အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း 117

ဟန်မိသားစုကျေးရွာသို့ ရောက်ပြီး ဟန်မိသားစုအိမ် တံခါးထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အခန်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထွက်လာသည်။ ဤအမျိုးသားသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး အရပ်မပုမရှည်ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော မျက်နှာ၊ စောင်းနေသော မျက်လုံးနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ ရှိသည်။ သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်ကပင် သူ့ကို မနှစ်မြို့ဖွယ် ခံစားရစေသည်။

ဟန်ကျင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ညာဘက်မျက်ခုံးကို ကော့ပြီး အထင်အမြင် သေးသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ဟေး၊ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့လူ ပြန်လာပြီ။ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ လအနည်းငယ်ကြာအောင် မမြင်ရဘူး။ မင်းအမေက မင်း အပြင်မှာ သေနေမှာကို စိတ်ပူနေတာ”

စကားမဆုံးမီ အခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်။

သူမသည် အသက် လေးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး သူမ၏နက်မှောင်သော ဆံပင်ကို နောက်တွင် ထုံးထားပြီး ငွေဆံထိုးတစ်ချောင်း ထိုးထားသည်။ သူမသည် ကျေးလက်အမျိုးသမီးများတွင် ရှားပါးသော ဖြူဖွေးသော အသားအရည်၊ သေးသွယ်သောမျက်ခုံး၊ အနည်းငယ် စောင်းနေသော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိသော်လည်း သူမ၏နှစ်လိုဖွယ် အသွင်အပြင်ကို မထိခိုက်ပေ။ ငယ်စဉ်က သူမသည် အလွန်လှပသူ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မှန်သည်။ မဟုတ်ပါက ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်သည်နှင့် တင်မကဘဲ ပြင်းထန်သောဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သူမကို လက်ထပ်ခဲ့ကာ သူမနှင့်အတူ ပါလာသော ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း စိတ်မပူခဲ့ပေ။

ဟန်ကျင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ငိုနေသည်။

“ကျင်း၊ နင် ပြန်လာပြီလား”

နေ့စဉ် ညစဉ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် ဤရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ”

“ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်” ကျွမ်းရှီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ဟန်ကျင်း၏လက်ကို ဆွဲ၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုသည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ကို ဆန့်လိုက်သောအခါ ဟန်ကျင်းက ရှောင်လိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ကျင်းကို ရှောင်သွားသော လက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် အမေ သွားလုပ်ပေးမယ်”

“အမေ၊ ကျွန်တော်လည်း ဆာနေတာ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာလို့ မလုပ်ပေးတာလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏သားကို ခိုးကြည့်ပြီး မေတ္တာပါပါဖြင့် ပြောသည်။ “နင် နေ့လယ်စာ မဝသေးဘူးလား။ ရတယ်။ အမေ အတူတူ ချက်ပေးမယ်။ နင်နဲ့ ကျင်း အတူတူ စားကြပေါ့”

ဟန်တာရှန်သည် ကျွမ်းရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟန်ကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူက လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် နောက်တာပါ။ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်များတဲ့လူ ပြန်လာပြီ၊ အမေ အမြန် သွားပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်လိုက်ပါ”

ဤမြင်ကွင်းသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျင်း၏စိတ်သည် ဘယ်တော့မှ မငြိမ်သက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ ဘာပြောပြော သူ့အမေက နားထောင်မည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိသည်။ သူသည် အေးစက်စွာဖြင့် ပြောပြီး သူ့အခန်းဆီသို့ သွားသည်။ “ရတယ်။ ကျွန်တော် စားပြီးမှ ပြန်လာတာ။ အရင် အခန်းထဲ ပြန်တော့မယ်”

ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ကျင်းနှင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏လင်ပါသားကို ဘာစားချင်လဲဟု မေတ္တာပါပါ မေးမြန်းရန် လှည့်လာသည်။ ဟန်တာရှန်သည် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောသည်။ သူ၏စကားများသည် ကျွမ်းရှီသည် သူ့ကို မည်မျှ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြောင်းကို ပြသလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကျွမ်းရှီသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး သူမ၏လင်ပါသားအတွက် ချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်များနေသည်။

အပြင်မှ အသံကို ကြားနေရသည်။ အိပ်ယာပေါ်တွင် ခေါင်းအောက်၌ လက်နှစ်ဖက်ကို ထားပြီး လှဲနေသော ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုနှစ်တွင် သူ၏ဇာတိမြို့၌ မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် မိသားစုနှင့် ရွာသားများနှင့်အတူ စွန့်ခွာခဲ့သည်။ ထွက်လာပြီးမှ ဤကဲ့သို့ တွေးမိသူများစွာ ရှိသည်ကို သိလာသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ကလေးများပါရှိသည့် ဒုက္ခသည်များ ရှိနေသည်။

117 02

ရာသီဥတုသည် ပူပြင်းသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် ထိတ်လန့်နေသော လူများသာ ရှိသည်။ တကယ်တော့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောအခါမှသာ လူများသည် သူတို့၏နေအိမ်၊ ခြံနှင့် မြေများကို စွန့်ခွာကာ ဒုက္ခသည်အဖြစ် ထွက်ပြေးကြသည်။

ဒုက္ခသည်များ အလွန်များပြားသောကြောင့် မည်သည့်မြို့ကမှ ၎င်းတို့ကို ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် နေရာတစ်ခုမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော နောက်ဆုံး စပါးသည် ကုန်သွားခဲ့သောကြောင့် သစ်မြစ်၊ သစ်ခေါက်၊ မြက်ရိုင်း၊ မြေကြီး အပါအဝင် တွေ့ရာကို စားခဲ့ကြသည်။ ပိုးမွှားများ ကျရောက်ပြီးနောက် စပါးခင်းများ ပျက်စီးသကဲ့သို့ ဒုက္ခသည်များ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျန်ရှိနေသည့် အရာသည် မြေကြီးအလွတ်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စားနိုင်သည့်အရာ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီး လူများ သေဆုံးလာခဲ့သည်။ သေဆုံးသူ အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့် ရောဂါကူးစက်မှု စတင်ပြန့်ပွားလာသည်။

