အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း 119 စေ့စပ်ပွဲ၊ လူဦးရေစာရင်း

“မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ မင်း ပြန်လာတိုင်း အမေက တိတ်တိတ်လေး ငိုတယ်” ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် နောက်မှ ထပ်အော်ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခြေလှမ်း ရပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းရှီသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏သားငယ်ကို အမြန်ဆွဲပြီး ပြောသည်။ “ရှောင်ဟိုင်၊ အမေ တိတ်တိတ်လေး မငိုဘူး။ မင်း အထင်မှားတာပါ”

“ကျွန်တော် အထင်မမှားပါဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းကရော၊ အဲဒီ့မတိုင်ခင် တစ်ခေါက်တုန်းကရော…” ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် သူ့လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ရင်း ပြောသည်။ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျွမ်းရှီကို တွန်းဖယ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟန်ကျင်းကို အော်ပြောသည်။ “မင်း ပြန်မလာချင်ရင် ပြန်မလာနဲ့။ မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ အမေကို ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်ဖို့ပဲလား!”

ကျွမ်းရှီသည် ဘေးမှ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဟန်ရှောင်းဟိုင်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ဟန်ကျင်းကို ပြောသည်။ “ကျင်း၊ မင်းညီ ပြောတာ နားမထောင်နဲ့။ သူက ငယ်သေးတယ်။ အမေ မငိုဘူး။ ဝမ်းမနည်းဘူး…”

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဘာကို ပြောနေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် လှည့်ပြန်လာပြီး ကျွမ်းရှီနှင့် ဟန်ရှောင်းဟိုင်ကို မည်းမှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်မှ သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် နောက်ဆို ပြန်မလာတော့ဘူး” ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ကျွမ်းရှီသည် နောက်မှ ငိုယိုပြီး အော်ခေါ်သည်။ “ကျင်း၊ မင်းညီ လျှောက်ပြောတာ နားမထောင်နဲ့၊ ကျင်း…”

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။

“မနက်စောစောစီးစီး ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ။ မရှက်ကြဘူးလား။ ရှောင်ဟိုင်၊ လာ၊ အဖေ ကြက်ဥပြုတ် လုပ်ပေးမယ်။ စားပြီးရင် ကျောင်းသွားရမယ်”

ဟန်ရှောင်းဟိုင်သည် လှည့်ပြီး ကျွမ်းရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မထိန်းနိုင်အောင် ငိုယိုနေသည်။ သူမ၏သားကြီးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိ ပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီဆိုလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ဤတံခါးကို ဝင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ဧည့်ခန်းမှ ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ အော်သံကို ကြားရသည်။ “ကြက်ဥပြုတ် ဘာလို့ မလုပ်သေးတာလဲ။ ရှောင်ဟိုင် စားပြီးရင် ကျောင်းသွားရမယ်”

ကျွမ်းရှီသည် မျက်ရည်သုတ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

အရှေ့ဘက်ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဟန်တာရှန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင် ရယ်မော လိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီ၏ကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ဆက်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဟန်မိသားစုအိမ်ကြီးမှ ထွက်လာသည်။ လမ်းတွင် ရွာသားများနှင့် မကြာခဏ တွေ့သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

သူသည် ရွာအပြင်ဘက်ရှိ ရိုးရှင်းသော အိမ်ငယ်လေးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ဤအိမ်ကို သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ အိမ်သည် မကောင်းပေ၊ မြေစိုင်အိမ်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် နေစရာမရှိသောအခါနှင့် ဟန်မိသားစုသို့ မပြန်လိုသောအခါ ဤနေရာတွင် နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ ခရိုင်မြို့တွင် အချိန်ပိုကုန်သောအခါ ဤနေရာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လစ်ဟင်းသွားခဲ့သည်။ ယခု သူ၏မြင်းရထားကို ထားရန်သာ အသုံးပြုသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မြင်းရထားကို ထုတ်ယူပြီး အိမ်တံခါးကို သော့ခတ်ကာ အဝေးသို့ အမြန်မောင်းသွားသည်။ မူလက ခရိုင်မြို့သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး တာ့ရှီရွာသို့ သွားလိုက်သည်။

119 02

ရွာ၏အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မည်သို့ ခေါ်ရမည်ကို မစဉ်းစားနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် ရှောင်ရှားရမည့်အရာများ ရှိသည်။ သူသည် မြင်းရထားကို ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားပြီး ရထားဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ ဘာမှန်းမသိဘဲ တွေးနေသည်။ သူ၏အတွေးများကို လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ မရှိတော့ကြောင်း ခံစားရသောအခါ သူသည် မြင်းရထားကို ခရိုင်မြို့သို့ မောင်းသွားသည်။

ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လီမိသားစုအိမ်သို့ ဦးစွာ သွားသည်။

လီရွှေချန် မရှိပေ။ ဟန်လော့မေသည် ဧည့်ခန်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် သူ၏တူလေးနှင့် ကစားနေသည်။ ခဏအကြာတွင် ဟန်လော့မေသည် ထိုအမျိုးသမီးကို လိုက်ပို့ပြီးမှ မောင်ဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ခေါ်သည်။

“သူလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ယောက်ဖက သူ့အတွက် လက်ထပ်ပွဲ ရှာပေးဖို့ ငါ့ကို ပြောတယ်” သူမသည် လီယန်အာကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူသည် မနေ့က ပြန်သွားပြီး ကျွမ်းရှီကို လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ကျွမ်းရှီသည် သူ့ကို ပေးခဲ့သော မြေစာချုပ်နှင့် ငွေလက်ကောက် အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ကောင်းတဲ့ရက်ကို ရွေးပြီး လုမိသားစုကို သွားပေးပါ။ ကျွန်တော်လည်း လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့ အစဉ်အလာကို မသိဘူး။ ဒီမှာ ငွေအချို့ ရှိတယ်။ အစ်မပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ”

သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို တင်လိုက်သည်။

ဟန်လော့မေသည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ဆိုသည်။ “နင့်အတွက် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းပေးဖို့ ငါ့ကို နင်က ပိုက်ဆံပေးရဦးမလား။ ပစ္စည်းအများစုကို ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ပဲ ဝယ်ရုံပဲ။ ဒါက လက်ထပ်ကမ်းလှမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် ငွေတွေ မလိုဘူး။ နင် ငွေအနည်းငယ်ရှိပေမဲ့ ချွေတာသုံးဖို့လိုတယ်။ အနာဂတ်မှာ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရဦးမယ်”

သူမသည် ငွေစက္ကူကို ပြန်တွန်းပေးသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ဟန်လော့မေ၏စိတ်ထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးအရာသည် မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထပ်ပွဲ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက သူမသည် ဟန်ကျင်းကို အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် တစ်ဖက်နားမှ ဝင်ပြီး တစ်ဖက်နားမှ ထွက်သွားသည်။ ယခု မောင်ဖြစ်သူ လက်ထပ်ရန် သဘောတူပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိခင်နှင့် မောင်ဖြစ်သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို တွေးမိသောအခါ စိတ်ပူပန်မှုက သူမ၏မျက်ခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “နင် အမေနဲ့ အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးမနေနဲ့။ သူလည်း လွယ်တာမဟုတ်ဘူး”

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က ဟန်လော့မေသည် နားမလည်ခဲ့ပေ။ မောင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် သူမသည် ကျွမ်းရှီကို မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လက်ထပ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ မိထွေးဖြစ်သောအခါ သူမ၏အမေသည် ဟန်မိသားစုတွင် မည်မျှခက်ခဲပြီး ပင်ပန်းသည်ကို နားလည်လာသည်။

ရှေးယခင်ကတည်းက မိထွေးဖြစ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သင်သည် ကလေးများကို ဂရုမစိုက်ပါက လူများက သေချာပေါက် မိထွေးဖြစ်သောကြောင့် ကလေးများကို ဂရုမစိုက်ဟု ပြောကြသည်။ သင်သည် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပါက သူတို့က သင်သည် ကလေးများကို ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ပြောကြသည်။

ဟန်လော့မေ လီမိသားစုသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က လီရွှေချန်၏မိခင်သည် ရှိနေသေးသည်။ သူမသည် လီယန်အာကို ထိခိုက်စေမည့်အရာများကို ပြုလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူခိုးကို စောင့်ကြည့်သကဲ့သို့ သူမကို အမြဲတမ်း သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမ လုပ်ထားသော အစားအစာများကို လီယန်အာကို မစားစေဘဲ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာ မကောင်းသည့်ကြားက မြေးမလေးအတွက် အစားအစာများ အတင်းအကြပ် လုပ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူမနှင့် လီရွှေချန်တို့သည် ယခုကဲ့သို့ ချစ်ခင်မှု မရှိသေးပေ။ အိမ်ထောင်သစ်များသည် အချင်းချင်း နားလည်ရန် အချိန်ယူရသည်။ ထိုကြောင့် ဇနီးမောင်နှံသည် ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

119 03

သူမသည် ကျေးလက်မှလာပြီး လီမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ခြင်းသည် အဆင့်မြင့်သော အိမ်ထောင်ရေး ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်လော့မေသည် အလွန်မလုံခြုံဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း လီရွှေချန်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ ရန်မဖြစ်ရဲပေ။ သွားများ ကျိုးသွားလျှင်ပင် သွေးနှင့်အတူ မျိုချရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ နှစ်စဉ်၊ နေ့စဉ် ကြိုးစားခဲ့ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြုမူခဲ့သောကြောင့် သူမ၏အခြေအနေသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောင်းလာသည်။

သူမ၏ယောက္ခမသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာပြီး အိပ်ယာပေါ် လဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ မဆုံးမီ တစ်နှစ်အတွင်း အဝတ်အစားများ မချွတ်ဘဲ (ပုံစံမပြောင်းဘဲ) ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး သူမကို ကောင်းမွန်စွာ နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဟန်လော့မေသည် ထိုအချိန်တွင်မှ လီရွှေချန်သည် သူမကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်ကို သိသည်။

