အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း 133

ပစ္စည်းများကို ထားပြီးနောက် သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရှေ့ဘက်အခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ လာသည်။ သူမသည် အခြေအနေကို နားလည်အောင် လုပ်ရမည်။

မီးဖိုချောင်သည် ရှုပ်ပွနေသည်။ မနက်စာနှင့် နေ့လယ်စာကို အဒေါ်ကြီးလျိုက ချက်ပြုတ်ခဲ့သော်လည်း နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လီရွှေချန်၏ မိသားစု ထွက်သွားသောကြောင့် ရှင်းလင်းရန် အချိန်မရှိပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အင်္ကျီလက်များကို ဆွဲတင်ပြီး ပန်းကန်များကို စတင် ဆေးကြောရန် ကြံရွယ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကျိုးကျင်းသည် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။ “ရေနည်းနည်း ခပ်ပေးပါဦး”

သူသည် အမိန့်တစ်ခု ရသကဲ့သို့ပင် ရေပုံးကို ယူပြီး ရေတွင်းသို့ သွားသည်။

လက်ထဲတွင် အလုပ်ရှိသောအခါ အချိန်သည် အမြန်ကုန်သည်။ အရာအားလုံး ပြီးသောအခါ ညနေစောင်းနေပြီ။ ဆောင်းရာသီတွင် ညသည် စောသည်။ အိမ်သားများသည် ညနေစောင်းချိန်တွင် ညစာ ချက်ပြုတ်လေ့ရှိသည်။ ညစာ စားပြီးနောက် ခြေထောက်ဆေးပြီး နွေးထွေးသော အိပ်ရာတွင် အနားယူကြသည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ပွဲတော်မှ အကြွင်းအကျန်များစွာ ရှိနေသေးသည်။

အများစုသည် လူများ မစားရသေးသော အစားအစာများ ဖြစ်သည်။ ရွာတွင် ပွဲတော် စားသုံးသူများသည် စားကြွင်းစားကျန်များကိုပင် အိမ်သို့ ယူသွားလေ့ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟင်းပန်းကန်နှစ်ခုကို ယူပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် နွေးနေသည်။ သူမသည် တချို့ကိုလည်း ယူပြီး ကြော်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ လူနှစ်ယောက်သာ စားကြမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဟင်းပန်းကန် သုံးခုနှင့် ဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်သည် လုံလောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကြော်ရန် အိုးထဲတွင် ကြက်ဥဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ပြုလုပ်သည်။ မုန့်အတွက် မနေ့က ပွဲတော်မှ ကျန်သော ပေါက်စီအချို့ကို နွေးလိုက်သည်။

“အမြဲတမ်း ရပ်နေတာ မပင်ပန်းဘူးလား” ဤအချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးကျင်းနှင့် စကားပြောရန် အချိန်ရသည်။

ယခင်က ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဟင်းရွက် မရွေးတတ်။ မီးမမွှေးတတ်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်သည်။ လက်ထဲတွင် လုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ တံခါးစောင့်ကဲ့သို့ ရပ်နေသည်။

တံခါးစောင့် ကျိုးကျင်းသည် နှာခေါင်းကို ရှူရှိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။ “ဇနီး၊ မင်းရဲ့လက်ရာက တကယ် ကောင်းတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မောသည်။ ဟင်းပွဲအချို့သည် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး နွေးရုံသာဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲသာ ကြော်ခဲ့သည်။ သူမ၏လက်ရာသည် ကောင်းမွန်သည်ဟု မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ကျိုးကျင်း၏ချီးကျူးမှုကို သူမ နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောသည်။ “ဟင်းပွဲတွေကို အရင်ယူသွားလိုက်။ ကျွန်မ ပေါက်စီတွေကို ထည့်လိုက်ဦးမယ်”

ညစာ စားပြီးနောက် ကျိုးကျင်း၏ဗိုက်သည် ပြည့်လာသည်။ ဤသို့ စိတ်ကျေနပ်သော ခံစားချက်ကို သူ မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်တွင် ဖခင် ရှိစဉ်အခါက သူတို့မိသားစုလေးယောက်သည် ဖယောင်းတိုင်အောက်တွင် အတူတူ ညစာ စားခဲ့ကြသည်။ နွေးထွေးပြီး ပျော်ရွှင်စရာဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိုးခေါင်ပြီးနောက် ဖခင် ဆုံးပါးသည်။ သူတို့သည် ဟန်ကျားရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြသည်။ အမေသည် ဟန်မိသားစုသို့ လက်ထပ်သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသည် နောက်တစ်ကြိမ် မရှိတော့ပေ။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းလာသည်။ သို့သော် စားပွဲကို ရှင်းလင်းနေသော သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကောင်းခြင်းမင်္ဂလာသည် ဘုရားသခင်က သူ့ကို ပေးသော အကောင်းဆုံးလက်ဆောင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ထရပ်သည်။ “ငါက မီးမမွှေးတတ်ဘူးဆိုရင် ပန်းကန်တွေ ဆေးလိုက်မယ်။ ဒီအလုပ်က လွယ်တယ်။ ငါ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ လုပ်တတ်ပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူတို့သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ရေတစ်ပုံးကို ယူလာပြီး ပန်းကန်များ ဆေးကြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်ပြီး ကြီးကြပ်သည်။ လက်ထဲတွင် အဝတ်နှင့် ပန်းကန်ကို ကိုင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ဤအလုပ်သည် သူ ထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူကြောင်း တွေ့ရသည်။

“ဖျက်” ဟု အသံဖြင့် ပန်းကန်တစ်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျပြီး ကွဲသွားသည်။

“လက်ချော်သွားလို့ပါ” ကျိုးကျင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောသည်။ ရေနှင့် ထိမိသောအခါ လက်ချော်တတ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ခွက်” ဟု အသံဖြင့် ဟင်းရည် ဇွန်းတစ်ချောင်း ကျိုးသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို ကြည့်ပြီး သူ ဘာပြောမည်ကို စောင့်နေသည်။

“လက်ချော်သွားတာပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပ်၍ ခေါင်းညိတ်သည်။

တတိယအကြိမ် ကြည်လင်သော အသံ ထွက်လာသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် လက်ချော်သွားသည်ဟု အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် တီးတိုးသာ ပြောနိုင်သည်။ “အလင်းရောင်က အရမ်းမှောင်နေတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမနဖူးကို တစ်ချက်ဖိလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။

ကွဲသွားသော ပန်းကန်များသည် ရွာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ကြမ်းတမ်းသော ပန်းကန်များ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းများကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက် တစ်စုံအတွက် ငွေနှစ်လျံ နီးပါး သုံးစွဲခဲ့သည်။ ဤသို့ လက်ချော်နေပါက မနက်ဖြန်တွင် စားရန် ပန်းကန်မရှိတော့ပေ။