ရောဂါကြီးကျယ်စွာ ပျံ့နှံ့လာသောအခါ လူတို့၏သဘာဝသည် ပို၍ပင် ယုတ်မာလာသည်။ လူသားချင်း ထောင်မတိုင်ခဲ့ကြသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ဤအချိန်တွင် ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် နောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် စာတတ်သူဖြစ်ပြီး မိသားစုအခြေအနေ ကောင်းသည်။ မြေဧက ရာပေါင်းများစွာရှိပြီး လှပသောဇနီးနှင့် သားသမီးများ ရှိသောကြောင့် ဘဝသည် အေးချမ်းသာယာသည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။

ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေများကို စွန့်ခွာခြင်းမပြုမီ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ အခြားသူများက သူတို့၏စပါးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော်လည်း ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် စပါးအပြင် ဆေးဝါး၊ ငွေစက္ကူနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကိုပါ သူတို့၏ အဝတ်အစားများ အတွင်းသို့ ချုပ်ထည့်ခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်ငါးဦးစလုံးသည် အများဆုံး ပမာဏကို ချုပ်ထည့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အဝတ်အစားဟောင်းများကို တမင်ဝတ်ဆင်ပြီး အခြားဒုက္ခသည်များနှင့် မခြားနား၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အသွင်အပြင်ကို ပြသခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် လုယက်မှုများ၊ ဒုက္ခသည်များအချင်းချင်း လုယက်မှုများ၊ ရောဂါကူးစက်မှုမတိုင်မီ အစာအိမ်ရောဂါနှင့် ရောဂါကူးစက်မှုမှ ကင်းဝေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လူသည် မည်မျှပင် ဉာဏ်ကောင်းစေကာမူ ကံမကောင်းပါက အသုံးမဝင်ပေ။ ဟန်ကျင်း၏ညီမငယ်သည် ရေနှင့် အစာမရှိခြင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ၏ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် သမီးကို ရေဖြည့်ရန် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အသုံးမဝင်ပေ။ သုံးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မိသားစုနှင့်အတူ ပြေးလာပြီး ဤမျှကြာအောင် အသက်ရှင်နေခြင်းသည် အံ့သြစရာပင်။

ညတစ်ညတွင် ဟန်ကျင်း၏ညီမငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားသည်။ မိသားစုသည် အလွန်ဝမ်းနည်းခဲ့သော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မငိုရဲခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်သွားပြီး သူမကို မြှုပ်နှံရန် နေရာရှာခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် သေဆုံးသူများသည် အရေးမပါတော့ပေ။ အစာဆာလောင်နေသူ အများအပြားသည် သေဆုံးသူများကိုပင် မချန်ခဲ့ကြပေ။

ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူသည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည်လည်း သေဆုံးသွားသည်။ သူ သေဆုံးခါနီးတွင် သူသည် အစားအသောက်နှင့် ရေအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည့် အရာများကို သူ၏ဇနီးနှင့် သားသမီးများအတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျင်းသည် ၁၁ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

117 03

ဤသည်မှာ ဘဝ၏ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီက ဟန်ကျင်း၏ဘဝသည် ပူပန်စရာမရှိဘဲ နေ့စဉ် သူ၏ဖခင်က သူ့ကို စာကျက်ရန်နှင့် စာရေးရန် အပြစ်ပေးခြင်းကိုသာ စိတ်ပူရသည်။ ဤအချိန်နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသား ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူသည် အမျိုးသားတစ်ဦးဟု မခေါ်နိုင်သေးသော်လည်း တာဝန်ယူရမည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်တစ်မြို့တွင် ဒေသခံအရာရှိသည် ကောင်းမွန်သောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရောဂါ မကူးစက်သော ဒုက္ခသည်များကို မြို့ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် အသက်ရှူနိုင်ခဲ့သည်။ စပါးစျေးနှုန်းများ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ငွေအချို့ ရှိသောကြောင့် စပါးအချို့ကို စျေးမြင့်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် ချက်ချင်း မနှောင့်နှေးဘဲ စပါးအချို့ ဝယ်ယူခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်။ မကြာမီတွင် ထိုအရာရှိသည် မြို့သူမြို့သားများ၏ ဖိအားကြောင့် ဒုက္ခသည်များကို မြို့မှ မောင်းထုတ်ရသည်။ ဒုက္ခသည်များသည် နောက်တစ်ဖန် လမ်းပေါ်တွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

၁၁ နှစ်သာ ရှိသေးသော ဟန်ကျင်းသည် သူ၏နူးညံ့သော မိခင်နှင့် အစ်မကြီးကို လူအများစုရှိရာ နေရာများကို ရှောင်ရှားကာ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်အတွင်း ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းသော လူအချို့နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သူ၏ဖခင်သည် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသောကြောင့် ဟန်ကျင်းကို နောင်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကောင်း ရရှိစေရန် တိုက်ခိုက်ရေး သမားဟောင်းတစ်ဦးကို ခန့်ထားပြီး နှစ်နှစ်သင်ကြားခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းသော ဒုက္ခသည် တစ်ဦး၊ နှစ်ဦးနှင့် တွေ့သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

အန္တရာယ်အရှိဆုံး အကြိမ်တွင် သူသည် လူတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သည်။ ထိုလူသည် သူ့အမေနှင့် အစ်မကြီးကို မတရားပြုကျင့်လိုသည့်အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို စားသောက်လိုသည်။ ထိုလူသည် ဟန်ကျင်းသည် ကလေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် သူ့နောက်ကွယ်မှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးဖြင့် ခေါင်းကို ရိုက်ခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး ဦးနှောက်များပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဟန်ကျင်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ဆုံးရှုံးစေခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုအချိန်ကစ၍ သူ၏အကြည့်များသည် ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းသော မည်သည့်လူကိုမဆို သတိထား ကြည့်နေသော ဝံပုလွေကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အမေနှင့် အစ်မကြီးကို ငြိမ်းချမ်းသော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