လက်တွေ့ ဆန်သလား။ အလွန် လက်တွေ့ဆန်သည်။ အခြားသူများက သင်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို မသိသောအခါ သင်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်ရန် ဘာကို အသုံးပြုမည်နည်း။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမသည် ဤလမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ မည်သူမှ သူမကို မိထွေးဖြစ်ရန် အတင်းအကြပ် မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် သူမအတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖုံးကွယ်မရတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိသည်။ ဥပမာ - လီယန်အာနဲ့ ဟန်မိသားစုမှ လူတွေလိုပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီရွှေချန်သည် ဖြောင့်မတ်သောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ခက်ခဲမှုကို နားလည်ပြီး မှန်သည်၊ မှားသည်ကို မခွဲခြားဘဲ ဘယ်သောအခါမျှ ဘက်မလိုက်ပေ။ သို့သော် သူမ၏အမေသည် ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ ဟန်မိသားစု တစ်ခုလုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ အသက်ကြီးသူသည် လှည့်စားသူဖြစ်ပြီး ငယ်သူများအားလုံးသည် ကျေးဇူး မသိတတ်သူများ ဖြစ်သည်။

“ဟန်မိသားစုရွာလို နေရာမျိုးမှာ အမေက တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် လူတွေက သူ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့ သူ နင့်ကို အရမ်းချစ်တာပါ” ဟန်လော့မေသည် မောင်ဖြစ်သူသည် ကျွမ်းရှီ၏ ဘက်လိုက်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်ဟု ထင်ပြီး ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်လိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ကျွန်တော် ကလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကိစ္စကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ တစ်ဘဝလုံး ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အမေ၊ မိခင်အရင်းပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ဟန်မိသားစုဘက်ကနေ ရပ်တည်နေတာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လို ခွင့်လွှတ်နိုင်မလဲ”

ဟန်လော့မေ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ရွံရှာသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ကိစ္စသည် အချိန်အကြာကြီး လွန်ခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူမသည် ရွံရှာသောခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ထိုကိစ္စသည် ကျွမ်းရှီ ဟန်မိသားစုသို့ ရောက်ပြီး ဒုတိယနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဟန်တာရှန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်ဓာတ်မကောင်းခဲ့ပေ။ သူသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ ပထမဆုံးသား ဖြစ်သောကြောင့် မိဘများက ချစ်ခင်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ဦးလေးသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီး အဘိုးသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရဲရင့်ခဲ့သည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် သူသည် ရွာမှ မုဆိုးမများ ရေချိုးသည်ကို ခိုးကြည့်ရဲခဲ့သည်။ အခြားသူ၏ဇနီးသည် ရေချိုးသည်ကို ခိုးကြည့်ရင်း အဖမ်းခံရခြင်းသည် တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်သူများကို ရွေးချယ်တတ်သည်။ သူသည် မုဆိုးမများ သို့မဟုတ် မိသားစုနှင့် အလှမ်းဝေးပြီး ရွာတွင် အာဏာမရှိသူများကိုသာ ခိုးကြည့်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စသည် မည်သူမှ မသိခဲ့ပေ။ အချို့အမျိုးသမီးများ သိရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့၏နာမည်ကို ထိခိုက်မည်စိုးသဖြင့် မပြောရဲပေ။ ဒုတိယအနေဖြင့် မိသားစုတွင် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုပေ။ ဤကိစ္စသည် ကြီးနိုင်သလို ငယ်နိုင်သလိုဖြစ်သည်။ သတိထားပါက ပြဿနာမရှိပေ။ မည်သူမှ မိသားစုတွင် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုပေ။

119 04

ထို့ကြောင့် သူ၏သတ္တိသည် ကြီးထွားလာသည်။ သူသည် အသက် ၁၃ နှစ်သာရှိသေးသော ဟန်လော့မေကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် မျက်နှာသာပေးပြီး ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ အစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့သည် မိခင် ပြန်လက်ထပ်သည်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်မခံနိုင်သော်လည်း သူတို့၏မိသားစုအခြေအနေသည် ခက်ခဲသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်မှု ပေးခဲ့ကြသည်။ ပထွေးသည် ကောင်းမွန်သောလူ ဖြစ်သည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ထဲမှ မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားပြီး ဟန်မိသားစုတွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ဟန်လော့မေအတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ ရေချိုးသည်ကို ခိုးကြည့်သည်ဟု ခံစားရသည်မှာ ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမှ မပြောရဲပေ။ ပြောရန်လည်း ရှက်သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေသည် ပို၍ ပို၍ မကြာခဏ ဖြစ်လာသည်။ သူမ အလွန် ကြောက်သောကြောင့် မောင်ဖြစ်သူကို တိတ်တိတ်လေး ပြောပြသည်။

အစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့သည် တိုင်ပင်ကြသည်။ ဟန်လော့မေ ရေချိုးသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် အပြင်တွင် တိတ်တိတ်လေး ပုန်းနေပြီး မည်သူသည် ဤမျှ သတ္တိရှိသည်ကို ကြည့်သည်။

မကြာမီတွင် ဟန်တာရှန်ကို ဖမ်းမိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး ဟန်တာရှန်ကို သတ်ပစ်တော့မည့်အတိုင်း ထိုးကြိတ်သည်။

