အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း 127 မင်္ဂလာရက် ရောက်ရှိလာခြင်း

ချောင်ရှီသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကြက်ဥကြော်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။

သူမသည် ပန်းကန်ကို အိမ်ထဲသို့ ယူသွားပြီး လုကျောက်ရှင်း၏မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်သည်။ သူမသည် ပန်းကန်ကို လှဲချလိုက်သည်။

“အမိုက်မလေး၊ နင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး”

သို့သော် ချောင်ရှီသည် ဟူရှီသည် ဘာမှ အကြောင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် အရင်က ဟူရှီ၏စကားများနှင့် ယနေ့ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စများကို စဉ်းစားသောအခါ သူမ အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။

ဦးလေးကြီး၏မိသားစုသည် အဘိုးအဘွားကို အစ်ကိုကြီးတို့၏မြေကို တောင်းခိုင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ချောင်ရှီသည် လှည့်၍ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ကြက်မွေး တံမြက်စည်းကို ယူပြီး လုကျောက်ရှင်းကို ရိုက်သည်။

“နင် ဘယ်လောက်တောင် ပြောရခက်တာလဲ။ ဒီဟူရှီနဲ့ အမြဲတမ်း ပေါင်းဖက်ပြီး ဒုက္ခရှာနေတယ်။ ငါ ဘာလို့ နင့်လိုမျိုး သမီးမိုက်ကို မွေးတာလဲ။ နင် ဒုတိယမိသားစုကို ဒုက္ခပေးတာက နင့်အတွက် ဘာကောင်းကျိုး ရှိလို့လဲ။ ဒီနေ့ အဘိုးအဘွားက ဒုတိယမိသားစုရဲ့မြေကို ပြန်တောင်းနိုင်တယ်။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုရဲ့မြေကိုလည်း ပြန်တောင်းလိမ့်မယ်။ နင့်အဖေက အပြင်မှာ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ အိမ်မှာ ဒီမြေအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီမြေကို တခြားသူတွေ ယူသွားရင် နင်က လေပဲ သောက်ပြီး အသက်ရှင်တော့မှာလား”

လုကျောက်ရှင်းသည် အရိုက်ခံရလွန်းသောကြောင့် ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေသည်။ လုကျောက်အာသည် ကြောက်လန့်တကြား ငိုပြီး ချောင်ရှီကို အစ်မကြီးကို မရိုက်တော့ရန် တောင်းပန်သည်။

ချောင်ရှီသည် သူမကို ထိုသို့မြင်သောအခါ သူမ၏ဒေါသသည် ပြေသွားသည်။ သူမသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချပြီး ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ပစ်ချကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။

“ငါ ပြောတာတွေကို နင် မနားထောင်ချင်ဘူး မဟုတ်လား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါ နင့်ကို မသင်ပေးတတ်တော့ဘူး။ နင် အသက်မငယ်တော့ဘူး။ ခဏနေရင် စေ့စပ်သူကို ရှာပြီး နင့်ကို လက်ထပ်ပေးမယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် နင်က နင့်ကို အမြဲတမ်း ညှင်းဆဲတဲ့ အမေဆီကနေ လွတ်မြောက် သွားလိမ့်မယ်”

ထို့နောက် ချောင်ရှီသည် အိမ်မှ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လုကျောက်အာသည် နီးနီးကပ်ကပ် လာပြီး မေးသည်။ “အစ်မ၊ နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါ ဆေးလိမ်းပေးမယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ပြောသည်။ “ငါ အဆင်ပြေတယ်”

လုကျောက်အာသည် ဆက်လက်ငိုပြီး ပြောသည်။ “အမေ ပြောတာ တကယ်လား။ အဘိုးအဘွားက ငါတို့ရဲ့မြေကို ပြန်တောင်းမှာလား။ အဖေ ဒါကို သိရင် နင့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ ကြောက်တယ်”

“သူ ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ သူက ပုံကြီးချဲ့တာပဲ” ပါးစပ်က ပြောသော်လည်း လုကျောက်ရှင်း၏ နှလုံးခုန်နှုန်းသည် တဖြည်းဖြည်း မြန်လာသည်။

သူမသည် သူမ၏ညီမကဲ့သို့ ခံယူချက်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏အမေ ပြောသောစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေသည် ဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အခြားဘာမှ လုပ်၍မရတော့ပေ။ ဟူရှီသည် သူ့ကို ပြန်လည် ရင်ဆိုင်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဟူရှီကို သတိပေးရန် အထူး သွားခဲ့သည်။

126 02

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ လုပ်ခဲ့သော အရာအတွက် နောင်တမရပါ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မကျေနပ်ပေ။ ဘာလို့ ကောင်းမွန်သော အရာအားလုံးက လုကျောင်းယွဲ့ဆီကိုပဲ ရောက်ရတာလဲ။ မိဘတွေရဲ့ချစ်ခြင်း၊ အစ်ကိုတွေရဲ့ကာကွယ်မှု၊ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့နေပြီး ပျားရည်အုံထဲမှာ နေရသလိုပဲ။ သူမကတော့ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို စိတ်ဆင်းရဲစေချင်သည်။

သို့သော် သူမ၏အမေ ယခု ပြောခဲ့သော စကားများကို စဉ်းစားသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် စိုးရိမ်လာသည်။

သူမ၏အမေသည် သူမအတွက် ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးကို ရှာပေးမည်လဲ။

နောက်တစ်နေ့နံနက်၊ ကျိုးကျင်းသည် အစောကြီး ရောက်လာသည်။

ရွာ၏အဆုံးတွင် အလုပ်များသည် အလျင်အမြန် စတင်ခဲ့သည်။ အိမ်နှစ်လုံး ဆောက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ဆောက်လုပ်သားများသည် အိမ်မပြန်ဘဲ ယာယီအိမ်လေးများ ဆောက်ပြီး နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုသည် ရာသီဥတု ပူနေသောကြောင့် ညပိုင်းတွင် အေးပြီး အလင်းရောင်များ ကျမည်ကို မကြောက်ရပေ။

အုတ်မြစ်ကို စတင်နေကြပြီ။ သူတို့သည် ရင်းနှီးသောကြောင့် အိမ်ဆောက်လုပ်သားများအားလုံးသည် အလွန်သေချာပြီး ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ အုတ်မြစ်ကို အပြာရောင် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်သည်။ ဤကျောက်တုံးများသည် အနီးအနားရှိ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ရှိပြီး အုတ်မြစ်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဈေးနှုန်းက မြင့်သော်လည်း လုမင်ဟိုင်သည် အိမ်ကို တစ်သက်လုံး နေထိုင်ရန် ဖြစ်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်သည်။

ကျိုးကျင်း ရောက်လာသောအခါ အပြာရောင် ကျောက်တုံးများ မလုံလောက်တော့ပေ။ လုမင်ဟိုင်သည် မြို့သို့သွားရန် လှည်းကို ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ချက်ချင်း အလုပ်ကို ခံယူသည်။ ယောက္ခမမိသားစုသည် အလုပ်များသည်။ မြို့ကြီးနှစ်မြို့တွင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ ရှိသည်။ လယ်ယာတွင်လည်း လုပ်စရာများစွာ ရှိသည်။ လူအနည်းငယ်သည် အဆက်မပြတ် အလုပ် လုပ်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ယောက္ခမကို ထပ်၍ ပင်ပန်းစေရန် မလိုချင်ပေ။

သူသည် မြို့မှ ပြန်လာသောအခါ နေ့လည်စာပင် မစားရသေးပေ။ သူသည် ကျောက်တုံးများ ပို့ပေးသောသူကို ရွာအဆုံးသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီးမှ လှည်းကို ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်သို့ မောင်းသွားသည်။