အရာအားလုံး ရှင်းလင်းပြီးနောက် နှစ်ဦးသား အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး သန့်ရှင်းပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်ကြသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အရင်ဆုံး အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆံပင်ဖီးရင်း အလှပြင်စားပွဲတွင် ထိုင်နေသေးသည်။

သူမသည် သူမ၏ဆံပင်နက်ကို ခေါင်းဖြီးဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ဖြီးနေသည်။ အချိန်သည် အမြန်ကုန်ရန် မျှော်လင့်သည်။ သူ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲဟုလည်း စဉ်းစားသည်။ သူ အိပ်သွားရင် ကောင်းလိမ့်မည်။

“အမြန် လာတော့။ မင်း မအေးဘူးလား” ကျိုးကျင်းသည် ရုတ်တရက် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့ဩသွားပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ခေါင်းဖြီးကို လွှတ်ချတော့မလိုပင်။ သူမသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ခေါင်းဖြီးကို အလှပြင်စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျင်းကို လှည့်ပြီး ပြောသည်။ “ရှင် အရင် အိပ်ပါတော့။ ကျွန်မ အခု မအိပ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မ ပန်းထိုးချင်သေးတယ်”

သူမသည် အပ်ချုပ်ဗန်းကို ရှာသည်။ တစ်ပတ်ပတ်လည် ရှာပြီးမှ သူမသည် ထိုဗန်းကို အိပ်ရာနံရံဗီရိုထဲတွင် ထားခဲ့သည်ကို သတိရသည်။

ဗီရိုမှ ယူရန်အတွက် သူမသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်ရမည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို သတိထားပြီး အိပ်ရာနံရံဗီရိုမှ ပစ္စည်းများကို ယူရန်အတွက် သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ပင် မရောက်မီ သူမကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး နှစ်ဦးသား စောင်ထဲသို့ လှိမ့်ဝင်သွားကြသည်။

“တော်ပြီ၊ အချိန် နောက်ကျနေပြီ။ အနားယူတော့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှ စကားများကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒီနေရာက နာနေတုန်းပဲ”

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် သူမ ပြောလိုက်သည်ကို သတိရသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် သွေးများ စီးကျတော့မလို နီရဲလာပြီး စောင်ထဲသို့ ကိုယ်ကို လုံးလုံး ထည့်လိုက်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောသည်။ “မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

သူသည် သူမကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းမာသည်။ သူသည်လည်း စောင်ထဲသို့ ဝင်ရသည်။

မှောင်နေသော စောင်ထဲတွင် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်နေကြသည်။ နှစ်ဦးသား၏ အသက်ရှူသံများ ရောယှက်နေသည်။ “ဒီနေ့ ငါ ဘာမှ မလုပ်ချင်ဘူး။ မင်း ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်း ပိတ်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ပူလောင်နေသည်။ သူမသည် တိုးတိုးလေး ပြောသော်လည်း ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

“ရိုးသားတဲ့ မိန်းကလေး။ ဒီနေ့ မင်း ပင်ပန်းခဲ့ပြီ။ အိပ်တော့” ကျိုးကျင်းသည် တိုးတိုးလေး ပြောပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျော့ပြောင်းလာပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နေလိုက်သည်။

စောင်ထဲတွင် အလွန်နွေးထွေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မူးယစ်နေသည်။ သူ၏အနံ့ကိုသာ ရနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နိုးလာသည်။

သူမ မျက်လုံးများ ဖွင့်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်သည် အနည်းငယ်သာ လင်းနေသည်။

အိပ်ရာကို မနွေးသေးသောကြောင့် အခန်းသည် အနည်းငယ် အေးသည်။ သို့သော် စောင်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။

“ရာသီဥတုက ပိုအေးသွားပြီ။ အပြင်မှာ အေးတယ်။ ဆက်အိပ်လိုက်ဦး။ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒီလောက် စောစောထဖို့ မလိုဘူး” ကျိုးကျင်းသည် မျက်လုံးများ ပိတ်လျက် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နားထောင်ပြီး ဆက်အိပ်သည်။ သူမသည် အိပ်မပျော်တော့ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထပ်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ ထပ်နိုးလာသောအခါ အပြင်တွင် လင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ထပြီးပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့လာပြီး အိပ်ရာမှ အမြန် ထသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး ဆံပင်ကို ထုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ကြီးမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို မြင်းအတွက် အစားအစာများ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်ကို တွေ့သည်။

ဒီနေ့က ထူးထူးခြားခြား အေးနေပုံ ရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆောင်းဦးအဝတ်အစား ဝတ်ထားသော်လည်း အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လေအေးကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

ထိုဘက်တွင် ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အဝတ်အစားလဲပြီးမှ ထွက်လာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းသို့ ပြန်လှည့်ပြီး အဝတ်အစား လဲသည်။ သူမ၏အမေက သူမအတွက် အဝတ်အစားများစွာ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ အပျိုဘဝက ဝတ်ခဲ့သော အဝတ်အစားများနှင့် အသစ်ချုပ်ထားသော အဝတ်အစားများလည်း ပါဝင်သည်။ လက်ထပ်သောအခါ အေးမည်ကို သိသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆောင်းရာသီ အဝတ်အစားများစွာ ချုပ်ထားသည်။

သူမသည် ပန်းရောင် ဖဲသားနှင့် ကျောက်စိမ်းရောင် ဖဲသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အင်္ကျီထူထူကို ဝတ်ဆင်သည်။ ထို့နောက် စကတ်ကိုလည်း ထူထူလဲလိုက်သည်။ ဗီရိုထဲတွင် သူမသည် ကျိုးကျင်းအတွက် ချုပ်ထားသော အင်္ကျီပါးပါးကို ရှာသည်။ ထို့နောက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသည်။

“ရှင်လည်း ဒါကို ဝတ်လိုက်ပါဦး။ ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းမာတယ်ဆိုပြီး မပေါ့ဆပါနဲ့” သူမသည် အင်္ကျီပါးပါးကို ကျိုးကျင်းအား ပေးပြီး ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကောင်းကောင်း ပြောတတ်သော်လည်း သူသည်လည်း ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည်။ သူသည်လည်း ယနေ့ ဤမျှ အေးမည်ဟု မထင်ထားပေ။ သို့သော် သူသည် ယောက်ျား ဖြစ်သောကြောင့် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မြင်းကို ကျွေးပြီးမှ အခန်းသို့ ပြန်ဝင်၍ အဝတ်အစား ထပ်ဝတ်ရန် ကြံရွယ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် လက်မှ မြက်ခြောက်များကို ခါထုတ်ပြီး အင်္ကျီပါးပါးကို ယူကာ ဝတ်ဆင်သည်။

“ကျွန်မ ထမင်းသွားချက်လိုက်မယ်။ မနက်စာ ဘာစားချင်လဲ”

“ကြိုက်တာစား။ မင်း ဘာစားချင်တာလဲ”