ဟန်မိသားစုမှ ကျန်သူများ ထွက်လာပြီး ဟန်ကျင်းကို တားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ၏သားကို အလွန် ရိုက်နှက်ခံရသည်ဟုသာ ပြောပြီး ဟန်တာရှန်သည် ဟန်လော့မေကို ခိုးကြည့်သည်ကို တစ်စက်မှ မပြောပေ။ ဟန်လော့မေသည် မရပ်မနား ငိုယိုနေသည်။ ထိုအချိန်သည် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နူးညံ့သော စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောလိုဘဲ ပုံမှန်နူးညံ့သောပထွေး ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် အလွန် လေးနက်သောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်းပြချက်ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းရှီသည် ထွက်လာသည်။

သူမသည် အစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့ကို ဤကိစ္စကို မေ့ပစ်ရန် အကြံပေးသည်။

ဟန်လော့မေသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပါက သူမ၏နာမည်သည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ပြောသည်။ ဟန်တာရှန်ကို အရေးယူရန်မှာ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် လုံးဝ မလိုလားသောကြောင့် ကျွမ်းရှီသည် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

၎င်းသည် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ ဤလောကသည် အမျိုးသမီးများကို အလွန် မတရားလုပ်သည်။ ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပါက ဟန်တာရှန်သည် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ဟန်လော့မေသည် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဤအရာကို စိတ်ခံစားမှုအရ လက်မခံနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် မိခင်အရင်းဖြစ်သော ကျွမ်းရှီက ဤသို့ အကြံပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ ဟန်တာရှန်သည် ဟန်ကျင်းက သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်ကို မကျေနပ်သောကြောင့် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်သည်။ သူသည် သူ့ကို အလိမ်များ ဖန်တီးပြီး နာမည်ဖျက်ရန် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ကျင်းဘက်မှ ဘယ်သောအခါမှ မပြောဘဲ ဟန်တာရှန်ကို ပို၍ပင် နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်နှင့်သားတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဟန်လော့မေသည် ဤအရာအားလုံးကို ပြန်တွေးရန် မလိုချင်တော့ပေ။ သူမ ဟန်မိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပွဲတော်များတွင် ကျွမ်းရှီကို တစ်ခါတစ်ရံ သွားကြည့်သည်မှအပ ဟန်မိသားစုရွာသို့ လုံးဝ မသွားတော့ပေ။

သူမသည် ဤသို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် မောင်ဖြစ်သူသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသော ဤကိစ္စများကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ လက်ထပ်ပွဲနှင့် အနာဂတ်စီမံကိန်းများအကြောင်း ဟန်ကျင်းကို မေးသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုလီ အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော် လူဦးရေစာရင်းကို တာ့ရှီရွာကို ပြောင်းချင်တယ်။ အဲဒီမှာ မြေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်ချင်တယ်”

ဟန်လော့မေသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “နင် ခရိုင်မြို့မှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ် မထားဘူးလား” သူမသည် မောင်ဖြစ်သူသည် ဟန်မိသားစုရွာတွင် မနေလိုတော့သောကြောင့် ခရိုင်မြို့တွင် အိမ်ထောင်ပြုလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် ခရိုင်မြို့တွင် အချိန်အများဆုံး ကုန်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

119 05

“အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်စီးပွားရေးကို မစွန့်လွှတ်တော့ဘူးလို့ တွေးထားတယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ အပြင်ထွက်ရဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်နေချိန်မှာ ယွဲ့အာကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ ကျွန်တော် မယုံကြည်ဘူး။ သူ့အမေအိမ်က တာ့ရှီရွာမှာ ရှိတယ်။ အနီးအနားမှာ နေရရင် သူ့မိဘတွေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တယ်”

ဟန်လော့မေသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “နင်တို့ ငါတို့အိမ် အနီးအနားမှာ နေဖို့ ငါ စဉ်းစား ထားခဲ့တယ်။ ဒါဆို ငါလည်း ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ယောက်ဖက ပြည်နယ်မြို့ကို ရာထူးတိုးရင် ငါတို့ ပြည်နယ်မြို့ကို ပြောင်းရမယ်။ နင် တွေးထားတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ပညာရှင်၊ လယ်သမား၊ လုပ်သားနဲ့ ကုန်သည်တွေထဲမှာ ကုန်သည်တွေက အကျိုးအမြတ်ရပေမဲ့ အဆင့်အတန်းအရတော့ လယ်သမားတွေက ပိုမြင့်တယ်။ နောင်မှာ ကလေးတွေက စာမေးပွဲ ဖြေချင်ရင်လည်း အဆင့်အတန်းကြောင့် ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ နင့်ယောက်ဖကို ကြည့်။ ငါတို့အိမ်က ခရိုင်မြို့မှာ နာမည်ကောင်းရှိပေမဲ့ ရှောင်ပေါင်ကျူးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် နင့်ယောက်ဖက အထက်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်”

အစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့သည် ရင်းနှီးသော စကားများ ဆွေးနွေးကြသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ်တွင် လီရွှေချန် ပြန်လာသည်။

“မင်း ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတဲ့ကိစ္စ အဆင်ပြေနေပြီ။ ခရိုင်ခေါင်းဆောင် လျူက သဘောတူထားပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြောတာတော့ အဆင်ပြေပြေနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်ချင်ရင်တော့ ငွေအနည်းငယ် သုံးဖို့ လိုတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ မည်မျှငွေလိုအပ်သည်ကို ချက်ချင်း မေးသည်။

