အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ မိသားစု ပြန်လည် ဆုံစည်းခဲ့သောကြောင့် မိန်အဖိုးကြီးသည် နေ့လည်စာ ကောင်းကောင်းချက်ရန် အထူးဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယောကျ်ားများက တစ်နေရာတွင် စကားပြောနေပြီး မိန်းမများက နေ့လည်စာအတွက် အတူတူ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

မိန်တာ့ဟူ၏ဇနီး လျူရှီသည် ဟင်းချက်ရာတွင် အလွန်တော်သောကြောင့် သူမသည် အဓိကဖြစ်ပြီး အခြားသူများက ကူညီပေးကြသည်။ မိန်ရှီသည် အိမ်၏သမီးဖြစ်သော်လည်း ထိုင်ပြီး စားသောသူ မဟုတ်သောကြောင့် ဘေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်။

“မော့လန်၊ ယွဲ့အာရဲ့လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း ဘယ်လိုရှိလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် ခေတ္တရပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မကြာသေးမီက အိမ်မှာ အလုပ်များတယ်။ အဲဒီကိစ္စလည်း တော်တော်လေး စိတ်ညစ်ရတာ။ သူမအတွက် သတို့သား မရှာရသေးဘူး။ ကျွန်မနဲ့ မင်ဟိုင်က ကလေးကို အရမ်း အလေးထားတာ။ အခြေအနေ မကောင်းရင် မပေးစားချင်ဘူး။ အခြေအနေကောင်းရင်လည်း လူကောင်းလားဆိုတာ စဉ်းစားရတာ။ အခြေအနေလည်း ကောင်းပြီး လူကောင်းလည်း ဖြစ်တဲ့သူက ချက်ချင်း ရှာလို့ မရဘူး။ တကယ်တော့ ဒီကိစ္စက ကျွန်မကို အရမ်း စိတ်ပူစေတယ်”

“ဒါလည်း မှန်ပါတယ်။ ယွဲ့အာက ကောင်းတဲ့ကလေးပဲ။ သူ့လက်ထပ်ပွဲက သေသေချာချာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး”

ပထမအိမ်ထောင်မှ ချွေးမနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်သောအခါ မိန်ရှီသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ နာမည် တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့သော်လည်း လျူရှီကို ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ မိန်ရှီသည် နောက်ပိုင်းတွင် အစ်မကြီးနှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်သွားမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ လျူရှီသည် အရင်ကလိုပင် ဆက်ဆံနေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ လူတို့၏စိတ်သည် ထူးဆန်းသည်။ လျူရှီသည် မိန်ရှီကို မဆက်ဆံပါက မိန်ရှီသည် စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိပေ။ သို့သော် လျူရှီက ထိုသို့ မလုပ်သောကြောင့် မိန်ရှီသည် သူမ၏အစ်မကြီးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရခက်သည်။ ထိုနေ့က သူမ၏စကားများသည် ပြတ်သားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အနည်းငယ် လွန်ကဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပွဲတော်ကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဟူရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အသရေဖျက်ခဲ့သောအခါ မိန်ရှီသည် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ သူမ၏အစ်မကြီး လျူရှီသည် အရင်ရန်ညှိုးကို မထားဘဲ လုမိသားစုသို့ လာရောက်ကာ သူမကို ကူညီခဲ့သည်။ မိန်ရှီသည် သူမကိုယ်သူမ ပို၍ပင် အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ အမှန်မှာ အခြားအရာများကို မစဉ်းစားပါက သူမ၏အစ်မကြီးသည် သူမကို အမြဲကောင်းခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ဒေါသကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို ထိုသို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

115 07

တောင်းပန်စကားကို မပြောနိုင်သော်လည်း လျူရှီကလည်း သူမကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်ကစ၍ ညီမနှစ်ယောက်၏ဆက်ဆံရေးသည် အရင်ကထက် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လျူရှီက ဤကိစ္စကို ပြောသောအခါ မိန်ရှီသည် ရှက်ရွံ့စွာ ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောပြသည်။

