အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း 121

လက်ထပ်ပွဲပြီးစီးခြင်း၊ ဟန်မိသားစုဝင်များအား မျက်နှာရိုက်ခြင်း

ဒါချင်မင်းဆက်တွင် လူဦးရေမှတ်ပုံတင်စနစ် ရှိသည်။ လူတန်းစားခွဲခြားရာတွင် "ကောင်းမြတ်သောအဆင့်" နှင့် "နိမ့်ကျသောအဆင့်" ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်။

ပညာတတ်များ၊ တောင်သူလယ်သမားများ၊ လက်သမားများနှင့် ကုန်သည်များသည် ကောင်းမြတ်သောအဆင့်တွင် ပါဝင်ပြီး နိမ့်ကျသောအဆင့်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ဤအဆင့်များသည် လူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခွဲခြားရုံသာမက မွေးရပ်မြေနှင့် အခြေချနေထိုင်သည့် နေရာကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် အစိုးရမှ ပြည်သူများကို စီမံခန့်ခွဲရန် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တာ့ချင်မင်းဆက်တွင် လူတိုင်းတွင် လူဦးရေမှတ်ပုံတင် ကတ်ပြားတစ်ခုစီ (သစ်သားကတ်လေး) ရှိပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် အိမ်ထောင်ဦးစီး၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်။ ဟန်မိသားစုရွာသည် ကျေးလက်ဒေသဖြစ်သောကြောင့် အခွန်နှင့် လုပ်အားခွင်၏ ဦးရေကို စာရင်းပြုစုရန်အတွက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ လက်ထဲတွင် ထားရှိသည်။ ဤအရာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အသုံးမဝင်သော်လည်း လူဦးရေစာရင်းပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ပြီး ရောက်ရှိလာသူ၏ မူရင်းနေရာကို အာဏာပိုင်များက စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဟန်မိသားစုရွာမှ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏မိသားစုသည် မူရင်းနေရာတွင် ကပ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရသောကြောင့် ပြောင်းရွှေ့ လာခဲ့ကြသည်။ အစိုးရ၏ စီစဉ်မှုအရ ၎င်းတို့သည် ထိုဒေသတွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကျွမ်းရှီသည် ဟန်မိသားစုသို့ လက်ထပ်ပြီး ဟန်ကျင်းနှင့် သူ့အစ်မ၏ နာမည်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သောအခါ လူဦးရေစာရင်းကို ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ အမည်အောက်တွင် မှတ်ပုံတင်ခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် လူဦးရေစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ရန် တစ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်က သူ့ကို အမြစ်ကို မေ့လျော့သူဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အချည်းနှီး ကျွေးမွေးခဲ့ကြောင်း၊ ကျေးဇူး မသိတတ်သောသူ ဖြစ်နေကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဟန်မိသားစုရွာသည် ဟန်အမည်ရှိသူများ၏ လက်ထဲတွင်သာ အာဏာရှိသည်။ ဟန်အမည်ကို ယူထားသော်လည်း သူစိမ်းဖြစ်သော ဟန်ကျင်းသည် ရွာတွင် အပြောအဆို အခွင့်အရေး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဖိနှိပ်ထားသည်။

ဤကိစ္စသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အသက်ကြီးသော်လည်း ရူးသွပ်မနေပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခု ဟန်ကျင်းက ကိစ္စဟောင်းကို ထပ်မံထုတ်ပြောသောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းသွားသည်။

သူသည် အပြစ်တင်မပြောဆိုဘဲ ဟန်ကျင်းအတွက် စိတ်ပူပင် ဟန်ဆောင်၍ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြံပေးသည်။

“ကျင်းဇီ၊ ဒီစကားကို ဦးလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မပြောသင့်ဘူး။ မင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ခေါင်းမာခဲ့တယ်။ အခုလည်း အသက်ရလာပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မိုက်မဲနေသေးတာလဲ။ မင်းရဲ့ အဖေအရင်း မဟုတ်ပေမဲ့ သူက မင်းကို ဒီလောက် နှစ်တွေကြာအောင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။ နာမည်အရဆိုရင် မင်းတို့က သားအဖတွေပဲ။ မင်း ဒီလိုလုပ်တာက ကျေးဇူးကန်းတာပဲ။ တခြားအရာတွေကို မစဉ်းစားရင်တောင် မင်းနာမည်ဂုဏ်သတင်းကို စဉ်းစားသင့်တယ်”

ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ ထပ်မံ၍ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြန်သည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားတိုင်း သူ့ကို စွပ်စွဲချက်များစွာ တင်ကြသည်။ သူ ဒီလိုလုပ်တာက ကျေးဇူးကန်းတာ၊ အမြစ်ကို မေ့တာ၊ အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းတာ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ဒေါသကို ဖြေလျှော့ရန်အတွက် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ် ပေးရမည်ဟု အမြဲတမ်း ပြောဆိုကြသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ့ကို နှစ်အနည်းငယ် ကျွေးမွေးခဲ့သည်ကို သူ ဝန်ခံသည်။ သို့သော် ထိုနှစ်များအတွင်း သူသည် ဟန်မိသားစုအတွက် အလုပ်များစွာ လုပ်ခဲ့သည်။ ရေခပ်ခြင်း၊ ထင်းခုတ်ခြင်း၊ လယ်ယာအလုပ်များ လုပ်ခြင်း။ ဇွန်လ၏ ပူပြင်းသော ရာသီတွင် ဟန်တာရှန်သည် အိမ်တွင် အနားယူနေသော်လည်း သူသည် လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုကောင်းသော ပထွေးက သူ့ကို ထိုသို့ ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ရွာသားတိုင်းက ၎င်းသည် သူ့ကို ချစ်ခင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်။ ဤသည်မှာ ချစ်ခင်ခြင်းဖြစ်သည်ဆိုလျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်သားကို ဘာကြောင့် မချစ်ခင်ဘဲ သူ့ကို ချစ်ခင်ရသနည်း။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လုပ်အားနှင့် အစားအစာ လဲလှယ်ခြင်းကို ဟန်ကျင်းသည် မှားသည်ဟု မထင်မှတ်ပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စများကို ပြန်တွေးမိတိုင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ရသည်။

121 02

သို့သော် သူသည် ယခု အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကလို ခေါင်းမာသော၊ အရာရာတိုင်းကို ပြိုင်ဆိုင်လိုသော၊ အနိုင်အရှုံး တွက်လိုသော ဆယ်ကျော်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဤမျက်နှာဖုံးအလုပ်ကို လုပ်တတ်သည်။ သို့သော် သူသည် မလုပ်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ ဟူစန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသာ သိရှိပါက ဟန်ကျင်းသည် ထိုသို့ ပြုံးသောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဒုက္ခရောက်တော့မည်ကို သိကြလိမ့်မည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် မသိပေ။ ဤနှစ်များအတွင်း ဟန်ကျင်းနှင့် သူသည် အဆက်အသွယ် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဟန်ကျင်းသည် လည်ပတ်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ အလွယ်တကူ စိတ်ဆိုးပြီး ခေါင်းမာသော ဆယ်ကျော်သက် ဖြစ်နေသေးသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ခရိုင်မြို့တွင် ၇ နှစ်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရခြင်းက ဟန်ကျင်းကို အများကြီး သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသော ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ “အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေ ပြန်လက်ထပ်တုန်းက ကျွန်တော့်အဖေ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်ရင် နာမည်ရင်း ပြန်ပြောင်းဖို့။ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ကို နှစ်တွေအများကြီး ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မျိုးရိုးဆက်ခံရေးကိစ္စကို မမေ့နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် နာမည်ပျက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် လုပ်ရပ်က မမှန်ကန်လို့ပါ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေးလည်း နားလည်ပေးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုသေမှုစိတ်ကို ပြည့်ဝအောင် ကူညီပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူသည် ဤလူမိုက်ကလေး၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တုံ့ပြန်မှုတိုင်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည်။ သို့သော် သူသည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ သဘောမတူပါက သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ဦးလေးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ရိုးသားမှု မရှိသူဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်မည်လား။ သူတစ်ပါး၏ မျိုးရိုးကို ရပ်တန့်စေပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဖိနှိပ်ထားသည်ဟု ဆိုလိုမည်လား။

၎င်းသည် မျိုးရိုးတစ်စုကို သုတ်သင်ပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက သိရှိပါက သူ၏ကျောရိုးကို ထိုးနှက်ကြလိမ့်မည်။

အသက်ကြီးပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားသောသူများသည် သူတို့၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလေးထားကြသည်။ မဟုတ်ပါက ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဟန်ကျင်းကို အလွန်ရွံရှာသော်လည်း သူ့ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြံပေးမည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဤမျှ ရှက်ရွံ့ခြင်းကို ကြာမြင့်စွာ မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ပါးစပ်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူသွင်းလိုက်သောအခါ ဆေးရွက်ကြီးမီးခိုးသည် နှာခေါင်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ လည်ချောင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးနေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးရွက်ကြီး သောက်သုံးသော သက်ကြီးရွယ်အိုများတွင် ဤပြဿနာ ရှိတတ်သည်။

အသံကြားသောအခါ ဟန်ချန်ကျွင်းသည် အပြင်မှ ပြေးဝင်လာသည်။

သူသည် ဟန်ကျင်းသည် သူ့ဖခင်ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီဟု ထင်သောကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ကျယ်သွားပြီး ဟန်ကျင်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်သည်။

“မင်း ငါ့အဖေကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” သူ ပြောနေစဉ် ဟန်ကျင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဟန်ချန်ကျွင်းသည် အရပ်မမြင့်သော်လည်း အလွန်ထွားကြိုင်းသည်။ သူ၏လက်သီးသည် ကြီးမားသည်။ ထိုလက်သီးက ထိမိပါက ဟန်ကျင်း၏သွားများ ကျိုးသွားနိုင်သည်။

လက်သီးသည် ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ဟန်ကျင်းက လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“ချန်ကျွင်း၊ ငါ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေးကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ မယုံရင် သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်”

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိသော်လည်း သူ၏လက်ထဲမှ အားသည် မလျော့ပေ။ ဟန်ချန်ကျွင်းသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်သည် အလွန်နာကျင်နေပြီး ကြေမွသွားတော့မည်ဟု ခံစားရသည်။