လီရွှေချန်သည် ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောသည်။ “လျံနှစ်ရာဆို လုံလောက်မယ်။ ငါ ပြည်နယ်မြို့ကို ရာထူးတက်တော့မှာမို့လို့ ကံကောင်းတာ။ မဟုတ်ရင် သူ့စိတ်ထားနဲ့ဆို ငါးရာလောက် မရရင် မဖြစ်ဘူး”

တကယ်တော့ ဤကိစ္စသည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေ။ လက်ညှိုးထိုးရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရိုင်ခေါင်းဆောင် လျူနှင့်ပတ်သက်သော မည်သည့်ကိစ္စမဆို ငွေရှိမှသာ စကားပြောနိုင်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ငွေစက္ကူကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး လီရွှေချန်ကို ကျေးဇူးတင်ကာ လီမိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာသည်။

++++++

120 01

အခန်း 120

ဇွန်လ ၁၈ ရက်သည် မင်္ဂလာရှိသောနေ့ဖြစ်သည်။ လက်ထပ်ခြင်းနှင့် ခရီးသွားခြင်းအတွက် ကောင်းသည်။

ထိုနေ့တွင် ဟန်လော့မေသည် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ဒုတိယမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။

သူတို့ အချင်းချင်း သိပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်နှင့် မိန်ကျွမ်းယီမှ ကြိုတင်ပြောထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် ဟန်လော့မေကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် လေးနက်သော စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြောင်းလဲကြသည်။

ဟန်လော့မေသည် ဟန်ကျင်းသည် တာ့ရှီရွာတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် စီစဉ်ထားကြောင်း ပြောပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် ဟန်ကျင်းကို ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့နောက် နှစ်ဖက်စလုံးသည် သူတို့၏ ဇာတာများကို လဲလှယ်ကြသည်။ ဟန်လော့မေသည် ဒုတိယမိသားစုအိမ်တွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ ဇာတာနှင့်အတူ ထွက်ခွာသည်။

တကယ်တော့ ဤအရာသည် အစဉ်အလာအရ လုပ်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေ ပြည်သူများသည် ဤအရာများကို အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် ဟန်လော့မေသည် မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထပ်ပွဲသည် တစ်ဘဝတာ ကိစ္စဖြစ်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် အစဉ်အလာအရ အကုန်လုပ်ဆောင်သည်။

ထို့နောက် ဇာတာနှစ်ခုကို စစ်ဆေးသောအခါ ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာရှိပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အတူနေထိုင်မည်ဟု ကောင်းသောနိမိတ်ပြသည်။

နောက်ထပ် မင်္ဂလာရှိသောနေ့တွင် ဟန်လော့မေနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် လက်ဆောင် ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ဒုတိယမိသားစုအိမ်သို့ သွားရောက် လက်ထပ်ကမ်းလှမ်းပြီး မင်္ဂလာရက်ကို ဆွေးနွေးသည်။

လက်ဆောင်များသည် ဒေသခံထုံးတမ်းစဉ်လာထက် အဆများစွာ ပိုများသည်။ လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေသည် ၉၉.၉ လျံ ဖြစ်ပြီး ထာဝရကို ရည်ရွယ်သည်။ ထို့ပြင် ရွှေဆွဲဆံနှစ်ခု၊ ရွှေနားကပ်နှစ်စုံ၊ ရွှေလက်ကောက်နှစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။ အားလုံးသည် ရွှေအစစ်များဖြစ်ပြီး ငွေလက်ဝတ်ရတနာများလည်း ပါဝင်သည်။

မိန်ရှီသည် ဤလက်ဆောင်များကို မြင်သောအခါ ပျော်လွန်း၍ ပါးစပ်ပိတ်၍ မရတော့ပေ။ ဤလက်ဆောင်များကို လောဘကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ရှေးယခင်ကတည်းက အမျိုးသားဘက်မှ ပေးသောလက်ဆောင်များ ပိုများလေလေ၊ အမျိုးသမီးကို ပို၍ အလေးထားကြောင်း ပြသလေလေ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဧည့်သည်အဖြစ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် သမီးကို ဟန်ကျင်းနှင့် ပေးစားမည်ကို သူမ အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းသည် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ပထမအချက်မှာ အသက်ကြီးပြီး ဒုတိယအချက်မှာ နာမည်မကောင်းပေ။ ယခု ဤလက်ဆောင်များကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ မူးဝေလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သံသယမဝင်တော့ဘဲ ဤသားမက်သည် ကောင်းသည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီး ဟန်ကျင်းကို ချီးကျူးသည်။ မိန်ရှီနှင့် ဟန်လော့မေနှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ရွာသားများစွာသည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် လာကြည့်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် ထူးဆန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဟန်လော့မေသည် အစဉ်အလာအတိုင်း လုပ်ဆောင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ထပ်လက်ဆောင် ပေးသောအခါ လက်ဆောင်များကို အလှဆင်ရုံသာမက လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ပွဲတော်ကို ပြသရန် မီးရှူးမီးပန်းများ မီးရှို့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မီးရှူးမီးပန်းများကို စတင် မီးရှို့ခဲ့ကြသည်။ ရွာသားများအားလုံး စုဝေးရောက်လာကြသည်။

