အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း 125

အဖိုးကြီးလု၏မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး ခရမ်းရောင်သမ်းလာသည်။ သူ မူးမေ့လဲကျပြီး ဤအရာအားလုံးကို ရှောင်လွှဲရန် ကြံရွယ်သည်။ ထိုအခါ လုမင်ဟိုင်၏စကားကို ကြားရသည်။

“တော်ပြီ၊ ကျင်း၊ မင်း ဒီဘက်ကို လာ။ ဒီကိစ္စက မင်း ပေါ်လာသင့်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စက လုမိသားစုရဲ့ကိစ္စပဲ”

အဖိုးကြီးလု၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒုတိယသားသည် အမြဲတမ်း ရိုးသားပြီး လေးစားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အရှက်ကို ထိန်းပေးချင်နေမည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ၏အဖေပဲ။ တကယ်လို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိရင် ဒီလိုမျိုးလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူအများက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးတာမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျိုးကျင်းသည် တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် အဖိုးကြီးလုကို ကြည့်သည်။ “အဖေ၊ ဒါက ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်ဆုံး အဖေလို့ ခေါ်တာပဲ။ သားသမီးတွေက မိဘကို လေးစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တာတွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်စေတယ်။ ပိုပြီးတော့ ဘာမှ ပြောချင်တော့ဘူး။ မြေစာရွက် စာတမ်းကို ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ပေးလိုက်မယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှ ဆက်စပ်မှု မရှိတော့ဘူး”

ပြောပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်၍ ဦးခေါင်းညိတ်သည်။

လုမင်ဟိုင်၏လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီလည်း ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းယီတို့ ညီအစ်ကို၊ အစ်မ သုံးယောက်သည် လုမင်ဟိုင်နောက်မှ ဦးခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ထရပ်သည်။

“အဖေ၊ အမေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုယ်ဂရုစိုက်ကြပါ”

ပြောပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာ သွားသည်။

အခြေအနေ ဤမျှအထိ ဖြစ်လာသောအခါ လူတိုင်းသည် ဘာဖြစ်သည်ကို နားလည်ကြသည်။ နောင်တွင် လုဒုတိယသားမိသားစုသည် သူ၏မိဘများနှင့် အဘိုးအဘွားတို့ကို ဆက်ဆံတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် လုဒုတိယသားမိသားစုသည် အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း လုဦးလေးကြီးတို့မိသားစု၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခင်က အဖိုးကြီးလုနှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ခွဲခြားဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ယခု သူတို့သည် ဤမျှ ပွင့်လင်းစွာ ခွဲခြားဆက်ဆံနေကြပြီ။

သတင်းကြားသောအခါ လုအဒေါ်သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး အဖိုးကြီးလု၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲသည်။ “လုပ်လိုက်စမ်း၊ မင်း လုပ်လိုက်စမ်း။ ဒီလို ဖြစ်လာတာ။ ဟိုင်ဇီက မင်းကို ထောက်ပံ့မဲ့စားနပ်ရိက္ခာ နည်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အခု မြေသုံးဧကအတွက် မင်းက ကလေးတွေကို ဒီလို တွန်းပို့လိုက်တာ။ မင်း တော်တယ်၊ တကယ် တော်တယ်။ ပြီးတော့ မင်း…”

လုအဒေါ်သည် လုမင်ချွမ်းဘက်သို့ လှည့်သည်။ “အရင်က မင်းကို ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နားပျော့ပြီး မိန်းမစကား နားထောင်တတ်တယ်။ အခု ကြည့်လိုက်တော့ သူများ ပြောတာ မှန်နေပြီ။ မိသားစုမဟုတ်ရင် အိမ်ထဲကို မဝင်ဘူးတဲ့။ မင်းနဲ့ ဒီဟူရှီက အကောင်းဆုံး အတွဲပဲ။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုတွေ ဆက်ဆံရေး ဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ မင်းတို့နဲ့ မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး” နောက်ဆုံးစကားက အဖိုးကြီးလုကို ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြီးသောအခါ လုအဒေါ်သည် ခြေလှမ်းကျယ်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် အော်ခေါ်သော်လည်း ရပ်မနေပေ။