******

118 01

အခန်း 118 ယခု သူမ အသက်ရှင်နေပြီ

ဤသို့ဖြင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက်ရှိသော ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲ ခရီးဆက်ခဲ့ရာ တစ်လခန့်ကြာပြီးနောက် ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် ဝမ်နျန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုက္ခသည် အရေအတွက်သည် များများစားစား မရှိတော့ပေ။ အချို့သည် လမ်းတွင် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး အချို့သည် အခြားနေရာများသို့ ကွဲလွင့်သွားခဲ့ကြသည်။ ဒုက္ခသည်များကို ပြန်လည် နေရာချထားရေးနှင့် ပတ်သက်သော အမိန့်သည် နောက်ကျမှ ထွက်လာသည်။ ဤဒုက္ခသည်အုပ်စုကို ဝမ်နျန်ခရိုင်ရှိ ကျေးရွာအချို့တွင် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အထက်မှ မူဝါဒရှိသော်လည်း အောက်ခြေတွင် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများ ရှိသည်။ ဒေသခံများသည် ဤဒုက္ခသည်များကို ရွာသို့ ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ကျေးလက်နေ ပြည်သူများသည် ပြင်ပလူများကို မနှစ်သက်ကြသည်ကို သိထားရမည်။ သို့သော် အထက်အမိန့်ကို မလိုက်နာ၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤလူများကို ရွာအပြင်ဘက်တွင် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုလျှင် လူဦးရေအလိုက် မြေလွတ်အချို့နှင့် တစ်လခွဲစာ စားနပ်ရိက္ခာများကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဟန်ကျင်း၏မိသားစုကို ဟန်မိသားစုရွာတွင် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ဒုက္ခသည်မိသားစုသုံးစုလည်း ပါဝင်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့၏ဘဝသည် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက် ရှားပါးပြီး ဘာမှမရှိပေ။ နေထိုင်ရန် နေရာကိုပင် ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ရသည်။ မိသားစုတွင် ခွန်အားကြီးသော အမျိုးသားများရှိပါက မြေစိုင်များရိုက်ကာ မြေစိုင်အိမ်များ ဆောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နေထိုင်ရန် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ခွန်အားကြီးသော အမျိုးသားများ မရှိပါက မြက်ခြောက်ဖြင့်သာ အမိုးအကာတစ်ခုကို ခေတ္တဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခွန်အား အလွန်ကောင်းသော်လည်း မြေစိုင်ရိုက်ခြင်းနှင့် အိမ်ဆောက်ခြင်းကို မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားဒုက္ခသည်များကဲ့သို့ မြက်ခြောက်ဖြင့် အမိုးအကာတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်သုံးဦးတို့သည် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ဟန်ကျင်း၏မိသားစုသည် ဤဆောင်းရာသီကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းရမည်ကိုသာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အိမ်မှ ထွက်လာစဉ်က ယူဆောင်လာသော ငွေနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများသည် လမ်းတွင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည့်အရာများသည် စျေးကြီးသော စပါးများကို ဝယ်ယူရင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီအစတွင် ဖြစ်သည်။ မြေလွတ်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သော်လည်း စပါးစိုက်ပျိုး၍ မရသေးပေ။ ရရှိထားသော စားနပ်ရိက္ခာများသည် တစ်လခန့်သာ လုံလောက်သည်။

ဟန်မိသားစုရွာမှ လူများသည် ဤဒုက္ခသည်များကို လက်မခံပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ကို ရွာထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ ဒုက္ခသည်များသည် ရေရရှိရန် မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ မြစ်သို့ သွားရသည်။ နေထိုင်ရန် နေရာရှိသောကြောင့် ဘဝသည် ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပေ။

ရာသီဥတုသည် တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပိုအေးလာသည်။ ဤနေရာသည် ဟန်ကျင်း၏မိသားစု မူရင်းဒေသကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ဆောင်းရာသီသည် အေးသော်လည်း ရေခဲအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲပေ။ ၎င်းတို့တွင် စောင်မရှိဘဲ အောက်တွင် ကောက်ရိုးများကို ခံပြီး အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့ရသည်။ ပါးလွှာသော နံရံများမှတဆင့် လေများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အရိုးအထိ အေးစက်နေသည်။

လက်တွေ့ဘဝသည် ဤဒုက္ခသည်များရှေ့တွင် ကြမ်းတမ်းသော လက်သည်းများကို ထပ်မံပြသခဲ့သည်။ သူတို့သည် အစားအသောက် လုံလောက်မှုရှိမရှိကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ အစားအသောက်မကုန်မီ အေးခဲ၍ မသေရန်ကိုသာ စဉ်းစားရသည်။

ဤအချိန်တွင် ဟန်ဟိုင်ရှန် ပေါ်လာသည်။ ဘယ်သူမှ သူ ဘယ်လို ကျွမ်းရှီကို သဘောကျ သွားသည်ကို မသိပေ။ သူသည် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရေးကို လုပ်ဆောင်ပေးသူကို ကျွမ်းရှီထံသို့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လုပ်ဆောင်ပေးသူသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို အလွန်ချီးကျူးခဲ့သည်။ ဟန်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ အကြီးအကဲသည် ဟန်မိသားစုရွာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ကြောင်း (ရာထူးမြင့်မားသည်)၊ မြေဧက ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိကြောင်း (ချမ်းသာသည်)၊ သို့သော် ဇနီးမရှိကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ကျွမ်းရှီ၏မိသားစုသည် ပြင်ပမှ ရောက်လာသူများဖြစ်ပြီး ဒေသခံများနှင့် အတူတူနေလိုပါက ဒေသခံတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခြင်းသည် အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း ပြောသည်။

သူ၏ရာထူး၊ မြေနှင့်ငွေသည် အရေးမကြီးသော်လည်း ကျွမ်းရှီအတွက် နောက်ဆုံးအချက်သည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါက သူမတို့မိသားစုသည် ဤနေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေလိမ့်မည်။ ဟန်မိသားစုရွာသည် တူညီသော အမည်ရှိသော ရွာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သောရွာများသည် ပြင်ပလူများကို အများဆုံး ပိတ်ပစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏သားနှင့်သမီးသည် ကြီးပြင်းလာလိမ့်မည်။ ဤသို့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေနေမည်ဆိုပါက မည်သို့ လက်ထပ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မည်နည်း။ ရာသီဥတုသည်လည်း အလွန်အေးသည်။ သူတို့၏ဘဝသည် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

118 02

လုပ်ဆောင်ပေးသူသည် ကျွမ်းရှီ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို သိပြီး ချက်ချင်းပင် ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကျွမ်းရှီကို အမှန်တကယ် သဘောကျသည်ဟု ပြောသည်။ သူမတွင် မည်သည့် အခြေအနေများ ရှိပါက ပြောနိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ မိသားစုအခြေအနေကိုလည်း သူမ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ သူ့ဇနီးသည် ကလေးမွေးစဉ်က သေဆုံးခဲ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ့၌ အသက်ကြီးသော သားနှစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျွမ်းရှီသည် မိထွေးဖြစ်ရမည်။ ကလေးသုံးဦး၏ မိထွေးဖြစ်ရမည်။