“လွှတ်လိုက်၊ လွှတ်လိုက်” သူသည် အော်ဟစ်နေစဉ် နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံထိုးလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ထပ်မံ၍ လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူက ပြောသည်။ “ချန်ကျွင်း၊ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေပဲ။ ဒီလောက် ရက်စက်စရာ မလိုပါဘူး”

121 03

ဟန်ချန်ကျွင်းသည် အလွန်နာကျင်နေသောကြောင့် ဘာကိုမှ မမှတ်မိတော့ပေ။ “ဘယ်သူက မင်းဆွေမျိုးလဲ မင်းက ဟန်မိသားစုနာမည်ကို ယူထားတဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း တကယ်ပဲ မင်းကိုယ်မင်း ဟန်လို့ ထင်နေတာလား”

ဟန်ကျင်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ချန်ကျွင်းက ကျွန်တော့်ကို ဆွေမျိုးအဖြစ် မသတ်မှတ်တာ သိသာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဟန်နာမည် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဦးလေးဆီလာပြီး ကျွန်တော့်မှတ်ပုံတင်ကတ်ပြားကို လာယူတာပါ။ ဒါမှ ကျွန်တော့်ဘိုးဘွားတွေကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်မယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေး၊ ခင်ဗျားက ကြင်နာတတ်သူဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထားတဲ့ ဖရဲသီးက မချိုပါဘူး။ ဒီရွာက လူတွေ အများကြီးက ဒီလိုတွေးနေတာ သိသာတယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ ခင်ဗျားက ဒီလောက် ခက်ခဲနေရတာလဲ” နောက်ဆုံးစကားများသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ရည်ရွယ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ချောင်းဆိုးခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး အသုံးမကျသော၊ အရှက်ရစေသော သားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီလိုအရည်အချင်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ လုပ်ပြချင်တာလဲ။ ဟန်ကျင်းက အပြင်မှာ လူမိုက်တွေနဲ့ ပေါင်းနေတာကို ဟန်ချန်ကျွင်းက သူ့ကို ရိုက်နိုင်မယ် ထင်နေလား။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် မိမိကိုယ်ကို မျက်နှာပျက်စေမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဟန်ကျင်းအတွက် စဉ်းစားပေးနေသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းသည်လည်း လေးလေးနက်နက်ဖြင့် သူ့ကို လိမ်ပြောနေသည်။ သူသည် ဟန်ချန်ကျွင်း၏စကားကို အမြဲတမ်း ကိုးကားပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဦးလေးအနေဖြင့် သူ့ကို ခက်ခဲစေမဲ့အစား သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောသည်။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဟန်ကျင်းကို အနိုင်မရနိုင်တော့သောအခါ ဤကိစ္စကို သူ တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ သဘောတူညီမှု လိုအပ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဟန်ကျင်းက ပထွေးသည် သူ ပြောခဲ့သောစကားကို သတိရ နေသေးကြောင်း ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဟန်ချန်ကျွင်းကို ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ခေါ်လာရန် စေလွှတ်သည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် မကြာမီ ရောက်လာသည်။ ကျွမ်းရှီ၊ ဟန်တာရှန်၊ ဟန်တာရှူးနှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်လာကြသည်။

ထို့ပြင် ရွာမှ အကြီးအကဲအချို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ ဟန်ချန်ကျွင်းက သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်မှာ သိသာသည်။ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ လူများများဖြင့် တစ်ယောက်တည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်တွေးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင် ဟန်ကျင်းကို စစ်ဆေးသည့် တရားရုံးတစ်ခု စတင်သည်။ အကြီးအကဲများက ဟန်ကျင်းသည် ကျေးဇူးမသိ၊ အမြစ်ကို မေ့လျော့ပြီး မကောင်းမှုကို ကောင်းမှုအဖြစ် ပြန်လည်ပေးဆပ်သူဟု ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့၏စကားများက အလွန် မကောင်းလှပေ။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော၊ အရှက်ရနေသော ပုံစံဖြင့် နေနေသည်။ ဟန်တာရှန်သည် ပို၍ပင် ရန်လိုနေသည်။ အခြေအနေသာ ခွင့်ပြုပါက သူသည် ဟန်ကျင်းကို ကိုက်သတ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြုံတွေ့ဖူးသည်။ ဟန်တာရှန်သည် ရွာသားတစ်ဦး၏ ကြက်ကို ခိုးယူသောအခါ သို့မဟုတ် တစ်ခုခု မှားယွင်း လုပ်ဆောင် သောအခါနှင့် သူ့ကို စွပ်စွဲသောအခါ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့သည် သူ့ကို ကျေးဇူးမသိသောသူဟု မခေါ်ကြပေ။ သူ၏စိတ်ဓာတ်သည် အရင်းအမြစ်မှပင် ပျက်စီးနေသည်ဟုသာ ပြောကြသည်။ သူ့ကို ပထွေးထံ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဆုံးမပေးရန် ပြောဆိုကြသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆုံးမပေးသည်။ သူသည် သူ့ကို မရိုက်၊ မဆဲပေ။ သူသည် မိခင်ရှေ့တွင် သက်ပြင်းချပြီး သူမသည် ကောင်းသောသားကို မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုသည်။ ထို့နောက် ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် သူ၏အလုပ်ကို နှစ်ဆ တိုးပေးသည်။