“အစ်မကြီးမှာ သတို့သားကောင်း ရှိရင် ကျွန်မရဲ့ယွဲ့အာကိုလည်း ကြည့်ပေးပါဦး”

“ဘာ သတို့သားကောင်းလဲ” မိန်ကျွမ်းယီ ဝင်လာသည်။ “အစ်မကြီး၊ ယွဲ့အာရဲ့လက်ထပ်ပွဲ အကြောင်း ပြောနေတာလား”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အစ်မကြီးကို ငါတို့ရဲ့ယွဲ့အာအတွက် ကောင်းတဲ့သူ ရှာပေးဖို့ ကူညီပေးခိုင်းနေတာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြောသည်။ “အစ်မကြီး၊ ခဏ ထွက်လာပါဦး။ ကျွန်တော် အစ်မကြီးနဲ့ စကားပြောချင်လို့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် ခေါင်းအုပ်ကို ဖြုတ်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူတို့သည် မိန်ကျွမ်းယီ၏အခန်းသို့ သွားကြသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကွေ့ပတ်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောသည်။ “အစ်မကြီး၊ ဟန်ကျင်းကို ဘယ်လိုမြင်လဲ”

မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောသည်။ “ရှင် ဟန်မောင်လေးကို ယွဲ့အာနဲ့ ပေးစားချင်တာလား” သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး “ဒါက မဖြစ်ဘူး။ ဟန်မောင်လေးက ယွဲ့အာရဲ့ဦးလေး အရွယ်လောက် ရှိနေတယ်”

“နှစ်အိမ်က ဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်တော့ အသက်ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ သူနဲ့ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လို့သာ ယွဲ့အာရှေ့မှာ ဦးလေးလို့ ပြောတာ။ အရင်ဆုံး အဲဒီကိစ္စ မပြောနဲ့ဦး။ သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ”

မိန်ရှီသည် အဖြေမပေးနိုင်ဘဲ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့နာမည်….”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “အစ်မကြီးက ဒါကို ယုံကြည်တာလား။ ဒီနာမည်က ကောလာဟလတွေပဲ။ သူများတွေက ငါတို့ယွဲ့အာကို ပြောသလိုပဲ။ ငါတို့ယွဲ့အာက တကယ်ပဲ သူတို့ပြောသလိုပဲလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သည်။ မည်သူကမှ သူမကို ပြောဆို၍ မရပေ။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “အဲဒီလူတွေက အားနေတော့ လျှောက်ပြောနေတာ။ သူတို့ပါးစပ်တွေ ပုပ်ပါစေ”

“သူတို့ လျှောက်ပြောနေတာပဲ ဆိုတာ အစ်မ သိနေတာပဲ။ ဟန်ကျင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း အစ်မ သိနေတာပဲ။ ဘာလို့ သူ့နာမည်ကို တွန့်ဆုတ် နေတာလဲ”

မိန်ရှီသည် စကားမပြောတော့ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီက ထပ်ပြောသည်။ “ဟန်ကျင်းနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ သူ့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားကို ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ သူက တာဝန်ယူတတ်သူ တစ်ဦးပဲ။ အရင်က သူ လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့လို့ နားထောင်ရတာ မကောင်းပေမဲ့ အခု သူနဲ့ ကျွန်တော် စီးပွားရေး လုပ်နေပြီ။ လောင်းကစားရုံကိစ္စကို ဘာမှ မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီပြဿနာကို စိတ်မပူနဲ့။ စားဝတ်နေရေးအတွက်ဆိုရင် ဟန်ကျင်းက စွမ်းရည်ရှိပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ရိုးရိုးလယ်သမားတွေထက် ပိုကောင်းတာပေါ့။ အခြားအရာတွေကို အများကြီး မပြောနိုင်ပေမဲ့ ယွဲ့အာကို အခက်အခဲမရှိတဲ့ဘဝ ပေးနိုင်တယ်။ အစေခံမလေး နှစ်ယောက် ဝယ်ပြီး နေ့တိုင်း ယွဲ့အာကို ပြုစုဖို့တောင် ဟန်ကျင်း လုပ်နိုင်တယ်”