ကျွမ်းရှီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုပ်ဆောင်ပေးသူက သူမကို သေချာစဉ်းစားပြီး သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ပေးသူ ပြန်လာသောအခါ ကျွမ်းရှီသည် လက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ကလေးနှစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လုပ်ဆောင်ပေးသူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံခဲ့သည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကျွမ်းရှီ၏အခြေအနေကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျွမ်းရှီ မတောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဤအရာများအရ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကောင်းမွန်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျွမ်းရှီသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော စိတ်သည် ထပ်မံ ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေအား ဤအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ နှစ်ဦးစလုံးက ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ ကျွမ်းရှီသည် အမြဲတမ်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခြင်း မရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် အခြေအနေမှန်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီး သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤကိစ္စသည် ပြီးဆုံးသွားသည်။

ထိုအချိန်က ဤကိစ္စ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ဟန်မိသားစုရွာမှ လူများသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ထိုပြင်ပအမျိုးသမီးကြောင့် ရူးသွပ်နေသည်ဟု အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဟန်မိသားစုရွာမှ လူများသည် ရှစ်ဆက်မြောက် ဆွေမျိုးတော်စပ်သူများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ဟန်ဟိုင်ရှန်အား အကြံပေးခဲ့ကြသည်။ သူ၏အခြေအနေအရ အပျိုမလေး တစ်ဦးကို လက်ထပ်နိုင်သည်ဟု ပြောပြီး ဘာကြောင့် မုဆိုးမတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရသနည်း၊ အထူးသဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးပါသော မုဆိုးမတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရသနည်းဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေတို့ကို ရည်ရွယ်သည်။ သူတို့သည် မိမိ၏ကလေးများ မဟုတ်ဘဲ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချစ်ခင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ပြင် သူတို့ လက်ထပ်သည့်အခါတွင်လည်း ငွေကြေးသုံးစွဲရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူသည် ဖိအားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကျွမ်းရှီကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ဤအရာများအနက်မှ အချို့ကို သိရှိခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန်ထိမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ မိသားစုသည် လုပ်ဆောင်ပေးသူ ပြောခဲ့သလောက် ချမ်းသာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏စိတ်ကို မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ မိသားစုတွင် မြေဧက ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း အများစုသည် မြေဆွေးများနှင့် သဲမြေများဖြစ်သဖြင့် သူမ လက်ခံခဲ့သည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ ဆွေမျိုးများအနက် အာဏာအရှိဆုံးသူများ ဖြစ်သည့် ဟန်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်နှင့် ရွာ၏အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့သည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ဆွဲဆောင်ရန် မတတ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျွမ်းရှီ အိမ်သို့ရောက်ပြီး ဒုတိယနေ့တွင် ဆွေမျိုးများနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေတို့၏နာမည်ကို ပြောင်းလဲရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဤတောင်းဆိုမှုသည် ယုတ္တိတန်သော်လည်း အလွန် ညှာတာစိတ် ကင်းမဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေတို့သည် သူတို့၏ဖခင်အတွက် ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသည့် အချိန် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြေအနေသည် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျွမ်းရှီသည် သဘောတူရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေတို့သည် သူတို့၏နာမည်ဟောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟန်ဟု အမည်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွမ်းရှီသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဝင်လာသည်။

“ကျင်း၊ အမေ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပန်းကန် လုပ်ပေးထားတယ်။ ကြက်ဥကြော်လည်း ထည့်ထားတယ်။ နင် စားလိုက်ပါဦး” ကျွမ်းရှီသည် သိသာစွာ ချော့မော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်ပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် အရသာရှိပုံ ရသော်လည်း သူ စားလိုစိတ် မရှိပေ။ တစ်ကြောင်းက သူ စားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြောင်းက ကျွမ်းရှီ၏စကားကြောင့် ဖြစ်သည်။

118 03

“အောက်မှာ ကြက်ဥကြော် ထည့်ထားတယ်” ဟုတ်သည်။ ဤအိမ်တွင် သူနှင့် အစ်မကြီးသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စားရဲခြင်းမရှိဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ စားရသည်။

ဤနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ၏အမေသည် သူတို့အတွက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပြုလုပ်ပေးခြင်းကို အကျင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏သားနှင့်သမီးသည် ထိုစဉ်ကကဲ့သို့ အားနည်းသော ကလေးများ မဟုတ်တော့သည်ကို သူမ မေ့နေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုခဲ့သော်လည်း သူအမေ၏ မျက်လုံးများတွင် ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ စကားလုံးများသည် အာခေါင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာ အေးစက်နေသေးသည်။

“ကျွန်တော် စားပြီးပြီ။ အစ်မကြီးအိမ်မှာ စားပြီးမှ ပြန်လာတာ”

“အင်း”ကျွမ်းရှီသည် ပြောပြီး သူမ၏လက်ထဲရှိ ပန်းကန်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သိသာသော ဝမ်းနည်းမှုရှိနေသည်။

“စားပြီးပြီဆိုတော့ ရပါတယ်”

သူမ၏သားသည် သူမကို ခွင့်မလွှတ်သေးဟု ကျွမ်းရှီက ထင်ခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မပြောပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပန်းကန်လုံးကို ယူသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပန်းကန်လုံးကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူသွားသည်။

“လုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ မဖြုန်းတီးနဲ့”

သူသည် ပန်းကန်လုံးပေါ်ရှိ တူများကို ယူကာ ခေါက်ဆွဲကို မြန်မြန် စားလိုက်သည်။ ကျွမ်းရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ နှေးနှေးစားရန်နှင့် လည်ပင်း မနင်စေရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် ပန်းကန်လုံးကို ချပြီး ကျွမ်းရှီကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြောစရာရှိတယ်။ ကျွန်တော် လက်ထပ်တော့မယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျွန်တော့်အစ်မကို မိန်းကလေးအိမ်ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ စေလွှတ်မယ်”