အမှတ်ရခြင်းသည် မကောင်းသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် ထိုသူများနှင့် ဆက်ကစားရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။

သူသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ပြောခဲ့သော စကားများကို ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ထပ်ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ၏ကတိကို သတိရပါသလားဟု မေးသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောခဲ့သော စကားကို ဟန်ကျင်းသည် ဤမျှနှစ်များစွာ မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လူများရှေ့တွင် သူ မပြောခဲ့ပါဟု ငြင်းဆန်ရန် မျက်နှာမပြရဲပေ။ ထိုအချိန်က ရွာသားများစွာလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ကျွမ်းရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “မင်း ဆုံးမထားတဲ့ ကောင်းတဲ့သားကို ကြည့်လိုက်! ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ လုပ်မရတော့ဘူး။ မင်းပဲ ဆုံးမတော့။ နောင်မှာ သူ့နာမည် ပျက်သွားရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဆက်အသွယ် လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

121 04

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏အကြည့်များသည် ထောင့်တွင် ရပ်နေသော ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ စုပြုံသွားသည်။

ဟန်မိသားစုရွာကဲ့သို့သော နေရာတွင် အပြင်မှ လက်ထပ်လာသော အမျိုးသမီးများသည် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ မိသားစုတွင် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်သည် ရှေးရိုးစွဲစိတ်ဓာတ် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်မိသားစုတွင် အမျိုးသမီးများသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ခွင့်မရှိပေ။ အမျိုးသားများ စကားပြောဆိုသည့်နေရာတွင် အမျိုးသမီးများသည် ပေါ်လာခွင့်ပင် မရှိပေ။ စကားပြောဆိုရန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် မလာမီက ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကျွမ်းရှီကို အသုံးပြုမည်ကို သိသောကြောင့် သူမကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဟန်ကျင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ အမြဲတမ်း အသုံးပြုသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဖိအားပေးနိုင်သောသူ ရှိသည့်အခါ သူသည် အဘယ်ကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်း ခံရမည်နည်း။

သူသည် ကျွမ်းရှီသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွမ်းရှီက သူ့ကို အလွန်စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

“ဒီကိစ္စကို ရှင်က ကျွန်မနဲ့ ကလေးတွေကို တကယ် ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။ ကလေးက ဒီလိုပြောနေပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ရိုသေစိတ်ကို ကျွန်မတို့ ပြည့်ဝအောင် ကူညီသင့်ပါတယ်။ ကျွန်မက အခု ဟန်မိသားစုအိမ်ထောင်ရှင်မ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မလည်း တစ်ချိန်က ကျိုးမိသားစု အိမ်ထောင်ရှင်မပါ။ အရင်က ကျွန်မခင်ပွန်း မသေခင်က ကျွန်မကို ကတိတောင်းခဲ့တယ်။ ဟန်ကျင်းကို ကြီးလာတဲ့အထိ ဂရုစိုက်ပေးပြီး မျိုးရိုးဆက်ခံရေးအတွက် လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးဖို့” ကျွမ်းရှီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ပြီး ဤသို့ ပြောသည်။ ဤသည်မှာ ရွာတွင် သူမ၏ ပုံမှန် ပုံစံဖြစ်သည်။

ဤမြောက်ပိုင်းဒေသတွင် မုဆိုးမများ ပြန်လက်ထပ်ခြင်းသည် တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဟန်မိသားစုရွာသည် အခြားနေရာများနှင့် မတူပေ။ ရွာတွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အမျိုးသမီးများအတွက် အမှတ်တရ မော်ကွန်းများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဘဝများကို လဲလှယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျွမ်းရှီသည် သူစိမ်းမုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်သော စစ်ဆေးခြင်း ခံရသည်။ ကျွမ်းရှီ အစောပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ၏လုပ်ရပ်သည် အနည်းငယ် လွန်ကဲပါက မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီး အကြီးအကဲများက ခေါ်ယူ၍ ဆုံးမကြသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူမသည် အပြင်သို့ မထွက်တော့ဘဲ ထွက်လာပါကလည်း အမျိုးသားများကို ရှောင်ရှားသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွမ်းရှီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏သားသည် ဤနေရာမှ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မထွက်ခွာနိုင်သော်လည်း သူ၏သားကို တစ်သက်လုံး ဤနေရာတွင် မပိတ်မိစေလိုပေ။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်က ဟန်ကျင်းသည် ငယ်သေးပြီး အားနည်းခဲ့သောကြောင့် သူမသည် သားကို မကူညီခဲ့ပေ။ ယခုနှစ်များစွာ ကြာပြီး ဤကိစ္စကို ထပ်မံထုတ်ပြောသောကြောင့် သူသည် အောင်မြင်မည်ကို အသေအချာ ယုံကြည်မှု ရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွမ်းရှီသည် ကံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် အခြားအကြီးအကဲများကို ကြည့်ပြီး ဒူးထောက် ချလိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ငိုယိုကာ ပြောသည်။ “အကြီးအကဲတို့၊ ကလေးရဲ့ရိုသေစိတ်ကို ပြည့်ဝအောင် ကူညီပေးပါ။ ကျွမ်းရှီအနေနဲ့ နောက်ဘဝမှာ နွား၊ မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ရင်တောင် ရှင်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး”