လုအဒေါ်သည် ဘေးမှ လိုက်လာသော သူမ၏သားကို ပြောသည်။ “မင်းအဖေ နှစ်နှစ်ပို အသက်ရှင်ချင်ရင် အဲဒီအိမ်က ပြဿနာတွေ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုမိသားစုမှ လူများ၏မျက်နှာများသည် ပို၍ ပင် မှောင်မည်းလာသည်။

“ဘာတွေ လာကြည့်နေတာလဲ။ ဘာတွေ လာကြည့်နေတာလဲ။ ဒါ အရမ်းလှနေတာလား။ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ကြ” လုကွမ်းရန်သည် လူများကို အော်ဟစ်ပြီး ပြန်ခိုင်းသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ဒုတိယမိသားစု ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံးကို ချက်ချင်း ပြောသည်။ “ယောက္ခမ၊ ယောက္ခမ၊ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အလျင်စလို လုပ်ခဲ့တာ။ သူက ယွဲ့အာကို ရိုက်ဖို့ ကြံရွယ်တာကို ကျွန်တော် မြင်လို့ပါ”

125 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ရှင်းပြရန် စိတ်အားထက်သန်သည်။ ထိုအခါ သူမဖခင်၏အသံကို ကြားရသည်။ “ကျင်း၊ ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ မထားပါနဲ့”

မိန်ရှီသည် နောက်မှ လိုက်လာပြီး ပြောသည်။ “ဒါက တကယ် မင်းအပြစ် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အရမ်း အနိုင်ကျင့်လွန်းတာ။ မင်းယောက္ခမက မင်းကို အပြစ်တင်ရင် ငါက ပထမဆုံး သူ့ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြောရင်းဖြင့် သူမသည် လုမင်ဟိုင်ကို မျက်စိစွေကြည့်သည်။ သူမ၏ဒေါသသည် မပြေသေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ရပ်နေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သနားစရာ ကောင်းသော ယောက္ခမကို ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စက အရမ်းဆိုးသွားတယ်။ ကျွန်တော် နောက်မှ ဝင်ပြောခဲ့လို့ ဒီလိုအခြေအနေ မရောက်သင့်ဘူး”

ထင်ရှားသည်မှာ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏အပြစ်ကို ခံယူနေသည်။ ယနေ့ လုကျောင်းယွဲ့၏ စကားများ အလွန် ထက်မြက်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက ဤပြဿနာများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် နစ်နာနိုင်ပြီး ဒုတိယမိသားစုသည်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာအချို့ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်၊ သို့သော် လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏မိဘများနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်သည်အထိ မဖြစ်လာနိုင်ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ယောက္ခမ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ရှိသည်ကို မသိပေ။ သူသည် သမီးကို စိတ်ဆိုးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှု လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ကျိုးကျင်း၏စိတ်ကို နားလည်ပြီး စိတ်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားရသည်။

တစ်ဘက်တွင် သားမက်သည် သူ့ကို မယုံကြည်ဘဲ သမီးကို စိတ်ဆိုးမည်ကို ကြောက်သည်။ နောက်တစ်ဘက်တွင် သမီးသည် နောင်တွင် ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အလုပ်သည် ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သက်ပြင်းချသည်။

သူသည် သက်ပြင်းချပြီး စိတ်ကို ပြန်စုစည်းသည်။ “ကျင်း၊ မင်း ဘာမှ မတွေးပါနဲ့။ မင်း မရှိရင်တောင် ဒီကိစ္စက ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမှာ။ အဲဒီလူတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ မြေကို သူတို့ကို ပြန်ပေးလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ နောက်ဆို ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး။ တော်ပြီ၊ ဒီစိတ်ပျက်စရာ ကိစ္စတွေ မပြောတော့ဘူး။ မင်း ဇာတိမြေပြန်တာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အိမ်ဆောက်နေပြီ။ နေရာကို ယွဲ့အာ ရွေးခဲ့တာ။ ငါနဲ့ မင်းယောက္ခမလည်း အဲဒီဘေးနားမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဒါမှ နောက်ဆိုရင် အတူနေလို့ရမယ်”