ကျွမ်းရှီသည် ပထမတော့ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် မပြောပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လော့မေကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် စေလွှတ်မည်ဆိုသည်မှာ သူမကို မလိုအပ်တော့ဘူးလား။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးနေသော်လည်း သူမသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘယ်မိသားစုက မိန်းကလေးလဲ။ လော့မေကို စေလွှတ်ရင် ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မယ် မထင်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင် ငါနဲ့ နင့်အဖေ သွားလိုက်ပါ့မယ်”

ဟန်ကျင်း၏နှုတ်ခမ်းသည် အောက်သို့ ရောက်သွားသည်။ အဖေဟု ပြောလိုက်သည်လား။ ထိုလူသည် သူ့အဖေလား။ အရင်ကလည်း မဟုတ်ဘူး။ အခုလည်း မဟုတ်ဘူး။ နောင်လည်း မဟုတ်ဘူး။

“တော်ပြီ။ အမေတို့ကြားမှာ အခက်တွေ့မှာကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး။ အမေ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာတာ နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိနေပြီ။ အဲဒီလူက ရိုးသားတဲ့လူလို့ မေ ထင်နေတုန်းပဲလား” စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောသည်။ “တော်ပြီ။ အမေ ဘာပဲ တွေးတွေး တွေးချင်ရာ တွေးပါတော့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် စီစဉ်စရာ မလိုဘူး။ ကျွန်တော့်အစ်မကိုပဲ စေလွှတ်လိုက်မယ်”

“ဒါပေမဲ့…”

“ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် နည်းနည်း အိပ်ချင်တယ်။ အမေ ထွက်သွားပါတော့”

ကျွမ်းရှီသည် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ အခန်းတံခါးမှ ထွက်လာသည်။ မြေမှ ပြန်လာသော ဟန်ဟိုင်ရှန်နှင့် တိုက်မိသည်။

သူမသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ ပြန်လာပြီဟု ပြောသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ ဥယျာဉ်သုံးပစ္စည်းကို နံရံတွင် မှီထားပြီး ဖိနပ်ပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို ခေါက်သည်။ ဤဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ကျန်တစ်ဖက်ကို ခေါက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောသည်။ “ကျင်း ပြန်လာပြီလား”

ကျွမ်းရှီ၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ၏သား ပြန်လာသည်ကို ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဤမျှ အမြန်သိရှိသည်မှာ သူမ၏ကောင်းသော လင်ပါသားကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “ခုနကပဲ ပြန်လာတာ။ အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတယ်”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဧည့်ခန်းသို့ သွားရင်း ပြောသည်။ “ဒီလောက် အသက်ကြီးတဲ့လူက နေ့ခင်းဘက်မှာ အိပ်နေတာ၊ လူတွေ လှောင်ရယ်လိမ့်မယ်”

118 04

သူ၏ပုံစံသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် ဖြစ်သည်။ သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြောနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ကျွမ်းရှီသည် ဤစကားများသည် သူမကို ရည်ရွယ်သည်ကို သိသည်။

“ကလေးက ခုနကပဲ အပြင်က ပြန်လာတာ၊ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဧည့်ခန်းရှိ အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ဆေးရွက်ကြီးပိုက်ကို ထုတ်ပြီး မီးခြစ်ဖြင့် မီးညှိသည်။ “သူ ဘာလို့ ပင်ပန်းနေတာလဲ။ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတိုင်း လအနည်းငယ်ကြာအောင် ပျောက်နေတာ။ သူက ငါ့သားအရင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရွာသားတွေ သိတာ ကံကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့လို အဖေတစ်ယောက်က မယားပါသားကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်”

ကျွမ်းရှီသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ဆေးရွက်ကြီးပိုက်ကို မီးညှိပြီး ရှိုက်ရှိုက်ပြီး သောက်သည်။ မကြာမီတွင် အခိုးအငွေ့များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးသို့ လှည့်ပတ်သွားသည်။ မီးနီစက်သည် မှိန်လိုက်၊ လင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမ၏နှာခေါင်းကို အုပ်ထားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ချလိုက်သည်။

သူမသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး ပြောသည်။ “ကျင်း လက်ထပ်တော့မယ်” စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်၏မျက်ခွံသည် တစ်ဝက်ပိတ်နေပြီး သူ အိပ်နေသည် သို့မဟုတ် မအိပ်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူသည် ပြောသည်။ “အင်း”

“ဘယ်မိသားစုက မိန်းကလေးလဲ”

ကျွမ်းရှီသည် ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောသည်။ “သူက ကျွန်မကို မပြောခဲ့ဘူး။ လော့မေ သိပုံရတယ်”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် မျက်ခွံကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။ “သူ့အသက်က ဒီလောက်ကြီးနေပြီ။ သူ့နာမည်က ဒီလောက်ဆိုးနေတာ။ ဘယ်မိသားစုက မိန်းကလေးက သူ့ကို လက်ထပ်မလဲ။ ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုကပဲ ဖြစ်မယ် မဟုတ်လား”

ကျွမ်းရှီသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် လေးနက်စွာ အသက်ရှူပြီး သူမ၏အာခေါင်မှ ထွက်လာမည့်စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးကလည်း အရမ်းစိတ်ကြီးဝင်တယ်။ အရင်တုန်းက စတုတ္ထသားရဲ့သမီးကို သူ့အတွက် ပြောတော့ သူ မလိုချင်ဘူး။ စတုတ္ထသားက သမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အဲဒီကလေးမက နည်းနည်း ဝတာကလွဲရင် ဘယ်နေရာကနေ သူနဲ့ မသင့်တော်တာလဲ…”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေသည်။ ကျွမ်းရှီ၏အတွေးသည် အခြားနေရာသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏စကားသည် ဝနေသည်ကိုသာ ပြောသည်လား။ ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝနေသည်ဟု ပြောသည်မှာ ပိုမှန်သည်။ စတုတ္ထသားတွင် သမီးတစ်ယောက်သာ ရှိသောကြောင့် ဇနီးမောင်နှံသည် သူမကို အလွန်ချစ်ပြီး အတင်းအကြပ် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် ဝက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုဝလာခဲ့သည်။ လက်ထပ်ရန် ပြောနေသည်မှာ သားမက်ကို ခေါ်ယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏သားကို စတုတ္ထသား၏သမီးနှင့် လက်ထပ်ခိုင်းသည်မှာ ရိုးရာကို ပြတ်တောက်စေပြီး ဟန်မိသားစု၏ သွေးဆက်ကို အဆုံးသတ်စေလိုခြင်းပင်။