သူသည် လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများစွာကို ချသည်။ အများစုမှာ စားစရာများ၊ အထူးသဖြင့် ဝက်သားများ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် အိမ်ဆောက်လုပ်သားများသည် နေ့စဉ် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ကြသောကြောင့် အစားအသောက်များ ထပ်ထည့်ပေးပြီး ပို၍ ကြိုးစား လုပ်ကိုင်စေရန် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုအရာကို လက်ခံသည်။ သူမသည် ဤသို့လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိသားစုဝင် မလုံလောက်သောကြောင့် လုပ်ဆောင်၍ မရခဲ့ပေ။ အစားအသောက်များ ဝယ်လာသော်လည်း လူ မလုံလောက်သေးပါ။ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ဤကိစ္စကို ပြောပြသည်။ ကျိုးကျင်းက စိတ်မပူရန် ပြောပြီး ရွာမှ အမျိုးသမီးအချို့ကို ငွေပေးပြီး အကူအညီ တောင်းနိုင်သည်။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါသည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အခြားနေရာများတွင် အလုပ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရွာတွင် အလုပ်မဖြစ်ပေ။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏အလုပ်များဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ သူတို့ လာရောက် ကူညီပါက ငွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဆွေမျိုးသားချင်း စိတ်ဓာတ်ဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ထိုသို့ရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ရွာတွင် အချိန်များစွာ မနေခဲ့ရပေ။ ပထမဆယ်နှစ်သည် ဖခင်မသေခင်က ဖြစ်သည်။ စိတ်ပူစရာ မရှိဘဲ အိမ်တွင် ဘာမှ လုပ်စရာမလိုပေ။ နောက်ဆယ်နှစ်သည် ပထမနှစ်အနည်းငယ်က ဟန်မိသားစုရွာတွင် အခြားသူများနှင့် အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို အိမ်စောင့်ရန် ထားခဲ့ပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် ပြန်လာသည်။ ချောင်ရှီ၊ ကွေ့အယ်နှင့် ကွေ့အယ်၏အမေတို့လည်း ပါလာသည်။ သူမနှင့် ရင်းနှီးသော ရွာမှလူများသည် ဤသူများသာ ရှိသည်။

ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းသူဖြစ်သည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ပြောသည်။ “ဒါက ဘာကိစ္စလဲ၊ ယွဲ့က ကိုယ်တိုင် အိမ်ကို လာပြီး ခေါ်တယ်”

လျူချွီလန်လည်း ထိုသို့ပြောသည်။ သူမ အခု အားနေသောကြောင့် အကူအညီ လိုအပ်ပါက ပြောနိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ ကွေ့အယ်လည်း ထိုသို့ပင်။

126 03

ထိုအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လျူချွီလန်၏သမီးများ၏ အခြေအနေကို ပြောရမည်။

စိတ်ထားကို ဖြေလျော့ပြီးနောက် လျူချွီလန်သည် အခု ပျော်ရွှင်သောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေသည်။ ချန်ထျဲကန်းနှင့် မုဆိုးမတို့ မည်မျှပင် ပြဿနာရှာရှာ သူမသည် ငါ အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်နဲ့ ဟုသာ စိတ်ထားသည်။ သူတို့ ကြိုက်သလောက် ရန်ဖြစ်နိုင်သည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေကို ထပ်၍ ထွက်သွားရန် ပြောသော်လည်း လျူချွီလန်သည် ငြင်းသည်။ လျူချွီလန်က အခုဘဝက မဆိုးကြောင်း ပြောသည်။ အနည်းငယ် ဆူညံသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မထားပါက ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် သမီးကြီးနှင့် သမီးလတ်ကို လက်ထပ်ပေးပြီး သမီးငယ်ကို အရွယ်ရောက်သည်အထိ စောင့်ရှောက်မည်ဟု ပြောသည်။ နောက်ပိုင်းကိစ္စများကို နောက်မှ စဉ်းစားမည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေကို မစည်းရုံးနိုင်သောကြောင့် ဤစိတ်ကူးကို လက်မလျှော့ပေ။

ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ လူအချို့သည် အဝတ်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ပြီး အလုပ်စတင်သည်။ သူတို့သည် လက်မြန်သောကြောင့် ခဏအကြာတွင် အစားအသောက်များကို လှီးဖြတ်ပြီး ကြော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ဤအတောအတွင်း ကျိုးကျင်းသည် ထပ်၍ ထွက်သွားသည်။ ရွာအဆုံးတွင် အိမ်ဆောက်လုပ်သားများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရှန်ဦးလေးက စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း အလုပ်သေးသေးလေး များစွာရှိသည်။ သူသည် သွားရောက် ကြည့်ရှုခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောသည်။ “ငါတို့ရဲ့ယွဲ့က ကံကောင်းတာပဲ။ ရုပ်ရည်လည်း လှတယ်၊ ကံလည်း ကောင်းတယ်။ ဘယ်သူမဆို လက်ထပ်ရင် မိဘအိမ်နဲ့ ဝေးပြီး ခင်ပွန်းအိမ်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရရင် ဘယ်သူမှ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားရမယ်။ နောက်ဆိုရင် အိမ်နှစ်လုံးက ဘေးချင်းကပ်ရက် နေမှာ။ ကျင်းက နင့်ကို ရိုရိုသေသေ ထားရလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

လျူချွီလန်သည် ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်”

ချောင်ရှီက ဆိုသည်။ “လူတွေက ခင်ပွန်းရှာတဲ့အခါ မိသားစုကြီးတာကို ကြိုက်တယ်။ အိမ်သားများရင် နောက်ပိုင်းမှာ အကူအညီ ပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ငါပြောရရင် ကျင်းလိုမျိုးက အကောင်းဆုံးပဲ။ အပေါ်မှာလည်း မိဘမရှိဘူး။ အောက်မှာလည်း မောင်နှမမရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်းသော အစ်မလည်း လက်ထပ်ပြီးပြီ။ လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်မယ်။ ငါက အသက်ကြီးနေပြီ။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း မနာလိုဖြစ်မိမယ်”

“အဒေါ်...”

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ နင့်ကို နောက်မပြောင်တော့ဘူး။ နင့်အမေ ပြန်လာပြီး ငါ့ကို နင် တိုင်မှာစိုးလို့။ ငါ့အစ်မ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘဲ နေအုံးမယ်”

ချောင်ရှီသည် နောက်ပြောင်နေသည်ကို သိကြသောကြောင့် အားလုံး ရယ်မောကြသည်။

“အရင်က နင်က အရမ်း ကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှ နင်က တကယ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေတတ်မှန်း သိတယ်” လျူချွီလန်က ချောင်ရှီကို ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အသက်တူညီပြီး ဒုတိယမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းသောကြောင့် စကားပြောရန် အကြောင်းအရာ များစွာ ရှိသည်။

ကွေ့အယ်သည် ဟင်းခွက်များကို အပြင်သို့ သွားဆေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လိုက်သွားသည်။

“ဘာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ” ကွေ့အယ်သည် သူမကို ကြည့်နေသောကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပုံစံမပြဘဲ မေးသည်။ “နင့်အမေက နင့်အတွက် ယောက်ျားရှာနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်”

ကွေ့အယ်၏လက်သည် ရပ်သွားပြီး ပြောသည်။ “နင် ဘယ်သူ့ဆီက ကြားလဲ။ သူတို့က လျှောက်ပြောနေတာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ့အစ်ကိုဆီက ကြားတာ။ နင်လည်း သိတယ်လေ။ ငါ့အစ်ကိုက ရွာမှာ သူငယ်ချင်းများတယ်။ ရွာမှာ ဘာကိစ္စရှိရှိ သူ သိတယ်”

ကွေ့အယ်သည် မှင်သက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ငါ့အမေက ဒီလို စိတ်ကူးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မလက်ထပ်ချင်ဘူး”

“ဘာလို့လဲ”

“ငါ့မိသားစုရဲ့အခြေအနေကို ငါ စိတ်မချဘူး။ ငါ့အမေနဲ့ ညီမလေးတွေကိုလည်း စိတ်မချဘူး” လုကျောင်းယွဲ့၏အကြည့်က သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသောကြောင့် ကွေ့အယ်သည် သက်ပြင်းချပြီး အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ့မိသားစုရဲ့အခြေအနေက ဒီလိုဆိုတော့ ဘယ်သူက ငါ့လို မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ချင်မှာလဲ။ သူတို့က လက်ထပ်ချင်ရင်တောင် ငါက ဒီပြဿနာတွေကို သူများအိမ်ကို ယူသွားဖို့ မလိုချင်ဘူး”

126 04

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားသောကြောင့် ခြံထဲသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မမြင်ပေ။ သူမ၏သူငယ်ချင်းသည် ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။

“အစ်ကို၊ အစ်ကို ဘယ်တုန်းက ပြန်လာတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းယီ ပြန်လာသည်ကို အခုမှ သတိထားမိသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