******

116 01

အခန်း 116 ဝံပုလွေကလေး

“ဒါပေမဲ့…”

မိန်ရှီသည် ဟန်ကျင်းကို မကျေနပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဤအလှည့်အပြောင်းကို လက်ခံရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲနေသည်။

“ဒီကိစ္စကို နင် ကိုယ်တိုင် ပြောတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ကျင်းက နင့်ကို လာပြောခိုင်းတာလား” မိန်ရှီသည် မောင်လေးဟန်ဟု ခေါ်လိုသော်လည်း စကားပြောရင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “နှစ်ခုစလုံးပေါ့။ ဟန်ကျင်းက အစ်မရဲ့ သမက်ဖြစ်ဖို့၊ ကျွန်တော့်တူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အစ်မကြီး အိမ်ရောက်ရင် သေချာစဉ်းစားပြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ပါ။ ဟန်ကျင်းက ယွဲ့အာအတွက် တကယ်သင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ပြီးတော့ အစ်မကြီးအနေနဲ့ ယွဲ့အာရဲ့ဆန္ဒကို မေးသင့်တယ်”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် မိန်ရှီသည် စိတ်မပါဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူမကို မြင်နေသော်လည်း လူများသောကြောင့် မေးမြန်းရန် မသင့်တော်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားသည်မူ တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမ၏အမေနှင့် ဦးလေးငယ် အခန်းထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏အမေ၏ ယခုအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဦးလေးငယ်သည် သူမနှင့် ဟန်ကျင်းတို့အကြောင်းကို ပြောခဲ့ပြီဟု ထင်ရသည်။

ဤအကြောင်းကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်ထောင်မှ မိသားစုသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သားသမီးများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ဘာဖြစ်သည်ကို မေးသည်။ မိန်ရှီသည်လည်း ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ သူမမောင်ငယ် ပြောခဲ့သည့်ကိစ္စကို ပြောပြသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူသည် မေးသည်။ “မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ”

မိန်ရှီသည် ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မ နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ မောင်လေးဟန်က၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဟန်ကျင်းက ဘာလို့ ကျွန်မတို့သမီးကို လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားတာလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အိမ်မှာ သမီးလေး ရှိရင် ရာနဲ့ချီတဲ့လူတွေက လာပြီး တောင်းရမ်းမှာပဲ။ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ငါတို့ယွဲ့အာက ချောတယ်၊ စိတ်ကောင်းလည်းရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူးဆိုရင်ပဲ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့…”

ကောင်းပြီ၊ မိန်ရှီသည် ဤအလှည့်အပြောင်းကို မကျော်လွှားနိုင်သေးပေ။ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ခင်ပွန်း၏စကားကို သတိရကာ မေးသည်။ “ဒါဆို ရှင်က ဒီကိစ္စ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်တာလား”

လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါက မိန်ကျွမ်းယီ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ သူ့အသက် နည်းနည်းကြီးတာကလွဲရင် ငါတို့သမီးနဲ့ တကယ်သင့်တော်တယ်။ အရင်က ဘယ်သူက ပြောတာလဲ။ ဘယ်မိသားစုက သမီးမဆို မောင်လေးဟန်နဲ့ လက်ထပ်ရင် ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝ ရလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဘယ်လိုလဲ၊ အခု သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူးလား”

“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက….”

“ငါတို့ သမီးရဲ့ဆန္ဒကို မေးကြည့်ရအောင်လား။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား သမီးက လက်မခံဘူးဆိုရင် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

မိန်ရှီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ခေါင်းသာ ညိတ်နိုင်သည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်လုံး လုကျောင်းယွဲ့ကို ခေါ်လိုက်ကြသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ထပ်ပွဲအပေါ် ဆန္ဒကို အရင်တစ်ခါ မေးမြန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ဘဲ မိန်ကျွမ်းယီ၏အကြံပြုချက်ကို ပြောပြသည်။