ဟန်ကျင်းသည် မလိုချင်သည်သာမက ကျွမ်းရှီသည်လည်း ပို၍ပင် မလိုချင်ပေ။ သူမသည် လက်တွေ့ အခြေအနေကြောင့် ဟန်ဟိုင်ရှန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ယခင်ခင်ပွန်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပေ။ ထိုလူ မသေဆုံးမီတွင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ယနေ့အထိ မှတ်မိနေသည်။

“…မင်း အသက်ရှင်ရမယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်ရမယ်…”

ယခု သူမ အသက်ရှင်နေပြီ။ ဆယ်နှစ်ကျော် အသက်ရှင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် သေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ။ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်… မဟုတ်ဘူးဆိုရင်…

ကျွမ်းရှီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ဖြတ်ပြောသည်။ “ရှင် အရင်က ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့တာကို မမေ့သေးဘူး မဟုတ်လား”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက် ခံလိုက်ရသောကြောင့် ထူးဆန်းစွာ အံ့အားသင့်နေသည်။ သူသည် ကျွမ်းရှီသည် ဤအရာများကို ပြောရဲသည်ကို အံ့အားသင့်သည်။

118 05

ဤနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကျွမ်းရှီကို ကောင်းမွန်စွာ ဆုံးမသွန်သင် ထားသည်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။ ဇနီးသည်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ခင်ပွန်းကို အလေးထားပြီး အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး သူ့ကလေးများကို ဂရုစိုက်သည်။ သူ သေဆုံးသည်အထိ ဤအခြေအနေသည် ဆက်လက် တည်ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေသည့် ယုန်သည်လည်း လက်သည်းများကို ပြသနိုင်သည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ ဘာကတိပေးခဲ့လို့လဲ။ မင်း ဘာလို့ ငါ စကားပြောနေတုန်း ဝင်ဖြတ်တာလဲ”

အရင်ကဆိုလျှင် ကျွမ်းရှီသည် အသိဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏သားကို အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏သား လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ပေ။ မည်သို့သော မျက်နှာဖြင့် ကျင်းကို အမေဟု ခေါ်ခိုင်းရမည်နည်း။

တကယ်တော့ သူမသည် ထိုအရည်အချင်းကို အချိန်အကြာကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး အရာအားလုံးကို လက်မခံလိုပေ။

ဤနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း စုဆောင်းထားသော ခံစားချက်၊ ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများသည် ဤအချိန်တွင် ပေါက်ကွဲလာသည်။ ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “လော့မေ လက်ထပ်တော့တုန်းက ရှင် ကတိကို မတည်ခဲ့ဘူး။ ကျင်းက ယောက်ျားလေး။ သူ့မှာ အိမ်နဲ့မြေ မရှိရင် သူ့မိသားစုရှေ့မှာ ဘယ်လိုရပ်တည်နိုင်မလဲ”

ဟန်ဟိုင်ရှန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မဲမှောင်သွားသည်။ “မင်း မင့်သားအတွက် အိမ်နဲ့မြေ တောင်းနေတာလား”

“ဒါက ရှင် အရင်က ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့တာပဲ”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ထူးဆန်းစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆေးရွက်ကြီးပိုက်ကို ခေါက်သည်။ “ဒါဆို မင်း ရှောင်ဟိုင်ကို သွားပြောလိုက်လေ။ သူက မွေးဖွားဖို့ သူ့အဖေက ငွေအများကြီး ပေးပြီး ဝယ်ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောလိုက်။ သူ့အဖေက သူ့အစ်ကိုအတွက် အိမ်နဲ့မြေ ဆောက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့မှ သူ့အမေက သူ့ကို မွေးဖို့ သဘောတူခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်”

နောက်ဆုံး ပုဝါပါးသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကြောင့် ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။

ကျွမ်းရှီသည် ဤလူသည် ရိုးသားသည်ဟု ဘာကြောင့် ထင်ခဲ့သည်ကို တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်။ သူသည် ရိုးသားရုံသာမက ဘောင်ကျော်နေသည်။ သို့သော် သူမ နားလည်သောအခါတွင် အချိန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှင်က အရိုင်းအစိုင်းပဲ”

“အခုမှ ငါ အရိုင်းအစိုင်းမှန်း သိတာလား။ မင်းက အရိုင်းအစိုင်း မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက အရိုင်းအစိုင်း မဟုတ်ရင် ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ငါ့ကို လက်ထပ်တာလဲ။ မင်း အရိုင်းအစိုင်း မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ငါနဲ့ ကောင်းကောင်း မနေဘဲ အမြဲတမ်း အပြင်ဘက်ကိုပဲ လှည့်နေတာလဲ”

“သူတို့က ကျွန်မကလေးတွေ။ ကျွန်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ သွေးသားတွေ။ ကျွန်မ ကလေးတွေကို ချစ်တာ အပြင်ဘက်ကို လှည့်တာလား။ ရှင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတုန်းက ကျွန်မရဲ့အခြေအနေကို မသိဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့အခြေအနေကို မသိရင် ဘာလို့ ရာသီဥတုအေးလာတဲ့ အချိန်မှာပဲ အခွင့်အရေးကို ယူပြီး လက်ထပ်ခွင့် လာတောင်းတာလဲ” ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ဟိုင်ရှန် အရက်မူးပြီး ပြောလိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သူမကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် သဘောကျခဲ့ကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူ ရာသီဥတုအေးလာသည်အထိ ဆွဲဆန့်ခဲ့ခြင်းသည် တမင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် မျက်စိရှေ့မှ အမျိုးသားကို ကြည့်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူသည် အမျိုးသားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လူတစ်ဦးပင် မဟုတ်ပေ။

“မင်း ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေတာ။ တကယ်တော့ မင်းက မင်းအရင်ခင်ပွန်းကို မမေ့နိုင်သေးဘူး”

ကျွမ်းရှီသည် ဘာမှ ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ကလေးတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “နင် ဆက်ပြောပါ။ ရှောင်ဟိုင်ကို သူ့အမေ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိပါစေ”