လုကွမ်းယီသည် မှင်သက်သွားပြီး ဖြေသည်။ “ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေ အစောကြီး ကုန်သွားလို့ စောစောပြန်လာတာ”

ယခုအခါ လုကွမ်းယီသည် ယခင်က ကွေ့အယ် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သောဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် အလှည့်ကျ မြို့၏ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကွေ့အယ် ဆေးကြောပြီးသား ဟင်းခွက်များကို ယူသည်။

“ငါ ဟင်းခွက်တွေ အိမ်ထဲကို သွင်းလိုက်မယ်”

လက်ထဲတွင် အလုပ်မရှိတော့ဘဲ ရင်မဆိုင်ချင်သောလူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ကွေ့အယ်သည် ထရပ်ရမည်လား၊ ထိုင်နေရမည်လား မသိပေ။

“မင်းက ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ချင်လို့ ငါ့ကို လက်မခံချင်တာလား” ရုတ်တရက် လုကွမ်းယီက မေးသည်။

ကွေ့အယ်သည် မှင်သက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် ဤသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် မှင်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

လုကွမ်းယီသည် ထပ်မေးသည်။ ထိုအခါ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လုအစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ မသင့်တော်ဘူး”

ခဏအကြာတွင် သူမ ထပ်ပြောသည်။ “ရှင်က ကျွန်မထက် ပိုကောင်းတဲ့မိန်းကလေးနဲ့ သင့်တော်တယ်”

စကားပြီးသောအခါ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

သမီးသည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူချွီလန်သည် ခေါင်းမော့ပြီး အံ့သြစွာ မေးသည်။ “ကွေ့အယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အပြင်မှာ ပူနေလို့ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ လုပ်နိုင်တာ အားလုံးကို လုပ်ပြီးပြီ။ ကျန်တာတော့ သူမ မကူညီနိုင်တော့ပေ။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်လ ကုန်သွားသည်။

ကျိုးကျင်း၏အိမ် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးပြီ။ ယခု အိမ်ဆောက်လုပ်သားများသည် ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်ကို ဆောက်လုပ်နေသည်။ မကြာမီ ပြီးစီးတော့မည်။ အပေါ်ထပ်နှင့် ခေါင်မိုးတင်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။

ဒုတိယမိသားစု၏အိမ် ဆောက်လုပ် ပြီးစီးသောအခါ ဒုတိယမိသားစုနှင့် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ ပြုပြင်စရာ မရှိသောကြောင့် သူတို့သည် ရှန်ဦးလေးနှင့် တွက်ချေရှင်းသည်။ ရှန်ဦးလေးက တစ်ခုခု မှားယွင်းပါက အချိန်မရွေး လာရောက်နိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ယဉ်ကျေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

အမှန်တကယ်တွင် ဤစကားသည် ယဉ်ကျေးမှုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ရှန်ဦးလေးနှင့် သူ၏ အိမ်ဆောက်လုပ်သားများ၏ လက်ရာသည် ကောင်းမွန်သည်။ မဟုတ်ရင် လုကွမ်းယီသည် သူတို့ကို ငှားမည်မဟုတ်ပေ။

ကျိုးကျင်း၏အိမ်သည် ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်ထက် စောစီးစွာ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဤအချိန်ကြာမြင့်စွာ အိမ်သည် ခြောက်သွေ့နေပြီ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးကျင်းသည် တိုက်ထဲရှိ မီးဖိုအားလုံးကို မီးရှို့ပြီး အိမ်ကို အတွင်းရော အပြင်ပါ အခြောက်လှမ်းသည်။ ထို့နောက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ပရိဘောဂများကို ထည့်သွင်းသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရုံသာ ကျန်တော့သည်။

အိမ်သည် အပြာရောင်အုတ်နှင့် အုပ်ကြွပ်ကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ခြံစည်းရိုးသည်လည်း အုတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အိမ်၏တည်ဆောက်ပုံသည် ရွာမှ အိမ်အများစုနှင့် မတူပေ။ ရှေ့ခြံသည် အလွန်ကျယ်သည်။ အလယ်တွင် အခန်းသုံးခန်းပါ အိမ်၊ ဘေးတစ်ဘက်စီတွင် အခန်းသုံးခန်းစီပါသော အိမ်များရှိသည်။ အနောက်ဘက်တွင် ဂိုဒေါင်နှင့် မီးဖိုချောင်ပါသော အခန်းနှစ်ခန်းရှိသည်။ ခြံထဲတွင် တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်နှင့် လှည်းရပ်နားရန် နေရာရှိသည်။ ထို့အပြင် ရေတွင်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

ဤရေတွင်းကို ကျိုးကျင်းသည် အဓိကထား တူးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရေလွယ်ကူစွာ ရနိုင်ရန်နှင့် ရွာအလယ်ရှိရေတွင်းမှ ရေခပ်ရန် မလိုတော့ပေ။

126 05

ခြံ၏မြေပြင်ကို အပြာရောင် ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားသည်။ ဤအရာကို ရှန်ဦးလေးသည် အိမ်ဆောက်စဉ်က အကြံပြုခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခြံစည်းရိုးကိုပင် ငွေအများကြီး သုံးထားသည်။ အိမ်တွင်းလည်း မဆိုးပေ။ ခြံကို မြေပြင်အတိုင်း မထားသင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုးကျင်းကို ရှေ့ခြံကို အပြာရောင်ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းရန် အကြံပြုသည်။

ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားပြီး တွေးသောကြောင့် သဘောတူသည်။ “ငွေအများကြီး မကုန်ပါဘူး”

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ အလယ်ခန်းသည် အိမ်ခန်းဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ခန်းသည် ရွာမှအိမ်များနှင့် မတူပေ။ အလယ်တွင် အိပ်ရာမရှိဘဲ နံရံတွင် ပန်းချီကားတစ်ခု ချိတ်ထားသည်။ ပန်းချီကားအောက်တွင် ကုလားထိုင်နှစ်ခုနှင့် စားပွဲတစ်လုံးရှိသည်။ ဘေးတွင် ကုလားထိုင်လေးလုံးနှင့် စားပွဲသေးလေးများရှိသည်။

ဘေးတွင် စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုရှိသည်။ ဤနေရာသည် ထမင်းစားရန်ဖြစ်သည်။ ဘေးတွင် စာအုပ်စင်တစ်ခုရှိသည်။ ယခု ဘာမျှ မရှိသေးပေ။

အရှေ့ဘက်ခြမ်းသည် ရွာမှအိမ်ပုံစံအတိုင်းပင်။ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် အိပ်ရာရှိသည်။ ဤအခန်းတွင် ပရိဘောဂမရှိသေးပေ။ ၎င်းသည် သတို့သမီးအခန်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယမိသားစုက လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ပြုလုပ်ပေးသော ပရိဘောဂများကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အနောက်ဘက်ခြမ်းသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ချုပ်ထည်လုပ်ရန် နေရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုပြတင်းပေါက်သည် အတော်ကြီးမားသည်။

ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်သည် ကျိုးကျင်း၏အိမ်နှင့် ဆင်တူသည်။ အိမ်ခန်းသည် ဤမျှ သပ်ရပ်ခြင်း မရှိပေ။ ရေတွင်းလည်း တူးထားသည်။ ဤရေတွင်းကို တူးရန် လုမင်ဟိုင်သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ခဲ့သည်။ အိမ်ဆောက်ရန်အတွက် ငွေများအားလုံး ကုန်ခမ်းခဲ့ပြီ။ မြို့နှစ်မြို့ရှိ လုပ်ငန်းများကနေ ဝင်ငွေ ရှိနေသော်လည်း လူတစ်ဦးသည် ငွေအိတ်ထဲတွင် ငွေမရှိသောအခါ စိတ်ပူတတ်သည်။ သို့သော် နောင်တွင် ဤနေရာတွင် နေထိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ရေခပ်ရန် ရွာအလယ်ရှိ ရေတွင်းသို့ သွားရန် လိုအပ်မည်။ အထူးသဖြင့် မိသားစုသည် ပဲပြုတ်၊ ပဲနို့လုပ်သောကြောင့် ရေများစွာ လိုအပ်သည်။ လူအားဖြင့် ခပ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရေတွင်းတူးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

