အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း 123 အိမ်ဆောက်ခြင်းနှင့် မြေဝယ်ခြင်း

ဟန်ကျင်း၏ဖခင်သည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များက ခရီးလမ်းတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ အလောင်းကို သယ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူ၏ညီမငယ်နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ဟန်ကျင်းသည် နှစ်ကြိမ် သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အလောင်းသည် မူရင်းနေရာတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူသည် မပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် ဟန်ဟူသောနာမည်ကို ဆက်ခံနေစဉ် သူ၏ဖခင်နှင့်ညီမ၏အရိုးများကို မည်သို့မျှ သူတို့၏ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် နှစ်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ဟန်ကျင်း သွားရောက်ကြည့်ရှုတိုင်း သူ၏နာမည်ကို ပြန်ပြောင်းနိုင်သည့်အခါ ဖခင်၏အရိုးများကို ပြောင်းရွှေ့ပေးမည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ကတိပေးခဲ့သည်။

ယခု သူ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မပြီးမြောက်သေးသော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏ယောက္ခမ မိသားစုအား အကြောင်းစုံ ပြောပြခဲ့သည်။ ဒုတိယမိသားစု ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဟန်ကျင်း၏ဘဝအကြောင်းကို မိန်ကျွမ်းယီ ပြောပြဖူးသည်။ ဟန်လော့မေသည် ဒုတိယမိသားစုအိမ်သို့ လက်ထပ်ရန် လာရောက် တောင်းရမ်းမည့် အစီအစဉ်မရှိခင်က မိန်ကျွမ်းယီသည် အခြေအနေအားလုံးကို ဒုတိယမိသားစု ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံးအား ပြောပြခဲ့သည်။

သူတို့သည် မကြာမီ ယောက္ခမနှင့် သားမက် ဆက်ဆံရေး ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် ဟန်မိသားစု၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ကောင်းမွန်သော စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် သမီးကို သူ့အား ပေးစားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဟန်ကျင်း၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် အခြားဘာကိုမျှ မပြောဘဲ အမြန်သွားပြီး အမြန် ပြန်လာရန်နှင့် ခရီးလမ်းတွင် ဂရုစိုက်ရန်သာ ပြောခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အစ်မနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ သွားမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းမည်ဟု ပြောသည်။ တစ်လခန့်အတွင်း ပြန်လာမည်။ ထို့နောက် ရွာတွင် အိမ်ဆောက်ရန်နှင့် လယ်မြေအချို့ဝယ်ယူရန် သူ၏အကြံကို ပြောပြခဲ့သည်။ အချိန်သည် အလွန်တိုတောင်းသည်။ မင်္ဂလာပွဲရက်သည် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်၏အရိုးများကို ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် မလုပ်ဆောင်ဘဲ နေ၍ မရပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် စီးပွားရေးအသစ် တစ်ခုကို လုပ်ဆောင် နေသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် ကိစ္စများကို သူ၏ယောက္ခမ မိသားစုအားသာ အပ်နှံခဲ့ရသည်။

ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် မငြင်းဆန်ခဲ့ကြပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ဟန်ကျင်းသည် တာ့ရှီရွာတွင် အခြေချမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့လည်း ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂရုစိုက်နိုင်ပြီး သူသည် သမီးကို အနိုင်ကျင့်မည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။

ကိစ္စများအားလုံး သဘောတူပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အိမ်နောက်သို့ သွားရောက်ကာ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စအချို့ကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ရဲရဲနီနေသည်။ သူတို့သည် စေ့စပ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ကျင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ရှက်ရွံ့နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် သူမ၏မိဘများရှေ့တွင် တွေ့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အာ၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အင်္ကျီနှစ်စုံ ထပ်ချုပ်ပေးထားတယ်။ ရှင်သွားတဲ့အခါ ယူသွားပါ”

ဟန်ကျင်းသည် ယောက္ခမ ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏လုပ်ဆောင်မှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ယောက္ခမ မိသားစုသည် စိတ်ကောင်းရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ လက်ထပ်မင်္ဂလာမဆောင်မီ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် တွေ့ဆုံ၍ မရပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်သာ သမီးနှင့် တွေ့ခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပြောချင်သော စကားများစွာ ရှိသော်လည်း အတိုချုံး ပြောရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ “အိမ်ဆောက်မဲ့ကိစ္စ ကိုယ် မင်းအဖေနဲ့ အမေကို ပြောပြီးပြီ။ ဘယ်နေရာမှာ ဆောက်မယ်ဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်ပါ။ အိမ်ကို ဘယ်လိုဆောက်မယ်ဆိုတာလည်း မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။ ဒါက ငွေ လျံ ၅၀၀ ပါ။ မင်း ယူထားပါ။ အိမ်ဆောက်မဲ့စရိတ်ကို မင်း ထုတ်ပေးပါ။ ပြီးတော့ မြေဝယ်မဲ့ကိစ္စလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းအဖေနဲ့ အစ်ကိုကို အကြံဉာဏ်တောင်းပါ။ ဧက ၁၀-၂၀ လောက် အရင်ဝယ်ပါ။ ကိုယ့်မှာ ငွေရလာရင် နောက်ထပ် ထပ်ဝယ်မယ်”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ မလက်ထပ်ရသေးဘူး။ ရှင့်ရဲ့ငွေကို ကျွန်မ ယူလို့ မရပါဘူး” ဟန်ကျင်း၏လုပ်ရပ်ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် စိတ်မချမ်းသာစွာ ပြောသည်။ “ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တော့မှာဆိုပြီး မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ နောက်ဆို အိမ်ကငွေကို မင်းပဲ ထိန်းရမှာ။ ဒီငွေက ကိုယ်တို့ရဲ့အနာဂတ်ဘဝအတွက် သုံးဖို့ပဲ။ ကိုယ် ကြိုတင်ပြီး မင်းဆီ အပ်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ” ပြောနေစဉ် သူသည် ငွေစက္ကူများကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

123 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ထဲမှ ငွေစက္ကူများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားမှုရရှိသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဟန်ကျင်းက သူမကို ဤမျှ ယုံကြည်သောကြောင့် သူမ အလွန် ပျော်ရွှင်သည်။ သူမသည် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ကျွန်မပဲ ယူထားပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ အိမ်နဲ့မြေကိစ္စကို ကျွန်မ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပါ့မယ်။ ခရီးလမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး အမြန်ပြန်လာပါ”

“ဒီလောက်ပဲ ပြောချင်တာလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မိဘများသည် အိမ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ဤနေရာတွင် မမြင်နိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမသည် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါဆို ရှင် ဘာကြားချင်သေးလဲ။ ကျွန်မ… ကျွန်မမိဘတွေ ရှိနေသေးတယ်…”

ဟန်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ ကိုယ် မနောက်တော့ဘူး။ ကိုယ်က ဘာမှ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒီထက် ပိုကြာရင် ကိုယ့်အနာဂတ် ယောက္ခမက မင်းကို အိမ်ထဲပြန်ဝင်ဖို့ ဆွဲခေါ်လိမ့်မယ်”

ပြောနေစဉ် ရှေ့မှ မိန်ရှီ၏အသံကို ကြားရသည်။ “ယွဲ့အာ၊ ယွဲ့အာ၊ ငါ့အင်္ကျီကို မင်း ဘယ်မှာ ထားလိုက်တာလဲ”

ထို့နောက် လုကွမ်းကျိသည် ပြေးလာပြီး ဟန်ကျင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်သည်။ “ကျင်းဦးလေး… အဲ…ယောက်ဖ၊ ကျွန်တော့်အမေက အစ်မကို သူ့ပစ္စည်းရှာဖို့ ခေါ်နေတယ်”

လုကွမ်းကျိ၏ ယောက်ဖ ဟူသောစကားကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်နေသည်။

လူသုံးယောက်လုံး အိမ်ရှေ့သို့ ပြန်လာသည်။ မိန်ရှီသည် အိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် ပြုံး၍ ရပ်နေပြီး ဟန်ကျင်းကို ရှင်းပြသည်။ “ကျင်းဇီ၊ ယွဲ့အာက ငါ့အင်္ကျီကို ဘယ်မှာထားလိုက်လဲ မသိဘူး။ သူ့ကို ရှာခိုင်းလိုက်တာ”

ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ရှည်စွာ နားလည်ကြောင်း ပြောပြပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟန်ကျင်း ထွက်ခွာပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာကို ကြည့်လိုက်။ ကျင်းဇီက သူစိမ်း မဟုတ်ပါဘူး။ သုံးလနေရင် ငါတို့ရဲ့သားမက် ဖြစ်လာတော့မယ်။ မင်းက သူ့ကို သူခိုးလို ဘာလို့ ကာကွယ်နေရတာလဲ”