ယောက်ျားများသည် အမြဲတမ်း ပေါ့ဆသည်။ သူမ၏အမေက ဖခင်အား ဘာစားချင်လဲဟု မေးသောအခါ ဖခင်သည် အမြဲတမ်း ဤသို့ ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မောင်လေးလည်း အလားတူပင်။ အမျိုးသမီးများသည် အစားအသောက်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်။ သို့သော် စားသောအခါ အရသာရှိမရှိ၊ ကြိုက်မကြိုက် သူတို့၏မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းအတွက် ကောင်းကောင်း ချက်ပြုတ်ပေးချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မနက်စာအတွက် စဉ်းစားရသည်။

သူမသည် ပြောင်းဖူးအနှစ်ကို ဂျုံမှုန့်ဖြင့် ရောပြီး အနှစ်ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့နောက် မုန့်ပြားပါးပါးအချို့ ဖုတ်မည်။ သူမ၏အမေ၏ မုန့်ပြားပါးပါးများသည် အရသာရှိသည်။ သူမလည်း သင်ယူခဲ့ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဂျုံမှုန့်ကို အရင် ရေဖြင့် ရောစပ်ပြီး ဖောင်းလာအောင် ထားသည်။ ထို့နောက် ပြောင်းဖူးအနှစ်ကို ပြုတ်ရန် စတင်သည်။ အိုးထဲတွင် ရေထည့်ပြီး ဆူပွက်လာသောအခါ ပြောင်းဖူးအနှစ်ကို ထည့်ပြီး မကပ်စေရန် မွှေပေးသည်။

တကယ်တော့ ပြောင်းဖူးအနှစ်ဆိုသည်မှာ ပြောင်းဖူးစေ့များကို ခြောက်အောင်လုပ်ပြီး အမှုန့်ကြိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြောက်ပိုင်းရွာများတွင် အသုံးပြုသော အစားအစာအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထမင်းနှင့် ချက်နိုင်သည်၊ ဟင်းရည် ပြုတ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် မုန့်နှင့် ကွတ်ကီးများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ဟင်းရည် ပြုတ်သောအခါ ၎င်းကို ထမင်းနှင့် ရောပြုတ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့်နှင့် ရောပြုတ်နိုင်သည်။ ဒုတိယသားမိသားစုသည် ပြောင်းဖူးအနှစ်ကို ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်နှင့် ရောပြုတ်ပြီး အရသာရှိသော ဟင်းရည်ကို ရရှိသည်။

ဤပြောင်းဖူးအနှစ်အိတ်ကို လုကျောင်းယွဲ့၏အမေက သူမနှင့်အတူ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ယောက်ျားကြီးဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် ချက်ပြုတ်မည် မဟုတ်ဟု ထင်သောကြောင့် သူမ၏သမီး လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးရက်တွင် စားစရာ မရှိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ပြောင်းဖူးအနှစ်ကို အိုးထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် အောက်ခြေ မကပ်စေရန်သာ ဂရုစိုက်ရသည်။ မီးနည်းနည်းဖြင့် ကြာကြာပြုတ်လေလေ၊ ပို၍ မွှေးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟင်းပွဲချက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ အသားဟင်းများသည် မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဟင်းရွက်ကတော့ ကျိုးမိသားစုတွင် ဟင်းရွက်ခင်း မရှိသောကြောင့် မရှိပေ။ သို့သော် မိန်ရှီက သမီးအတွက် အချဉ်နှစ်အိုး နှစ်လုံး ထည့်ပေးခဲ့သောကြောင့် လောလောဆယ် ဟင်းရွက် စားစရာ မပူရပေ။

“မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ရင် အဖေ့ကို ဂေါ်ဖီဖြူ၊ အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေ ယူခိုင်းရမယ်။ ကျွန်မအမေတို့အိမ်မှာ ဒါတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မြေအောက်ခန်းရဲ့တစ်ဝက်လောက် ပြည့်နေတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အိမ်မှာ ဟင်းရွက်ခင်း မရှိဘူး။ နောက်နှစ် နွေဦးရောက်မှ ဟင်းရွက်ခင်း ထပ်လုပ်ပြီး ဟင်းရွက်တွေ စိုက်နိုင်တော့မယ်” ညစာစားစဉ် လုကျောင်းယွဲ့က ပြောသည်။

“ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်တစ်ရက် မြို့ကို သွားတဲ့အခါ ဟင်းရွက်တွေ အများကြီး ဝယ်လာခဲ့မယ်။ ဒီဆောင်းရာသီတော့ နေနိုင်လိမ့်မယ်။ အချိန်ရရင် အနောက်ဘက်က ဟင်းရွက်ခင်းကို စတင်ရှင်းလင်းလိုက်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မငြင်းတော့ပေ။ ဟင်းရွက်များ ဝယ်ရန် မလိုလျှင်ပင် အသားများ ဝယ်ရမည်။ အိမ်တွင် ကြက် မမွေး၊ ဝက် မမွေးသောကြောင့် ကြက်ဥပင် ဝယ်စားရသည်။ ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် နောက်နှစ် နွေဦးရောက်သောအခါ ကြက်အုပ်တစ်အုပ် မွေးရန် စီစဉ်သည်။

“ကြက်အိမ်လည်း ဆောက်ရမယ်။ အဲဒီမှာ ကြက်တွေ မွေးလို့ရအောင်။ ဝက်မွေးတာကတော့ မလုပ်တော့ဘူး။ ငါတို့က လူနည်းတယ်။ စားကြွင်းစားကျန်တွေလည်း မရှိဘူး။ အမေတို့အိမ်မှာလိုပဲ ပဲဖတ်တွေနဲ့ ရောပြီး ဝက်စာကျွေးရတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မက အိမ်မှာ စပျစ်ပင် စိုက်ချင်ခဲ့တာ။ နေရာမရှိလို့ စိုက်လို့ မရခဲ့ဘူး။ နောက်နှစ်နောက်ဖေးမှာ စပျစ်နွယ်ပင် ဆောက်ပြီး နွေရာသီကျရင် စပျစ်သီး စားလို့ရပြီ...” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် နားထောင်ပြီး ပြုံးရယ်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။

******

133 01

အခန်း ၉၁

အိမ်ပြန်ခြင်း၊ ကျောက်ရှင်း၏လက်ထပ်ပွဲ

မနက်စောစော ကောင်းကင် မလင်းမီကပင် မိန်ရှီ နိုးလာသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏ဘေးမှ လှုပ်ရှားမှု ရှိသည်ကို ခံစားမိသည်။ မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ဈေးရောင်းစရာ မလိုဘူး။ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ထတာလဲ” သူ၏လက်မောင်းဖြင့် မိန်ရှီကို ဆွဲဖက်ပြီး ဆက်အိပ်ရန် ပြင်သည်။

မိန်ရှီသည် သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ရင်း ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ယွဲ့အာ ပြန်လာမှာ။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေလို့ နေရာတိုင်း ရှုပ်ပွနေတယ်။ ကျွန်မ ထပြီး နေရာ ရှင်းလိုက်ဦးမယ်။ ရှင်လည်း ကြာကြာ မအိပ်နဲ့ဦး။ မနက်လင်းတာနဲ့ သမီး ပြန်ရောက်လာနိုင်တယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် ရယ်မောသည်။ “ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မနက်စာတော့ စားပြီးမှ ပြန်လာမှာပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မြန်နေရတာလဲ။ သမီးတို့အိမ်နဲ့ ငါတို့အိမ်က မဝေးဘူး။ နှစ်ရက်ပဲ မတွေ့ရသေးတာကို ဒီလောက် သတိရနေတာလား”