“အိမ်လည်း ဆောက်ပြီးပြီ။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုက ငွေရှာဖို့ အားထုတ်ကြမယ်။ သားကြီးအတွက် မင်္ဂလာဆောင်ပေးမယ်။ သားငယ်နှစ်ယောက်ကို ကျောင်းထားပေးမယ်” လုမင်ဟိုင်သည် ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။

ဘေးမှ အခြားသူများ အားလုံးသည် ပြုံးရယ်နေကြသည်။ အိမ်သည် ဘဝအတွက် အရေးကြီးသောကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ လှပသောအိမ်ကို ဆောက်နိုင်သောအခါ မည်သူက မကျေနပ်နိုင်သနည်း။

“ငါတို့အိမ်က လေဝင်လေထွက် ရှိဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းတို့အိမ်က နေလို့ရပြီ။ အိမ်ဆောက်ပြီးရင် ဧည့်ခံပွဲလုပ်ရမယ်။ ဧည့်ခံပွဲပြီးရင် ဆောင်းဦးသီးနှံရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်ပြီ။ အဲဒီအခါ ယွဲ့တို့ မင်္ဂလာဆောင်ပေးလို့ရပြီ” မိန်ရှီက ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ပြုံးလျက်ရှိသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အရိပ်အယောင် ပေးနေသည်။ သူလည်း မင်္ဂလာဆောင်ကို မျှော်လင့်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

++++++ 127 01

အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ဧည့်ခံပွဲလုပ်ရန် အလုပ်များနေသည်။

ရွာမှလူများသည် အိမ်အသစ် ဆောက်သောအခါ ရွာမှလူများကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဧည့်ခံပွဲ လုပ်ကြသည်။ ပထမအချက်မှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကြွားဝါရန် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ကြွားဝါရန် မလိုချင်ပေ။ သို့သော် သူသည် ရွာသို့ အခုမှ ရောက်ရှိလာသည်။ ရွာတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် လူများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်၍ မရနိုင်ပေ။ ဧည့်ခံပွဲလုပ်ပြီး လူများနှင့် ရင်းနှီးရန် အခွင့်အရေးကို ယူသည်။

မိန်ရှီသည် ရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးအချို့ကို ဖိတ်ခေါ်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် မြို့သို့သွားပြီး ဝိုင်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အဓိကအားဖြင့် အသားများ ဝယ်သည်။ ရွာမှလူများသည် အစားအသောက်များကို တန်ဖိုးမထားဘဲ လက်တွေ့ကျသော အစားအသောက်များကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ မည်သူမဆို ဧည့်ခံပွဲတွင် ဝက်သားနီပြုတ် သို့မဟုတ် ဝက်ခြေထောက်များ ပါပါက ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သောပွဲ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ဝယ်ရုံသာမက ရွာမှလူများ မွေးထားသော ကြက်၊ ဘဲနှင့်ငန်းများကိုပါ ဝယ်သည်။ ဤအဖြစ်အပျက် ပြီးနောက် ရွာမှလူများသည် ကျိုးမိသားစုသည် ဧည့်ခံပွဲလုပ်တော့မည်ကို သိကြပြီး မီးဖိုချောင်တွင် စားသောက်ရန် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ကျိုးကျင်း၏အိမ်သည် အလွန်ဆူညံသည်။ ခြံထဲတွင်နှင့် အပြင်တွင် စားပွဲများ ခင်းထားသည်။

ကျိုးကျင်း၏ ဂုဏ်သတင်းသည် အရင်က မကောင်းခဲ့သော်လည်း ဘဝတွင် သူများအကူအညီ လိုအပ်ချိန်များ ရှိသည်။ ကျိုးကျင်း၏ယောက္ခမသည် မြို့၏လုံခြုံရေးမှူး ဖြစ်သည်ကို မကြားဖူးဘူးလား။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းထားပါက တစ်ခုခု ဖြစ်လာသောအခါ အကူအညီ တောင်းနိုင်သည်။

နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို လိုလားသောသူများ သို့မဟုတ် ကောင်းမွန်သော စားသောက်မှုကို လိုလားသောသူများ မည်သူပင်ဖြစ်စေ ထိုနေ့တွင် ရွာမှလူအားလုံး လာရောက်ကြသည်။

သို့သော် လုဦးလေးကြီးမိသားစုနှင့် အဖိုးကြီးလုတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး မလာကြပေ။ ထိုနေ့က ကိစ္စပြီးနောက် သူတို့ လာရန် မျက်နှာ မပြဝံ့ကြတော့ပေ။ သူတို့သာ လာခဲ့ပါက ကျိုးကျင်း ဘာမှမပြောခင် ရွာသားများ၏ အပြောအဆိုကြောင့်ပင် နစ်မြုပ်သွားမည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ မကြာမီ ဆောင်းဦးသီးနှံရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာသည်။

ဤအချိန်သည် တာ့ရှီရွာတစ်ရွာလုံးအတွက် အလုပ်အများဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ မိသားစုတိုင်းသည် လယ်ထဲမှ သီးနှံများကို အလျင်အမြန် ရိတ်သိမ်းကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် ဒုတိယမိသားစုသည် အလွန် အေးအေးဆေးဆေး ရှိသည်။ သူတို့၏မြေကို အဖိုးကြီးလုကို ပြန်ပေးလိုက်သောကြောင့် အလျင်အမြန် ရိတ်သိမ်းရန် မလိုတော့ပေ။

ဤအတောအတွင်း ဦးလေးကြီးဘက်တွင် နောက်ထပ် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်ပွားသည်။ ၎င်းသည် တုမိသားစုနှင့် ပတ်သက်နေသည်။

ဆောင်းဦးစိုက်ပျိုးခြင်းကို ဦးလေးကြီးဘက်မှ လုပ်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြေသြဇာထည့်ခြင်းနှင့်ရေလောင်းခြင်းကို အဖိုးကြီးလုသည် လုမင်ချွမ်းနှင့် မြေးနှစ်ဦးကို လုပ်ခိုင်းသည်။ ဆောင်းဦးသီးနှံ ရိတ်သိမ်းခြင်းကိုလည်း သူတို့ လုပ်ရမည်။ ဤအရာသည် ထင်ရှားသောကိစ္စ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ဟူရှီသည် ပြဿနာရှာသည်။

တုမုဆိုးမသည် တွက်ချက် တတ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် လုမိသားစုသည် ဤမျှ ယဉ်ကျေးသောအခါ သူမသည် ဘာမှ မပင်ပန်းဘဲ အကူအညီ ရသည်။ ယခု ဆောင်းဦးသီးနှံ ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာသောအခါ တုမုဆိုးမသည် ကိတ်နှစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်လာပြီး လုမိသားစု၏အိမ်သို့ သွားသည်။

သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ဟူရှီသည် ကိတ်နှစ်ထုပ်ကို ယူပြီး ပြန်ပစ်ချသည်။ သူမသည် တုမုဆိုးမကိုပါ မောင်းထုတ်သည်။

ဟူရှီသည် လူကို မောင်းထုတ်ရင်း တုမုဆိုးမကို ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ဆဲသည်။ သူမသည် တုမိသားစု၏မြေကို လုမိသားစုက နောက်ဆိုရင် လာမစိုက်တော့ဘူးဟုလည်း ပြောသည်။

ဟူရှီသည် ဘာကို တွေးနေသည်ကို မသိပေ။ သူမသည် ညီအစ်မ ဆက်ဆံရေးကို မထောက်ထားဘဲ တစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို တစ်ယောက် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။ တုမုဆိုးမကို သူမ အပြင်းအထန် ဆဲဆိုသည်။ တုမုဆိုးမသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ သူမ၏အစ်မကြီးသည် တစ်ကြိမ် ကွာရှင်းခံရပြီးနောက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ယခင်က ဟူရှီ ကွာရှင်းခံရပြီး မိဘအိမ်တွင် အထင်အမြင် သေးခံရသောအခါ တုမိသားစု၏အိမ်သို့ သွားခဲ့ဖူးသည်။ တုမုဆိုးမနှင့် တုလျန်တို့သည် ဟူရှီကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ထိုကတိကို လုံးဝ မေ့သွားကြသည်။ ဟူရှီသည် ထမင်းတစ်နပ်သာ စားခဲ့ရပြီး ညတွင် နေခွင့်မရဘဲ မောင်းထုတ်ခံရသည်။

