အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း 129

မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲနေသော အသံများကြားတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းယီ၏ ကျောပေါ်တွင် ထမ်းပိုးခံလိုက်ရသည်။ တာ့ရှီရွာတွင် ငိုရသော ဓလေ့မရှိပေ။ သတို့သမီးသည် လှပပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လက်ထပ်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်သောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို သိသော်လည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

သူမ၏အမေသည် ငိုသံဖြင့် ပြောသည်။ “ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနော်...”

“ဘာလို့ ငိုတာလဲ။ ကလေးက အနီးအနားမှာပဲ လက်ထပ်တာကို” သူမ၏အဖွားက ပြောသည်။

ဝိုးတိုးဝါးတားဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြံမှ ထွက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။ နားထဲတွင် ဆူညံသံများနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများ၏ အသံများ ရှိနေသည်။ လက်နှစ်ဖက်က သူမ၏လက်များကို ကိုင်ပြီး သူမသည် လှည်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

“သတို့သမီး ထိုင်ပါ၊ လှည်းကို ရွှေ့ပါ”

နောက်ထပ် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသည်။ လှည်းသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ရှေ့သို့ ရွေ့သွားသည်။

ယနေ့ လုကျောင်းယွဲ့ လက်ထပ်သည်ကို သိသောကြောင့် အချို့သော အကြောင်းအရာများကြောင့် တုလျန်သည် လုကွေ့လီနှင့်အတူ တာ့ရှီရွာသို့ အထူးလာခဲ့သည်။

ယခင်က တုမုဆိုးမသည် လုမိသားစုသို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး ဆူညံခဲ့သည်။ သို့သော် အစ်မသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ဟူရှီသည် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ ချွေ့ရှီသည် သမီးကို ပြန်တွေ့သောအခါ သနားကြင်နာသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။

တုလျန်သည် လုမိသားစုသို့ ရောက်လာပြီးမှ သူတို့သည် ဒုတိယမိသားစုနှင့် ပြဿနာရှိကြောင်း သိသည်။ ဒုတိယမိသားစု၏သမီး လက်ထပ်သော်လည်း အဖိုးကြီးလုနှင့် သူ၏ဇနီးနှင့် ဦးလေးကြီးမိသားစုကို မဖိတ်ကြားခဲ့ပေ။ တုလျန်သည် စိတ်ထဲတွင် မနှစ်မြို့မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤလူများသည် အခြားသူများအားလုံးကို မုန်းတီးစေသော ဘယ်လိုလူများလဲ။

လတ်ဆတ်သောလေရှူရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တုလျန်သည် ခြံပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

အနီးအနားမှ ဆူညံသံများသည် သူ့ကို စိတ်ရှုပ်စေသည်။ သူသည် သတိမထားဘဲ ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ သတို့သမီးကို လာခေါ်သည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ထိုလူသည် အရေပြားမည်းပြီး ကြံ့ခိုင်သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုံးဝ မဆိုင်ပေ။

ပန်းလေးသည် နွားချေးပေါ်တွင် ပွင့်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။

ထိုပန်းလေးသည် သူနှင့်သာ သင့်တော်သည်။

တုလျန်၏စိတ်ထဲတွင် ဤစိတ်ကူးများသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်က ဘဝ၏ အခက်အခဲများကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ယခုအခါ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများ ရှိနေသည်။ ဤလူသည် သူ့ထက် ငွေပိုရှိရုံသာ ဖြစ်သည်။

တုလျန်သည် လုကွေ့လီကို လက်ထပ်သောအခါ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူစေရန်အတွက် မြင်းလှည်းတစ်စီးသာ ငှားခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းလှည်းကို မငှားခဲ့ပေ။ သူ မငှားနိုင်သောကြောင့် မဟုတ်။ သူ တောင်းဆိုပါက သူ့အမေသည် ပိုက်ဆံပေးမည်။ သို့သော် ရွာတွင် လူအများစုသည် နွားလှည်း သို့မဟုတ် လှည်းကိုသာ သုံးကြသည်။ မြင်းလှည်းသည် အလွန်ကောင်းသည်။ မြို့မှလူများသာ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ပြုလုပ်ကြသည်။