မိန်ရှီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ယောက်ျား ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို တကယ် သတိရသည်။ နှစ်ရက်သာ ခွဲရသေးသော်လည်း တစ်ခုခု လစ်ဟာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သမီးသည် မိခင်၏ နွေးထွေးသောအင်္ကျီ ဖြစ်သည်။ မိခင်၏နှလုံးသားမှ အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆယ်နှစ်ကျော် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ယခုမှပင် အိမ်ထောင်ချ ပေးလိုက်ရသည်။ စိတ်အေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူမ၏သမီး ယောက္ခမအိမ်တွင် အဆင်မပြေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သားမက်သည် ထိုသို့သောလူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ မိသားစုဝင်လည်း နည်းပါးသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော အတွေးမျိုးသည် ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

မိန်ရှီသည် ထရန် ကြိုးစားသောအခါ လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ထလိုက်ရသည်။

နိုးလာပြီးနောက် မိန်ရှီသည် အလုပ်များတော့သည်။ လုမင်ဟိုင်ကိုလည်း အနားမပေးတော့ဘဲ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ပတ်ရသည်။ အပြင်မှ ဆူညံသံများကြောင့် အငယ်လေးများသည်လည်း မအိပ်နိုင်တော့ဘဲ ထကြရသည်။

မိန်ရှီသည် အိမ်၏နေရာတိုင်းကို မိသားစုတစ်ခုလုံးဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကြံရွယ်သည်။

အလုပ်များ ပြီးစီးသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူသည် ညည်းညူရင်း လုကွမ်းယီအား တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ”

လုကွမ်းယီသည် ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲဆိုတာ မင်း မေ့နေပြီလား”

လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းကို ရိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီနေ့ အစ်မကြီး အိမ်ပြန်လာမဲ့နေ့ဆိုတာ ငါ မေ့နေတယ်”

လုကွမ်းကျိကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ သူသည်လည်း အလွန် အလုပ်များနေသည်။ ဆရာချင်သည် သူ့ကို အလွန် မျှော်လင့်ထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်စာများစွာ ပေးသည်။ အခြားသူများ စာလုံးတစ်ပိုဒ် ရေးသောအခါ သူသည် ဆယ်ပိုဒ် ရေးရသည်။ အခြားသူများ ဆောင်းပါးနှစ်ပုဒ် အလွတ်ကျက်ရသောအခါ သူသည် ငါးပုဒ် အလွတ်ကျက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အကျိုးရှိသည်။ လုကွမ်းကျိသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။ ကျောင်းသားအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်နေကုန် အလုပ်များနေသည်။ ထမင်းစားရန်ပင် အချိန် ခိုးယူရသည်။ အထူးသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထပ်ပွဲတွင် သူသည် အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ရသောကြောင့် အချိန်ကို အချိန်မသိတော့ပေ။

မိန်ရှီသည် ထမင်းချက်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို စားရန် ခေါ်သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို အဝတ်အစားလဲရန် တွန်းပို့သည်။ ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

ထိုသို့ စောင့်နေရင်း မနက် ၁၀ နာရီခန့် ရောက်လာသည်။

စောင့်ကြည့်ရန် ပို့ထားသော ဝူလန်သည် အစ်မကြီးနှင့် ယောက်ဖ၏ပုံရိပ်ကို ကွေ့ပတ်နေရာတွင် တွေ့သောအခါ အမြန် ပြန်လာပြီး သတင်းပို့သည်။

“အစ်မ ပြန်လာပြီ” အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်သည်။

မကြာမီ ဒုတိယသားမိသားစုတစ်ခုလုံး အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တံခါးတွင် ရပ်နေသော ဖခင်၊ မိခင်၊ အစ်ကိုများနှင့် မောင်လေးများကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ”

133 02

လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ဤအရာသည် အနည်းငယ် ကြီးကျယ်လွန်းသည်ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် မိန်ရှီကို ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “မင်းအမေကြောင့်ပဲ”

“ကျွန်မအမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖခင်ကို ကြည့်ပြီး မိခင်ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး မိန်ရှီ၏ဘေးသို့ ကပ်လိုက်သည်။

“အမေ၊ သမီး ပြန်လာပြီ”

“ပြန်လာတော့လည်း ကောင်းပါပြီ” မိန်ရှီသည် သမီး၏လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျင်းကို ဝင်လာရန် ခေါ်သည်။ သမီး၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“မင်းက အလကားပဲ စိုးရိမ်နေတာလို့ ငါပြောတယ်လေ” လုမင်ဟိုင် ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မိခင်ကို ပတ်ဝိုင်းနေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဟန်ဆောင်ရင်း လုကွမ်းယီနှင့် စကားပြောသည်။ ယောက္ခမသည်လည်း စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေချင်ပေ။

သူတို့သည် အချင်းချင်း ရင်းနှီးသောကြောင့် အတူထိုင်ပြီး စကားပြောကြသည်။ အခြားသားမက်များကဲ့သို့ စကားပြောရန် အခက်အခဲ မရှိပေ။ ကျိုးကျင်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် အပြန်အလှန် စကားပြောရသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ မိန်ရှီသည် အချိန်ယူပြီး သမီးကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

“ကျင်းက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား” သူမသည် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ချရစေရန် မေးရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ရှီသည် ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “အမေ ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်လေး ကြည့်ပြီးပြီလား။ မင်း မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က ရှုပ်နေလို့ မမေးလိုက်ရဘူး။ နားလည်ရဲ့လား”

ဤစကားကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။ “အမေ...”

ဤအရာကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည်။ ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီးကြားမှ အသိပညာသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။ အပြင်ပိုင်းမှ အရာများသာ မဟုတ်ဘဲ အခြားကဏ္ဍများလည်း ပါဝင်သည်။

မိန်ရှီသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်း မေးခွန်းမဖြေချင်ရင် အမေ မမေးတော့ဘူး”

မေးခွန်း မေးစရာ မလိုတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုတွင် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ဤသို့သော အကြောင်းအရာကို သူမ၏အမေနှင့် တစ်ခါမျှ မပြောဖူးပေ။

ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် တုလျန်နှင့်အတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမသည် ဇနီးအသစ်ဖြစ်ပြီး မိသားစုနှင့် အိပ်ရာကိစ္စများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ထင်ရှားနေသည်။ ထိုအချိန်က သူမ၏အမေက ယောက္ခမနှင့် တုလျန်က သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါသလားဟုသာ မေးသည်။ ဤသို့ ရှက်ရွံ့ဖွယ် ကောင်းသော မေးခွန်းကို မမေးခဲ့ပေ။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူမ၏အမေသည် ထိုအချိန်က တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု သတိပြုမိခဲ့ပုံ ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်ကိစ္စများကို အမြဲ မေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လိမ်ညာမှုဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မိန်ရှီသည် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိန်ရှီက မခိုင်းပေ။ မတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ဖခင်၊ အစ်ကိုနှင့် ကျိုးကျင်းတို့ စကားပြောသည်ကို နားထောင်သည်။

လူသုံးယောက်သည် လယ်ကွင်းအကြောင်း ပြောနေကြသည်။

ဆောင်းဦးတွင် ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ယာခင်းပိုင်ဆိုင်မှုသည် ခြောက်ဧကကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ကျိုးကျင်းအား လယ်ထွန်ခြင်းအကြောင်း ပြောနေသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ရွာသားများသည် မြေကြီး မခဲမီ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွန်ကြသည်။ ၎င်းသည် နောက်နှစ် နွေဦး စိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စများကြောင့် ခြောက်ဧကကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရာသီဥတု အေးလာပြီဖြစ်သည်။ မြေကြီး မခဲမီ လယ်ထွန်ရန် လိုအပ်သည်။

အစောပိုင်းနှစ်များက ကျိုးကျင်းသည် လယ်ထွန်ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအရာများကို နားလည်သည်။ သူသည်လည်း အခု အားလပ်နေသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်အား နောက်နှစ်ရက်အတွင်း မြေကို ထွန်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။

133 03

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ့သားများသည် သူ့ကို ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ခြောက်ဧကကို ထွန်ရန် လွယ်ကူသော အလုပ် မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့် မပြီးနိုင်ပေ။

သို့သော် ကျိုးကျင်းက ငြင်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ တကယ်လို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် နွားတစ်ကောင် ဝယ်လိုက်မယ်”

ယောက္ခမမိသားစုသည် စားပွဲရောင်းရန် နှစ်နေရာ ရှိသည်။ သူနှင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထပ်ပွဲကြောင့် အရာများစွာ နောက်ကျခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူတို့ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးလိုပေ။ ယောက္ခမမိသားစုသည် အိမ်အသစ် ဆောက်ပြီးစီးသောကြောင့် ငွေကြေး အခက်အခဲ ရှိနိုင်သည်။ ဆီးနှင်းများ မကျမီ ငွေရှာရန် အချိန်ယူရမည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သားမက်သည် သူ့မိသားစုအတွက် စဉ်းစားပေးသည်ကို သိသည်။ သို့သော် နွားတစ်ကောင် ဝယ်ရန်...

သူသည် ခဏမျှ တွေးပြီး မေးသည်။ “မင်းက ဒီမြေကို နောက်နှစ် ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးဖို့ စဉ်းစားထားတာလား”

ကျိုးကျင်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မသေချာဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ မစိုက်ပျိုးတော့ပါဘူး။ ကျွမ်းယီက စီးပွားရေး ဆက်လုပ်ချင်သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် မြေကို ငှားပြီး အိမ်ငှားခ ယူလိုက်မယ်”

“ဒါဆို ငှားမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ နွားဝယ်ရမှာလဲ။ ပိုက်ဆံ အလကား ကုန်တာပဲ။ ဒါဆို ဒီလိုလုပ်လိုက်ပါ။ ငါ ရွာကနေ နွားတစ်ကောင် ငှားပေးလိုက်မယ်။ ငှားခနည်းနည်း ပေးရုံနဲ့ ရပါတယ်” ဒုတိယသားမိသားစုတွင်လည်း နွားမရှိပေ။ သူတို့တွင် မြေရှိစဉ်ကလည်း ရွာမှ ငှားရသည်။ ရွာသားများသည် အချင်းချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပိုက်ဆံ အများကြီး မတောင်းကြပေ။ အစပိုင်းတွင် မိသားစုသုံးစုလုံးသည် နွားကို သုံးနိုင်သည်ဟု ပြောထားသည်။ သို့သော် ပထမသားမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းတော့သောကြောင့် ဒုတိယသားသည် ထိုနွားကို သွားမယူတော့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားသူများ၏နွားကို ငှားရသည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို အဖေ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးရဦးမယ်”

မကြာမီ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။

ယနေ့သည် အထူးနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် အစားအသောက်များ အလွန် ကြွယ်ဝသည်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ အသား၊ ငါးများ ပါဝင်သည်။ နှစ်သစ်ကူးလိုပင် ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် စပျစ်ရည်တစ်အိုးကို ထုတ်ပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် သောက်ရန် စီစဉ်သည်။

ယောက်ျားများသည် အတူတူ သောက်ကြသောအခါ မိန်းမများ လိုက်ဖက်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထမင်းစားပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သမီးကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

နှစ်ယောက်သား အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စကားပြောကြသည်။ တတိယသားမိသားစု၏ ကိစ္စများလည်း ပါဝင်သည်။

“မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ကျောက်ရှင်းအတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ဖို့ မကြာသေးခင်က ရှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မနေ့က မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ် ပြန်လာပြီး ကျောက်ရှင်းအတွက် သတို့သား ရပြီလို့ ပြောတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒီလောက် မြန်တာလား”

“ဟုတ်တာပေါ့” မိန်ရှီသည် လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောသည်။ “ငါ ပြောသားပဲ။ မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်တာ။ သမီးအတွက် သတို့သား ရှာနေတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။ ပြီးတော့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”

“ဘယ်မိသားစုလဲ”

“ငါတို့ရွာက မဟုတ်ဘူး။ နျိုကျိုရွာက ဝမ်မိသားစုပဲ။ သူတို့မှာ မြေနဲ့ အိမ်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ စီးပွားရေးလည်း ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ် ပြောတာက သူတို့ မကြာခင် လာစေ့စပ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကျောက်ရှင်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။ အထူးသဖြင့် မိသားစုသည် ခြံစည်းရိုးဆောက်ပြီး ပထမသားမိသားစုနှင့် ခွဲလိုက်သောအခါ ဆက်ဆံရေးက ပိုဝေးသွားသည်။ သူမသည် တတိယသားမိသားစုသို့ သွားခဲသည်။ လုကျောက်ရှင်းလည်း ဒုတိယသားတို့ဘက်သို့ အလွန် လာခဲသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားတော့ဘဲ အပျော်အဖြစ်သာ နားထောင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တတိယသားအိမ်တွင် ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်။

“ငါ မင်းအတွက် သတို့သားသုံးယောက် ရှာပေးပြီးပြီ။ မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ဘူး။ ဝမ်မိသားစုအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဦး။ ဘာက မကောင်းတာလဲ”

133 04

သမီးသည် ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီသည် ထပ်ပြောသည်။ “ဝမ်မိသားစုမှာ အိမ်နဲ့ မြေ ရှိတယ်။ ဝမ်မိဘတွေကလည်း သဘောကောင်းတယ်။ ကောင်လေးကလည်း ရုပ်မဆိုးဘူး။ မင်းထက် နှစ်နှစ်ပဲ ကြီးတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့လက်ထပ်ပွဲပဲ။ ဘာလို့ မင်းက မကြိုက်ရတာလဲ”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မကြိုက်သော အမူအရာများ ပြည့်နေသည်။