ကျွမ်းရှီ၏လည်ချောင်းတွင် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ယင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကန့်လန့်ကာကို တွန်းဖွင့်ပြီး ခုနစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

သူသည် ဖြူဖွေးပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။ မျက်လုံးများသည် ကြီးပြီး တောက်ပနေသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှင်အဝတ်အစားအသေးစားသည် သူ့ကို ထက်မြက်ပုံ ပေါ်စေသည်။

သူ၏သားငယ်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ဟိုင်ရှန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ပြုံးရယ်နေပြီး ပြောသည်။ “ရှောင်ဟိုင်၊ မင်း ပြန်လာပြီလား။ ဒီနေ့ စာသင်ကျောင်းမှာ ဆရာက မင်းကို ချီးကျူးသေးလား”

118 06

ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဆရာက ကျွန်တော် စာအလွတ်ကျက်တာ ကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးတယ်” ထို့နောက် သူသည် ကျွမ်းရှီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “အမေ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကျွမ်းရှီသည် အသက်ရှူကျပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အမေ့မျက်လုံးထဲ သဲဝင်သွားတာ” သူမ၏အသံသည် အာခေါင်ထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံပြောသည်။ “အမေ၊ လည်ချောင်းနာတာလား။ အအေးမိတာလား”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ၏ဆေးရွက်ကြီးကို ငြှိမ်းပြီး အိပ်ယာမှ ဆင်းလာကာ ဟန်ရှောင်းဟိုင်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။

“မင်းအမေ အအေးမမိပါဘူး။ ဒီနေ့ ရွာထဲကို ကုန်သည်ရောက်လာတယ်။ အဖေ မင်းအတွက် ကစားစရာအများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်။ သွားရအောင်၊ အဖေ မင်းကို သွားပြမယ်”

ဖခင်နှင့်သားတို့သည် လက်ချင်းတွဲပြီး ဧည့်ခန်းမှ ထွက်သွားကြသည်။ ကျွမ်းရှီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။ မျက်ရည်တစ်စက်က သူမ၏မျက်လုံးမှ စီးကျလာသည်။

ညစာစားချိန်တွင် ဟန်မိသားစုတစ်ခုလုံး စုဝေးခဲ့ကြသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်တွင် သားနှစ်ဦးရှိသည်။ ဟန်တာရှန်နှင့် ဟန်တာရှု။ သူတို့သည် ကျိုးရှီနှင့် ချန်ရှီတို့ကို အသီးသီး လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ဟန်တာရှန်နှင့် ကျိုးရှီတို့တွင် သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သားကြီး ဟန်တာလန်သည် ခုနစ်နှစ်ရှိပြီး သမီး ဟန်တာအာသည် လေးနှစ်ရှိသည်။ ဟန်တာရှုနှင့် ချန်ရှီတို့တွင် သားနှစ်ဦးရှိသည်။ သားကြီး ဟန်အာလန်သည် ငါးနှစ်ရှိပြီး သားငယ် ဟန်စန်းလန်သည် နှစ်နှစ်ရှိသည်။

ထို့ပြင် ဟန်တာ့မေလည်း ရှိသေးသည်။ သူမသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ယခင်ဇနီး၏ သမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခု ၁၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စားပွဲနှစ်ခုတွင် ထိုင်ကြသည်။ အမျိုးသမီးများအတွက် တစ်ခုနှင့် အမျိုးသားများအတွက် တစ်ခု။

ဟန်ကျင်း ရှိနေသောကြောင့် လေထုသည် ထူးဆန်းသည်။ လူတိုင်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စားကြပြီး စကားမပြောကြပေ။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် အနည်းငယ် ဆူညံနေသည်။ သူသည် ဟန်ကျင်းအတွက် ပန်းကန်များပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် တင်ပေးနေပြီး ပြောနေသည်။ “မင်းအမေ စိတ်မပူအောင် များများစားပါ”

ဟန်မိသားစုတွင် ညစာစားတိုင်း ဟန်ကျင်းသည် ဗိုက်နာသည်။ သူသည် အနည်းငယ်စားပြီး တူများကို ချကာ မျက်နှာအေးစက်စွာ ထိုင်နေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် အမျိုးသားများသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် စားပွဲကို ရှင်းလင်းကြသည်။

သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာသောအခါ ဤမိသားစုနှင့် ဘာမှ မဆိုင်တော့ပေ။

တံခါးကို ရုတ်တရက် ခေါက်လာသည်။ ဟန်ကျင်းသည် တံခါးဖွင့်ရန် သွားသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျွမ်းရှီ ရပ်နေသည်။

“ကျင်း၊ မအိပ်သေးဘူးလား”

“အိပ်တော့မလို့”

အရင်ကဆိုလျှင် ကျွမ်းရှီသည် အသိဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ထွက်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် အိပ်ယာစွန်းတွင် ထိုင်ပြီး သူမ၏အင်္ကျီလက်မှ အထည်အိတ်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်သည်။

“မင်း လက်ထပ်တော့မှာကို အမေ ဘာမှ ပေးစရာမရှိဘူး။ ဒီမှာ ငွေလက်ကောက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အမေနဲ့နင့်အဖေ လက်ထပ်တုန်းက နင့်အဖေ ပေးခဲ့တာ။ အမေ ဒီလောက် အခက်အခဲတွေ ကြားထဲမှာတောင် ရောင်းပစ်ဖို့ မရက်စက်ခဲ့ဘူး။ မင်း ယူပြီး မင်းဇနီးကို ပေးလိုက်ပါ။ ဒါက အမေတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာပဲ။ ပြီးတော့…” သူမသည် ခေတ္တရပ်ပြီး အထည်အိတ်ထဲမှ မြေစာချုပ်တစ်ခုကို ထုတ်သည်။ “ဒီမြေဧကအနည်းငယ်က ရွာကနေ ငါတို့မိသားစုကို ခွဲပေးခဲ့တဲ့ မြေလွတ်တွေပဲ။ နှစ်တွေကြာတော့ အမေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ အဆင်ပြေနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေမှာ သူတို့ဖခင်နဲ့သားတွေက စိုက်ပျိုးပြီး အခွန်ဆောင်ခဲ့တာ။ မင်း လက်ထပ်တော့မယ်။ မကြာခင် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်။ လက်ထဲမှာ မြေအချို့ရှိနေတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းကို တစ်ဘဝလုံး မလုပ်နိုင်ဘူး။ မြေအချို့ရှိနေတာက ပိုလုံခြုံတယ်”