“ဒီကိစ္စက နင့်ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တုမိသားစုရဲ့ကိစ္စတုန်းက အမေနဲ့အဖေက လျစ်လျူရှုခဲ့တာ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်စေရဘူး။ အမေနဲ့အဖေ အခု နင့်ကို မေးချင်တာက နင် ဦးလေးဟန်ကျင်းကို သဘောကျလား” စကားပြောပြီးနောက် မိန်ရှီသည် ထူးဆန်းသော အရှက်ရမှုမျိုး ခံစားရသည်။

“နင် ဦးလေးဟန်ကျင်းကို သဘောကျလား” ဟူသော စကားသည် ဘာလဲ။

ဦးလေးနှင့် တူမ… ဪ… ဒါက ဘယ်လိုကိစ္စလဲ…

ထို့နောက် သူမသည် အလျင်အမြန် ပြင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “နင့်ရဲ့ဦးလေးငယ်က ပြောတယ်။ ဟန်ကျင်းက သူ့သူငယ်ချင်းပဲ။ ဒါက အသက်ကွာခြားတာ မဟုတ်ဘူး”

116 02

ကိစ္စက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပူပန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏အမေ၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သဘောတူလိုစိတ်က ပိုများနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ မဟုတ်ပါက သူမကို လာမမေးပေ။

သူမသည် ချီတုံချတုံ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဖေနဲ့အမေက အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပါ ဟု လည်း မပြောခဲ့ဘဲ ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရင်ဘဝတွင် တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခြင်းမပြုမီ သူမ ပူပန်ခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏စိတ်ကို နားလည်သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ကျင်းဦးလေးနှင့် လက်ထပ်လိုသည်။ သူမ အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

သမီးဖြစ်သူ ချီတုံချတုံ မဖြစ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပေါက်ကရအရာများကို တွေးမိခဲ့သည်။ သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ၏သမီးနှင့် ဟန်ကျင်းတို့ကြားတွင် မသင့်လျော်သည့်အရာ ဘာမှ မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူမသည် သူမ၏သမီးကို အမြဲတမ်း တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူမ၏သမီးသည် တိတ်တဆိတ် သွေးဆောင်မှုမျိုးကို လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

မိန်ရှီ မသိသည်မှာ ဟန်ကျင်းသည် သူမထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် ရေစက်ကန်ထဲသို့ ရေဝင်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ့ကိုယ်သူနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့၏ လက်ထပ်ပွဲကို စားပွဲပေါ်တင်ခဲ့သည်။

တိတ်တဆိတ် သွေးဆောင်မှု မဟုတ်လျှင် သူမ၏သမီးသည် ဟန်ကျင်းကို သဘောကျနေပြီလား။

သမီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ပေးမည့် မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိန်ရှီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ငါ့သမီးလေး ကြီးလာပြီဟု တွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏သမီးကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏သမီးသည် အမြဲတမ်း နာခံတတ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို မသေချာသော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နိုင်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ လုမင်ဟိုင်သည် ဤအရေးကြီးသည့်ကိစ္စတွင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုရှိနေသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့အား ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို အဖေနဲ့အမေ ဆက်ပြီး တိုင်ပင်ရဦးမယ်။ နင် အရင် အခန်းထဲ ပြန်သွားလိုက်ပါဦး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပ်မနေတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် ခဏကြာအောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ လုမင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချသည်။ “သမီး ကြီးလာပြီ” တကယ်တော့ သူသည် မိန်ရှီထက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု နည်းပါးခြင်း မရှိပေ။

“ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

“ကလေးက လက်ခံပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ဆက်လုပ်ရအောင်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် တစ်ရက်တာမျှသာ အိမ်တွင် နေပြီးနောက် ကန်းပြည်နယ်သို့ အလုပ်များရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ ရရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အမြန်ရောင်းချရမည်။ သူသည် အရင်ကတည်းက စျေးကွက်ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကုန်သည်ကြီးအချို့က စိတ်ဝင်စားမှုရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးသည် အပြီးသတ်ခြင်း မရှိသေးဘဲ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ များစွာ ရှိနေသေးသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့သည် ကန်းပြည်နယ်မြို့နှင့် ကျေးရွာများအကြား အသွားအပြန် လုပ်နေကြသည်။ ဆယ်ရက်ခန့်ကြာမှ ကုန်သည်ကြီးအချို့နှင့် အရောင်းအဝယ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ် စီးပွားရေးလုပ်သောသူများ ဖြစ်သောကြောင့် အချို့ကုန်သည်ကြီးများက သူတို့ကို မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့သည် အပေးအယူကို လက်ခံနိုင်သော စျေးနှုန်းတစ်ခုကို သတ်မှတ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ပို့ပေးနိုင်မည်ဟု ပြောသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုန်တင်ကားဖြင့် စပါးများ ရောက်လာသည်။ အခြားကုန်သည်များ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကုန်ပစ္စည်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံးရယ်နေကြပြီး သူတို့၏လက်အောက်ခံများကို အမြန်စစ်ဆေးခိုင်းသည်။

စပါးသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အမြဲတမ်း လိုအပ်သည့်အရာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့သည် နာမည်ကြီး စပါးကောင်းများ ထွက်ရှိရာ တောင်ပိုင်းဒေသမှ လာကြသည်။ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အရည်အသွေးကို မြင်နိုင်ကြသည်။

စျေးနှုန်းနိမ့်သောကြောင့် ကြွေးတင်နေသည်ဟု မရှိပေ။ ကြွေးတင်လိုသော ကုန်သည်များ ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်ယောက်လုံးက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထပ်မံပြောဆိုပါက ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်ယူသွားမည်ဟု ပြောသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများသည် အရည်အသွေး ကောင်းပြီး စျေးနှုန်းလည်း သင့်လျော်သောကြောင့် ကုန်သည်ကြီးများသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို အခြားသူများထံ ရောင်းချခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် မနှောင့်နှေးတော့ပေ။

116 03

တစ်လခွဲခန့် အလုပ်များခဲ့ပြီးနောက် စပါးအားလုံးကို ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ခြောက်လပိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နွေရာသီသည် အလွန်ပူပြင်းသည်။ အပြင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပြီး သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ပြုံးရယ်နေသည်။

“အခု ငါ့မှာ ငွေ ရှိပြီ၊ မင်းလည်း လက်ထပ်ဖို့ ငွေ ရှိပြီ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

“တကယ်ကိုပင် ပင်ပန်းတယ်။ အရင်က စီးပွားရေးလုပ်ရတာ လွယ်တယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ တကယ်လုပ်ကြည့်တော့မှ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လွယ်တဲ့အရာ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပဲ တော်တော်လေး အမြတ်ရခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်” မိန်ကျွမ်းယီသည် မနှောင့်နှေးတော့ဘဲ သေတ္တာထဲမှ ငွေစက္ကူများကို ထုတ်ယူပြီး နှစ်ပိုင်းခွဲကာ တစ်ပိုင်းကို ဟန်ကျင်းရှေ့သို့ တွန်းပို့သည်။ “ဒီအပိုင်းက မင်းအတွက်၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ဝက်စီ”

ဟန်ကျင်းသည် ၎င်းကို ယူပြီးကြည့်ကာ ပြောသည်။ “နည်းနည်း များနေသလိုပဲ”

“မများပါဘူး။ စပါးရောင်းလို့ ရွှေနှစ်ထောင်လောက်ရတယ်။ သားရေရောင်းလို့ ရွှေသုံးရာနီးပါး ရတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောသည်။ “သားရေတွေကို မင်းရဲ့ငွေနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို စောင်းကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ပြောနေတာလား။ ငါ စီးပွားရေးလုပ်မယ်လို့ ပြောတုန်းက မင်းလည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ပါဝင်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာပဲလေ။ မင်း သဘောတူခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ငါတို့က အတူတူ ဖြစ်သွားပြီ။ ရတဲ့အမြတ်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲရမှာပေါ့”

ဟန်ကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသောကြောင့် ထပ်မံငြင်းပယ်ခြင်း မရှိဘဲ ငွေစက္ကူများကို ယူလိုက်သည်။