ဒါ ဘာလို့ ကောင်းတဲ့လက်ထပ်ပွဲ ဖြစ်ရတာလဲ။ သူမသည် မကြာသေးမီက မြို့တွင် ဈေးဝယ်နေစဉ်က ထိုဝမ်အငယ်ကောင်ကို သတိပြုမိသည်။ သူက ရုပ်မဆိုးပေ။ သို့သော် အသားညိုသည်။ သူ ပြုံးသောအခါ ဝက်ဝံမဲကြီးလို သူ့သွားများက ဖြူဖွေးနေသည်။ သူမ၏အမေက လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရသောကြောင့် နေလောင်ထားသည်ဟု ပြောသည်။ ဆောင်းရာသီ တစ်ရာသီဆိုလျှင် ပြန်ဖြူလာမည်ဟု ပြောသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ရွာတွင် နေထိုင်လာခဲ့သောကြောင့် ဤအရာများကို နားလည်သည်။ လယ်ကွင်းတွင် အမြဲ အလုပ်လုပ်သော လယ်သမားများသည် ဖြူမည် မဟုတ်ပေ။ ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းပြီးသောအခါ လူတိုင်းသည် အရေပြားနက်လာသည်။

တကယ်ဆို သူမသည် မြို့မှ မိန်းကလေး မဟုတ်ပေ။ ရွာမှ မိန်းကလေးသာ ဖြစ်သည်။ ရွာမှ ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် မလိုချင်ပေ။ အထူးသဖြင့် တုလျန်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ပို၍ မလိုချင်ပေ။

သူမသည် တုလျန်အပေါ်မှ မျှော်လင့်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်သေးပေ။ သူမ၏အမေက တုလျန်၏အမေသည် မကောင်းသောလူဟု အမြဲပြောနေသော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်နှင့် သူ့အမေသည် ဘာမှ မပတ်သက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တုလျန်သည် အသက်ကြီးလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏အဒေါ်က လက်မဦးခဲ့ပါက သူမသည် တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပါက သူမ၏အဒေါ်ကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏အဒေါ်သည် တုမိသားစုတွင် အဆင်မပြေသည်ကို သိသည်။ လုကွေ့လီသည် ခန္ဓာကိုယ် မကောင်းသော်လည်း တုမိသားစုတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် မည်သည့်ချွေးမ မဆို အလုပ်လုပ်ရမည်ဟု ထင်သည်။ သူမ၏အဒေါ် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်မလုပ်ရပေ။

တုမုဆိုးမသည် ပထမသားတို့အိမ်တွင် လာပြီး ပြဿနာရှာခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏အမေက တုမိသားစုသည် မကောင်းသောလူများ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်သည် ကွဲပြားသည်ဟု ထင်သည်။ ထိုသို့သော အမေမျိုး ရှိသည်မှာ သူ့ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူမ ကဲ့သို့ပင်။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်စောင်းထိုးပြီး ချောင်ရှီကို ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နေသည်။

ချောင်ရှီသည် ကြာရှည်စွာ ပြောသော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူမသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

“နင့်ကို ပြောမယ်၊ နင်က သဘောမတူရင်တောင် ဒီတစ်ခါ နင် မငြင်းနိုင်တော့ဘူး။ ငါက မင်းကို ဆက်ပြီး အားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဝမ်မိသားစုက မကြာခင် လာစေ့စပ်လိမ့်မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ ကောင်းကောင်းနေ။ နောက်ထပ် ပြဿနာရှာရင် နင့်ရဲ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်” ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးလွယ်သည်။ လုကျောက်ရှင်းနှင့် ဤမျှကြာကြာ စကားပြောနိုင်ခြင်းသည်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ သူမသည် စကားပြောပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး မကျေနပ်စွာ ငိုသည်။

ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ သူမက ဒီလိုအမေမျိုး ရရတာလဲ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် အရာအားလုံးကို ရသည်။ သူမသည် ဤသို့ ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် မကျေနပ်နိုင်ပေ။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်ရည်များကို ခက်ခက်ခဲခဲ သုတ်သည်။

လုကျောက်အာသည် အပြင်မှ ဝင်လာပြီး လုကျောက်ရှင်း၏ဘေးတွင် ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “အစ်မ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းခါသည်။

လုကျောက်အာသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အကြံပေးသည်။ “အစ်မ၊ အမေ့ကို မဆန့်ကျင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ဝမ်အငယ်ကောင်က ကောင်းပါတယ်။ အမေကို ဆန့်ကျင်ရင် သူမက ထပ်ပြီး ရိုက်လိမ့်မယ်။ အဖေကလည်း အဲဒီကိစ္စပြီးကတည်းက အစ်မအတွက် စကားမပြောပေးတော့ဘူး။ အရင်တုန်းက အမေ ရိုက်တဲ့အခါ အဖေက တားပေးသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဖေလည်း စိတ်ဆိုးနေတယ်”

133 05

ဒေါသ မထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။ လုမင်ရှန်းသည် ပထမသားက ဒုတိယသားထံမှ မြေတောင်းခဲ့သော ပြဿနာသည် သမီးကြီးကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ လုကျောက်ရှင်းကို မျက်နှာပေါ် ရိုက်လိုက်သည်။ အရင်က လုမင်ရှန်းသည် သမီးကို ရိုက်သောအခါ အားမပါပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ အားထည့်ရိုက်လိုက်သည်။ ဤရိုက်ချက်ကြောင့် လုကျောက်ရှင်း၏မျက်နှာသည် ရက်များစွာ ဖူးယောင်နေသည်။

ချောင်ရှီ၏ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အလားတူပင် လုမင်ရှန်းသည် ဒုတိယသားကို အားနာသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကြောက်သည်။ သူ့အဖေ၏စိတ်ကို သူ အကောင်းဆုံး နားလည်သည်။ ယခု သူတို့သည် အဆင်ပြေသော်လည်း တစ်ရက်တွင် ပထမသားတို့မိသားစုသည် အဆင်မပြေတော့ပါက ဤလှည့်ကွက်ကို သူ့အပေါ် ပြန်အသုံးချနိုင်မည်။

သူသည် အဖေဖြစ်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ငြင်းနိုင်ပါ့မလား။

“အဖေက ဘယ်တုန်းကမှ ကျွန်မတို့အတွက် စကားပြောမပေးခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ သားပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရှိကို မရှိဘူး။ ကူညီမပေးရင်လည်း နေပါစေ။ နောက်ပိုင်း ကျွန်မ လက်ထပ်သွားရင် အဖေနဲ့ အမေ မရှိဘူးလို့ပဲ သဘောထားတော့မယ်” လုကျောက်ရှင်းသည် လှောင်ပြောင် ပြောသည်။