မိန်ရှီသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။ “သူတို့ မလက်ထပ်ရသေးဘူးလေ။ ပြီးတော့ လူတွေ မြင်သွားရင် သူတို့ အတင်းပြောလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်လွန်း၍ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပုန်းအောင်းသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းကိုသာ ရမ်းခါနေသည်။

အိမ်အသစ်သည် မင်္ဂလာပွဲရက်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်မနိုင် ဆုံးဖြတ်ပေးသောကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် လုမင်ဟိုင်သည် အိမ်ဆောက်မည့်ကိစ္စကို စတင် စီစဉ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ပြောဆိုပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မြေနေရာကို ရွေးချယ်ပြီး ငွေပေးချေရန်သာ လိုတော့သည်။ ရွာသားများသည် အိမ်ဆောက်ရန် မြေနေရာကို လျှောက်ထားနိုင်သည်။ အလွန်အကျွံ မယူပါက ငွေအနည်းငယ်ပေးရုံဖြင့် ရသည်။ မြေနေရာ ပိုကြီးချင်ပါက ငွေပိုပေးရုံဖြင့် ရနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ရွာ၏အလေ့အထဖြစ်ပြီး လူတိုင်း သိရှိကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ရွာပတ်လည်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ နေရာအများအပြားကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေရာတစ်ခုကို ယာယီ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယာယီရွေးချယ်သည်ဟု ပြောရခြင်းမှာ ထိုနေရာသည် ဒုတိယမိသားစုအိမ်နှင့် အနည်းငယ်ဝေးပြီး ရွာ၏အဆုံးပိုင်းတွင် ရှိသည်။ လက်ရှိတွင် ရွာ၏အလယ်ပိုင်း၌ အိမ်ဆောက်ရန် သင့်တော်သောနေရာ မရှိတော့ပေ။ အိမ်ဆောက်ချင်ပါက ရွာ၏အဆုံးပိုင်းသို့ သွားရမည်။

ရွာ၏အဆုံးပိုင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် မကောင်းသောနေရာ မဟုတ်ပေ။ မြေနေရာသည် ကျယ်ပြီး ငွေသာ ပေးနိုင်ပါက အလိုရှိသည့်အတိုင်း ခြံစည်းရိုး ခတ်နိုင်သည်။ လူနေထူထပ်မှု အနည်းငယ် နည်းပါးသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ဟန်ကျင်းသည် နောင်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ရန် ထွက်ခွာသွားပါက သမီးသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သမီး စိတ်ပူမည်ကို ကြောက်သည်။ ထို့အပြင် လုံခြုံရေးအတွက်လည်း စဉ်းစားသည်။ ထို့ကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသေးသည်။

ဒုတိယမိသားစုမှ အခြားသူများလည်း သွားရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ နေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သည်။ ညာဘက်တွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုလည်း ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ ဘယ်ဘက်သည် ရွာဘက်သို့ ဦးတည်သည်။ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လျှောက်သွားပါက အဓိကလမ်းမကြီးသို့ တိုက်ရိုက်သွားသော မြေလမ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ရှေ့တွင် မြေနေရာသည် ကျယ်ဝန်းပြီး အိမ်အကြီးကြီး ဆောက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ သို့သော် လုမင်ဟိုင် စိုးရိမ်နေသည့်အတိုင်း လူနေထူထပ်မှု အနည်းငယ် နည်းပါးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုကွမ်းကျိသည် အကြံပေးသည်။ သူက အိမ်သည် သေးလွန်းပြီး နောင်တွင် အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ပါက အိမ်အသစ် ထပ်ဆောက်ရမည်ဟု ပြောသည်။ မူလနေရာတွင် ပြန်ဆောက်မည့်အစား အစ်မ၏အိမ်နှင့် ကပ်လျက်တွင် အိမ်အသစ် ဆောက်မည်ဆိုလျှင် အိမ်ဟောင်းကို ဖြိုဖျက်စရာ မလိုတော့ဘဲ အိမ်နေရာ ပိုကျယ်လာမည်ဟု ပြောသည်။

123 03

ဤစကားသည် အလွန်ဆီလျော်သည်။ ဒုတိယမိသားစုသည် ယခုနေထိုင်သောနေရာသည် လုမိသားစုအိမ်ဟောင်းမှ ခွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အဆင်ပြေသော်လည်း နောင်တွင် သားများအားလုံး လက်ထပ်ပြီး ကလေးမွေးလာသောအခါ နေရာသည် ပြည့်ကျပ်သွားမည်။

ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က ခြံစည်းရိုးဆောက်ရန် သုံးခဲ့သော ငွေကို တွေးမိသောအခါ သူတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ နေရာအသစ် ရွေးချယ်ပါက ခြံစည်းရိုးအတွက် သုံးခဲ့သောငွေသည် အလဟသ ဖြစ်သွားမည်။

“ဘယ်လို အလဟသ ဖြစ်ရမှာလဲ။ အိမ်က ရှိနေသေးတာပဲ။ မဖြစ်နိုင်ရင် တတိယဦးလေးမိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူတို့ အိမ်ကို လိုချင်လား မေးကြည့်လိုက်။ အဲဒီအခါ သူတို့က ငါတို့ကို ငွေနည်းနည်း ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ကို ရောင်းလိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့လည်း အစ်ကိုကြီးတို့နဲ့ ပေါင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး”

ချောင်ရှီသည် အစ်ကိုကြီးတို့ အိမ်မှ ပြဿနာများစွာ ရှိသည်ဟု တိုင်ကြားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း ပျင်းရိစရာ မရှိသော်လည်း ဟူရှီနှင့် ရှောင်ဟူရှီတို့သည် ငါးရက်တစ်ကြိမ် ကြီးကြီးမားမား ရန်ဖြစ်ပြီး သုံးရက်တစ်ကြိမ် သေးသေးသောသော ရန်ဖြစ်ကြသည်။ မည်သူမှ မခံနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဆဋ္ဌမသားသည် စာသင်နေသည်။ ကလေးသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စာသင်ရန် နေရာပင် မရှိပေ။ လုကွမ်းကျိသည် ဤအကြောင်းကို သိသောကြောင့် ထိုသို့ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ ငွေတောင်းတာ မကောင်းဘူး ထင်တယ်” မိန်ရှီသည် ခင်ပွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချီတုံချတုံ ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် “အမေ၊ အမေ အဲဒီလို မစဉ်းစားပါနဲ့။ သူများနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ရင် ငွေကြေးကို ရှင်းရှင်းထားရမယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိတယ်။ တတိယအဒေါ်က သူများအပေါ် အမြတ်ထုတ်တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခြံစည်းရိုးက အသစ်ပါ။ သူတို့က အလကား မယူပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် အမေ တတိယအဒေါ်နဲ့ ပြောကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့အကြံကို မေးကြည့်လိုက်ပါ။ တတိယအဒေါ်တို့ မလိုချင်ရင်လည်း ကျွန်မတို့ အဲဒီနေရာကို ထားခဲ့လို့ ရပါတယ်။ အိမ်က သက်ရှိပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမှာ ထားရင် မပျက်စီးပါဘူး” သူမသည်လည်း သူမ၏အိမ်သည် မိသားစုအိမ်နှင့် ပိုနီးစေချင်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် စဉ်းစားပြီး ဤအကြံသည် ဆီလျော်ကြောင်း တွေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အချက်အချို့ကို သူတို့၏သားသမီးများက မပြောသော်လည်း ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံသည် မတွေးဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နောင်တွင် သူတို့၏သားများအားလုံး လက်ထပ်ပါက သားသမီးများ၏ ကံကြမ္မာသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် မိသားစုခွဲရမည်။ ယခု ရွာတွင် အိမ်ဆောက်ရန် နေရာသည် နည်းပါးလာသည်။ သူတို့ ယခုနေသောနေရာကို ထားခဲ့ပါက နောင်တွင် အသုံးဝင်လာနိုင်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်၏စိတ်ထဲတွင် ရှိသည်ကို နားလည်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဤကိစ္စကို ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သဘောတူပြီးနောက် ဒုတိယမိသားစုသည် ထိုနေရာကို ပြန်သွားကြည့်သောအခါ ဝမ်းသာပီတိသာ ရှိတော့သည်။ ကြည့်လေလေ ပိုပျော်လေလေ ဖြစ်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေယူပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံ သွားသည်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ဟန်ကျင်းသည် မြေဝယ်လိုကြောင်း ဦးစွာ ပြောပြသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရွာတွင် အသစ်အခြေချနေသူ ဖြစ်ပြီး ခရိုင်ခေါင်းဆောင်လျူ လက်မှတ်ထိုးပေးသော စာရွက်ဖြင့် ပြောင်းရွှေ့လာသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အခြေအနေ၏ အရေးပါပုံကို နားလည်သောကြောင့် သူ၏မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဘယ်မြေကို ကြိုက်သည်ကို မေးပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။