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောသောအခါ ယခင်က ထုံထိုင်းသော လေထုသည် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးကျင်းသည် နှုတ်ဆက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လိုက်ပို့သည်။

“ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်စကားတတ်သွားတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

သူမသည် ကျိုးကျင်း ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားများကို ဆိုလိုသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမ အံ့သြသွားသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကျင်းဦးလေးသည် စကားအရာတွင် လိမ္မာသူ မဟုတ်ပေ။ သူ့စကားများသည် ဤမျှ လျင်မြန်ပြီး စနစ်ကျမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်နဲ့ အချိန်ကြာကြာနေရင် စကားမပြောတတ်တဲ့ သူတောင် စကားတတ်လာလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်၍ ရယ်သည်။

သူမ၏ဦးလေးငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် စကားအရာတွင် လိမ္မာသူ ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်က ဦးလေးငယ်သည် ရွာမှ မိန်းမကြီးများ ရန်ဖြစ်သည်ကို အမြဲတမ်း သွားကြည့်တတ်ပြီး သူမကိုလည်း ခေါ်သွားတတ်သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ငယ်သေးပြီး ဦးလေးငယ်သည်လည်း သူမထက် များစွာ မကြီးလှပေ။ ရန်ဖြစ်နေသော မိန်းမကြီးများ အကြောင်းကို ကြားသောအခါ ဦးလေးငယ်သည် ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပို၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးတတ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ ဘာကြောင့် ရယ်သည်ကို မေးသည်။ သူမက ဤကိစ္စကို ပြောပြသည်။

ကြားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ရယ်မောသည်။ “မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်က ဒီလိုမျိုးလုပ်ခဲ့တယ် မထင်ရဘူး”

125 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ကွေးကာ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဦးလေးငယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆော့ချင်တတ်တယ်။ ဆော့စရာအားလုံး ဆော့ပြီးတော့ အချိန်ကုန်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှာတယ်။ အမေက သူများအိမ်ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါလွန်းတယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တယ်။ သူ့လို အတင်းပြောချင်တတ်တဲ့ ယောက်ျားလေးမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူလို မတော်ဘူး။ ကျွန်မ ကြည့်တောင် မကြည့်တတ်ဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို နောက်ပြောင်သည်။ “ကိုယ် မြင်ရသလောက်တော့ မင်းက ဒီနေ့ တကယ် တော်တယ်ပဲ။ အဲဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တော့ ဘေးကလူတွေ ချက်ချင်း တိတ်သွားတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့စကားကြောင့် လည်ပင်းအထိ နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း အရမ်းဒေါသထွက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ကိစ္စက ကျွန်မအမေကို ပတ်သက်သွားစေပြီး အတင်းအဖျင်း ပြောခံရတယ်”

“ငါတို့မိသားစု” ကျိုးကျင်းသည် ရုတ်တရက် ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကိုယ်တို့မိသားစုပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ပို၍ ပင် နီရဲသွားပြီး သူမ၏လည်ပင်းသည် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့မလောက် ဖြစ်သည်။

သူမကို ထပ်၍ မရှက်ရွံ့စေလိုသောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ “ကိုယ် သွားရတော့မယ်။ မသွားရင် မင်းအမေက ကိုယ့်ကို လာမောင်းထုတ်လိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ ခြံတံခါးမှ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်မှလိုက်သည်။