“ဟူစန်းတို့အတွက်လည်း စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒီလောက်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ ဘာမှ မရဘူးဆိုတာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒီမှာ ရွှေသုံးရာရှိတယ်။ မင်း ယူပြီး ခွဲပေးလိုက်ပါ” ဟန်ကျင်း ဘာမှ မပြောခင် မိန်ကျွမ်းယီက ဖြတ်ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ သူတို့က မင်းရဲ့မျက်နှာကြောင့် ငါတို့နဲ့အတူ သွားခဲ့တာ။ ဒီပင်ပန်းကြေးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ပေးလို့ မရဘူး”

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ပြောသင့်သည့် စကားအားလုံးကို ပြောပြီးသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် သူရရှိခဲ့သော အမြတ်အချို့ကို ဟူစန်းတို့အား ခွဲပေးရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် မိသားစုများကို ထောက်ပံ့ရမည်။ သူသည် လူများကို အချိန်အကြာကြီး အလကား အလုပ်မလုပ်စေရဲပေ။ သူ၏သူငယ်ချင်းကလည်း ငွေထုတ်ပေးသောကြောင့် သူလည်း ရွှေသုံးရာ ထပ်ထည့်ပေးပြီး ခွဲပေးလိုက်ရာ တစ်ယောက်လျှင် ရွှေငါးဆယ်ခန့် ရရှိခဲ့သည်။

ဤငွေသည် လောင်းကစားရုံတွင် ရရှိခဲ့သည်ထက် နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းကို တရားမျှတစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းနှင့် ဟူစန်းတို့သည် အတူတူ အချိန်အကြာကြီး လုပ်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို သူ နားလည်သည်။ သူတို့သည် အသက်ကြီးလာပြီး ဇနီးများနှင့် သားသမီးများ ရှိနေပြီ။ သားသမီးများအတွက် ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူရန် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုကြသည်။

ငွေအတွက်သာ လိုက်လာသူများကိုမူ ဟန်ကျင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မခေါ်ခဲ့ပေ။ မှားသည်၊ မှန်သည် မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အတွေးများ ကွဲပြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းအရာကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ လက်ထဲတွင် ငွေရှိသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပွဲ ကမ်းလှမ်းရန် စဉ်းစားမိသည်။ သို့သော် ၎င်းမတိုင်မီ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏မိသားစုစာရင်းကို ဟန်မိသားစုကျေးရွာမှ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စသည် စီရင်စုရုံးမှတစ်ဆင့် သွားရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် လီမိသားစုသို့ သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို လီရွှေချန်အား ပြောပြသောအခါ လီရွှေချန်သည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စက မြို့အုပ်ကျိန့်ဝေ့နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ သူနဲ့ ငါ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်တာရှိတော့ ငါကတစ်ဆင့် လုပ်ရင် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်တယ်”

116 04

“ရေစုန်မျော ဌာနဆိုင်ရာရုံး၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး” ဤစကားသည် အရာရှိများ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေသော်လည်း အောက်ခြေအမှုထမ်းများကမူ မပြောင်းလဲသည်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ လီရွှေချန်၏ဖခင်သည် ဝမ်နျန်ခရိုင်တွင် ရုံးတော်ရဲမက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်၏နေရာကို ဆက်ခံသောအခါ သူသည် ဝမ်နျန်ခရိုင်တွင် ရုံးတော်ရဲမက်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေသည်။ အထက်အရာရှိများဖြစ်သည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ လက်ထောက်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် မြို့အုပ်တို့ကမူ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေသည်။

အချို့သည် ကောင်းမွန်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ရာထူးတက်သွားပြီး အချို့သည် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူကြောင့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရသည်။ အချုပ်အားဖြင့် အထက်အရာရှိများ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေပြီး အများဆုံး နှစ်ကြိမ်သာ ရာထူးသက်တမ်း ရှိသောကြောင့် အောက်ခြေအမှုထမ်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏မျက်နှာကို မကြည့်ကြပေ။