တုလျန်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခေါင်းစည်းဝတ်ထားသော လုကျောင်းယွဲ့ကို မြင်သည်။ သူမကို ပန်းလှည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားရန် ကြံရွယ်သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိသည်။

129 02

“တု... ခဲအို...” လုကျောက်ရှင်းသည် နီရဲနေသောမျက်နှာဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။

တုလျန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမကို ကျော်သွားကာ ဦးလေးကြီးတို့၏အိမ်သို့ သွားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့မြင့်မားတဲ့ပုံရိပ်က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပျောက်ကွယ် သွားတဲ့အထိ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ပန်းလှည်းသည် ရွာပတ်ပတ်လည်ကို သုံးကြိမ် ပတ်ပြီးမှ ကျိုးမိသားစု၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သတို့သမီးအခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းစည်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး အမျိုးသားများက သူ့ကို အရက်သောက်ရန် ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

“သူတို့က ရူးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က နောက်ပြောင်ရတာကို ကြိုက်တယ်” ကျိုးလော့မေသည် ပြုံးသည်။ ယနေ့ သူမမောင်လေး၏ မင်္ဂလာဆောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်နေသည်။ လီရွှေချန်လည်း ယနေ့ ရောက်နေပြီး အပြင်မှာ အရက်သောက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ခေါင်းခါသည်။

ဤအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးမှ ဝင်လာသည်။ သူမသည် အနီရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လှပသောသူ ဖြစ်သည်ကို သိသာသည်။

“အမေ” ကျိုးလော့မေသည် သူမကို ခေါ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါက ယွဲ့အာပါ” သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကို လုကျောင်းယွဲ့ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျွမ်းရှီဖြစ်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို မဝအောင် ကြည့်နေသည်။

“ကောင်းတဲ့ကလေးလေး၊ နောက်ဆိုရင် ကျင်းနဲ့ ကောင်းကောင်းနေနော်။ ကျင်းက ခက်ခဲခဲ့တာ။ နောက်ဆိုရင် သူ့ကို ပိုပြီး သနားပေးနော်...” ကျွမ်းရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောသည်။

ကျိုးလော့မေသည် ဆူသည်။ “အမေ၊ ဘာလို့ ဒါတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ မလာသင့်ဘူး။ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဦး လက်ဖက်ရည်တိုက်တဲ့အခါမှ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမ တွေ့ရမှာ”

ကျွမ်းရှီသည် ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ “ငါ နည်းနည်း အလျင်စလို ဖြစ်သွားတယ်။ မနက်ဖြန် လက်ဖက်ရည် တိုက်တဲ့အခါမှ တွေ့မယ်၊ မနက်ဖြန် လက်ဖက်ရည်တိုက်တဲ့အခါမှ တွေ့မယ်...”

မကြာမီ ကျွမ်းရှီသည် ထွက်သွားသည်။

ကျိုးလော့မေသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောတော့ပေ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကောင်းကောင်း ထိုင်ပြီး သူမအတွက် စားစရာအချို့ ယူလာရန် ပြောသည်။

ဤအချိန်တွင် အပြင်တွင် မှောင်နေပြီ။ ခြံထဲတွင် အလွန်ဆူညံနေသည်။ သတို့သမီးအခန်း ထဲတွင် ထိုင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့ပင် ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်။

စားစရာအချို့ကို စားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ မိတ်ကပ်များကို ဆေးကြောသည်။ ထို့နောက် အနီရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်သည်။

ဤညဝတ်အင်္ကျီကိုလည်း သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်ခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် တောင်ပိုင်းမှ သူမအတွက် အဝတ်စကို ယူလာပေးခဲ့သည်။ အဝတ်စသည် ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့သည်။ ဝတ်ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။ ညဝတ်အင်္ကျီဆိုသည်မှာ အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီ၊ နှင့် အပြင်အင်္ကျီပါသော ဝတ်စုံဖြစ်သည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ချင်လာသည်။ သူမသည် အိပ်ရာစားပွဲပေါ်တွင် လက်တင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားမှ သူမ လန့်နိုးလာသည်။