ကျွမ်းရှီ၏ လုပ်ရပ်သည် လူတိုင်းကို အလွန်အံ့သြစေသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း ကျွမ်းရှီသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျင့်ဝတ်များကို စောင့်ထိန်းခဲ့ပြီး ခင်ပွန်းကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို သဘောထားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက အပြင်ပန်းတွင် မပြောသော်လည်း သူမ၏လုပ်ရပ်များသည် လူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနှစ်များအတွင်း ရွာတွင် သူမကို ပစ်မှတ်ထားသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဤအချိန်တွင် ဤနေရာတွင် သူမ ရုတ်တရက် ဤသို့လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းသည် အလွန်ခက်ခဲသောအခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏လုပ်ရပ်များက ရက်စက်သည်၊ ဖခင်မရှိသောသားနှင့် မုဆိုးမကို အနိုင်ကျင့်ပြီး မျိုးရိုးကို ရပ်တန့်စေသည်ဟု အပြင်လူများက စွပ်စွဲမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ မျိုးရိုးကို ရပ်တန့်စေခြင်းသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးများရှိမှသာ လုပ်ဆောင်သည်။ ၎င်းသည် နှစ်ဖက်စလုံး အသက်နှင့် သေခြင်းအထိ တိုက်ခိုက်မည့်အခါမှသာ လုပ်ဆောင်သော ရက်စက်သောလုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲအချို့သည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်နေသည်။

121 05

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူသည် ပြေးသွားပြီး ကျွမ်းရှီကို ဆွဲထူကာ သူမကို ပါးရိုက်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်ကို ဟန်ကျင်းက ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။

“အဖေ” ဟန်ကျင်းသည် လှောင်ပြောင်ပြုံးသည်။ သူ၏ အဖေဆိုသည့် စကားလုံးတွင် လေးစားမှု မရှိပေ။ “ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ကျွန်တော့်အမေကို ရိုက်တာ။ ကျွန်တော့်ကို သားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်မထားတာလား”

“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ မင်းက မိဘကို ဆန့်ကျင်ချင်တာလား။ ခရိုင်ရုံးမှာ မိဘကို ဆန့်ကျင်တယ်လို့ သွားတိုင်လိုက်ရမလား”

ဒါချင်မင်းဆက်တွင် လောကကို ရိုသေမှုဖြင့် အုပ်ချုပ်သည်။ အဓိကပြစ်မှုဆယ်ခုတွင် စတုတ္ထနှင့် သတ္တမမြောက်တို့သည် အကြီးအကဲများကို မလေးစားခြင်း၊ မိဘကို မရိုသေခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ မိဘများက သူတို့၏သားသမီးများကို အစိုးရရုံးတွင် မိဘကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု တိုင်ကြားပါက ပြစ်မှုသည် ပေါ့ပါးပါက ကြိမ်ဒဏ်ပေးခြင်း၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံရမည်။ ပြင်းထန်ပါက ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်းထက်ပင် ပိုဆိုးနိုင်သည်။ မကျူးလွန်သင့်သော ပြစ်မှုဆယ်ခု သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အစိုးရသည် ဤကိစ္စများကို အလွန်အလေးထားသည်။ တိုင်ကြားပါက သေချာပေါက် အောင်မြင်သည်။ ဤသည်မှာ ဟန်ကျင်းသည် အပြင်တွင် အတော်အတန် နာမည်ကြီး သော်လည်း ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပထွေး ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အမည်ကို ယူထားပြီး သူ့ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ သူသည် ဟန်ကျင်းကို မိဘကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု တိုင်ကြားပါက ခေါင်းဖြတ်သတ်သည့်အဆင့်သို့ မရောက်သော်လည်း သူ့ကို ဒုက္ခများစွာ ပေးနိုင်သည်။

“အော်၊ ကျွန်တော့်ကို တိုင်ချင်တာလား။ ရုံးက အဲဒီမှာပဲ။ သွားလိုက်။ ကျွန်တော် မတားပါဘူး”

++++++

122 01

အခန်း 122

“မင်း—”

“တော်ပြီ၊ ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေတာလဲ!” ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုတ်တရက် အသံမြည်လာသည်။ “အားလုံး မိသားစုဝင်တွေပဲ။ ဒီလိုမျိုး ရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်စရာမလိုဘူး။ ရှန်ကျွင်း၊ မင်းလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူး။ ကျွမ်းရှီက မင်းအတွက် သားတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ လူအများကြီးရှေ့မှာ သူ့ကို ရိုက်တာ ရှောင်ဟိုင် ဘယ်လိုနေမလဲ”

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် စကားပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဤစကားသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ထဲတွင် နားလည်သည်။ ဤဟန်မိသားစုတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာလျှင် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် တိတ်တိတ်လေး မျက်ရည်ကျနေသော ကျွမ်းရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်စိတ်ကုန်သွားသည်။

သူသည် ဤနေ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အထက်စီးဆန်နေသော ထိုလူများ မည်သို့ ဒေါသထွက်ပြီး ခုန်ပေါက်နေသည်ကို မြင်လိုသည်။ သို့သော် သူသည် ကြွက်ကို ရိုက်လိုက်သောအခါ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ့အမေအရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ စာရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှေ့တွင် ပေးသည်။