စကားပုံတစ်ခုက “သင့်အရာရှိသည် ရေကဲ့သို့ ဖြူစင်သော်လည်း သင့်လက်အောက်ခံများသည် ဆီကဲ့သို့ ချောမွေ့နေလိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။ အဓိကအားဖြင့် အောက်ခြေအမှုထမ်းများက ဒေသခံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ကြီးမားသော်လည်း တမင် လျစ်လျူရှုခံရပါက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လီရွှေချန်သည် လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား မြို့တံခါးကို ပိတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်ကို သိသာစေသည်။ တကယ်တော့ လီရွှေချန်သည် ထိုအရာကို လုပ်ခိုင်းရန် လူများကို နှုတ်ဆက်ရုံသာ လိုသည်။ သို့သော် သူ၏ရိုးသားသော စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် သူသည် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် မလိုချင်ဘဲ တရားဝင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားခဲ့သည်။

လီရွှေချန်နှင့် မြို့အုပ်ကျိန့်ဝေ့တို့ အကြားရှိ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်မှုသည် လီရွှေချန်၏ ဤစိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျိန့်ဝေ့သည် လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့်အတူ ရာထူးတက်လာသူ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ပထမဆုံး ရာထူးဖြစ်နိုင်ပြီး လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ သြဇာအာဏာကို အားကိုးသောကြောင့် သူ၏အပြုအမူသည် အလွန်ဆိုးသည်။ သူသည် လက်အောက်ခံများရှေ့တွင် တန်ခိုးပြပြီး လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထက်ပင် ပို၍ အာဏာပြသည်။

သို့သော် လီရွှေချန်သည် တည်ငြိမ်ပြီး စကားနည်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဤသဘောထားကို လုံးဝ လက်မခံခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏အလုပ်ကို အသေးစိတ် ကြိုးစား လုပ်ခဲ့သည်။ ချော့မော့မှုများ အတွက်တော့ သူသည် ပြောသည်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ပါဘူး”

အခြားသူများက လီရွှေချန်ကို ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း ကျိန့်ဝေ့က ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။ သူသည် လီရွှေချန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ၏ရာထူးကို လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံမှ ငွေများစွာ ပေးပြီး ဝယ်ယူခဲ့သောကြောင့် သူသည် စိတ်မလုံခြုံမှု ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လီရွှေချန်ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင်နှင့်၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် ပြဿနာများစွာ ရှာခဲ့သည်။

ကိစ္စသည် ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း နှစ်ဖက်လုံးအတွက် သဘောထားကို ညှိနှိုင်းနေသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။ ကျိန့်ဝေ့သည် ပြင်ပမှလာသော သူများကို ကိုယ်စားပြုပြီး လီရွှေချန်သည် ဒေသခံအောက်ခြေအမှုထမ်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကျိန့်ဝေ့သည် လူများကို ဆက်ဆံရာတွင် မတော်သောကြောင့် အောက်ခြေအမှုထမ်းများက အငြိုးထားကြသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် နှစ်ဖက်လုံးသည် ပေါ်ပေါ်တင်တင်နှင့် တိတ်တဆိတ် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ကြသည်။ အချို့အကြိမ်များ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် မြို့အုပ်ကျိန့်ဝေ့သည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

ကျိန့်ဝေ့သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံ တိုင်ကြားခဲ့သည်။

သို့သော် လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူသည် လောဘကြီးသော်လည်း မိုက်မဲခြင်း မရှိပေ။ လက်အောက်ခံများကို အားလုံး ရန်လုပ်ပြီးနောက် မည်သူကမှ အလုပ် မလုပ်ပေးတော့ပေ။ လူများကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဆင်းရဲသား မဟုတ်သောကြောင့် ကျိန့်ဝေ့ကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မတွေးခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကျိန့်ဝေ့ကဲ့သို့ လူမျိုးတစ်ဦးကို သူ၏ဘေးတွင် ထားခြင်းသည် လျူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အစီအစဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်စုထဲတွင် တစ်ယောက်က ဆိုးသောနေရာယူပြီး တစ်ယောက်က ကောင်းသောနေရာယူမှသာ လူများကို အုပ်ချုပ်ရန် လွယ်ကူမည်။