ကျိုးကျင်း ရောက်လာပြီ။

သူသည် အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ မျက်လုံးများသည် ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်နေသော်လည်း လမ်းလျှောက်သည်မှာ တည်ငြိမ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရက်နံ့များ ရှိနေသည်။ သူသည် အပြင်တွင် အများကြီး သောက်ခဲ့သည်ကို သိသာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ သူ့ကို အိပ်ရာနားသို့ ခေါ်လာပြီး ထိုင်စေသည်။

“ရှင် အခြေအနေ မကောင်းဘူးလား။ အမူးပြေဖို့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ချက်ပေးရမလား”

129 03

“မလိုဘူး” ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းခါပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲသည်။ “ငါ အဆင်ပြေတယ်။ မင်း ထိုင်နေ။ ငါ သွားဆေးပြီး လာခဲ့မယ်”

အိမ်ဆောက်စဉ်က ကျိုးကျင်းသည် အရှေ့ဘက်ခြမ်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်းကို အိမ်ဆောက်လုပ်သားများကို ထပ်ဆောက်ခိုင်းသည်။ အတွင်းတွင် မီးဖိုနှင့် ရေအိုးတစ်အိုးရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ ရေချိုးအိုးနှင့် အိမ်သာခွက်ကိုလည်း ထားသည်။ ၎င်းကို ရေချိုးခန်းအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် အပြင်သို့ မထွက်ဘဲ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

အတွင်းမှ ရေအသံများ ထွက်လာသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

လက်ထပ်တဲ့အချိန်မှာ သူမ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ရိုသေတဲ့ အချိန်မှာလည်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။ ခေါင်းစည်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူမ လှတယ်လို့ နောက်ပြောင်တဲ့ အချိန်မှာလည်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ချောင်းများသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ထားသော စောင်ကို ကုတ်နေသည်။ သူမသည် ယခင်က ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်နှင့် ပြောင်းဖူး တောင့်ကြီးကို ရုတ်တရက် သတိရသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ နောက်ဆိုရင် နာကျင်လာရင် သူ့ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် သည်းခံရမလား။

ယမန်နေ့ညက သူမ၏အမေ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ထိုစာအုပ်ငယ်ကို ခိုးကြည့်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ မျက်နှာသည် နီလိုက်၊ ဖြူလိုက်၊ ဖြူလိုက်၊ နီလိုက် ဖြစ်နေသည်။ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို သိသာသည်။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံသည် သူမ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ထွက်လာသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အတွင်းမှ ထွက်လာပြီ။ သူသည် အဖြူရောင်ညဝတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီ ဝတ်ထားသည်။ အင်္ကျီ၏ရှေ့ခြမ်းကို မချည်ထားဘဲ ကြံ့ခိုင်သော ရင်ဘတ်ကို ပြသနေသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရေစက်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ရေကို သုတ်ရန် မေ့သွားသည်ကို သိသာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းခြောက်လာသည်။ သူမသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ မြင်ခဲ့သော ပုံရိပ်သည် ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

“ဘာလို့ ရှက်တာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်ပြီးပြီ”

ခဏအကြာတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် လှည့်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ကျောသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူမ၏ခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ဦးလေးကျင်း...”

“ဘာလဲ” ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏အဝတ်အစားပေါ်ရှိ ကြိုးများကို စစ်ဆေးသည်။

“ကျွန်မတို့ အရင် စကားပြောလို့ရမလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို စောင်းပြီး ထိုနေရာတွင် လှဲနေသည်။ သူမ၏ခြေချောင်းများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောင့်တင်းနေသည်။

“ဘာပြောချင်တာလဲ” ကျိုးကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောသည်။ သူ၏လက်များသည် အလုပ်လုပ်နေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောလို့ရတယ်...”