127 02

ဟူရှီသည် ဒေါသထွက်ပြီး သူမ ယခင်က တုမုဆိုးမကို ချေးခဲ့သောငွေကို ပြန်တောင်းသည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် တုမုဆိုးမသည် ငွေကို မပေးနိုင်ပေ။ သူမ ငြင်းဆိုသည်။ ဟူရှီသည် အရှက်ရပြီး ပြန်သွားသည်။ တုမုဆိုးမသည် သူမ၏လက်စားချေမှုသည် ဤနေရာတွင် ရှိသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် လုကွေ့လီအကြောင်းကို ထုတ်ပြောခဲ့သော်လည်း ဟူရှီ၏ဆဲဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဟူရှီသည် အခြားသူများ အားလုံးကို သူမ မသိကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် သားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ဘယ်သူ လုပ်ချင်သလဲ လုပ်နိုင်ကြောင်း၊ သို့သော် အခြားသူများကို မဆွဲခေါ်ပါနှင့်ဟု ပြောသည်။

ဤစကားသည် လူသုံးဦးကို ဆဲဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ တုမုဆိုးမ၊ နောက်နှစ်ဦးမှာ အဖိုးကြီးလုနှင့် ချွေ့ရှီတို့ဖြစ်သည်။ အစကတည်းက ဆောင်းဦးစိုက်ပျိုးခြင်းကို ချွေ့ရှီက သဘောတူခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြေသြဇာထည့်ခြင်းနှင့် ရေလောင်းခြင်းကို အဖိုးကြီးလုသည် လုမင်ချွမ်းနှင့် သားနှစ်ဦးကို လုပ်ခိုင်းသည်။

တုမုဆိုးမသည် အရှုံးဖြင့် ပြန်သွားသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် ဒေါသထွက်သည်။ တစ်ဦးတည်းသော ပျော်ရွှင်သူမှာ လုကွမ်းရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် မလုပ်ချင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်ပေ။ ယခု သူ့အမေက ပြဿနာရှာသောအခါ သူလည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

ရွာမှလူများအားလုံး ဆောင်းဦးသီးနှံ ရိတ်သိမ်းခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသည်။

သူသည် လယ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အခုတော့ စိုက်ပျိုးစရာမြေ မရှိတော့ဘဲ ရိတ်သိမ်းစရာ သီးနှံလည်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် မြေပြန်ဝယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ပထမအချက်မှာ ငွေမလုံလောက်တော့ပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ သင့်လျော်သောမြေ မရှိပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုအရာကို မြင်သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားပြီး မိန်ရှီကို အိမ်အတွက် မြေဝယ်ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောပြသည်။

ကျိုးကျင်း ပေးခဲ့သော မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေများကို အိမ်က တစ်ပြားမှ မသုံးခဲ့ပေ။ ၎င်းကို သူမအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမည်။ သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် မြေအနည်းငယ် ဝယ်ပေးချင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့တွင် ကိုယ်ပိုင်ငွေ လျံ ၄၀-၅၀ ခန့် ရှိသည်။ ယခင်က သူမသည် ပန်းထိုးထုတ်ကုန်ငယ်များကို ရောင်းပြီး ငွေအချို့ ရခဲ့သည်။ ငွေလျံ ၁၀၀ နီးပါး စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြေအများကြီး မဝယ်နိုင်သော်လည်း မြေ ၅-၆ ဧကတော့ ဝယ်နိုင်သည်။

သို့သော် မိန်ရှီက ငြင်းဆိုသည်။ မိန်ရှီသည် အိမ်အတွက် မြေဝယ်ခြင်းသည် နောက်ပိုင်းကိစ္စ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ အိမ်၏ကိုယ်ပိုင်ငွေကိုသာ သုံးမည်ဖြစ်ပြီး သမီး၏ငွေကို မသုံးဟု ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ကြံရွယ်သည်။ မိန်ရှီက ပြောသည်။ “မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေက သူ့ရဲ့အင်အားပဲ။ နင့်အဖွားရဲ့ရွာက ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လက်ထပ်ရင် သူ့မိဘတွေက တစ်သက်လုံး သုံးဖို့ လုံလောက်တဲ့ငွေကို ပေးရတယ်။ ဒါမှ သူ ခင်ပွန်းအိမ်မှာ ယုံကြည်မှုရှိရှိ နေနိုင်မယ်။ ငါတို့မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့မိသားစု မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကိုတော့ မသုံးနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျင်းက အခု အလုပ်မလုပ်သေးဘူး။ သူ ငွေတွေ အများကြီး သုံးထားတယ်။ နင်တို့ရဲ့ဘဝက ရှည်လျားတယ်။ ငွေများများ ထားထားရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ လွယ်ကူလိမ့်မယ်”

ပြောပြီးနောက် မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဇနီးသည် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်လို နေထိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိပညာအချို့ကို ပေးသည်။ ဤအချိန်အတွင်း မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ဘဝလမ်းကြောင်းတွင် အမှားများ နည်းပါးစေရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို မကြာခဏ ပြောပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို မစည်းရုံးနိုင်သောကြောင့် ဤစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဆောင်းဦးသီးနှံရိတ်သိမ်းခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ ရွာသည် လှိုင်းကြီး လေထန်သည့်ပုံစံသို့ ပြန်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဒုတိယမိသားစုသည် ပို၍ အလုပ်များလာသည်။

မကြာမီ မင်္ဂလာရက် ရောက်ရှိလာတော့မည်။ ရက်စွဲသည် တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် နီးကပ်လာသည်။ သို့သော် အလုပ်များ မပြီးဆုံးသေးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤရက်များတွင် မိန်ရှီသည် ခေါင်းမပါသောပျံပွားကဲ့သို့ အလုပ်များနေသည်။ သူမသည် အချို့ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ကြည့်သည်။

သမီးကို လက်ထပ်ပေးရမည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် သူမ ကျရောက်နေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် စည်းရုံးသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်သည် အဓိကနေ့ဖြစ်သည်။ ယခင်တစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့၏ ပရိဘောဂများကို ကျိုးမိသားစု၏အိမ်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီ။ မိန်ရှီ ဖိတ်ခေါ်ထားသော ဆွေမျိုးများလည်း လုကျောင်းယွဲ့အတွက် အိပ်ရာခင်းရန် အတူတကွ သွားကြသည်။ ဝူလန်နှင့် လုလန်တို့ကိုလည်း အတူ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့သည် အိပ်ရာစောင့်ကလေးများအဖြစ် ညတစ်ညလုံး သတို့သမီးအခန်းတွင် အိပ်ရမည်။

127 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းနှင့် ရက် ၁၅၀ နီးပါး မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သတို့သမီးသည် လက်မထပ်မီ ခင်ပွန်းလောင်းနှင့် မတွေ့ရပေ။ မိန်ရှီသည် ဤကိစ္စကို အထူး အလေးထားသည်။ အရင်က ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။ မင်္ဂလာရက် နီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ရာသီဥတုသည် အေးစပြုနေပြီ။ ညနေတွင် မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ရေနွေးကို အထူးပြင်ဆင်ပေးသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဆံပင်ခြောက်အောင် လုပ်နေသည်။ မိန်ရှီသည် ရုတ်တရက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။

မိန်ရှီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏အမေ ဘာလုပ်ရန် လာသည်ကို နားလည်သွားသည်။

သူမ ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူမ၏အမေသည် စာအုပ်ငယ်လေးကို သူမကို ပေးပြီး ပြောသည်။ “ဒါကို ဖတ်ကြည့်။ ဘာမှ မသိဘဲ မနေနဲ့။ နားမလည်တာ ရှိရင် မနက်ဖြန် မေးလို့ရတယ်”

သူမသည် သူမ ယခင်ဘဝက လက်ထပ်စဉ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဘဝတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် တုလျန်မဟုတ်တော့ဘဲ သူမနှင့် ချစ်ကျွမ်းဝင်သော ကျိုးကျင်း ဖြစ်သည်။