“ဒါက ခရိုင်ခေါင်းဆောင်လျူ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်ပါ။ ဦးလေး ကြည့်လိုက်ပါ”

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သံသယဖြင့် စာရွက်ကို ယူသည်။ ဖတ်ပြီးသောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်။

သူသည် ဟန်ကျင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ကျင်းဇီက အရည်အချင်းရှိလာပြီပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်လိုက်သည်။ “ဘာမှ အရည်အချင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ဦးလေး မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းက ပြည်နယ်မြို့ကို ရာထူးတိုးတော့မယ်။ ဒါကြောင့် ခရိုင်ခေါင်းဆောင် လျူက သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးတာပါ” သူသည် ငွေပေးပြီး အဂတိလိုက်စားမှု လုပ်ခဲ့ကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဟန်မိသားစုဝင်များက သူ့အမေကို အနိုင်ကျင့်မည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဟန်ကျင်း၏ လူဦးရေစာရင်း မှတ်တမ်းကို အမြန်ထုတ်ပေးသည်။ ထိုအတောအတွင်း ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို အပြစ်မတင်ရန် စကားအနည်းငယ် ပြောသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဟန်ကျင်းကို ကျွေးမွေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီး မေ့ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဘာကို ကြောက်သည်ကို သိသည်။ သို့သော် သူသည် လက်စားချေလိုပါက ယနေ့အထိ စောင့်နေမည်မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ထားခဲ့သည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် စိတ်ဆိုးနေပုံရပြီး ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့အတွက် မဖြေရှင်းပေးခဲ့ဘဲ ထိုကလေး၏မှတ်ပုံတင်ကို အဘယ်ကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးခဲ့သည်ကို အပြစ်တင်သည်။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

“ငါက မင်းအတွက် စိတ်ပူပင်နေတာ။ မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား။ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်လျူ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်ကို ငါတို့ ဘယ်လို လျစ်လျူရှုနိုင်မလဲ။ မင်းက ငါ့အာဏာကို အသုံးချပြီး ရွာမှာ ဆိုးသွမ်းတာ ကျင့်သားရနေပြီလား။ မင်း ခရိုင်ခေါင်းဆောင်လျူ ကိုယ်တိုင်နဲ့ ရန်ဖြစ်ကြည့်လိုက်။ သူက မင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖိသတ်နိုင်တာကို ယုံမလား။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆိုတာ ငါတို့ရွာက ရွေးချယ်တာမှန်ပေမဲ့ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်လျူက ငါတို့ရဲ့ အထက်အရာရှိပဲ။ သူက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်နိုင်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ရာထူးဆုံးရှုံးအောင် လုပ်ချင်တာလား”

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ဆေးရွက်ကြီး မသောက်တော့ဘဲ အိပ်ယာရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။

122 02

“အစောတုန်းက ကျွမ်းရှီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို မယူဖို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းက နားမထောင်ဘူး။ မင်းက သူ့မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်တာလား။ အဲဒါနဲ့ ထမင်းစားလို့ရလား။ အဲဒီကလေးက အနာဂတ်မှာ သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ အစကတည်းက သိခဲ့တယ်။ သူက မိခင်မုဆိုးမနဲ့ အစ်မကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို လာနိုင်တာ သာမန်လား။ မင်းအတွက် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ရှင်းဖို့ ငါ ဖိအားပေးပြီး သူတို့ မောင်နှမနာမည်ကို ပြောင်းခိုင်းခဲ့တယ်။ မင်းကတော့ သားကို ကောင်းကောင်း မဆုံးမဘဲ ပြဿနာတွေကို ပိုကြီးစေခဲ့တယ်။ ဘဝကို ကောင်းကောင်း မနေဘဲ အသုံးမဝင်တဲ့အရာတွေ လုပ်နေတယ်။ ငါက မင်းရဲ့နောက်ဆက်တွဲကို လာရှင်းရတယ်။ အခု ကောင်းသွားပြီ။ အဲဒီကလေးကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ သူက လမ်းမှားကို မရောက်ဘဲ ကိုယ်တိုင် နာမည်ကြီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်…”

“သူ့အစ်မကလည်း အရည်အချင်းရှိတယ်။ ရဲမက်ခေါင်းဆောင်နဲ့ လက်ထပ်ရုံမက ခရိုင်ခေါင်းဆောင်ရှေ့မှာ စကားပြောနိုင်တယ်။ အခု ပြည်နယ်မြို့ကို ရာထူးတိုးတော့မယ်။ ခရိုင်များစွာကို တာဝန်ယူရတဲ့ ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဒီလောက် အသုံးဝင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို မင်းက မလိုချင်ဘူး။ နေ့တိုင်း မိန်းမတစ်ယောက်လို အသေးအမွှားကိစ္စတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတယ်။ ကောင်းပြီ၊ အခု မင်းမှာ မွေးစားသား၊ မွေးစားသမီး မရှိတော့ဘူး။ ဒီအားနည်းချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ မင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျွမ်းရှီကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့။ သားအဖနာမည် မရှိတော့ရင် သူက မင်းကို ကြောက်တော့မယ်လို့ မင်း ထင်နေလား!”