အိမ်နေရာ နှစ်ဧကအတွက် ငွေသုံးလျံသာ ပေးရသည်။

ထို့နောက် လုမင်ဟိုင်သည် သူတို့မိသားစု မြေဝယ်လိုကြောင်း ပြောသည်။

ဒုတိယမိသားစုတွင် သားများစွာရှိပြီး ယခုနေထိုင်သောနေရာသည် အိမ်ဟောင်းမှ ခွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လုကွမ်းယီသည် လက်ထပ်မည့် အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းက ဆီလျော်သည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဒုက္ခမပေးဘဲ တူညီသောဈေးနှုန်းဖြင့် လုမင်ဟိုင်အား အိမ်နေရာနှစ်ဧက ခွင့်ပြုပေးသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ငွေပိုမတောင်းကြောင်း သိသည်။ ဤငွေသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ဦးတည်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ ခရိုင်ရုံးတွင် မြေစာရွက်စာတမ်းများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကျစရိတ်များ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်သာ ကျန်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ လုပ်အားခ ဖြစ်သည်။ ဤအသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အချည်းအနှီး အလုပ်မလုပ်စေလိုပေ။ သို့သော် ငွေအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သောကြောင့် များများစားစား ကျန်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

123 04

လုမင်ဟိုင်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား အလွန်ဒုက္ခပေးမိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်သို့ အရက်လာသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ပြုံးလျက် ငြင်းဆန်သည်။ “မင်းတို့အိမ်မှာ ကိစ္စတွေ များနေတယ်။ အိမ်ဆောက်ပြီး၊ ယွဲ့အာ လက်ထပ်ပြီးမှ ငါ့ကို အရက်သောက်ဖို့ ဖိတ်လိုက်ပါ”

“ဦးလေး၊ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အရင်ဆုံး ဖိတ်ပါ့မယ်” အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ရိုးသားပြီး တရားမျှတသည်။ ရွာတွင် သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် အလွန်ကောင်းပြီး သူသည် ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုမင်ဟိုင် ပြောသောစကားသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီး လုမင်ဟိုင်သည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာကာ ဤသတင်းကောင်းကို မိသားစုအား ပြောပြသည်။

တစ်ဖက်တွင် မိန်ရှီသည် ချောင်ရှီကို အိမ်ကိစ္စပြောသည်။

ဤသည်မှာ ချောင်ရှီ၏ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို လုမင်ရှန်းနှင့် ပြောဆိုနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမသားအတွက်ပင် ဤအိမ်မှ သူတို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်။

သူမသည် သူတို့၏အိမ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးတို့နှင့် ရောနှောနေရမည် ဆိုလျှင် ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤကိစ္စတွင် ချောင်ရှီသည် အရေးကြီးသည်နှင့် အရေးမကြီးသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်သည်။

ဒုတိယမိသားစုသည် သူတို့၏အိမ်ကို တတိယမိသားစုအား ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ဤသည်မှာ တတိယမိသားစု၏ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ ဒုတိယမိသားစုသည် ငွေပိုမတောင်းဘဲ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က ခြံစည်းရိုးဆောက်ရန် သုံးခဲ့သော ငွေဆယ်လျံသာ တောင်းသည်။ အတွင်းမှ အခန်းငါးခန်းနှင့် နောက်ဖက်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို အလကားပေးသည်။

ချောင်ရှီသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်သေးသောကြောင့် အိမ်ပြန်ပြီး လုမင်ရှန်းနှင့် တိုင်ပင်မည်ဟု ပြောသည်။

ချောင်ရှီ ချီတုံချတုံ ဖြစ်ရခြင်းအကြောင်းမှာ ခြံစည်းရိုးသည် အလွန်ဈေးကြီးသည်ဟု သူမ ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြန်ရောက်ပြီး လုမင်ရှန်းက ပြောပြသောအခါ သူမသည် သဘောပေါက်သွားသည်။

ခြံစည်းရိုးသည် ဈေးကြီးသော်လည်း ခိုင်ခံ့သည်။ ခြံစည်းရိုးကိုသာ ဈေးကြီးသည်ဟု မြင်ပြီး အတွင်းမှ အိမ်များက အလကား ဖြစ်နေသည်ကို ဘာကြောင့် မမြင်သနည်း။ အိမ်ကြီးသုံးလုံး ဆောက်ရန် အနည်းဆုံး လျံ ၁၀-၂၀ ကုန်မည်။ အခန်းနှစ်ခန်းပါသော မြေအိမ်လည်း ရှိသေးသည်။ တတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး သိသည်မှာ ဒုတိယမိသားစုသည် ထိုအိမ်ကို ပြုပြင်ရန် အားထုတ်မှုများစွာ လုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အိမ်ကြီးများကဲ့သို့ နေထိုင်နိုင်သေးသည်။ ထို့အပြင် နောက်ဖက်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသည် သူတို့၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းနှင့် ကပ်လျက်ရှိသည်။ ခြံစည်းရိုးကို ဖြိုဖျက်ပြီး ပြန်ဆောက်ပါက အိမ်နေရာသည် ပိုကျယ်လာမည်။

တတိယမိသားစုတွင် လူဦးရေနည်းပါးသည်။ နောင်တွင် လုကျောက်ရှင်းနှင့် လုကျောက်အာတို့ ညီအစ်မနှစ်ဦး လက်ထပ်သွားပါက သုံးဦးသာ ကျန်တော့မည်။ ဤနေရာသည် ဆဋ္ဌမသား လက်ထပ်ပြီး ကလေးမွေးလျှင်ပင် လုံလောက်သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုမိသားစုသည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဤမျှငွေအနည်းငယ်ကို တောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများဆိုလျှင် စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ဤသို့ ပြောပြသောအခါ ချောင်ရှီသည် ချီတုံချတုံ မဖြစ်တော့ပေ။ သူမသည် ငွေယူပြီး ဒုတိယမိသားစုထံ သွားရန် ပြင်သည်။ လုမင်ရှန်းသည် ဤနှစ်များအတွင်း စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် ငွေအချို့ စုဆောင်းထားသည်။ လျံ ၁၀ သည် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

လုမင်ရှန်းသည် သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဆူပူသည်။ “နင့်အလျင်ကို ကြည့်ပါဦး။ နင်က အလျင်စလို နေချင်ရင်တောင် ဒုတိယအစ်ကိုမိသားစုက အိမ်ဆောက်ပြီးမှ ပြောင်းရွှေ့လို့ရမှာ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ရှီသည် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အစ်ကိုကြီးတို့နှင့်အတူ ခြံစည်းရိုးတစ်ခုတည်းတွင် လပေါင်းများစွာ ဆက်နေရမည်။

သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူမသည် မကြာမီ ပြောင်းရွှေ့တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်အတွက် အကန့်အသတ်မရှိ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိလာသည်။

123 05

ကိစ္စများ သဘောတူပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်မိသားစုသည် အလုပ်များလာကြသည်။

ခရိုင်နှင့် မြို့မှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းနှစ်ခုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ ယခု လုကွမ်းယီသည် တို့ဟူး မရောင်းတော့ပေ။ မိသားစုဝင်များသည် စီးပွားရေးနှင့် လယ်ယာအလုပ်များကို ပြီးသောအခါ အိမ်ဆောက်ခြင်းအတွက် အလုပ်များကြသည်။

လုပ်သားအင်အား အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် မလုပ်ဆောင်တော့ပေ။ အိမ်ဆောက်ရန် လုပ်သားများကို ငှားရသည်။ လုကွမ်းယီသည် အရင်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သား ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူငယ်ချင်းများကို ရှာဖွေပြီး မိသားစုနှစ်ခုအတွက် အိမ်ဆောက်ရန် စကားပြောသည်။

ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဈေးနှုန်းသည် သက်သာသည်။ အစားအသောက် အတွက်လည်း မပူရပေ။ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားအဖွဲ့တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သူများ ရှိသည်။ ပစ္စည်းများအတွက်ပင် သူတို့က စိတ်ပူပေးသည်။ ဒုတိယမိသားစုသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးကြပ်ရုံသာ လိုသည်။

ဤသို့ တွက်ချက်သောအခါ ငွေများစွာ ကုန်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် အပြင်တွင် ငွေရှာနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဤနည်းလမ်းသည် ပို၍ အကျိုးရှိသည်ဟု ထင်ကြသည်။