ပြောပြီးနောက် မိန်ရှီသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

******

128 01

အခန်း 128 နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူက ခြေဆေးရေ ခပ်ပေးမှာလဲ။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင်လည်း သူမ လက်မထပ်မီ တစ်ညအလိုတွင် သူမ၏အမေသည် ဤစာအုပ်ငယ်ကို ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ဘာမှ မသိဘဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် အမြန်ကြည့်ပြီး ပိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏အမေသည် သူမ ဖတ်ခဲ့လားဟု မေးသောအခါ သူမသည် ခေါင်းသာ ညိတ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှ သူမ၏အဖွားက သူမ၏အမေကို ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏အမေက သူမကို ပြန်ပေးသည်ကို သိခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ဝါဖန့်နေသော ဤစာအုပ်ငယ်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမအမေ၏ပုံစံကို သတိရပြီး ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

ပြင်ပတွင် လရောင်သည် ငြိမ်သက်စွာ ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်ပြီး လကို ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ယခင်ဘဝက လက်မထပ်မီ မလုံမခြုံ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤဘဝတွင် သူမ၏စိတ်သည် ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် ယခု ဘာလုပ်နေသည်ကို သူမ မသိပေ။ သူမကဲ့သို့ပင် မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်နေမည်လား။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျိုးကျင်း၏အိမ်၊ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် မီးများ ထိန်လင်းနေသည်။ အိမ်ခန်းတွင် စားပွဲဝိုင်းကြီးနှစ်လုံး ရှိပြီး ထိုင်နေသူများအားလုံးသည် ကျိုးကျင်း၏ လောင်းကစားရုံမှ ညီအစ်ကိုများနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူများသည် ရင်းနှီးသောသူများဖြစ်သည်။ နေမဝင်မီကတည်းက စတင်၍ နှစ်နာရီကြာအောင် စကားပြောရင်း၊ ရယ်မောရင်း သောက်နေကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် လူအများအပြား သောက်စားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုင်နေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါရင်း ပြုံးသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ပြီး ပြောသည်။ “အခု မင်းလည်း လက်ထပ်တော့မယ်။ ပထမဆုံးအချက်က ယွဲ့အာကို မကောင်းရင် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤအချိန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန်မူးနေသည်။ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများသည် ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် သောက်စား အတွေ့အကြုံများသောကြောင့် သတိရှိနေသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူသည် ဤစကားကို ကျိုးကျင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပထမတွင် ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ယခုတော့ သူသည် ခေါင်းညိတ်ရန်ပင် ပျင်းရိနေပြီ။

“ဟေး၊ ငါ ပြောတာ မင်း မကြားဘူးလား” ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို အာရုံမစိုက်ကြောင်း သိသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် မူးသေးပုံ မပေါ်ပေ။

ဘေးတွင် အခြားသူများနှင့် သောက်နေသော ကော်တန့်သည် သူ၏စက္ကူယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ အစ်ကိုမိန်၊ မင်း ဒီစကားကို အစ်ကိုကျင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့နားထဲမှာ နားလည်ပြီးပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကျင်းက ဘယ်သူလဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိန်းမတွေနဲ့ မနီးစပ်ဘူး။ အခု လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုရင် သူက အိမ်ထောင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်မှာပါ”

ယခင်က ကော်တန့်တို့သည် ဟန်အစ်ကိုဟု ခေါ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးကျင်းသည် နာမည်ပြောင်းသောအခါ ကျိုးအစ်ကိုဟု ခေါ်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲသောကြောင့် အစ်ကိုကျင်းဟု ခေါ်ကြသည်။

ကော်တန့်သည် စက္ကူပန်ကာကို သူ့လက်ထဲ ရိုက်ခတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကျင်း၊ မင်းက လူပျိုစစ်စစ်လို့ ပြောတယ်။ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဦးညမှာ နေရာ ရှာမတွေ့မှာကို စိုးရိမ်တာလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မမူးသေးသော လူအချို့သည် ကြည့်လာကြသည်။

ကော်တန့် ဤသို့ပြောခြင်းသည် အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိသည်။ ယခင်က လေ့လျူထုံ လက်ထပ်သောအခါ သူတို့သည်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ အတူတူ သောက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သတို့သမီးကို သွားခေါ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် လေ့လျူထုံကို ထပ်၍ သောက်ခိုင်းပြီး ထွက်သွားကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လေ့လျူထုံသည် မျက်နှာပျက်နေသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးသောအခါ သူ ဘာမှ မပြောပေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ သူတို့သည် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သို့သော် လေ့လျူထုံသည် ကြောင်ခြစ်ခံထားရသောပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်သူမှ မမေးတော့သော်လည်း သူသည် လူတွေအနီးသို့ သွားပြီး တစ်ခုခုကို ပြောပြချင်နေသည်။ လူတိုင်းသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

128 02

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ လေ့လျူထုံသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

မင်္ဂလာဦးညတွင် သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူသည် မျက်လုံးများ မှားယွင်းသည်ဖြစ်စေ၊ အတွေ့အကြုံ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ထိုညတွင်သာမက ဤရက်များတွင်လည်း သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ညတိုင်း သူနှင့်သူ့ဇနီးသည် အခန်းထဲတွင် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် အလွန် နာကျင်ကြသောကြောင့် အပြီးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နောက်တစ်နေ့တွင် ထပ်မံ ကြိုးစားရသည်။

မကြာသေးမီက သူ၏ဇနီးသည် သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ လေ့လျူထုံသည် နှေးကွေးသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးဟု သံသယ ရှိနေကြောင်း နားလည်သည်။

လောင်းကစားရုံမှ လူများနှင့် စကားပြောစဉ် ကြားဖူးသော ရယ်စရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းများကို စဉ်းစားသောအခါ လေ့လျူထုံသည် သူသည် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်း မှားနေသည်ဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရက်များတွင် သူသည် အလွန် စိတ်ပူနေသော်လည်း သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုက်ရိုက် မပြောဝံ့ပေ။

ဤဇာတ်လမ်း ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ လူတိုင်းသည် ရယ်မောကြသည်။ သို့သော် လေ့လျူထုံသည် အချို့သောသူများ၏ အကြံပေးချက်များဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။ အရသာကို ခံစားရသောအခါ သူသည် ဤပြောင်လှောင်မှုများကို စိတ်ထဲ မထားတော့ဘဲ သူတို့သည် သူ့ကို မနာလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကျင်း၊ လေ့လျူထုံလိုမျိုး ဟာသ မလုပ်မိစေနဲ့နော်”

ကျိုးကျင်း၏မျက်နှာသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူသည် ရယ်မောပြီး ဆဲဆိုပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူ ဘာမှ မပြောပေ။

ကော်တန့်သည် ဤအရာကို မြင်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောပြီး သူ၏အိတ်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်အချို့ကို ထုတ်ပြီး ကျိုးကျင်း၏ရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတာ။ အစ်ကိုကျင်း၊ မင်း ပြီးရင် ငါ့ကို ပြန်ပေးနော်” သူသည် ညစ်ပတ်စွာ ပြုံးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိန်းကလေးများ၏ရှေ့တွင် သူ ပြသသော ယဉ်ကျေးသောပုံစံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် လေ့လျူထုံ၏ ဟာသကို မသိသောကြောင့် သူ ဘာမှန်းမသိပေ။ ကော်တန့်သည် စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တစ်အုပ်ကို ယူသည်။

“ဒါ ဘာတွေလဲ”

သူသည် တစ်ချက်လှန်ကြည့်ပြီး အော်သည်။ “ဖူး... ဖူး...” သူသည် စာအုပ်ကို ကျိုးကျင်း၏ခြေထောက်ပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဝိုင်ခွက်ကို အမြန်ယူလိုက်သော်လည်း လူတိုင်းသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

ကော်တန့်သည် လူမိုက် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လာပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုမိန်၊ မင်းကလူပျိုလေး ဖြစ်နေတာပဲ။ မင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်တယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ “ငါ မူးနေပြီ။ သွားအိပ်တော့မယ်”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ထွက်သွားသည်။ သူ့နောက်ကွယ်တွင် ပြင်းထန်သော ရယ်မောသံများ ရှိနေသည်။

ကျိုးကျင်းလည်း ထရပ်သည်။ “ငါလည်း မူးနေပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ထရမယ်။ ငါ သွားအိပ်တော့မယ်။ မင်းတို့ ဆက်သောက်ကြ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ရှင်းဖို့ ကျန်ခဲ့နော်”