ကျေးလက်နေပြည်သူများသည် ချမ်းသာခြင်း မရှိကြပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ လူတိုင်းက ချီးကျူးနေကြသည်။ အမျိုးသားဘက်မှ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်လို မိသားစုလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

ဒုတိယမိသားစုသည် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ပထမမိသားစုသည် ရေခဲအိမ်လို အေးစက်နေသည်။

120 02

အဖိုးလုနှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် မျက်နှာပျက်စွာဖြင့် အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မြေးမလေး စေ့စပ်သော်လည်း သူတို့၏သားငယ်သည် သူတို့ကို ဖိတ်ကြားရန် မလာခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် သွားရန် မျက်နှာမပြရဲပေ။ အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လုမင်ဟိုင်သည် လူအများရှေ့တွင် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ အဖိုးလုသည် ထိုအချိန်က ရှက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လုမင်ဟိုင်ကို ပို၍ပင် မကျေနပ်ဖြစ်လာသည်။ သားငယ်သည် ကိစ္စကို ကြီးမားအောင် လုပ်သည်ဟု မကျေနပ်။ လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေသည်ဟု မကျေနပ်။ သူ၏အသက်အရွယ်တွင် သားကြောင့် မျက်နှာပျက်ရသည်။

၎င်းသည် လူသားတို့၏ ပင်ကိုယ်စရိုက် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သောအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြောင်းရင်းကို မရှာဘဲ အခြားသူကို အပြစ်တင်တတ်သည်။

သို့သော် မကျေနပ်သော်လည်း အဘယ်အရာ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ ထိုနေ့က လုမင်ဟိုင်သည် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးသည် နှစ်စဉ် ငွေနှင့် စပါးအချို့ ပေးပို့ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပို၍ မရှိတော့ပေ။

“တတိယသားရဲ့ မိသားစုလည်း သွားနေပြီ။ ဒုတိယသားက တကယ် ရက်စက်တယ်။ အကြီးဆုံးသားကို မဖိတ်တာက ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုလည်း မဖိတ်ဘူး” ချွေ့ရှီသည် မျက်ရည်သုတ်ရင်း ပြောသည်။

အဖိုးလုသည် သူ၏ဆေးရွက်ကြီးကို အိပ်ယာပေါ်သို့ ပစ်ချပြီး အော်ဟစ်သည်။ “အနာဂတ်မှာ အဲဒီ ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သားအကြောင်း ငါ့ကို လျှောက်မပြောနဲ့။ သူက ငါ့သား မဟုတ်တော့ဘူး”

ချွေ့ရှီသည် ချက်ချင်း စကားရပ်သွားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် မနာလိုစွာဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။

ဘာလို့ အားလုံးက လုကျောင်းယွဲ့ဆီကိုပဲ ရောက်လာတာလဲ။

သူမသည် ထိုလက်ဆောင်များကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်ခဲ့သည်။ အလွန်များပြားသည်။ မြင်းရထားနှစ်စီး အပြည့်အစုံ ပါဝင်သည်။ လက်ဝတ်ရတနာများလည်း ပါသည်။ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး ငွေရောင် တောက်ပနေသည်။ ပိုးထည်များက ချောမွေ့ပြီး တောက်ပြောင် နေသည်။

သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးသော အရာများ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာလို့ ဒီလောက် ကံကောင်းရတာလဲ။

ဒုတိယမိသားစုတွင် နေ့လယ်စာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အရသာရှိပြီး ဟင်းပွဲများလည်း ပြည့်စုံသည်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အမဲသား၊ အားလုံးရှိသည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် စားချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။

ဟန်လော့မေနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့ စားပြီးနောက် ထွက်ခွာသည်။ တတိယမိသားစုသည်လည်း နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားသည်။

လုမင်ရှန်းသည် ခေါင်းခါရင်း ပြန်လျှောက်သည်။ ပါးစပ်က ဒုတိယသားမက်သည် အလွန်ကောင်းသည်ဟု အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေသည်။

ကောင်းသည် မဟုတ်လား။ ဟန်ကျင်းသည် ကိုယ်တိုင် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏အစ်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ခရိုင်မြို့မှ ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင်မြို့တွင် ဒုတိယမိသားစုကို မည်သူကမှ အနိုင်ကျင့်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပထမမိသားစုဇနီးမောင်နှံကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည့်ကိစ္စကို ချက်ချင်းတွေးမိပြီး လန့်ဖြတ်သွားကာ အရက်အမူးပြေသွားသည်။

“တတိယအစ်ကို၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” ချောင်ရှီသည် လုမင်ရှန်း၏ ထူးဆန်းသောပုံကို သတိထားမိသည်။

လုမင်ရှန်းသည် သူ့ဇနီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “နင် ပြောတော့ ဟန်ကျင်းရဲ့အစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းက ခရိုင်မြို့က ရဲမက်ခေါင်းဆောင်ဆို။ ဒါဆို အကြီးဆုံးအစ်ကိုဇနီးမောင်နှံကို ဖမ်းခဲ့တဲ့ကိစ္စက…”