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ခေါင်းမူးသွားအောင် ပြောသည်။ သို့သော် သူ၏ဝမ်းကွဲညီက သူ့ကို ထိုခွေးကလေးနှစ်ကောင်ကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့ခြင်းအတွက် အပြစ်တင်နေသည်ကို သူ နားလည်သည်။ သူက သူများသားသမီးကို ကိုယ့်သားသမီးလို ဘယ်လို မွေးနိုင်မလဲ။ သူ ရူးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူများသားတွေက ကိုယ့်သားနဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်လို့ရမလဲ။

“ငါ သူ့ကို နှစ်အနည်းငယ် ကျွေးမွေးခဲ့တယ်။ သူ့အမေလည်း ဒီမှာပဲ။ သူ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ” သူသည် ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။

ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤလို လူမိုက်နှင့် စကားပြောရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ပြောစရာရှိတာ အားလုံး ပြောပြီးပြီ။ နားထောင်ချင် နားထောင်၊ နားမထောင်ချင်နေ။ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ဆီ မလာနဲ့တော့!”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်မှ ထွက်လာသည်။ ပထမဆုံး မွေးစားသားက လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို မျက်နှာရိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး ယနေ့သည် အလွန် ကံမကောင်းသောနေ့ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ကျင်းနှင့်အတူ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်မှ ထွက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။

ဤသို့သော အခြေအနေသည် မိခင်နှင့်သားတို့ကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းတစ်ဖက်က ဟန်မိသားစုအိမ်သို့ သွားသည်။ နောက်တစ်ဖက်က ရွာအပြင်ဘက်သို့ သွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နင်လည်း မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်။ အမေက နင့်အတွက် ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အားကိုးပြီး ဘဝကို ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပါ” သူမသည် ခဏ ရပ်နားပြီး ထပ်ပြောသည်။ “အပြင်မှာ အလုပ်တွေ ရောယှက်မနေနဲ့တော့။ နင်လည်း တစ်ချိန်ချိန်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက် အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ”

သူမ ပြောနေစဉ် သူမသည် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သားကို ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ ဒီမှာ ဆက်မနေချင်ရင် ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”

122 03

ကျွမ်းရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ “ရှောင်ဟိုင်က ဒီမှာပဲ။ သူက ငယ်သေးတယ်။ သူ့ကို စိတ်မချဘူး” သူမသည် ဤအကြောင်းပြချက်က သားကို လက်ခံစေလိမ့်မည်ဟု မထင်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “တာရှန်နဲ့ တာရှူးက မကောင်းတဲ့သူတွေ။ ရှောင်ဟိုင်က သူတို့ရဲ့မိခင် မတူဘူး။ ငါသာ ထွက်သွားရင် ရှောင်ဟိုင်က နောက်ဆို…”

ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော် လက်ထပ်တဲ့အခါ လူလွှတ်ပြီး အမေ့ကို အသိပေးပါ့မယ်။ အမေ လာနိုင်ရင် လာခဲ့ပါ”

ကျွမ်းရှီသည် မျက်တောင်ခတ်သည်။ ရုတ်တရက် ငိုချင်လာသည်။ သို့သော် သားရှေ့တွင် မငိုချင်တော့ပေ။ သူမသည် သတိမမူဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ လာခဲ့ပါ့မယ်။ နင်သာ အမေကို မရွံဘူးဆိုရင်”

ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခုခု ပြောရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း စကားလုံးများက ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”

ကျွမ်းရှီသည် ဟန့်တားလိုသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရှေ့သို့ လမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်ဇနီးက တာ့ရှီရွာကပါ။ နောက်ဆို ကျွန်တော် တာ့ရှီရွာမှာ အခြေချမယ်။ အမေ တစ်ခုခု အကူအညီလိုရင် တာ့ရှီရွာကို လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှာပါ”

နောက်မှ ကျွမ်းရှီသည် မျက်ရည်သုတ်နေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အင်း ကောင်းပြီ”

ဟန်ကျင်း၏ခြေလှမ်းများသည် ပို၍ ပို၍ မြန်လာပြီး မကြာမီ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ကျွမ်းရှီကို မတွေ့ပေ။ သူမ ဘယ်ရောက်သွားလဲဟု တွေးနေစဉ် အဝေးမှ သူမ၏ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ပြုံးနေသောပုံကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်နှာမဲသွားပြီး ဘေးတွင် ခဏ ရပ်နေပြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူ့ကို စိတ်မကောင်းဘူးလား။ စိတ်မကောင်းရင် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလေ။ မင်း လိုက်သွားရင် ငါ မတားဘူးလို့ ယုံကြည်လိုက်”

ကျွမ်းရှီသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက် မခံစားရဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် စကားမပြောဘဲ လှည့်ပြီး လမ်းပြန်လျှောက်သွားသည်။

“မင်း ပြောလေ၊ ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ” ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမကို ဆွဲသည်။

ကျွမ်းရှီသည် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ မေးသည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို ဘာပြောစေချင်တာလဲ”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလိုပုံမျိုး လုပ်တာလဲ။ စက်ဆုပ်ရွံရှာတာလား။ မင်း ငါ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာပေမဲ့ ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာအောင် ငါနဲ့ အိပ်ခဲ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လည်း မွေးပေးခဲ့တယ်”