လုကျောက်အာသည် စိတ်ပူသွားသည်။ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ “အစ်မ၊ ဘာလို့ ဒီလို တွေးတာလဲ။ အမေနဲ့ အဖေက အမေနဲ့ အဖေပါပဲ။ အမေနဲ့ အဖေက ကျွန်မတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် အမေက အမြဲ ကျွန်မတို့ကို အလုပ်တွေ ခိုင်းနေတယ်ဆိုရင်တောင် ရွာက ဘယ်မိန်းကလေးက အလုပ်မလုပ်ရလို့လဲ။ ဘာလို့ဆို ကျွန်မတို့က မိန်းကလေးတွေလေ။ ကျောင်းချောင်နဲ့ အယ်နီကို ကြည့်ပါဦး။ သူတို့က အိမ်အလုပ် လုပ်ရုံမကဘူး။ ဗိုက်တောင် မပြည့်ဘူး။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာတော့ အစားအသောက် ပြတ်လပ်တာ မရှိခဲ့ဘူး။ အဖေက တစ်ခါတလေ အရသာရှိတာတွေ ဝယ်လာရင်တောင် ကျွန်မတို့ကို မချန်ထားခဲ့ဘူး”

ကျောင်းချောင်နှင့် အယ်နီတို့သည် လုကျောက်အာ၏သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်။ လုကျောက်အာကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏အဘိုးအဘွားများနှင့် မိဘများသည် သူတို့ကို အရေးမပေးကြပေ။ မိန်းကလေးများသည် အိမ်အလုပ် လုပ်ရန် မွေးဖွားလာကြပြီး လက်ထပ်သောအခါ လက်ဖွဲ့ငွေ ရမည်။ ဤအရာသည် မျိုးရိုးလိုက်သော အတွေးအခေါ် ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မိသားစုတိုင်းသည် ဤသို့ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ရိုးသားစွာ လက်ခံထားကြသည်။

သို့သော် ဤအတွေးသည် လုကျောက်ရှင်းအတွက် ရယ်စရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ညီမသည် ရိုးသားသောကြောင့် သူ့ကို ထပ်ပြီး အရှုပ်အရှင်း မဖြစ်စေလိုတော့ပေ။ သူမသည် မေးသည်။ “အမေ ဘယ်သွားလဲ”

လုကျောက်အာသည် ရှေ့တွင် ပြောဆိုနေကြပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ် ပြောင်းသွားသည်ကို သတိမပြုမိတော့ပေ။ သူမသည် ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “အမေက ဒုတိယအဖေတို့အိမ်ကို သွားပုံရတယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ သွားပြီး ချောင်ရှီ၏မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်သည်။ သူမသည် ခဏတာ ငိုခဲ့သောကြောင့် မျက်နှာသည် ခြောက်သွေ့နေသည်။ သူမသည် ချောင်ရှီ၏အလှဆီကို ခိုးပြီး သုတ်လိမ်းသည်။

ချောင်ရှီ ထွက်သွားသောကြောင့် အိမ်တွင် ညီအစ်မနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောက်အာသည် လိုက်လာသည်။ အစ်မကြီးသည် အပြင်သို့ သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်ပူသွားသည်။ “အစ်မကြီး၊ အဒေါ်ဆီ သွားမလို့လား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ရွာတွင် သူငယ်ချင်း မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်သို့ မသွားခဲပေ။ ဤသို့ ဖြစ်နေသောအခါ လုကျောက်အာသည် သူမ၏အဒေါ်ကို ရှာတော့မည်ဟု ထင်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ညီမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ ကြားလား”

“ဒါပေမဲ့ အစ်မ၊ တုမိသားစုက မကောင်းတဲ့လူတွေ...” လုကျောက်ရှင်း၏မျက်လုံးများက လုကျောက်အာကို ကြည့်နေသောကြောင့် သူမ၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။

“ပြီးတော့ အဒေါ်က ဦးလေးနဲ့ လက်ထပ်ထားပြီးပြီ။ အစ်မ...” ဤအရာကို ပြောသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူမသည် စိတ်ပူနေပုံရသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ညီမ၏ ဤစကားကြောင့် ဒေါသထွက်သည်။ ဦးလေး ဟူသော စကားကြောင့် သူမသည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏နောက်ကျောကို နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

“အစ်မကိစ္စကို မင်း ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့။ နင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူးဆိုတာ သေချာရင် ငါ သိတာပေါ့”

လုကျောက်အာသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

133 06

လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုကွေ့လီသည် ခြံကို လှည်းကျင်းနေသည်။

သူမသည် ပါးလျသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော တံမြက်စည်းကို ကိုင်ထားသောကြောင့် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပို၍ပင် ပါးလျနေသည်။

လုကျောက်ရှင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင်းအာ၊ မင်း လာပြီလား”

လုကွေ့လီသည် အခု အလုပ်အချို့ကို လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေ။ ထမင်းချက်ခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းတို့တော့ လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် သူမသည် ဒုက္ခများစွာ ရောက်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးပေ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူမသည် ဘာမှ မလုပ်တတ်ပေ။ တုမုဆိုးမက ညည်းညူပြီး ဆူပူခဲ့သောကြောင့် သူမသည် တဖြည်းဖြည်း အလုပ်များ လုပ်တတ်လာသည်။

အရင်က နူးညံ့ပြီး ချောမွေ့သော လက်များသည် ယခုအခါ အဖုအထစ်များ ဖြစ်လာသည်။ ယခု သူမသည် ဇနီးတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိလာသည်။ သူမ၏ဆံပင်အနည်းငယ် ဝါသည်။ ဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင် စုထားသည်။ ပါးလျသော မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ပါးလျလာသည်။ အရေပြားသည် ခြောက်သွေ့ပြီး ဝါကြင်နေသည်။ သူမသည် ရွာမှ အိမ်အလုပ်များဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏အဒေါ်ကို အားကျစွာ ကြည့်သည်။

“တုအဒေါ်ကြီး မရှိဘူးလား” လုကျောက်ရှင်းသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ ကြည့်သည်။

လုကွေ့လီသည် ခေါင်းခါသည်။ “ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမက ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားလည်နေတယ်”

“ဦးလေးကရော”

“ဦးလေးကတော့ အခန်းထဲမှာ စာအုပ်ဖတ်နေတယ်” တုလျန်အကြောင်း ပြောသောအခါ လုကွေ့လီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို လှည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို အဒေါ်၊ အခန်းထဲဝင်ပြီး စကားပြောရအောင်”

လုကွေ့လီသည် အခန်းထဲသို့ ချီတုံချတုံ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားရဲ့ညီမလည်း ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ယောင်းမက ငါ့ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ စောင့်ကြည့်နေခိုင်းတယ်”

“ခြံကို လှည်းကျင်းတာလေးကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ အဒေါ်၊ ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်။ အလုပ်ပြီးရင် ဝင်ပြီး စကားပြောရအောင်။ ဧည့်သည်လာတာကို ဧည့်သည်ကို မစောင့်ဆိုင်းခိုင်းဘဲ ဘယ်အိမ်က ပြုမူတာလဲ” နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို လုကျောက်ရှင်းသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။ တုကျွမ်းကို ပြောချင်ပုံ ရသည်။