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားများနှင့် သဘောတူပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် ရွာ၏ အဆုံးပိုင်းသည် ဆူညံလာသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ ရွာသားများသည် ဝေဖန်ပြောဆိုကြသည်။ မျက်စိနာသူများစွာရှိပြီး ဒုတိယမိသားစုသည် ချမ်းသာလာပြီး အိမ်အသစ် ဆောက်နေကြသည်ဟု ပြောသည်။ တချို့က လုမင်ဟိုင်ဇနီးမောင်နှံသည် ကံကောင်းပြီး သမီးအတွက် ချမ်းသာသော ယောက်ျားကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ သမီးနှင့်သားမက်သည် အိမ်ဆောက်သည့်အခါ ယောက္ခမမိသားစုအတွက်လည်း အိမ်ပါ ဆောက်ပေးသည်ဟု ပြောကြသည်။

ဤစကားများကို ပြောသောသူများသည် စိတ်ထားကောင်းသူများ မဟုတ်ပေ။ အတင်းအဖျင်းများဖြင့် သားမက်က ယောက္ခမကို စိတ်ဆိုးပြီး ရန်ဖြစ်စေကာ လုမိသားစု၏သမီးသည် လက်ထပ်၍ မရအောင် ဖြစ်စေလိုကြသည်။

ဒါကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ လူတွေရဲ့စိတ်ဟာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ပြောကြသည်။ ကောင်းတဲ့ကိစ္စကို သူတို့ ပြောဆိုတဲ့အခါ မကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ရဲ့အကြံက မအောင်မြင်ဘူး။ ဟန်ကျင်းသည် အခု အပြင်မှာ ရှိနေတယ်။ သူ အိမ်မှာ ရှိနေရင်တောင် ဒီလိုစကားမျိုးကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ကောင်းရှိသူတွေတော့ ပိုများပါတယ်။ သူတို့သည် ဒုတိယမိသားစုကို ဂုဏ်ယူကြောင်း ပြောကြသည်။ မိန်ရှီသည် သားမက်ကောင်း တစ်ယောက် ရှာနိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ နောင်တွင် သမီးနှင့်သားမက်သည် အနီးတွင် အခြေချနေထိုင်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂရုစိုက်နိုင်သောကြောင့် သမီးသည် လက်ထပ်ပြီးနောက် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။ ဤစကားကို ပြောသောသူများသည် သမီးများရှိပြီး သမီးများကို ချစ်သောသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် လုမိသားစု ဒုတိယမိသားစုသည် မြေထပ်ဝယ်သောအခါ လူတိုင်း အံ့သြခြင်း မရှိတော့ပေ။

မြေဝယ်ခြင်းသည် သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ရိတ်သိမ်းရာသီသည် လအနည်းငယ်အတွင်း ရောက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဤအချိန်တွင် မည်သူက မြေရောင်းမည်နည်း။

မှန်သည်။ ရောင်းမဲ့သူ ရှိ၏။ ထိုမြေသည် အဖိုးကြီးလုတို့ ရောင်းခဲ့သော မြေများပင် ဖြစ်သည်။

အဖိုးကြီးလုသည် သားကြီးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိသားစု၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ဖြစ်သော မြေများကို ရောင်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က မြေပေါ်တွင် အပင်များ ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အဖိုးကြီးလုသည် အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေ၍ မရ။ ငွေက အသက်ကယ်ရန် လိုအပ်သည်။

ဤမြေများကို ကုန်သည်ထံ ရောင်းခဲ့သည်။ မြေသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း များများစားစား မရှိသောကြောင့် မရောင်းရဘဲ ကြာနေသည်။ နေ့တိုင်း ကုန်သည်က လူလွှတ်၍ ဂရုစိုက်ခိုင်းသည်။ ရွာသားများသည် ကုန်သည်၏လူများ လာရောက်၍ မြေရှင်းလင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်စားသူများစွာ ရှိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ငွေလျံ ၁၀၀ ခန့်ကို တစ်ခါတည်း ပေးနိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုမင်ဟိုင်သည် အနီးတွင် မြေရောင်းရန် ရှိမရှိ မေးသောအခါ ကုန်သည်က ဤမြေကို အကြံပေးသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဤမြေကို အမှန်တကယ် လိုချင်သည်။ ဤမြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုက်ပျိုးခဲ့သောကြောင့် ဤအနီးအနားတွင် ဤမြေထက် ပိုကောင်းသောမြေ မရှိကြောင်း သူ သိသည်။ သို့သော် ဤမြေသည် အစ်ကိုကြီး၏မြေဟောင်း ဖြစ်သည်ကို တွေးမိသောအခါ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သည်။ ရောင်းဝယ်ခြင်းသည် ပုံမှန်ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူတို့မိသားစုသည် ငွေဖြင့် ဝယ်ယူခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မမှားပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

၎င်းသည် သားမက်အတွက် ဝယ်ယူခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် တစ်ယောက်တည်း မဆုံးဖြတ်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့အား ပြောပြခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြားပြီးနောက် စဉ်းစားကာ မေးသည်။ “အဖေ၊ အခု ကျွန်မတို့မိသားစုမှာလည်း ငွေရှိပြီ။ မြေဝယ်ဖို့ စဉ်းစား မထားဘူးလား”

123 06

လုမင်ဟိုင်သည် သမီး၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ “အဖေက စဉ်းစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေကတော့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ တခြားသူက ဝယ်ရင် ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါတို့ ဝယ်ရင်တော့ မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့မှာ အခု အရေးပေါ်သုံးဖို့ ငွေအလုံအလောက် မရှိသေးဘူး။ မင်းရဲ့ မောင်နှစ်ယောက်က စာသင်နေသေးတယ်။ မင်းအစ်ကိုကြီးလည်း အိမ်ထောင်ပြုမဲ့အရွယ် ရောက်နေပြီ။ အရေးပေါ်အတွက် ငွေအချို့ ချန်ထားရမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဆို ဝယ်လိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြေက ကျွန်မတို့မိသားစုအတွက် ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအနီးအနားမှာ ဒီမြေထက် ပိုကောင်းတဲ့မြေ မရှိဘူး။ လက်လွှတ်ရတာ နှမြောစရာပါ”

လုမင်ဟိုင်သည် စဉ်းစားပြီး လက်လွှတ်ရတာ အလွန်နှမြောစရာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အဖေ အဲဒီကုန်သည်နဲ့ သွားပြောတော့မယ်”

မြေခြောက်ဧကအတွက် ငွေလျံ ၉၀ ကုန်သည်။ ၎င်းသည် အဖိုးကြီးလု ရောင်းခဲ့သော ဈေးထက် လျံ ၁၀ ပိုသည်။ ကုန်သည်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးသွမ်းသည်။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားသောအခါ ဤဈေးနှုန်းသည် မကြီးပါ။ ပုံမှန်မြေကောင်းများ၏ ဈေးနှုန်းသည် ဤဈေးနှုန်းခန့်သာ ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကုန်သည်သည် အဖိုးကြီးလု၏ဈေးကို အလွန်နိမ့်ကျစွာ သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေကို ဝယ်ပြီးနောက် မြေစာရွက်စာတမ်း ပြုလုပ်ရန် ငွေငါးလျံ ထပ်ပေးရသည်။ ထိုအခါမှသာ မြေသည် ပိုင်ဆိုင်မှုအစစ်အမှန် ဖြစ်လာသည်။ မြေတွင် စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများကို ကုန်သည်က ဆက်လက် ဂရုစိုက်ပေးသည်။ ရိတ်သိမ်းသောအခါ သီးနှံများကို လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ထက်ဝက်စီ ခွဲယူမည်။ ရိတ်သိမ်းပြီးမှ မြေကို လုကျောင်းယွဲ့အား လွှဲပြောင်းပေးမည်။

အနီးအနားတွင် သင့်တော်သောမြေ မရှိသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမြေခြောက်ဧကကိုသာ ဝယ်ယူသည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်း ပြန်လာသောအခါ သူ့နှင့်အတူ မြေဝယ်ခြင်းကိစ္စကို ထပ်မံတိုင်ပင်ရန် စီစဉ်သည်။ မြေဝယ်ခြင်းသည် သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဝေးပါက ဂရုစိုက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ အငှားချလျှင်ပင် ကိစ္စများစွာကို စိတ်ပူရသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တာ့ရှီရွာမှ မိုင်ထောင်ကျော်အကွာတွင် ဟန်ကျင်းနှင့် ဟန်လော့မေသည် သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ယခု သူတို့၏နာမည်များသည် ကျိုးကျင်းနှင့် ကျိုးလော့မေ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏မျိုးရိုးအမည်ရင်းကို ပြန်လည်ယူထားကြပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာပြီး အရိုးများကို ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ပြန်ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးသည် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်က ရင်းနှီးသော သူများအားလုံး မရှိတော့ပေ။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် ရွာတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးမှ ရင်းနှီးသောသူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် သူတို့ရွာ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်း ဖြစ်ပြီး အလွန်အိုမင်းနေပြီး မျက်လုံးများပင် မမြင်ရတော့ပေ။

စကားပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ကျိုးကျင်းနှင့် ကျိုးလော့မေတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို မှတ်မိသည်။ ထိုနှစ်များက ရွာတွင် မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် အိမ် ၁၀ လုံးတွင် ၉ လုံးသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး မထွက်ခွာသူများအားလုံး နီးပါး ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ အဘိုးအိုသည် ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ပြန်လာသောလူများကို မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။

မောင်နှမ နှစ်ယောက်က ကျိုးမိသားစုမှ ပညာတတ်သည် ကွယ်လွန်သွားကြောင်း ပြောသောအခါ အဘိုးအိုသည် ဝမ်းနည်းသည်။ သို့သော် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို အလွန်အကျွံ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် အလွန်စိတ်မကောင်း မဖြစ်တော့ပေ။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က အရိုးများကို ဇာတိမြေသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြန်လာကြောင်း ကြားသောအခါ အဘိုးအိုသည် စီစဉ်ပေးရန် ကူညီသည်။

အဘိုးအို၏သားသမီးများနှင့် မြေးများ မရှိတော့ပေ။ ထိုနှစ်များက မိသားစုဝင်များအားလုံး ထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရွာတွင် ကျန်ခဲ့သူများကို စိတ်မချနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည်လည်း အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လိုက်သွားပါက ကလေးများကို ဒုက္ခပေးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ရွာတွင်သာ နေခဲ့သည်။ သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသက်ရှင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်က အသက်ရှင်ရန် သေချာပေါက် စိတ်ထားဖြင့် တောထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်အခေါက်များ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ အချို့သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ စားခံရသော်လည်း ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် သေခြင်းသည် ပို၍ပင် လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအတောအတွင်း ဒုက္ခသည်များကို ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ ကောင်းကင်မှ မိုးရွာသောအခါ ဤလူအနည်းငယ်သည် ရွာသို့ ပြန်လာသည်။ အရာအားလုံး ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် အစိုးရက ဘေးအန္တရာယ်ခံစားရသူများကို ပြန်လည်အခြေချရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်သည်။ ထွက်ပြေးသွားသော သူများ မပြန်လာသောကြောင့် အနီးအနားရှိ ဘေးအန္တရာယ် ခံစားရသူများကို စုစည်းပြီး ရွာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည်။

123 07

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်းသည် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် နှစ်အနည်းငယ် ထပ်လုပ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ သူသည် အလွန် အားနည်းလာသောကြောင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုသည် ရွာတွင် အလွန် လေးစားခံရသည်။ သူသည် လူများကို အကူအညီ တောင်းသောအခါ ရွာသားများစွာ လာရောက်ကူညီကြသည်။

မြေနေရာ ရွေးချယ်ခြင်း၊ သင်္ချိုင်းဂူတူးခြင်း၊ ကောင်းသောနေ့ရက်တွင် အရိုးများကို မြှုပ်နှံခြင်း စသဖြင့် အလုပ်များစွာ လုပ်ဆောင်ပြီး ၁၀ ရက်ကျော် ကြာသွားသည်။

အချိန်နည်းလာသောကြောင့် လူသုံးယောက်သည် အဘိုးအိုအား နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ထွက်ခွာသောအခါ အဘိုးအိုအတွက် ငွေအချို့ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ အဘိုးအိုတွင် သားသမီး၊ မြေးများ မရှိတော့သောကြောင့် ငွေအချို့ရှိလျှင် သက်တောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။ နောက် အချိန်ရရင် ပြန်လာကြည့်ကြတာပေါ့” လီရွှေချန်သည် ကျိုးလော့မေကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကျိုးလော့မေသည် သူ၏ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။

“သွားကြစို့၊ ကျင်းဇီ” လီရွှေချန်သည် ကျိုးကျင်းကို ခေါ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းဂူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ မြင်းရထားဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဒုတိယမိသားစု အလုပ်များနေစဉ် ချောင်ရှီသည် မကောင်းသော သတင်းတစ်ခု ယူလာသည်။ ဟူရှီသည် ပြန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရွာတွင် သတင်းများ ပျံ့နေသည်။ ဟူရှီသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရွာအဝင်တွင် လှည့်လည်နေသည်ဟု ပြောကြသည်။ ဟူရှီသည် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဘဝသည် ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ပိန်ကျသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများက သူမအကြောင်း ပြောသောအခါ သနားသောလေသံဖြင့် ပြောကြသည်။

လူ့သဘာဝသည် အားနည်းသူကို သနားတတ်သည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ယခင်က ဟူရှီကို ရက်စက်သည်ဟု ဆဲဆိုခဲ့သည်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြပြီ။

ဒုတိယမိသားစုသည် ဤအကြောင်းကို ကြားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် မဆိုင်သောကြောင့် အလေးအနက် မထားခဲ့ကြပေ။ ယခု ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ သူတို့၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။

ဒုတိယမိသားစုသာမက ချောင်ရှီလည်း ဤသို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် သတင်း အချက်အလက်များကို အလွန်သိသူဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီးတို့သည် သူမ၏မျက်စိအောက်တွင် ရှိသည်။ ဟူရှီသည် အဖိုးကြီးလုဇနီးမောင်နှံနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့ကို မည်သို့ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိပေ။ ဟူရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးသွမ်းပြီး အံ့မခန်းသော စွမ်းရည်ရှိသည်။ အိမ်ကို ဤမျှပျက်စီးစေခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လာ၍ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ခံရသည်။

ချောင်ရှီသည် ပြောပြလိုက်သောအခါ မိန်ရှီက ပြုံးသည်။ “သူတို့ကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့ သူတို့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး။ နောက်ဆို လမ်းမှာ တွေ့ရင်တောင် နှုတ်ဆက်စရာ မလိုတော့ဘူး”

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်မတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့လည်း ပြောင်းတော့မှာ။ ကောင်းကင်ကို ပေါက်အောင် ထိုးရင်တောင် ငါတို့နဲ့ မပတ်သက်ဘူး”

ဟူရှီသည် ကောင်းကင်ကို ပေါက်အောင် မထိုးခဲ့ပေ။ သို့သော် အဖိုးကြီးလုသည် ကောင်းကင်ကို ပေါက်အောင် ထိုးတော့မည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရူးသွားပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ခေါ်လိုက်ကာ မိသားစုခွဲတုန်းက ဒုတိယမိသားစုအား ပေးခဲ့သောမြေများကို ပြန်လိုချင်သည်ဟု ပြောလာသည်။

******

124 01

အခန်း 124 ကျောင်းယွဲ့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခြင်း၊ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ခြင်း

လုမင်ဟိုင်သည် ထိုအချိန်က အပြင်တွင် ရှိနေသောကြောင့် လုကွမ်းယီသည် သွားခဲ့ရသည်။

ဒုတိယမိသားစုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး အပြင်မှ ပြန်လာပြီး ဤကိစ္စကို ကြားသောအခါ လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသည်။ မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ဘာမှ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ဖခင်သည် မနက်ပိုင်းက မြို့တွင် စီးပွားရေးလုပ်နေသောကြောင့် အိမ်တွင်မရှိသည်ကို ရွာသားတိုင်း သိကြသည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် အစ်ကိုကြီးကို ခေါ်ပြီး ဤကိစ္စကို ပြောဆိုခြင်းသည် အပြစ်ရှိသောစိတ် ရှိ၍လား၊ သို့မဟုတ် လူမျက်နှာချင်းဆိုင်ရန် ရှက်နေ၍လားဟု တွေးမိသည်။

မိန်ရှီသည် နံနက်ပိုင်းက သမီးနှင့်အတူ မြို့သို့ဈေးဝယ်သွားစဉ် ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများကိုပင် မသိမ်းဆည်းဘဲ ချက်ချင်းပင် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် နောက်မှ ဆွဲထားသော်လည်း မရနိုင်ပေ။ သူမသည် မြေသုံးဧကကို စိတ်မပူပါ။ သို့သော် မိန်ရှီသည် ဤသို့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို မမြင်ဖူးသောကြောင့် ရွံမုန်းနေသည်။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သားဖြစ်သူသည် မိန်ရှီသည် ဒုက္ခရောက်မည်ကို ကြောက်သောကြောင့် နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ လှည်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သည်။ လှည်းကိုလည်း နွားတင်းကုပ်တွင် ချည်ထားသည်။ ထို့နောက် အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ဦးလေးကြီးတို့၏အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။