ကျိုးကျင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှ လူတိုင်းသည် စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်အချို့ ပျောက်သွားသည်ကို တွေ့ကြသည်။ နောက်ထပ် ရယ်မောသံများ ပေါ်လာသည်။

နံနက်အစောကြီးတွင် ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်သည် အလုပ်များနေပြီ။

ယနေ့တွင် ကျိုးမိသားစုသည် ဧည့်ခံပွဲလုပ်သကဲ့သို့ ဒုတိယမိသားစုလည်း လုပ်သည်။ နေ့လယ်စာမှစတင်သော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စောစော ထသော်လည်း မိန်ရှီသည် သူမကို မထခိုင်းဘဲ မနက်စာကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ကျွေးပြီး ပြန်အိပ်ရန် ပြောသည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် ပင်ပန်းရလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်အိပ်လိုက်သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ လူအများအပြား ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

128 03

အများစုမှာ ရွာမှ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည်။ လုဦးလေးကြီး (အဖိုးလုနဲ့ညီအစ်ကို)နှင့် လုဦးလေးငယ်တို့၏မိသားစုမှ လူများလည်း ရောက်နေသည်။ အမျိုးသားများသည် လုမင်ဟိုင်နှင့်အတူ စားပွဲများ ရှာပြီး စားပွဲများ ပြင်ကြသည်။ အမျိုးသမီးများသည် နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောပြီး လှီးကြသည်။ ကလေးများလည်း အများအပြား ရှိသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ ခြံထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူကြီးများက သူတို့ကို ဆူသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။

ကွေ့အယ်သည် အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီ၏စကားကို ပြောပြသည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ မဆင်းရ။ ရွာ၏ဓလေ့အရ သတို့သမီးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသည့်အခါမှသာ ခြေထောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချခွင့်ရှိသည်။

ကွေ့အယ်သည် သွားပြောရန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းထဲသို့ လူအများအပြား ဝင်လာသည်။

သူတို့သည် အမျိုးသမီးများ အားလုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏အဖွား၊ အဒေါ်၊ မရီးနှစ်ဦးနှင့် ဦးလေးကြီးနှင့် ဦးလေးငယ်တို့၏ ညီအစ်မများနှင့် ညီမများလည်း ရောက်နေသည်။ အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာများဖြင့် ပြုံးနေကြသည်။

လူတိုင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ခဏတာ ဝိုင်းရံပြီး စကားပြောကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံးသည် ထွက်သွားကြပြီး အဖွား လျူရှီတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်က ငါ့ကို ပြောတယ်။ အဲဒီ ကျိုးကျင်းက ကောင်းတဲ့လူပါ။ အားလုံးက သူ့ကို သိကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်း ခက်ခဲရင်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး... ငါတို့ရဲ့ ယွဲ့အာက အခု အကြီးကြီး ဖြစ်နေပြီ။ လက်ထပ်တော့မယ်...” ပြောရင်း လျူရှီသည် မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ ပျော်ရွှင်မှု၏ မျက်ရည်များနှင့် မခွဲနိုင်ခြင်း၏ မျက်ရည်များဖြစ်သည်။

သမီးသည် လက်ထပ်ပြီးလျှင် သူစိမ်းမိသားစု၏လူ ဖြစ်သွားပြီ။

“အဖွား...” လုကျောင်းယွဲ့သည် လျူရှီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ “နောက်ဆိုရင် ယွဲ့အာ အဖွားကို အမြဲတမ်း လာတွေ့မယ်။ အရင်လိုပဲ”

လျူရှီသည် ပိတ်စဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ မပြောတော့ဘူး။ ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာအတွက် ကောင်းတဲ့နေ့။ ငါ့ရဲ့အမှားပဲ။ ဒီလိုမျိုး စကားတွေ ပြောမိလို့” သူမသည် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ စတုဂံပုံအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ပေးသည်။ “ဒါက အဖွား ပေးတဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့။ ယူထားလိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ယခင်က မိန်မိသားစု၏ ပြဿနာများကို စဉ်းစားပြီး မလိုချင်ပေ။ လျူရှီသည် သူမကို ဆူသည်။ “ကလေး၊ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိပါစေနဲ့။ အဖွားရဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကို ဘယ်လို သုံးရမယ်ဆိုတာ အဖွား သိတယ်။ နင့်အမေ လက်ထပ်တဲ့အခါ အဖွားက သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်ငွေ ပေးခဲ့တယ်။ ငါတို့မိသားစုမှာ နင်က တစ်ဦးတည်းသော မြေးမလေးပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးရင်တောင် နင့်ကိုတော့ ပေးရမယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ငွေရှိခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ခံလိုက်သည်။

လျူရှီသည် သူမကို ဇနီးသည် တစ်ယောက်၊ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရန်အတွက် အသိပညာ အချို့ကို ပြောပြသည်။ ဤသို့ ပြောရင်း နေ့လယ် ရောက်လာသည်။ ပြင်ပတွင် နေ့လယ်စာ စတင်စားနေကြသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင်သာ ရှိနေရသည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ရန် ကူညီပေးသည်။

မင်္ဂလာဝတ်စုံသည် အနီရောင် ဖြစ်သည်။ လည်ပင်း၊ လက်နှင့် စကတ်တွင် ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ကို ထိုးထားသည်။ ဤမင်္ဂလာဝတ်စုံကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်တိုင် ထိုးခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် စေ့စပ်ပြီးနောက် သူမသည် လအနည်းငယ်ကြာအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံသည် မနက်ခင်း ကောင်းကင်ကဲ့သို့ပင်။ ခါးတွင် လှပသောငှက်နှစ်ကောင်ကို ထိုးထားသော ခါးပတ်ကျယ်သည် သူမ၏ခါးကို ပို၍ သေးသွယ်စေသည်။ ချစ်စရာကောင်းသောပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ဆံပင်ကို ဖြန့်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ သူမသည် ကြေးမုံကို ကြည့်နေသည်။

“အရမ်းလှတယ်” မိန်ရှီသည် ချစ်ခင်စွာဖြင့် သူမ၏သမီး၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်သည်။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လျူရှီသည် ပြုံးသည်။ “နင့်အမေက ပန်းထိုးမတတ်ဘူး။ သူ လက်ထပ်တဲ့အခါ ဝတ်စုံကို အဖွားက ထိုးပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ သမီးက အမေထက် ပိုတော်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ကျောင်းယွဲ့က အရမ်းတော်တာပဲ။ အရင်လိုဆိုရင်...” လျူရှီသည် ရပ်သွားသည်။

မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း စကားကို ဆက်ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒါကိုပြောတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ။ အခုထိ ကျွန်မကို နောက်နေတုန်းလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျူရှီသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို မေ့လျော့ပြီး ရယ်မောသည်။

128 04

လုကျောင်းယွဲ့၏ အစ်ကိုငယ်၏ဇနီးဖြစ်သူ ချီရှီသည် ဝင်လာသည်။

သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ဦးလေးကြီးသားရဲ့ဇနီးဖြစ်သည်။ မိဘများ အသက်ရှင်နေသေးပြီး၊ ခင်ပွန်းဇနီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ သားသမီးလည်း နှစ်ယောက်လုံး ရှိသည်။ သူမကို အင်အားပြည့်ဝသော မိန်းမဟု ခေါ်ကြသည်။ ရွာသားများသည် ဤအရာကို ယုံကြည်ကြသည်။ အင်အားပြည့်ဝသော မိန်းမတစ်ယောက်က ဆံပင်ဖီးပေးပါက လက်ထပ်မည့် မိန်းကလေးသည်လည်း အင်အားပြည့်ဝသောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သမီးရှိသော မိသားစုများသည် သူတို့၏သမီးအတွက် ဤအရာကို လုပ်ပေးရန် အင်အားပြည့်ဝသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ခေါ်ကြသည်။

ချီရှီသည် ပထမဆုံးအိုးထဲတွင် လက်ကို ဆေးကြောပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ပြီး ထိုင်သည်။

သူမသည် ပထမဆုံး ရေနွေးဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာကို သန့်စင်ပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ အနီရောင်ချည်ကို ထုတ်သည်။ ချည်၏အစွန်းနှစ်ခုကို ချည်နှောင်ပြီး ကတ်ကြေးပုံစံဖြင့် ဖြတ်သည်။ ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချည်ကို တင်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်နှာ၏အပေါ်၊ အလယ်နှင့်အောက်ပိုင်းတို့တွင် သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး အော်သည်။ “အပေါ်မှာကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့်မိဘများကို လေးစားပါစေ။ အလယ်မှာ ခင်ပွန်းဇနီး ပျော်ရွှင်ပါစေ။ အောက်မှာ သားသမီးများစွာ ရပါစေ”