ချောင်ရှီသည် ရယ်လိုက်သည်။ “အခုမှ သတိထားမိတာလား။ ဒါကြောင့် ငါ ပြောတာပေါ့။ နင် ဘယ်သူနဲ့မဆို ရန်ဖြစ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဇနီးသည်နဲ့တော့ ရန်မဖြစ်ပါနဲ့။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရိုးသားတဲ့သူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်ကလူတွေကို ကြည့်လိုက်။ ဟန်ကျင်းကို မပြောသေးဘူး။ နင့်ဒုတိယအစ်မရဲ့မောင်က ကောင်းတဲ့သူလို့ နင် ထင်နေလား။ သူ ကောင်းတဲ့သူဆိုရင် ငါတို့ဆီကနေ တောင်ပိုင်းကို ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ခါ သွားပြီး ငွေအများကြီး ရှာနိုင်တာ။ ဟန်ကျင်း ဆိုတာကို ပြောစရာမလိုဘူး။ ခရိုင်မြို့မှာ ဒီလိုရောယှက်နိုင်တာ သာမန်လူလား။ သူ့ကို သူ့အစ်မရဲ့ယောက်ျားက ကူညီနေတာကို ပြောစရာမလိုဘူး။ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ နောင်မှာ နင့်ရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုမိသားစုက ပိုပြီး ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်”

120 03

လုမင်ရှန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောသည်။ “နင် ပြောစရာမလိုဘူး၊ ငါ သိတယ်။ အခုမှ ငါ အဲဒီကိစ္စရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်လာတာ။ ပုံမှန်လူဆိုရင် ဒုတိယအစ်မ အရှုံးကြီးရှုံးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ သိမလဲ၊ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အစိုးရမှာ လူသိတာက အလုပ်ဖြစ်တယ်”

ချောင်ရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်သည်။

နောက်မှ လုကျောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်တောက်နေသည်။

ဟန်ကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့၏ မင်္ဂလာရက်ကို အောက်တိုဘာ ၈ ရက်တွင် သတ်မှတ်သည်။

ဤမင်္ဂလာရက်ကို ဒုတိယမိသားစု၏ အခြေအနေအရ စဉ်းစားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့အတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။ ဒုတိယမိသားစုတွင်လည်း မြေများရှိသည်။ မြေမှ သီးနှံများ ရိတ်ပြီးပါက သမီးအတွက် မင်္ဂလာပွဲကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။

ဟန်ကျင်း၏ စိတ်ကူးအရ ပို၍ မြန်လေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း လုပ်စရာများစွာ ရှိသည်။

လူဦးရေစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို မပြောသေးပေ။ သူသည် တာ့ရှီရွာတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့် မြေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်ရမည်။ ယခု ဇွန်လဖြစ်ပြီး အောက်တိုဘာအထိ သုံးလကျော်ရှိသည်။ ဤအချိန်သည် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ရန် လုံလောက်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး လူဦးရေစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကိစ္စကို မေးမြန်းရန် လီမိသားစုအိမ်သို့ ထပ်မံသွားသည်။

ဟန်ကျင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရွှေချန်သည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ကို ပေးသည်။ “မင်း လာတာ ကောင်းတယ်။ ငါ မင်းကို လာရှာစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီစာရွက်ကို ယူပြီး ဟန်မိသားစုရွာက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီ သွားပြီး မင်းလူဦးရေစာရင်း မှတ်တမ်းကို ယူပါ။ မင်းအစ်မပြောတာ မင်း တာ့ရှီရွာမှာ အခြေချချင်တယ်ဆို။ ဒီမှတ်တမ်းကို တာ့ရှီရွာက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ပေးလိုက်ပါ။ သူက စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရုံးကို သွားတင်ပေးလိမ့်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ဤစာရွက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြည့်ပြီး လီရွှေချန်ကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်သည်။

စကားများစွာ မပြောတော့ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် အိမ်ဆောက်ခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို စဉ်းစားနေသောကြောင့် စာရွက်ကို ယူပြီး ဟန်မိသားစုရွာသို့ တိုက်ရိုက်သွားသည်။

ရွာအဝင်ဝနားသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသည်။

ဤကိစ္စသည် ဟန်မိသားစုရွာတွင် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုသိနေသည်။ အစောပိုင်းက သူသည် ဤကိစ္စကို သူ၏ပထွေးကို မကြာခဏ ပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ပထွေးသည် မလိုလားခဲ့ဘဲ ရာထူးဖြင့် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဘက်ကလည်း ပိတ်ပင်ထားသည်။

သို့သော် ဤစာရွက်နှင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် မလိုလားသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏လက်ထဲရှိ စာရွက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဟန်ကျင်းသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အိမ်သို့ ဝင်သွားသည်။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏နာမည်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟု မခေါ်ပေ။ သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရာထူးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိခဲ့သောကြောင့် လူတိုင်းက ထိုသို့ ခေါ်ကြသည်။