“ဟုတ်တယ်၊ အခုကစပြီး မင်း ငါ့ကို ဦးလေးကျင်းလို့ မခေါ်သင့်တော့ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မှင်သက်သွားသည်။ “ဒါဆို ဘာ ခေါ်ရမှာလဲ”

“မင်း ကြိုက်တာ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ဒီအကြောင်းကို မပြောသင့်ဘူး။ ငါတို့ ပြောသင့်တာက...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အဝတ်အစားကို ဖယ်လိုက်ပြီး အတွင်းတွင် ဘဲနှစ်ကောင် ရေကူးနေသည်ကို ပုံဖော်ထားသော အနီရောင်အတွင်းခံအင်္ကျီကို မြင်လိုက်ရသည်။

******

130 01

အခန်း 130 ကောင်မလေး

နောက်ဆုံးတွင် သူမ မည်သို့ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို လုကျောင်းယွဲ့ မသိလိုက်ပါ။

သူမ သိသည်မှာ သူမ သတိလစ်သွားပြီး ပြန်နိုးလာသောအခါ သူသည် သူမကို သန့်ရှင်းပေးနေသည်။

သူ၏လက်က ထိုနေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း သတိရလာပြီး သူ၏လက်ကို တားဆီးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ညည်းတွားလိုက်သည်။

“နိုးလာပြီလား”

“မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် လုပ်ပါ့မယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ကျိုးကျင်း၏လက်မှ အဝတ်စကို လုယူရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် သူ၏ထူးဆန်းသောပုံစံကို သတိပြုမိသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေစိုနေသည်။ မိုးရွာထဲမှ လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ဆံပင်မှ ရေစက်များ အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျနေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကျိုးကျင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

သူသည် သူမ နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားသည်ကို တွေ့သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုစုပေးရသည်ကို သူမကို မပြောတော့ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် ပူလောင်နေသောကြောင့် ရေအေးဖြင့် ရေချိုးခဲ့ရသည်။

စကားပြောနေသော်လည်း ကျိုးကျင်းသည် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို မရပ်လိုက်ပေ။ သူသည် အဝတ်စကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဗူးငယ်လေးတစ်ဘူးကို ထုတ်၍ လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆေးလိမ်းပေးသည်။ ဤဆေးကို ကော်တန့်အား ယနေ့မနက်တွင် မြို့မှ သွားဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ပြောင်ခံခဲ့ရပြန်သည်။

လေ့လျူထုံ၏ကိစ္စကြောင့် သူသည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအဖြစ် ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် တကယ်ပင် အသုံးဝင်ခဲ့မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသော ထိုနေရာကို စဉ်းစားသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် နောင်တရသည်။ သူသည် အဆင်မပြေမှန်း သိသော်လည်း ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမ သတိလစ်သွားသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မသိလိုက်ပေ။ သူမ သတိရလာသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ဆေးလိမ်းပေးပြီး သူမကို စောင်ထဲသို့ ထည့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော စောင်ပေါ်တွင် လှဲနေသောအခါမှ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ထိုအခန်းငယ်သို့ လှည့်ပြန်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီရောင်မီးထွန်းထားသော ဖယောင်းတိုင်များ ရှိနေသေးသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးကို အနီရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ယခင်က ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို စဉ်းစားသောအခါ သူမသည် ရှက်ရွံ့လာပြီး စောင်ထဲသို့ ကိုယ်ကို ပိုသွင်းလိုက်သည်။ ဤသို့ ဖုံးအုပ်ထားခြင်းဖြင့် သူမသည် ရှက်စရာ မကောင်းတော့ဟု ထင်နေသည်။

သူမသည် မျက်နှာနီရဲကာ စဉ်းစားနေစဉ် စောင်သည် ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဝင်လာပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပွေ့ထားသည်။

“အမြန် အိပ်တော့၊ မနက်ကျရင် စောစောထရမယ်”