သူမသည် မျက်နှာ၏ဘယ်၊ အလယ်နှင့်ညာတွင် သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး အော်သည်။ “ဘယ်မှာ သားရတနာများရပါစေ။ အလယ်မှာ ချွေတာပြီး အိမ်ထောင်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်ပါစေ။ ညာမှာ ဆံပင်ဖြူတဲ့အထိ အတူနေနိုင်ပါစေ”

ထို့နောက် သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်ချည်ကို လှည့်သည်။

ချီရှီ၏လက်ရာသည် ကောင်းမွန်သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် နာကျင်မှုပင် မခံစားရခင် အပြီးသတ်သည်။ ထို့နောက် ချီရှီသည် အိပ်ရာစားပွဲပေါ်မှ သင်တုန်းကို ယူပြီး သူမ၏နားရွက်နားတွင် နှစ်ကြိမ် ပြုပြင်ပေးသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဆံပင်ဖီးသည်။ ချီရှီသည် သစ်သားဘီးကို ယူပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ခေါင်းပေါ်မှ စတင်ဖီးသည်။ ဖီးရင်း သူမသည် သီချင်းဆိုသည်။

“တစ်ကြိမ် ဖီးလိုက်၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပူရတော့ဘူး။

နှစ်ကြိမ် ဖီးလိုက်၊ နာမကျန်း မရှိတော့ဘူး။

သုံးကြိမ် ဖီးလိုက်၊ သားသမီးများနှင့် အသက်ရှည်မယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဖီးလိုက်၊ ခင်ပွန်းဇနီး ပျော်ရွှင်မယ်။

နှစ်ကြိမ် ဖီးလိုက်၊ အတူတူ ပျံသန်းမယ်။

သုံးကြိမ် ဖီးလိုက်၊ နှလုံးသားချင်း တူညီမယ်။

အစနှင့်အဆုံး၊ ချမ်းသာပြီး ဂုဏ်ရှိမယ်”

မိန်ရှီနှင့် လျူရှီသည် မျက်ရည်များ ကျလာကြသည်။ ချီရှီသည် ဆံပင်ဖီးပြီးနောက် ပြုံးရယ်ရင်း သူတို့ကို နှစ်သိမ့်သည်။ ထို့နောက်မှ သူတို့သည် ပြန်ပြုံးနိုင်ကြသည်။

ဆံပင်ဖီးပြီးနောက် ပြင်ဆင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုပ်ရည်လှသောကြောင့် ချီရှီသည် သူမကို အလှပြင်ပစ္စည်းများ အများကြီး မလိမ်းပေးပေ။ သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေး လိမ်းပြီး မျက်ခုံးကို ရေးပေးသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းနီ လိမ်းပေးသည်။

“တော်ပြီ။ နင့်အစ်ကိုငယ်ရဲ့ဇနီးက ဒီလောက်ပဲ တော်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ယွဲ့အာက လှတယ်ဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေ မလိုပါဘူး”

မိန်ရှီသည် ပိုက်ဆံအိတ်အနီကို ထုတ်ပြီး ပေးသည်။ ချီရှီသည် နှစ်ကြိမ် တွန်းလှန်ပြီးနောက် လက်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရွာ၏ဓလေ့ဖြစ်သောကြောင့် ဆံပင်ဖီးပေးရန် အင်အားပြည့်ဝသောမိန်းမကို ဖိတ်ပါက ပိုက်ဆံအိတ်အနီ ပေးရသည်။

ဤအချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်နေပြီ။

ပြင်ပတွင် မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် ဗုံသံများ ကြားနေရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ မရီးဖြစ်သူ ချီရှီသည် ပြုံးရယ်ပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

“သတို့သား သတို့သမီးကို ခေါ်ဖို့ ရောက်လာပြီ။ ယွဲ့အာ၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”

“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ” မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ထိုင်စေပြီး ခေါင်းစည်းအနီကို ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ပေးသည်။

ဒုတိယမိသားစု၏ခြံရှေ့တွင် ဆူညံနေသည်။

မီးရှူးမီးပန်းများ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲပြီးသွားပြီ။ ကျိုးကျင်းသည် ယနေ့သူနှင့်အတူလာသော သူများနှင့်အတူ ပိုက်ဆံအိတ်အနီများကို အထဲသို့ ပေးလိုက်သော်လည်း တံခါးကို မဖွင့်ပေးသေးပေ။

128 05

တံခါးနောက်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးတွင် လုကွမ်းကျိ၊ ဝူလန်၊ လျိုလန်နှင့် အခြားဆွေမျိုးများ ရပ်နေသည်။

“မရဘူး၊ မရဘူး၊ ပိုက်ဆံအိတ်အနီ ပေးရုံနဲ့ တံခါး မဖွင့်ပေးနိုင်ဘူး။ ငါ မင်းကို မေးခွန်းအချို့ မေးမယ်။ မင်းရဲ့အဖြေက ငါတို့ကို ကျေနပ်စေရင်မှ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်” မိန်ကျွမ်းယီသည် တံခါးကိုဖြတ်ပြီး ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် စိတ်ရှုပ်နေသော်လည်း “ကောင်းပြီ” ဟု ဖြေသည်။

“နောက်ဆိုရင် အိမ်ရဲ့ငွေကို ဘယ်သူ ထိန်းသိမ်းမှာလဲ”

“ဘယ်သူ ထိန်းသိမ်းမှာလဲ။ ဘယ်သူ ထိန်းသိမ်းမှာလဲ” ဘေးမှ လူများက အော်ကြသည်။

ပြင်ပတွင် ဟူစန်းသည် ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “ဒီမိန်ညီလေးက အရမ်း မြန်တာပဲ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားပြီ”

ဘေးမှ ကော်တန့်တို့သည် ပြုံးပြီး ကျိုးကျင်း ဘယ်လိုဖြေမည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကျိုးကျင်းသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး ပြောသည်။ “ယွဲ့အာက ထိန်းသိမ်းမှာ”

“ယွဲ့အာက မင်းရဲ့ ဘယ်သူလဲ”

“ယွဲ့အာက ကျွန်တော့်ဇနီး”

“ဇနီးပဲ ဇနီးလို့ ပြော။ ဘာလို့ နာမည် ခေါ်တာလဲ” တံခါးနောက်က ကောင်းသောစိတ်ရှိသော ရွာသားတစ်ဦးက ပြောသည်။

“ဇနီးက ထိန်းသိမ်းမှာ”

“အသံက အရမ်းသေးတယ်၊ မကြားရဘူး”

“နောက်ဆိုရင် ငွေကို ဇနီးက ထိန်းသိမ်းမှာ”

အတွင်းတွင် ရယ်မောသံများ ရှိနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ထပ်မေးသည်။ “နောက်ဆိုရင် အိမ်အလုပ်ကို ဘယ်သူ လုပ်မှာလဲ”

“ကျွန်တော် လုပ်မယ်” ကျိုးကျင်းသည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။

“နောက်ဆိုရင် ထမင်းကို ဘယ်သူ ချက်မှာလဲ”

“ကျွန်တော် ချက်မယ်”

“နောက်ဆိုရင် ခြေဆေးရေကို ဘယ်သူ ခပ်ပေးမှာလဲ”

“ကျွန်တော် ခပ်ပေးမယ်”

အခန်းထဲတွင် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ မိန်ရှီသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့။ အားလုံးက အရွယ်ရောက်နေပြီ။ ကလေးတွေလိုပဲ”

ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်သည်။ “သမီးမထွက်ခွာခင်မှာ ယောက္ခမက သမက်ကို စိတ်ပူနေပြီ”

မိန်ရှီသည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။ “ယောက္ခမက မင်းအတွက် တောင်းပန်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့က မင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်”

“ဒါဆို အမြန် တံခါးဖွင့်ပေး”

စကားပြီးသည်နှင့် တံခါးကို အတွင်းမှ ဖွင့်လိုက်သည်။ ပြင်ပမှ လူများသည် ခြံထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

++++++