ကျွမ်းရှီသည် ဤလူသည် အရှက်မရှိကြောင်း အစကတည်းက သိသော်လည်း ဤမျှ အရှက်မရှိသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမ၏တံတောင်ဆစ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“မင်း ထွက်သွားတာ အရေးမကြီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟိုင်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာကို မမေ့နဲ့”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျွမ်းရှီ၏လက်ကို ပစ်ချပြီး ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ခွာသည်။ ကျွမ်းရှီသည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

မကြာသေးမီက ဒုတိယမိသားစုအိမ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

မင်္ဂလာရက် နီးကပ်လာသောကြောင့် ဒုတိယမိသားစု ဇနီးမောင်နှံသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေသည်။

မိသားစုသည် တိုင်ပင်ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ကျင်း ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်များကို တစ်စက်မှ မချန်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ ပေးမည်။ ထို့အပြင် ဒုတိယမိသားစု ဇနီးမောင်နှံသည် သမီးအတွက် ပရိဘောဂအစုံ၊ အဝတ်အထည်အချို့၊ ဝါဂွမ်းအသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စောင် ၁၀ ထည်၊ အခြားပစ္စည်းများနှင့် အိမ်ထောင်ပစ္စည်းများ ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့အပြင် ငွေ ၃၀ လျံကို လက်ထပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ထည့်ပေးသည်။

122 04

ဒုတိယမိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် လက်ထဲတွင် ငွေများစွာ စုဆောင်းထားသည်။ သူတို့သည် သမီးအတွက် ငွေသုံးရန် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ သူတို့၏သားကြီးသည် လက်မထပ် ရသေးသောကြောင့်နှင့် သားငယ်နှစ်ယောက်သည် စာသင် နေသေးသောကြောင့် ၃၀ လျံထက် ပိုမပေးနိုင်ပေ။ ဤကိစ္စကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိဘများနှင့် အငြင်းပွားခဲ့သည်။ သူမသည် ငွေအများကြီးကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။ မိန်ရှီသည် မျက်နှာမကောင်းမှသာ သူမ သဘောတူခဲ့သည်။

ဤရက်များအတွင်း ဒုတိယမိသားစုသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် မင်္ဂလာပရိဘောဂများ ပြုလုပ်နေသည်။

သစ်သားများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ အသက် ၁၀ နှစ်ကျော် ကတည်းက အချိန်ရသောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် သားကြီးနှင့်အတူ တောင်သို့ သစ်သားရှာရန် သွားခဲ့သည်။ ပြန်ယူလာသော သစ်သားများကို အကိုင်းအခက်များ ဖြတ်တောက်ပြီး အခေါက်များ ခွာချသည်။ ရာသီဥတုကောင်းသောအခါ ၎င်းတို့ကို အပြင်တွင် နေပူလှန်းသည်။ နေလှန်းခြင်းသည်လည်း အရေးကြီးသည်။ ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း နေပူမလှန်းဘဲ အကာအကွယ်ဖြင့် ထားရမည်။ အရိပ်ထဲတွင် ခြောက်သွေ့စေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ လုံးဝ ခြောက်သွေ့ပြီးမှသာ ပရိဘောဂပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သစ်ဆရာကို အပြင်မှ ခေါ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များက လုကျောင်းယွဲ့၏အိပ်ယာအတွက် သစ်သားပုံးများ ပြုလုပ်သော သစ်ဆရာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ရာသည် ကောင်းမွန်ပြီး ဈေးလည်း မကြီးပေ။ သူသည် ရိုးသားသူ ဖြစ်သည်။

သစ်သားများစွာ ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် သမီးအတွက် လိုအပ်သော ပရိဘောဂများ အားလုံး ပြင်ဆင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ အိပ်ယာ စားပွဲ နှစ်လုံး၊ သစ်သားပုံးနှစ်လုံး ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထမင်းစားစားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ၊ ခုံများ၊ ထိုင်ခုံငယ်များ၊ အလှပြင်စားပွဲ၊ အဝတ်ဗီရို၊ သေတ္တာများ၊ သန့်စင်ခန်းသုံးပစ္စည်းများ၊ ရေချိုးပုံးများ၊ ဤအရာများကို ဦးစွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ဟန်ကျင်း၏အိမ်သစ် ဆောက်ပြီးမှ နောက်ထပ် ထပ်ထည့်ရန် စောလွန်းခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ဒုတိယမိသားစုအိမ်မှ သစ်သားခွဲသံကို ကြားနေရသည်။

ထိုနေ့တွင် ဟန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် လုမိသားစုသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် အပြင်ထွက်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယမိသားစုအိမ်သို့ မလာမီ သူသည် တာ့ရှီရွာမှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်သို့ ဦးစွာ သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူဦးရေစာရင်းကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ယခု လူဦးရေစာရင်းကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ မပြီးသေးသော တစ်ခုသောကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ့ဖခင်အရင်း၏ အရိုးများကို တူးဖော်ပြီး မူရင်းနေရာသို့ ပြန်လည်ယူဆောင်ကာ မြှုပ်နှံခြင်း ဖြစ်သည်။

******