မနက်ဖြန်တွင် ယောက္ခမကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ရမည်ကို စဉ်းစားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြန်အိပ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ သို့သော် သူမ အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝ မရှိပေ။ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ပြောင်းပြီး နာကျင်နေသေးသည်။ သို့သော် အောက်ပိုင်းက အေးမြပြီး မနာကျင်သောကြောင့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ထောင့်မှ သူ၏ နှာခေါင်း၊ ကြံ့ခိုင်သော မေးရိုးနှင့် အနားစွန်းတွင် မျက်တောင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်လုံးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ ဖယောင်းတိုင် အလင်းအောက်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးများသည် ပျားရည်အရောင် သန်းနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေ ပြောဖူးသောစကားကို သတိရသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းပါးသော အမျိုးသားများသည် သစ္စာမရှိဘူးဟု ပြောဖူးသည်။

သို့သော် သူ့ကို စဉ်းစားသောအခါ ထိုစကားသည် မမှန်ဘူးဟု ထင်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် သူမအတွက် ရှက်စရာကောင်းသော ထိုအရာကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တုလျန်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သစ္စာမရှိသောလူသည် တုလျန်ဖြစ်သည်။ တုလျန်၏နှုတ်ခမ်းသည် ပါးသည်ဟု မထင်ရပေ။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မိသည်။ မင်္ဂလာဦးညတွင် သူမ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။

သို့သော် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်က ရပ်တန့်မသွားပေ။ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ထနေသည်။ သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးတွင် ပျင်းရိသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

130 02

နားထဲတွင် နေ့လယ်က သူမ၏ ဦးလေးငယ်က တံခါးဝင်ခွင့် မပေးမီ မေးခဲ့သော မေးခွန်းများက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“နောက်ဆိုရင် ထမင်းကို ဘယ်သူ ချက်မှာလဲ”

“ကျွန်တော် ချက်မယ်”

“နောက်ဆိုရင် ခြေဆေးရေကို ဘယ်သူ ခပ်ပေးမှာလဲ”

“ကျွန်တော် ခပ်ပေးမယ်”

ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူ့ကို ထိုအရာများ လုပ်စရာ မလိုကြောင်း ပြောပြချင်သည်။ သူ့ကို ပြုစုပေးရန် သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ” ကျိုးကျင်းသည် ရုတ်တရက် မေးလာသည်။ စောင်အောက်တွင် သူ၏လက်ကြီးက သူမ၏လက်ငယ်ကို ဖိထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စဉ်းစားရင်း သူမ၏လက်ချောင်းများသည် သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပတ်နေသည်ကို တွေ့ရှိသည်။

“ဘာမှ မကြည့်ပါဘူး...” သူမသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်သည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းက သူမကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် စောင်ထဲတွင် နေကြသည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းပါးများသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိထားသည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “မင်း အိပ်ချင်စိတ် မရှိရင် ငါတို့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အပျိုစင် မဟုတ်တော့သောကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ချက်ချင်း အိပ်တော့မယ်”

သူမ၏နှလုံးသားသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် မလုပ်ချင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်က သူမ သေတော့မည်ဟု ထင်နေသည်။ သူမ၏အတွေးများ ပျံ့လွင့်သွားပြန်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ ထပ်လိုချင်ပါက သူမ လုပ်ပေးရမည်လား။

လုပ်ပေးပါက နာကျင်မည်။ မလုပ်ပေးပါကလည်း သူမ လုပ်ချင်သည်။ နာကျင်သော်လည်း ထိုပေါင်းစည်းခြင်း၏ ခံစားချက်သည် လူကို အမှန်တကယ် မူးယစ်စေသည်။

ဤအရာများကို တွေးရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူသည် ဤညတွင် တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်သည် အရုဏ်ဦးနေပြီ။ ကြက်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွန်နေပြီ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်မက်မှ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ ပြင်ပကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ အမြန် ထသည်။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခဏအကြာမှ အိပ်ပျော်သွားသော ကျိုးကျင်းသည် နိုးလာသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် ကြက်က သုံးကြိမ် တွန်ပြီးမှသာ ကျိုးကျင်းသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