ဟန်မိသားစုရွာတစ်ခုလုံးတွင် ဗဟိုရှိ ဘိုးဘွားရိပ်သာအပြင် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏အိမ်သည် အခမ်းနားဆုံး ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်အုတ်နှင့် အပြာရောင်အမိုးအုတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိမ်ဖြစ်သည်။ ခြံစည်းရိုးပင် အပြာရောင်အုတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အရှေ့နှင့်အနောက် သုံးဆင့်ရှိပြီး ခရိုင်မြို့ရှိ ချမ်းသာသော အိမ်များနှင့်ပင် မခြားနားပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့အိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ အတိအကျပြောရရင် ဒါက သူ့အဖေ ဟန်မျိုးနွယ်စုခေါင်ဆောင်ရဲ့ အိမ်ပါ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုမှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေရှိရင် အများစုက ဒီမှာပဲ ဆွေးနွေးကြပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သား ဒါမှမဟုတ် မြေးတိုင်းက ဟန်မိသားစုရွာရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာကြပါတယ်။ ကျန်တဲ့ သားမြေးတွေကတော့ အရွယ်ရောက်ရင် မိသားစု ခွဲထွက်သွားကြပါတယ်။

ဟန်ကျင်းသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အိမ်တံခါးကို ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို မြင်လိုက်သည်။

သူသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏သားငယ် ဟန်ချန်ကျွင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ချန်ကျွင်းသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၁ နှစ်ရှိပြီ။ သူသည် အရပ် အလယ်အလတ် ဖြစ်ပြီး လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးကျဉ်းများ ရှိသည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမိသားစုမှ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ဟန်ချန်ကျွင်းသည် ဤဝမ်းကွဲတော်စပ်သူ၏ မယားပါသားကို မနှစ်သက်ပေ။ ဟန်ကျင်းကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏မျက်နှာသည် ပျက်သွားသည်။ “မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

120 04

သို့သော် သူသည် သူ၏ရွံရှာမှုကို အလွန်အကျွံ မပြပေ။ ရွာမှ မသိနားမလည်သော ရွာသားများနှင့် မတူဘဲ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ မိသားစုဝင်များသည် ဟန်ကျင်း၏ အပြင်ဘက်မှ အာဏာကို သိသည်။ သူတို့၏သဘောထားသည် အစောပိုင်းက ထင်ရှားသော ရန်လိုမှုမှ ယခုအခါ ဘေးချင်းကပ် ရပ်တည်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏သဘောထားကို လျစ်လျူရှုပြီး ပြောသည်။ “ငါ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေးနဲ့ ပြောစရာရှိတယ်”

ဟန်ချန်ကျွင်းသည် သူ့ကို အပေါ်အောက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အဖေက ဧည့်ခန်းမှာ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို ကျော်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ သွားသည်။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဧည့်ခန်းသည် ပုံမှန်ရွာသားများ၏ အိမ်များနှင့် မတူပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိသည်။ အပေါ်တွင် လက်တင်ခုံနှစ်ခုရှိပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထိုင်ခုံလေးခုနှင့် ပန်းအိုးတင်ရန် စားပွဲငယ်များ ရှိသည်။

ဤနေရာကို မျိုးနွယ်စုတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ဆွေးနွေးသောအခါ သို့မဟုတ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံသောအခါမှသာ အသုံးပြုသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် အလှဆင်ပစ္စည်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဤနေရာတွင် ဧည့်ခံရန် မလုံလောက်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ လှည့်သွားသည်။ ဤအခန်း၏ အလယ်တွင် အိပ်ယာကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

သူ၏ဆံပင်သည် ဖြူဖွေးနေပြီး အပြာရောင်အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ၆၀ ကျော်အရွယ်ပုံ ပေါက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဆေးတံတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ဆေးရွက်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်နေသည်။ သူ၏မုတ်ဆိတ် ထူထပ်သော ပါးစပ်မှ အပြာရောင်မီးခိုးများ ထွက်လာသဖြင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် စကားမပြောဘဲ ဟန်ကျင်းသည်လည်း စကားမပြောပေ။

ခဏအကြာတွင် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မျက်ခွံများ လှုပ်ခါသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

ဤအချိန်တွင် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အလွန်မပျော်ရွှင်ပေ။ ယခင်က သူ့ဝမ်းကွဲညီသည် သူ၏စကားကို နားမထောင်ဘဲ မုဆိုးမတစ်ဦးကို လက်ထပ်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့သဖြင့် သူသည် ကျွမ်းရှီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့အပေါ် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ပုံသဏ္ဍန်သည် ပို၍ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှုများ နည်းပါးလာသည်။ အထူးသဖြင့် ဟန်ကျင်း၏နာမည်သည် အပြင်ဘက်တွင် ပို၍ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသောအခါ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သူ့ကို စိတ်ထဲမှပင် မုန်းလာသည်။

မုန်းတီးသော်လည်း ကြောက်ရွံ့သည်။

ဟန်မိသားစုရွာတစ်ခုလုံးတွင် မည်သူက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသနည်း။ ဤခွေးပေါက်စလေးသာ သူ့ဖခင်သေပြီး မိခင်မုဆိုးမ ဖြစ်နေသော်လည်း အခြားသူများထက် ပို၍ ဂုဏ်ယူနေသည်။

အခြားသူ မပျော်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ပျော်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထူးဆန်းစွာ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ပြုံးပြပြီး ပြောသည်။ “အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေး၊ ငါ့ လူဦးရေစာရင်း မှတ်တမ်းကို လာယူတာပါ”

******