“အိမ်အတွက်တော့ အမေက ဆောက်မပေးနိုင်ဘူး။ မင်း လက်ထပ်ပြီးရင် ဒီအခန်းမှာ နေလိုက်ပါ။ မင်းဇနီး ရောက်လာရင် အမေက သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးမယ်။ သူ နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူး”

စကားများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျွမ်းရှီသည် ခေါင်းမော့ရဲခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

118 07

သူမသည် ကလေးနှစ်ဦးအတွက် ကောင်းစေလိုသောကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွမ်းရှီသည် သူမ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်လား၊ မှားလား မသိတော့ပေ။ သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝသည် ဆက်လက် ရှင်သန်ရမည်။ သူမသည် ရှောင်ဟိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မရပေ။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရသာမျိုး ရှိသည်ကို မပြောပြနိုင်ပေ။ ဤခံစားချက်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်ပင်။ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် မစဉ်းစားလိုပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤပြဿနာကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

သူသည် လက်ဆန့်ပြီး အထည်အိတ်နှင့် မြေစာချုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် လက်ထပ်ပြီးရင် ဟန်မိသားစုမှာ နေဖို့ မစီစဉ်ထားဘူး။ ကျွန်တော် အခြားနေရာမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ အမေသာ ဟန်မိသားစုမှာ မနေချင်တော့ရင် ကျွန်တော်နဲ့ လာနေလို့ရတယ်”

ကျွမ်းရှီ၏အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။ သူမသည် ရယ်မလိုလို၊ ငိုမလိုလို ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း ကိုယ်တိုင် အိမ်ဆောက်နိုင်တာ မင်း တော်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ မင်း ရှာတဲ့ငွေကို မဖြုန်းတီးနဲ့။ မင်းဇနီးနဲ့ကလေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာစုထားပါ။ အမေအတွက်ကတော့ မင်းနဲ့ မနေတော့ပါဘူး။ ဒီအသက်အရွယ်ရောက်မှ နေရာပြောင်းရတာ အဆင်မပြေဘူး”

ဟန်ကျင်း၏ မျက်လုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပို၍ပင် နာကြည်းစိတ်ပျက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့နှင့်အတူ နေရတာ အဆင်မပြေဘူး ဆိုရင် ဒီလူတွေနဲ့ နေရတာ အဆင်ပြေပြီလား။ ဒီလူတွေက သူမကို လိမ်ညာတာကို အကျင့် ဖြစ်နေပြီလား။

သို့သော် ယခင်အဖြစ်အပျက်များက ဟန်ကျင်းကို သူ၏အမေသည် အခြားသူများ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူ ဘာပြောပြော အသုံးမဝင်ပေ။ သူမ၏စိတ်သည် ဤနေရာတွင် မရှိဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်း၊ လင်ပါသားနှစ်ဦးနှင့် သားအရင်းတွင်သာ ရှိနေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် ထိုသို့သောစကားများ ပြောပြီး ဤသို့သော အရာများ လုပ်နေရသနည်း။ သူမသည် သူ့ကို သားတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူနေသေးသည်လား။

သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိသောအခါ သူသည် အရေးကြီးသည်။ သို့သော် ဟန်မိသားစုမှ အခြားသူများ ရှိသောအခါ သူသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ ရပ်နေရသည်။

“နေရတာ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း နေပေါ့။ ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ်။ အမေလည်း အစောကြီး ပြန်ပြီး အနားယူပါ”

ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏သားကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဟန်ကျင်းသည် နိုးလာသည်။

သူသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ရေယူပြီး မျက်နှာသစ်သည်။ နံနက်စာပင် မစားတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။ ထို့နောက် လုမိသားစုထံ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် စီစဉ်တော့မည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီး ပစ္စည်းများယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”

ဟန်ရှောင်းဟိုင်၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာမှု ရှိနေသည်။ သူ့ရှေ့ရှိလူသည် သူ၏မိခင် တစ်ယောက်တည်းမှ မွေးဖွားခဲ့သော အစ်ကိုအရင်း မဟုတ်ဘဲ လမ်းဘေးမှ နွားချေးပုံ တစ်ပုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် သူ၏အစ်ကိုသည် ဘာမှမတတ်ကျွမ်းသော ခိုးသားဖြစ်သည်ကို သိသည်။ ရွာမှလူတိုင်းက သူသည် မကောင်းဆိုးရွား ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ အမှန်ပင် သူသည် မကောင်းဆိုးရွား ဖြစ်သည်။ မကောင်းဆိုးရွား မဟုတ်ပါက ဘာကြောင့် လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်နည်း။ ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် လူမိုက်များသည် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း စာတတ်သောကြောင့် လူမိုက်များသည် မကောင်းဆိုးရွား ဖြစ်သည်ကို သိသည်။

ဤအစ်ကိုကြောင့် သူသည် အပြင်တွင် ကစားသောအခါ ကလေးများက သူ့ကို အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ကြသည်။ ဤအစ်ကိုကြောင့် စာသင်ကျောင်းမှ ဆရာသည် သူ့ကို မနှစ်သက်ပေ။ အခြားကလေးများထက် ပိုမိုကြိုးစားမှသာ ဆရာ၏ချီးကျူးမှုကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် ဟန်ကျင်းကို မည်သို့ ချစ်နိုင်မည်နည်း။

ဟန်ကျင်းသည် ဤမိုက်မဲသော ကောင်လေးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဤကောင်လေးသည် သူ၏အမေနှင့် တူညီသော မျက်နှာရှိသော်လည်း ဟန်မိသားစုဝင်များ၏ ရုပ်အသွင်အပြင် ဖြစ်သော ပန်းသီးမျက်နှာနှင့် အရပ်ပုခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်သည် သူ၏ပထွေးနှင့် အလွန်တူသည်။

သူ၏ပထွေးသည် ဟန်ဆောင်တတ်ပြီး ဖုံးကွယ်တတ်သည်။ ဤကောင်လေးသည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ဖုံးကွယ်တတ်ခြင်း မရှိရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဟန်ရှောင်းဟိုင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် သူ့နောက်တွင် ဆက်မေးနေသည်။ “မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”

******