“ဘာလို့ အလျင်စလို ဖြစ်နေတာလဲ” သူမ အိပ်ရာပေါ်တွင် အဝတ်အစား ရှာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းက မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ နိုးနေသည်ကို တွေ့သည်။ သူမသည် အတွင်းခံဘောင်းဘီ မဝတ်ထားသေးသည်ကို သိသည်။ သူမသည် အတွင်းခံအင်္ကျီနှင့် အတွင်းခံအင်္ကျီသာ ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အချိန် နောက်ကျနေပြီ။ ဒီနေ့ ရှင့်အမေကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ရမယ်။ ကျွန်မ အမြန်ထပြီး ချက်ပြုတ်ရမယ်”

ရွာ၏ဓလေ့အရ သတို့သမီးသည် ပထမဆုံးမနက်တွင် မိမိ၏ချက်ပြုတ်မှု စွမ်းရည်ကို ပြသရန်အတွက် ချက်ပြုတ်ရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေ့ညက အိပ်မပျော်မီ နောက်ကျမှ မထရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောခဲ့သော်လည်း သူမသည် နောက်ကျနေသေးသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ဆွဲကိုင်ပြီး စောင်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ “ဘာလို့ အလျင်စလို ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီမနက် မင်း မချက်ပြုတ်ရဘူး။ ငါ့အစ်မရဲ့ အစေခံက သူမကို ခေါ်လာတယ်။ သူမက ငါ့ကို မနက်အစောကြီး မထဘဲ အိပ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာ မကောင်းဘူးလေ...”

“ဘာမှ မကောင်းဘူး။ အပြင်က အသံတွေကို နားထောင်ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်သူမှ မနိုးသေးဘူး။ ငါတို့မိသားစုက ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ။ ဓလေ့တွေ အများကြီး မရှိပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်လှဲရသည်။

သူမ လှဲပြီး မကြာမီ ပြင်ပတွင် လမ်းလျှောက်သံများ ကြားရသည်။ ထို့နောက် ကျိုးလော့မေနှင့် ကလေးတစ်ဦး၏ စကားပြောသံကို ကြားရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပ်၍ မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရန် ကြိုးစားသည်။

130 03

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည်လည်း ထလိုက်ရသည်။

“အဲဒါက ငါ့တူလေးပါ။ ငါ့အစ်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား။ ဒီနှစ် သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်” ကျိုးကျင်းက ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို သိသည်။ သူမသည် လီမိသားစုတွင် နှစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးသည်။ ထို့အပြင် သတို့သမီးသည် မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက်တစ်နေ့တွင် အကြီးအကဲများနှင့် ငယ်ရွယ်သူများကို တွေ့ပြီး သူမ၏လက်ရာကို ပြသရန်အတွက် ဖိနပ်များ၊ လက်ကိုင်ပဝါများနှင့် အခြားအရာများကို ပေးရသည်။

ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် လက်ရာကို ပြသခြင်းသည် သတို့သမီးသည် မိသားစုသစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ပြသသည်။ ၎င်းသည် သူမသည် ကြိုးစားပြီး မိသားစုကို စောင့်ရှောက် နိုင်သည်ကို ပြသသည်။ ထိုအခါမှ မိသားစု အကြီးအကဲများက မိသားစုကို သူမကို ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်နိုင်သည်။ ဤအရာများသည် ရွာ သို့မဟုတ် မြို့ဖြစ်စေ၊ သာမန်မိဘများသည် သူတို့၏သမီးများကို ဤအရာများ သင်ကြားပေးသည်။

လျူရှီသည် မိန်ရှီကို ဤသို့ သင်ကြားခဲ့ပြီး မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဤသို့ သင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤအရာများကို အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆသည်။ သူမသည် ယနေ့အတွက် လက်ဆောင်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကျိုးလော့မေ၏ မိသားစုအတွက်သာမက ကျွမ်းရှီအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး အခန်းငယ်သို့ သွားပြီး သန့်ရှင်းသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ဗန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဗန်းပေါ်တွင် ဟင်းအချို့၊ ပေါင်မုန့်တစ်ပန်းကန်နှင့် ပြောင်းဖူးအနှစ်နှစ်ပန်းကန် ရှိနေသည်။