သူမ ရောက်သောအခါ ဦးလေးကြီးတို့အိမ်၏ ခြံထဲတွင်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် လူများစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အလွန်ဆူညံသောကြောင့် ရွာသားများက လာရောက် ကြည့်ရှုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအုပ်အပြင်ဘက်မှနေ၍ပင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေနှင့် ရန်ဖြစ်နေသောအသံကို ကြားရသည်။ သူမ၏အမေသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသည်။ ယခင်က အဘိုးနှင့်အဘွားသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏အမေသည် ဖခင်အတွက် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ အခုတော့ ဒီလို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏အမေသည် မခံနိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်မ ဒီလိုမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ မင်ဟိုင်က ရှင်တို့ရဲ့သားအရင်း မဟုတ်ဘူးလား။ အရေးရှိရင် လာပြီး အကူအညီ တောင်းတယ်။ အရေးမရှိရင် မျက်နှာလွှဲတယ်။ ဒီရွာတစ်ခုလုံးမှာ စစ်ကြည့်လိုက်ပါ။ မိသားစုခွဲပြီးနောက် ပေးခဲ့တဲ့မြေကို ပြန်တောင်းတဲ့သူ ရှိသလား။ ဒီလိုလုပ်တာက ရှင်တို့ ဒီသားကို မလိုချင်တော့ဘူးလို့ သဘောထားတာလား”

အဖိုးကြီးလု၏မျက်နှာသည် မည်းနေသည်။ သူသည် ယောက္ခမဖြစ်သောကြောင့် ချွေးမနှင့် စကားများ၍ မကောင်းပေ။ ချွေ့ရှီသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြောသည်။ “တကယ်လို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိရင် ဒီလိုမျိုးလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် ဦးလေးကြီးတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ထောင်ထဲရောက်ခဲ့သောကိစ္စကို ထုတ်ပြောသည်။ မိသားစု၏မြေများကို ရောင်းခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့၏ဘဝသည် အလွန် ခက်ခဲနေသည်ဟု ပြောသည်။ ပြောရင်းဖြင့် သူမသည် ငိုသည်။ သူမ၏ဆံပင်ဖြူများနှင့် အိုမင်းသောရုပ်ရည်သည် အလွန်စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် အလျင်စလိုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ပြောရမည်။

သူမသည် ဒေါသ အလွန်ထွက်နေသောကြောင့် လက်ရှိအခြေအနေကို လုံးဝမစဉ်းစားဘဲ အလျင်စလိုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်ပြီး သူမ၏ယောက္ခမများ ဖြစ်သည်။ ယောက္ခမကို မျက်နှာဖုံးခွာ၍ ဆူပူသောချွေးမ ဘယ်မှာရှိသနည်း။ ထို့အပြင် ယခု ဦးလေးကြီးတို့မိသားစုသည် စားဝတ်နေရေးအတွက်ပင် မြေမရှိတော့ပေ။ နောင် ဘယ်လို အသက်ရှင် နေထိုင်ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယမိသားစုသည် ရွာတွင် ရုပ်ထွက်နေပြီး မျက်စိနာသူများစွာ ရှိသည်။ ကြည့်ရှုနေသော ရွာသားများစွာသည် ပြောကြသည်။ “လုမိသားစု ဒုတိယမိသားစုက အခု ငွေရှိတာပဲ။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ အဖေအိုကို မြေပြန်ပေးလိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ”

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မှားသည်၊ မှန်သည်ကို မခွဲခြားဘဲ လူအများက အဖိုးကြီးလုဘက်မှ ရပ်တည်ကြသည်။

124 02

ချောင်ရှီသည် ခုန်ထွက်လာပြီး ထိုစကားများကို ပြောသောသူများကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောသည်။ “နင်တို့က ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မရှိဘဲ ပြောနေတာလား။ အိမ်ဆောက်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီရွာမှာ ဘယ်အိမ်က အိမ်မဆောက်ဖူးလို့လဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ ဒုတိယအစ်ကို အိမ်ဆောက်တာကို မှားတယ်လို့ ဖြစ်နေတာလဲ။ မိသားစုခွဲပြီး ပေးခဲ့တဲ့မြေကို ပြန်တောင်းတာမျိုးကို ကျွန်မ အသက်ရှင်လာတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ဟိုဘက်ကို မကြည့်နဲ့။ ပြောနေတာ နင့်ကိုပဲ။ ချန်စန်းချိုး၊ နင့်အဖေက နင့်ကို ပေးထားတဲ့မြေကို ပြန်တောင်းရင် နင်က ဒီလိုမျိုး ဇိမ်ကျကျ နေနိုင်ဦးမှာလား”

ချန်စန်းချိုးသည် လူအများအပြားသည် ဝေဖန်နေကြသောအခါ ချောင်ရှီသည် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။ “ငါ့အဖေ ဒီလို မလုပ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုကိစ္စက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“ဒါဆို ငါတို့မိသားစုကိစ္စကလည်း နင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ နင်က ခံတွင်းပျက်အောင် ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ပြဿနာကို ပိုဆိုးစေချင်လို့လား”

ချောင်ရှီ၏ ဤစကားကြောင့် ဘေးတွင် လျှောက်ပြောနေသော သူများ ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ချောင်ရှီသည် တစ်ချိန်လုံး အပြစ်တင်နေသည်ကို သူတို့ နားလည်ကြသည်။ သို့သော် မည်သူမှ ပြန်မပြောဝံ့ကြ။ ချောင်ရှီသည် အလွန် ခံတွင်းပျက်တတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ မည်သူမှ ပြဿနာ ရှာချင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့ပြောသော စကားများသည် မှန်ကန်သည်၊ မမှန်ကန်သည်ကို သူတို့ စိတ်ထဲတွင် သိကြသည်။ လုမိသားစု ဒုတိယမိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြင့် ငွေရှာနေကြပြီး အိမ်ဆောက်ခြင်း၊ မြေဝယ်ခြင်းတို့ကြောင့် မျက်စိနာနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်ပြောသည်။ “လုဦးလေးကြီးတို့ မိသားစုက အခု စားစရာတောင် မရှိတော့တာ မမြင်ဘူးလား။ ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ နည်းနည်း ကူညီတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေကြတာ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှက်ရွံ့နေသောသူများသည် ဤစကားသည် ဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထောက်ခံကြသည်။

“ဒါဆို နင့်ရဲ့တတိယအစ်ကိုက အလွန်ဆင်းရဲပြီး ဘောင်းဘီတောင် ရောင်းတော့မယ်။ နင့်ရဲ့အိမ်က စပါးကို သူ့အိမ်ကို ဘာလို့ မသယ်ပေးတာလဲ” သူတို့သည် တစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြောင်းစုံ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှီသည် အမှားများကို ဖော်ထုတ်ရန် နှောင့်နှေးမနေပေ။

ဤဘက်တွင် အကြီးအကျယ် စကားများနေသည်။ ထိုဘက်တွင် လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီကို သူ၏နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး အဖိုးကြီးလုကို ကြည့်သည်။

“အဖေ၊ ဒါ အဖေ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်လား” သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုမင်ချွမ်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

အဖိုးကြီးလုသည် သက်ပြင်းချသည်။ “သား၊ အဖေက ရက်စက်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ အိမ်မှာ နေထိုင်ရတာ အလွန်ခက်ခဲနေလို့ပါ”

လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည် မာကျောနေသည်။ “ဒီမှာ ခက်ခဲရင်တောင် အဖေနဲ့အမေ စားဖို့ သောက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် ဘာမှ ချို့တဲ့စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

အဖိုးကြီးလု၏လက်သည် တုန်ယင်သွားသည်။ သူသည် ဘယ်အချိန်က မီးငြိမ်းသွားသည်ကို မသိသော သူ၏ဆေးရွက်ကြီးလိပ်ကို မီးပြန်ညှိသည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်ဖွာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ပြောသည်။ “သား၊ အဖေကို အပြစ်တင်လိုက်ပါတော့”

လုမင်ဟိုင်သည် လှောင်ပြုံးပြသည်။ သူသည် ဤလူကြီးကို ယခင်က မသိဖူးသကဲ့သို့ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ကြည့်သည်။ လုမင်ချွမ်းသည် သူ၏အကြည့်ကြောင့် အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။ “သား၊ ဒါက မင်းအစ်ကိုကြီးအပေါ် မင်းရဲ့တာဝန်ပဲ”