ကျိန့်ဝေ့သည် မည်သည့်အရာမှ မရရှိခဲ့ဘဲ ထို့နောက် လီရွှေချန်ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။

116 05

သို့သော် သူသည် လီရွှေချန်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ကြောင်းက လီရွှေချန်သည် အလုပ်ကို အမြဲတမ်း ပြတ်သားစွာ လုပ်ခဲ့သောကြောင့် အပြစ်ရှာရန် ခက်ခဲသည်။ နှစ်အကြောင်းက လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကို သတိပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သုံးနှစ်သာ ရာထူးသက်တမ်းရှိသောကြောင့် ပြဿနာ မလိုချင်ပေ။ ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားပါက သူသည် ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းရန် အချိန်ကုန်သွားမည်။ ထိုအခါ ငွေနှင့် နာမည်ရှာရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ယောက်ဖ၏နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး သူ၏မိသားစုစာရင်းကို ရွှေ့ပြောင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသည် နည်းနည်းခက်ခဲသွားနိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကလည်း မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငွေအများကြီးပဲ ကုန်ကျမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ဤနည်းသည် လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံမှတစ်ဆင့် သွားရမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် အဆိုးဆုံး အခြေအနေကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီး ငွေဖြင့် လာဘ်ထိုးရန် ငွေစုဆောင်းခဲ့သည်။

“ငွေက ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ ကိစ္စပြီးမြောက်ရင်ရပြီ”

လီရွှေချန်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏ညီဖြစ်သူသည် ခရီးသွားစီးပွားရေးမှ ငွေများစွာ ရရှိခဲ့ကြောင်း သူ သိသည်။

“နောက်ဆုံးတစ်ခါ ကိစ္စကြောင့် လျူခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ငါ့ကို အရမ်းဖော်ရွေတယ်။ ပြီးတော့ ငါ မြို့တော်ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတာကြောင့် သူ့ကို ငါ ပြောပြနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားအရ ငွေမပါဘဲ ကိစ္စပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အရင်ဆုံး သွားပြောကြည့်ပြီးမှ မင်းကို ပြန်ပြောမယ်”

“အစ်ကိုကြီး ရာထူးရွှေ့ပြောင်းတော့မှာလား”

လီရွှေချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်မောဟန် ပေါ်လာသည်။ “မြို့တော်မှာ အကြီးစားရုံးတော်ရဲမက် တစ်နေရာ လစ်နေလို့ ငါ့ကို အစားထိုးဖို့ ရည်ရွယ်နေတယ်”

“ဒါဆို အစ်ကိုကြီးကို ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ဒီကိစ္စက ယာယီသတင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ စာရွက်စာတမ်းတွေ ရမှပဲ အတည်ဖြစ်မှာ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ယောက်ဖ၏စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး သတိရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မပြောတတ်ပေ။ သူ ဤသို့ ပြောသောကြောင့် ကိစ္စသည် တကယ်ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုကြီးကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကိစ္စအတွက် အစ်ကိုကြီးကို အလုပ်ပေးရဦးမယ်”

လီရွှေချန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟန်လော့မေသည် သူမ၏မောင်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

“နင် အမေ့ကို လုမိသားစုအကြောင်း ပြောပြီးပြီလား”

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “မပြောရသေးဘူး”

ဟန်လော့မေသည် သူမ၏ညီ၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့အမေပဲ။ နင် သူ့ကို ဒီကိစ္စ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး။ နင် သူ့ကို စိတ်ခုနေတာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် သူ့ကို မပြောရင် သူ ဝမ်းနည်းလိမ့်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ဟားတိုက်လိုက်ပြီး “သူ့မှာ အခု သားနဲ့ မြေးတွေ ရှိနေပြီ။ ငါတို့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟန်လော့မေ၏ သဘောမတူသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ အစ်မကြီး ဒီကိစ္စ မဝင်ပါနဲ့။ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်”

လီမိသားစုတံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် အစ်မကြီး ပြောခဲ့သည့်စကားကို တွေးပြီး ဟန်မိသားစုကျေးရွာသို့ တစ်ခေါက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

++++++