“မပြင်ဆင်ပါနဲ့တော့။ ငါ့အစ်မက ငါတို့အတွက် မနက်စာ ပို့ပေးတယ်။ အရင် စားပြီးမှ ပြင်ဆင်ကြစို့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် သတို့သမီးအသစ် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ယောက်မက သူမအတွက် အစားအသောက် ပို့ပေးနေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သိသည်။ သူသည် ရယ်မောပြီး သူမကို ဆွဲခေါ်သည်။ “တော်ပြီ၊ ငါ ပြောပြီးပြီ။ ငါ့အစ်မနဲ့ အမေက ဓလေ့တွေ အများကြီး ရှိတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်း မနေ့ညက ပင်ပန်းခဲ့တာကို သူတို့ သိတယ်။ သူတို့က မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤစကားကို ပြောသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမှ ရှက်ကြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤလူသည် တကယ်ပင် စကားပြောမတတ်သူ ဖြစ်သည်။

“လာ၊ မင်းက ချိုတာ ကြိုက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငံတာ ကြိုက်လား” ကျိုးကျင်းသည် သူမကို စားပွဲတွင် ထိုင်စေပြီး မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ယောက်မသည် သေချာစဉ်းစားသည်။ သကြားဖြူပါသော အိုးငယ်လေးကိုလည်း ယူလာပေးသည်။

“မင်းအဖေ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ မင်းက သကြားရည်ထဲမှာ ပေါင်မုန့်နှစ်ကို စားရတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ။ မင်း ပန်းကန်ထဲမှာ သကြားနည်းနည်း ထည့်ပေးရမလား” ကျိုးကျင်းသည် သကြားအိုးထဲမှ ဇွန်းငယ်လေးကို ယူပြီး သကြားတစ်ဇွန်းကို သူမ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဇွန်းဖြင့် မွှေကာ သူမ၏ရှေ့သို့ တင်ပေးသည်။

ထိုလူသည် ကိုယ်လုံးကြီးသော်လည်း လက်သည် သေးငယ်သောဇွန်းဖြင့် ဤသို့ လုပ်နေသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ ဤသို့ မဖြစ်သင့်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမသည် ယခင်ဘဝက အရာအချို့ကို သတိမရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

တုလျန်သည် ယဉ်ကျေးပြီး ကြင်နာပုံ ပေါ်သော်လည်း သူသည် သူမကို ချိုသာသောစကားများ ပြောခဲ့ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ လုပ်မပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် ယခင်ဘဝက မင်္ဂလာဦးညတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်နေသော်လည်း သူမသည် နောက်ကျမှ နိုးလာသောကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် အစားအသောက် ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ရသည်။

ယခင်ဘဝတွင် သူမကို မိသားစုဝင်များက အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံးကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူမ သိသော်လည်း သူမ လုပ်ခဲ့ရသည့် အကြိမ် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မီးကိုပင် မီးမွှေးတတ်ပေ။ မီးမွှေးရန်နှင့် ချက်ပြုတ်ရန် အလွန် အလုပ်များနေသည်။ ထမင်းတစ်ထုပ် ချက်ပြီးသောအခါ သူမ၏မျက်နှာနှင့် ဆံပင်များပေါ်တွင် ပြာများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူမသည် အစားအသောက်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ တုလျန်သည် ပိုင်ရှင်ကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကိုပင် မလှမ်းခဲ့ပေ။ သူမ၏ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩနေသည်။ ယောက္ခမ တုမုဆိုးမနှင့် ညီမတုကျွမ်းအာ တို့သည်လည်း အလားတူပင်။ သူတို့သည် သူတို့၏ပုံစံများကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် ရွံရှာမှုနှင့် မနှစ်သက်မှုကို မြင်ခဲ့သည်။