“မင်းက ငါ့ကို အရင်တောင်းပန်ရမယ်”

လုမင်ဟိုင်၏စိတ်သည် နင်သွားပြီး မေးသည်။ “ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ရမှာလဲ”

“ငါ့ကို အတင်းမပြောခိုင်းနဲ့။ ငါ မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးချင်သေးတယ်” သူသည် အံ့သြစွာ ပြောသည်။ သို့သော် လုမင်ဟိုင်၏အကြည့်သည် ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။ “ငါနဲ့ သူတို့အမေ ဘာလို့ ထောင်ကျတာလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ထဲမှာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်”

လုမင်ဟိုင်၏နောက်တွင် ရပ်နေသော မိန်ရှီသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မှင်သက်သွားသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ကြံရွယ်သည်။ ထိုအခါ သမီး၏အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဦးလေးကြီး၊ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ဟူ ဘာလို့ ထောင်ကျတာလဲ ပြောပြပါဦး”

လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်သည် အစကတည်းက အသံကို နိမ့်ထားပြီး စကားပြောကြသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့၏အသံသည် အထူးသဖြင့် ကျယ်နေသည်။ ချက်ချင်းပင် ချောင်ရှီနှင့် အော်ဟစ်နေကြသော ရွာသားများသည် လှည့်ကြည့်ကြသည်။

124 03

အမှန်တကယ်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အသံကို လျှော့ချရန် မရည်ရွယ်ပါ။ ဖခင်နှင့်အမေတို့သည် ဤလူများနှင့် စကားများနေသည်ကို သူမ မြင်သောအခါ နားထောင်နေသော သူများ ရှိသည်ကို သူမ တွေ့သည်။ ထိုသို့ ဝှက်ထား၍ မရနိုင်သောကြောင့် သူမသည် မဝှက်ထားတော့ပေ။ အိမ်မှ ကြောက်စိတ်ဖြင့် မကောင်းမှုတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သည်ဟု သူများက မထင်စေရန်ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် သမီးကို တိတ်ဆိတ်စေရန် ဆွဲရန် ပြင်သည်။ ထိုအခါ သမီး၏ ရှင်းလင်းသော အသံကို ကြားရသည်။ “ဦးလေးကြီးနဲ့ အဒေါ်ဟူ ဘာလို့ ထောင်ကျတာလဲ ကျွန်မ ပြောပါရစေ။ ပထမဆုံးအချက်က ဦးလေးတို့က ကျွန်မတို့မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ငွေရှာတာကို သရေကျတယ်။ ဒါကြောင့် ပဲနို့ရောင်းပြီး ငွေရှာဖို့ စိတ်ကူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ပညာက မပြည့်စုံဘူး။ ငွေမရတဲ့အပြင် အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ တစ်ခု မအောင်မြင်တော့ နောက်တစ်ခု စဉ်းစားတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ဈေးဆိုင်ဘေးမှာ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ ဈေးဆိုင်ဖွင့်ပြီး စီးပွားရေး လုတယ်။ လုပ်ငန်းလုပ်တာက ပညာရှိရင် ဘယ်သူမဆို လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကြီးတို့ရဲ့လုပ်ငန်းက မဟုတ်ဘူး။ ပဲနို့က တစ်ည မထားနိုင်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတို့က တစ်ညထားတဲ့ပဲနို့ကို ရောင်းတယ်။ လူတစ်ယောက် သေသွားတယ်။ လူသေတာ ထားလိုက်တော့၊ ဒီအဒေါ်ဟူက ကျွန်မအမေကို စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်ရုံးက အရာရှိက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တယ်။ လူဆိုးတွေကြောင့် မမှားဘူး။ ဒါကြောင့် တရားခံအစစ်အမှန် ဖမ်းဆီးခံရတာပေါ့။ ဦးလေးကြီး၊ ကျွန်မ ပြောတာ မှန်လား၊ မမှန်လား”

လုမင်ချွမ်းသည် အစဉ်အလာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တူမသည် ဤမျှ ရန်လိုမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှက်ရွံ့စိတ်သည် သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ အထူးသဖြင့် အဖြစ်အပျက်ဟောင်းကို ထပ်မံထုတ်ပြောသောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။ သူသည် မြေအောက်သို့ ဝင်သွားချင်သည်။

ခင်ပွန်းသည် အသုံးမဝင်ကြောင်း မြင်သောအခါ အဒေါ်ဟူဟု ခေါ်သော ဟူရှီသည် စကားပြောသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ရှုံ့ကာ ပိန်သောမျက်နှာတွင် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။ ယခင်က သူမ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သောရုပ်ရည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“မင်းတို့ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ ဟန်ကျင်းရဲ့ယောက်ဖက ခရိုင်က လုံခြုံရေးမှူးပဲ။ အစက သူတို့က မိန်ရှီကို ဖမ်းခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ထောင်ထဲ ထည့်တာလဲ။ မင်းတို့မိသားစုက တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြည့်ရှုနေသောသူများသည် ဆူညံသွားသည်။ ဤစကားသည် မှန်သည်ဟု သူတို့ နားလည်လာသည်။ ထိုနှစ်များက ဖေးမိသားစုသည် ပြဿနာ လာရှာသောအခါ မိန်ရှီ၏ညီဖြစ်သူက ဟန်ကျင်း၏ယောက်ဖသည် ခရိုင်၏လုံခြုံရေးမှူး ဖြစ်ကြောင်း ပြောသောအခါ ထိုလူများ ကြောက်လန့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ မိန်ရှီသည် ရွာသို့ ဘာကြောင့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပြန်လာပြီး ဦးလေးကြီးတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ထောင်ကျရသည်ကို အံ့သြနေကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ဟူရှီသည် ပို၍ ပင် ဂုဏ်ယူသည်။ သူမသည် ဒုတိယမိသားစုကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်တာ ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား”

မိန်ရှီသည် စကားပြောရန် ပြင်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူမကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်ပြီး ခေါင်းရမ်းပြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သမီး စကားစပြောသောကြောင့် အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

“ရှင်က ဘာပြောချင်တာလဲ။ ငါတို့က စွပ်စွဲခံရရင်တောင် ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ် လက်ခံရမယ် ဆိုတာလား။ အရာရှိက ငါတို့ကို တရားမျှတမှု ပေးရင်တောင် ငါတို့က လက်မခံဘဲ မင်းတို့အတွက် ထောင်ကျပေးရမှာလား။ ရှင်က ညီအစ်ကိုတွေပဲလို့ ပြောခဲ့တာ။ ငါက ရှင်တို့ကို ပြန်မေးချင်တယ်။ ရှင်တို့ ဒီလိုလုပ်တာ ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား” ပြောပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟူရှီ၏မျက်နှာနှင့် ဘေးမှ လျှောက်ပြောနေသော သူများကို မကြည့်တော့ဘဲ လုမင်ချွမ်းကို ကြည့်သည်။

“ဦးလေးကြီး၊ အငယ်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုးအခြေအနေမှာ ကျွန်မ စကားပြောသင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီပြဿနာ ဘယ်ကလာတာလဲ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုက မြေအချို့ ဝယ်လိုက်လို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအချက်က ဒီမြေကို ကျွန်မတို့ မိသားစု ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အတိအကျ ပြောရရင် ဒီမြေကို ကျိုးအမည်နဲ့ ဝယ်ထားတယ်။ ကျွန်မရဲ့စေ့စပ်ထားသူက ငွေပေးပြီး ဝယ်တာပါ။ သူက ကျွန်မတို့ရွာကို အခုမှ ပြောင်းလာတာ။ လုပ်ငန်းအချို့ စတင်တာက ဆီလျော်ပါတယ်”

“ဒုတိယအချက်က ကျွန်မတို့ကို လိမ်ပြီး မြေယူဖို့ ကြံစည်တယ်လို့ မထင်နဲ့။ ကျွန်မတို့မှာ အဲဒီစွမ်းရည် မရှိဘူး။ တကယ်လို့ အဲဒီလို ထင်ရင် ကျွန်မတို့ကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးရာ ရောက်တယ်။ ဒီမြေကို ကုန်သည်ဆီကနေ ဝယ်ခဲ့တာကို သက်သေပြနိုင်တယ်။ ငွေယွမ် ၉၀ တိတိ ကုန်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမြေက အလကားရတာ မဟုတ်ဘူး”

124 04

လုကျောင်းယွဲ့၏စကားသည် ဦးလေးကြီးတို့နှင့် အဖိုးကြီးလုတို့၏စိတ်ထဲတွင် ရှိသည်ကို လူအများရှေ့တွင် ပွင့်လင်းစွာ ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် တူသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤသို့ လုပ်ချင်သည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အစဉ်အလာအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည်။ လူများကို အဆုံးအထိ ဖိအားပေးခြင်းမျိုးကို မလုပ်တတ်ပါ။ သူမသည် ရန်ဖြစ်၍ မရ၊ ရန်မဖြစ်တတ်ပါ။