“ရှင် အရမ်း နေလောင်ထားတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီခရီးက ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။ ပြန်ရောက်ရင် သေချာ အနားယူပါ။ ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်မ ဂရုစိုက်ထားမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မအဖေနဲ့ အစ်ကိုလည်း ရှိသေးတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသည်။ “ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ခရီးသွားတာ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကိုယ်က သန်မာတယ်။ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းအိမ်မှာလည်း အလုပ်တွေ များနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် အားနေတာပဲ။ ကိုယ် မနက်ဖြန် လာပြီး ကြီးကြပ်ပေးမယ်”

“ဒါဆို ခရီးသွားရင် ဂရုစိုက်ပါ”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လုအိမ်တွင် အိမ်တစ်ခုလုံးသည် သင်္ချိုင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟူရှီသည် ဒုတိယမတ်လေးတို့၏အိမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်းကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်သည် အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။ ထောင်ကျခြင်း၊ ကွာရှင်းခံရခြင်း၊ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး အရှက်ရခြင်းနှင့် ပြန်လာရန် ခက်ခဲစွာ တောင်းပန်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ဟူရှီ၏စိတ်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အခြားမည်သည့်အရာ ထက်မဆို ပို၍ အလေးထားသည်။ ယခု မျက်နှာသည် ဘာမျှ မဟုတ်တော့ပေ။ အသက်ရှင်နေခြင်းသည်သာ အဓိကဖြစ်သည်။

ဒုတိယမိသားစုနှင့် မကောင်းခဲ့သောကြောင့် ဟူရှီသည် သူတို့ သေသွားစေချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်ခြင်းသည် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းသည် မျက်နှာပျက်တာလည်း ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ အမြတ်ရပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်ဘဲ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း မရှိရင် ပြီးတာပဲ။ ဟူရှီသည် ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းသည်၏ မျက်နှာသည် ယခင်က မည်သို့ ရှိခဲ့သည်ကို မမေ့ပေ။ သူတို့ မျက်နှာပျက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တတိယမိသားစုဘက်မှ အသံမကြားရပေ။

ဟူရှီသည် သီချင်းဆိုနေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထမင်းချက်သည့် လုပ်ငန်းသည် ပို၍ လျင်မြန်လာသည်။

ညစာသည် ချက်ချင်း ပြီးသွားသည်။ ဟူရှီသည် မည်သူမှ စားရန် မထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မခေါ်ပေ။ သူမသည် ကြက်ဥကြော်တစ်ပန်းကန်ကို မီးဖိုမှ ယူပြီး တတိယမိသားစုဘက်သို့ သွားသည်။

သူမသည် တံခါးကို ခေါက်သည်။ တံခါးသည် ချက်ချင်း ပွင့်လာသည်။ ချောင်ရှီ၏ မကျေနပ်သောမျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

ဟူရှီကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ဟူရှီသည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ငါ ရှင်းအာကို ရှာတာပါ”

“နင်က ငါ့သမီးကို ဘာလို့ ရှာတာလဲ” ချောင်ရှီသည် သတိထားနေသည်။

“တတိယညီမ၊ ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။ ငါက ကလေးရဲ့အဒေါ်ကြီးပါ”

125 04

ချောင်ရှီသည် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာအဒေါ်ကြီးလဲ။ နင်ကို အစ်ကိုကြီးက ကွာရှင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အရှက်မရှိဘဲ ပြန်လာရုံနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ မထင်နဲ့”

ဟူရှီသည် ဆက်လက်ပြုံးသည်။ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ အဒေါ်က ငါ့ကို မလိုချင်ရင် ဒီမှာ ဆက်နေပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ဒီကြက်ဥကြော်ပန်းကန်ကို ရှင်းအာကို ပေးလိုက်ပါ။ သူ့အဒေါ်ကြီးက ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ သူ မရှိရင် သူ့အဒေါ်ကြီးလည်း ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ဟူရှီသည် ချောင်ရှီကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟူရှီသည် ယခင်တစ်ကြိမ်က မည်သို့ သူမကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ကို မမေ့ပါ။ သူမ အမြဲတမ်း မှတ်ထားသည်။

အိမ်ထဲတွင် လုကျောက်ရှင်း၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။

******