130 04

ထိုအချိန်က သူမ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် မကောင်းခဲ့သည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ ပြန်စဉ်းစားသောအခါ အရာများစွာသည် အစကတည်းက ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မိုက်မဲသောကြောင့် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဤယောက်ျား၊ ယောက္ခမနှင့် ယောက်မတို့သည် အလွန်ကြင်နာကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏နှလုံးသားကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ထမင်းစားရင်း မျက်ရည်ကျနေတာလား။ မင်း ချိုတာ မကြိုက်ရင် ဒီပန်းကန်ကို ငါယူမယ်” ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့သို့ ရွှေ့ရန် ကြိုးစားသည်။

“မလိုဘူး၊ မလိုဘူး။ ကျွန်မ ချိုတာ ကြိုက်တယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး ဇွန်းဖြင့် ခပ်စားသည်။

“တကယ်ပဲ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ငါ့အစ်မက မင်းကို မြင်ရင် ငါက မင်းကို နှိပ်စက်နေတယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်” ကျိုးကျင်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

သူ့ကို ကြည့်ရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များ ရပ်ပြီး ရယ်မောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထိခိုက်သွားတာ။ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး...”

“တော်ပြီ၊ မင်း အိမ်ထောင်အသစ်ဝင်လာတဲ့အတွက် စိတ်ပူနေတာ ငါသိတယ်။ ငါ မပြောဘူးလား။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုက ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့အစ်မနဲ့ ယောက်ဖက မြို့တော်ကို သွားကြတော့မယ်။ ငါ့အမေက...” ကျိုးကျင်းသည် ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ “သူမလည်း ထွက်သွားတော့မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ယောက်ျား၏မိသားစုကိစ္စကို သတိရသွားပြီး သူမသည် သူ့ကို ဤအရာများ သတိရစေသည်ဟု နောင်တရသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် ပြောသည်။ “နောက်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး” ခဏအကြာတွင် သူမသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆိုရင် ကျွန်မက ရှင်နဲ့ အတူရှိနေမယ်...”

နောက်ဆုံး စကားများက တိုးတိုးလေး ဖြစ်ပြီး မကြားရပေ။ သို့သော် ကျိုးကျင်း၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးလာသည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူမအတွက် ဟင်းတစ်ဖက်ကို ယူပြီး ပေးသည်။

နှစ်ယောက်သား အမြန် မနက်စာ စားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စားပွဲကို ရှင်းလင်းပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင်ရှိသော အရာများကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် အခန်းငယ်သို့ သွားပြီး လက်နှင့် မျက်နှာကို ဆေးကြောသည်။ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် အလှပြင်စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး မျက်နှာလိမ်းကာ ဆံပင်ဖီးသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်။

ကြေးမုံကို ကြည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းနီအနည်းငယ် လိမ်းသည်။ သတို့သမီးအသစ်အတွက် ပျော်ရွှင်မှု ရှိသော်လည်း ဓလေ့ကို မချိုးဖောက်သောကြောင့် သူမသည် စိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

“သွားကြစို့။ ရှင့်အမေကို လက်ဖက်ရည်တိုက်ရအောင်”

ကျွမ်းရှီသည် ကျိုးကျင်း၏အမေ ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် နေထိုင်သင့်သည်။

သို့သော် အရှေ့ဘက်ခြမ်းသည် သတို့သမီးအခန်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ကျိုးလော့မေတို့ မိသားစုနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် နေထိုင်သည်။ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် အခန်းကြီးသုံးခန်း ရှိပြီး အလယ်တွင် အခန်းတစ်ခု ရှိသည်။ ဤအခန်းသည် အိမ်ကြီး၏အခန်းကဲ့သို့ မကောင်းသော်လည်း ကောင်းသည်။ ဤအချိန်တွင် ကျွမ်းရှီသည် အခန်း၏ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့တို့ နှစ်ဦးကို လက်ဖက်ရည်လာတိုက်ရန် စောင့်နေသည်။

သူမသည် လူငယ်နှစ်ဦးကို ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထရပ်သည်။

++++++