သို့သော် ဤလူများသည် ရွံမုန်းစရာ ကောင်းရုံသာမက အပြင်လူများ၏စကားကို သုံးပြီး သူမ၏အမေကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်စေသည်။ ဤမြေကို ဝယ်ရန် သူမ ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် မိသားစုကို ဤအပြစ်အတွက် ခံစေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အနာဂတ်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ချွေးမအဖြစ် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘဝနှစ်ခုကို ရှင်သန်ခဲ့ပြီး အချို့သော အခြေအနေများသည် မှန်သည်၊ မှားသည်ကို ခွဲခြား၍ မရကြောင်း နားလည်သည်။ မည်သူက အားနည်းသည်၊ မည်သူက အကြောင်းပြချက် ပိုရှိသည်၊ မည်သူက ပိုဆင်းရဲသည်၊ မည်သူက ပိုအမြတ်ရသည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏အဒေါ် လုကွေ့လီနှင့် တုမုဆိုးမနှင့် တူသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏အဘိုးနှင့်အဘွားတို့လည်း ပါဝင်သောအခါ သူမ၏ဖခင်သည် သူတို့၏သား ဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံရေးကြောင့် သူမ၏ဖခင်နှင့်အမေသည် မှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားယွင်းသည် ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း မှားယွင်းနေမည်။

သို့သော် သူမသည် မတူပါ။ သူမသည် မကြာမီ လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူစိမ်း ဖြစ်လာမည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူမ အလေး မထားတော့ပေ။ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆက်ဆံရေးကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးပြီး အခြားသူများ၏ သည်းခံမှုကို အခွင့်ကောင်းယူသော သူမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့သောအခါ သူမကဲ့သို့ အငယ်တစ်ယောက်ကပင် ရှေ့ထွက်၍ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

“ယွဲ့၊ တော်တော့၊ ဘယ်သူက နင် ဒီလိုမျိုး ပြောခိုင်းတာလဲ” ချွေ့ရှီသည် သူမ၏မြေးသည် သူမ၏သားကြီးကို ဤသို့ ပြောသောအခါ ဒေါသထွက်၍ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။

အဖိုးကြီးလုသည်လည်း ဒေါသထွက်၍ သူ၏မျက်နှာသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် သူ၏ဆေးပိုက်လုံးကို လုကျောင်းယွဲ့ကို ရိုက်ရန် မြှောက်လိုက်သည်။ (အရင်တုန်းက တရုတ်အဘိုးကြီးတွေ သောက်တဲ့ ပြောင်းကို ပြောတာပါ)

လုကျောင်းယွဲ့၏စကားများသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။ ဦးလေးကြီးတို့သည် အိမ်ဆောက်ပြီး မြေဝယ်သောကြောင့် မျက်စိနာကြသည်။ ထို့ကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးသည် မြေပြန်တောင်းရန် ကြံစည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထုတ်ပြော၍ မရပေ။ အဖိုးကြီးလုသည် လူအချို့က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုး ပြနေသည်ကိုပင် ခံစားမိသည်။

“ဒီလူက ဘဝတစ်ဝက်ကုန်ပြီး ဘာမှ မသိဘူး”

“သူ့သားကို မျက်စိနာတယ်”

“သူ့ရဲ့ချမ်းသာတဲ့သားကနေ သူ့ရဲ့ဆင်းရဲတဲ့သားဆီကို ငွေတွေ လွှဲပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ”

“နောက်ဆိုရင် ငါတို့ရွာမှာ သားသမီးတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံတဲ့သူတွေ ထပ်ရှိလာပြီ”

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အဖိုးကြီးလုသည် များစွာတွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏မျက်နှာသည် မရှက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့မြေးကို ရိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်၍ ရှက်ရွံ့နေသည်။

သူ ရိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် လက်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် ပြင်သည်။ ထိုအခါ ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဒီလက်နဲ့ ရိုက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့သားကို မနက်ဖြန် ထောင်ထဲကို ထပ်ပို့ပေးမယ်”

လူအုပ်စုသည် ကွဲထွက်သွားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အပြင်မှ ဖုန်များဖြင့် ဝင်လာသည်။

124 05

သူ ရောက်လာသောအခါ အခြားဘာမှ မပြောဘဲ လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ၏နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဖိုးကြီးလုတို့အဖွဲ့ကို ကြည့်သည်။ “ဒီမြေက ကျိုးပိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးပါ။ ဘာပြဿနာရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာပြောပါ။ အပြစ်မရှိတဲ့လူတွေကို မပတ်သက်ပါနဲ့”

အဖိုးကြီးလုသည် စကားပြောရန် ပြင်သည်။ သူသည် ဖြတ်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မြေး၊ မြေးသားမက်ဆိုတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့။ ခင်ဗျားတို့က သားတွေ၊ မြေးတွေကို မလိုချင်ဘူးဆို တော့ ဆွေမျိုးမတော်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ မျက်နှာပြောင်တတ်တယ်။ မှန်တာ၊ မှားတာကို မခွဲခြားဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ထောင်ထဲထည့်တယ်လို့ ထင်ရင် ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလိုပဲ ထင်လိုက်ပါ။ ပြောပါ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုချင်လဲ”

ဘာလိုချင်လဲ။

ဘာလုပ်နိုင်လဲ။

အမှန်တကယ်တွင် အဖိုးကြီးလု၊ ချွေ့ရှီနှင့် ဦးလေးကြီးတို့မိသားစုသည် ဤကိစ္စကို ဤမျှ အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေချင်သည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့လုပ်ခဲ့သော အရာများကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သိကြသည်။ အသေးစိတ် ပြောပါက မကောင်းပေ။ ဒုတိယအစ်ကိုမိသားစုသည် အိမ်ဆောက်၊ မြေဝယ်ပြီး သူတို့ရောင်းခဲ့သော မြေကို ပြန်ဝယ်သောအခါ မျက်စိနာကြသည်။ သူတို့၏ဘဝသည် ပို၍ပင် ခက်ခဲလာသည်။ ဟူရှီ၏စကားကြောင့် သူတို့သည် ပို၍ပင် စိတ်အလိုလိုက်မိသည်။

သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ဒုတိယအစ်ကိုက သူတို့၏ မြေခြောက်ဧကကို ပြန်ဝယ်သွားသောကြောင့် ပေးခဲ့သော မြေသုံးဧကကို ပြန်တောင်းခြင်းသည် မလွန်ကဲဟု ထင်ကြသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် လုမင်ဟိုင်ကို ပေးခဲ့သောမြေ ဖြစ်သည်။ ပေးပြီးသားမြေကို ပြန်တောင်းခြင်းသည် မကောင်းသော ပုံရိပ်ကို ပေးနိုင်သော်လည်း ချမ်းသာသော သားတစ်ယောက်သည် သူ၏အဖေနှင့် အမေသည် အသက်ကြီးလာသောအခါ စားဝတ်နေရေး မပြေလည်သည်ကို မျက်ကွယ်ပြု၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် မိန်ရှီသည် ပြေးလာပြီး ပြဿနာရှာသောကြောင့် ရွာသားများအားလုံး လာရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။ သူတို့၏လျှို့ဝှက် အစီအစဉ်သည် ပျက်သွားသည်။ လူအများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရယူရန်အတွက် သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုရသည်။ လူအများ၏ စကားဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုဇနီးမောင်နှံကို လက်ခံစေရန် တွန်းအားပေးရသည်။ အခြေအနေသည် ဤမျှအထိ ဖြစ်လာသောကြောင့် နောက်ဆုတ်၍ မရတော့ပေ။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စကားနားထောင်တတ်သော လုကျောင်းယွဲ့သည် ထွက်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ ထက်မြက်သော စကားများဖြင့် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်ကို လူအများရှေ့တွင် ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

ယခု ကျိုးကျင်းသည် ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ယခင်က ဤလူ မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သူက သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို သိကြသည်။ သူသည် စကားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနေသည်။ သို့သော် သူတို့ တကယ် ဘာလုပ်နိုင်လဲ။

သူ၏သတိပေးစကားသည် သူတို့၏နားထဲတွင် ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“မင်း ဒီလက်နဲ့ ရိုက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့သားကို မနက်ဖြန် ထောင်ထဲကို ထပ်ပို့ပေးမယ်”

သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်လဲ။

ဘာလုပ်ဝံ့လဲ။

++++++