အခန်းထဲမှ တုကျွမ်းသည် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ သူမသည် အပြုံးအတုဖြင့် ထွက်လာသည်။

“ရှင်းအာ၊ မင်း အဒေါ်ကို လာတွေ့တာလား။ နေ့လယ်စာ ဒီမှာပဲ စားလိုက်ပါဦး”

လုကျောက်ရှင်းသည် နာခံသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွမ်းအဒေါ်။ ကျွန်မ အရင် အဒေါ်ကို အလုပ်ကူလုပ်ပေးပါဦးမယ်” သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တုကျွမ်းသည် ဟန်ဆောင်ကောင်းသည်ဟု ကျိန်ဆဲနေသည်။ သူမသည် အသက်တူပင် ဖြစ်သော်လည်း သက်ကြီးကဲ့သို့ ပြုမူချင်သည်။ လုကွေ့လီကိုလည်း ကျိန်ဆဲသည်။ လုကွေ့လီသည် ရှက်စရာမရှိဘဲ သူမ၏နေရာကို ယူခဲ့သည်။ အဒေါ်သည် မျက်နှာမရှိဘဲ တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျိုးဆက်တစ်ဆက် နိမ့်သွားသည်။

တုကျွမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ဧည့်သည်ကို အလုပ်ခိုင်းခြင်းသည် မကောင်းကြောင်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် တုကျွမ်းကို ပို၍ ဆုံးမမှုမရှိဟု ကျိန်ဆဲနေသည်။ အခွင့်အရေး ရသောအခါ ထိုခွေးမလေးကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးမည်။

လုကျောက်ရှင်းနှင့် လုကွေ့လီတို့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး စကားပြောကြသည်။

လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်း၏လက်ကို ကိုင်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “ရှင်းအာ၊ နင် လာတာ ကံကောင်းလိုက်တာ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ယောင်းမက ငါ့ကို အဝတ်တွေ လျှော်ခိုင်းတော့မယ်”

ခဏတာ အလုပ် မလုပ်ရသောကြောင့် လုကွေ့လီသည် သက်ပြင်းချသည်။

“ဘာလို့ သူမ ပြောတာကို နားထောင်နေရတာလဲ။ အဒေါ်က အကြီးပဲ။ သူမက နင့်ကို လေးစားရမှာ” ဤသည်မှာ လုကျောက်ရှင်း၏စိတ်ထဲမှ အတွေးဖြစ်သည်။

လုကွေ့လီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါက သူ့စကားကို နားထောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမက ခိုင်းထားတာ”

တုမုဆိုးမကို ပြောသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် ဆက်မပြောတော့ပေ။

133 07

“ဦးလေးက နေ့တိုင်း အိမ်မှာ စာအုပ်ဖတ်နေတာလား” လုကျောက်ရှင်းသည် ပိတ်ထားသော အနောက်ဘက်အခန်းတံခါးကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။

လုကွေ့လီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် တုလျန်အတွက် စိတ်မကောင်းခြင်းများ ပြည့်နေသည်။ “ဘယ်လူဆိုးက ဒီလိုလုပ်လိုက်မှန်း မသိဘူး။ ယောက်ျားကို ကျောင်းထဲ မဝင်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ တခြားကျောင်းတွေကလည်း မကောင်းဘူး။ ယောက်ျားက အခု အိမ်မှာပဲ စာဖတ်နေရတယ်”

ဤအကြောင်းကို ပြောသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသည်။ “ငါ့ ယောက္ခမက မနက်က သွားတုန်းက ကြက်တစ်ကောင် သတ်ပြီး ယောက်ျားအတွက် စွပ်ပြုတ် လုပ်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါမေ့သွားတယ်” သူမသည် အပြင်သို့ အမြန် ထွက်သွားသည်။

မတတ်သာတော့သောကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည်လည်း လိုက်သွားသည်။

ကြက်ခြံရှိ ကြက်ကို မြင်သောအခါ လုကွေ့လီသည် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ငိုတော့မလိုနှင့် လုကျောက်ရှင်းကို ကြည့်သည်။

“ရှင်းအာ၊ ကြက်မသတ်တတ်ဘူး။ ကူညီပေးပါဦး”

လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာသော်လည်း မျက်နှာတွင် ပြုံးပြီး သဘောတူသည်။

ကြက်ကို သတ်ပြီး အမွေးနုတ်ပြီးနောက် ရေဆေးပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ကြက်ပြုတ်ခြင်းကို လုပ်လိုက်သည်။ လုကွေ့လီသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်တော့ပေ။

သူမသည် ပြောသည်။ “နင့်ကြောင့်ပဲ ကံကောင်းတာ”

လုကျောက်ရှင်းသည် ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

နေ့လယ်စာ ရောက်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် လုကွေ့လီကို ကူညီပြီး ထမင်းချက်သည်။

နေ့လယ်တွင် တုမုဆိုးမ မပြန်လာသောကြောင့် အိမ်တွင် တုကျွမ်း၊ လုကွေ့လီနှင့် တုလျန် သုံးယောက်သာ ရှိသည်။ အစားအသောက် အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ တုကျွမ်းသည် ယဉ်ကျေးခြင်းမရှိဘဲ ထိုင်ပြီး စားသည်။

“ယောင်းမ၊ အစ်ကို့အတွက် စွပ်ပြုတ် ဟင်းရည် ပို့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့။ မဟုတ်ရင် အမေ ပြန်လာရင် ဆူလိမ့်ဦးမယ်” တုကျွမ်းသည် အမိန့်ပေးသည်။

“အေး၊ သိတယ်” လုကွေ့လီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် လုကျောက်ရှင်းကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ပြောသည်။ “နင် ကျွမ်းနဲ့ အရင် စားနှင့်လိုက်။ ငါ ယောက်ျားကို ထမင်းသွားပို့လိုက်ဦးမယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် မထိုင်ဘဲ လုကွေ့လီကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် လုကွေ့လီ၏လက်မှ ဗန်းကို လုယူလိုက်သည်။

“အဒေါ်က မနက်ပိုင်း အလုပ်များခဲ့တယ်၊ ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ထိုင်ပြီး အနားယူလိုက်။ ကျွန်မ ဦးလေးကို သွားပို့ပေးလိုက်မယ်”

လုကွေ့လီသည် မငြင်းတော့ပေ။ တကယ်တော့ သူမသည် ပင်ပန်းနေသည်။ နေ့တိုင်း အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရသောကြောင့် အမြဲ ပင်ပန်းနေသည်။ ဒီနေ့ ရှင်းအာ ရှိသောကြောင့် သူမသည် ထမင်းပင် မစားချင်တော့ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဗန်းကို ယူပြီး ဆံပင်ကို သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက် အခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထမင်းစားနေသော တုကျွမ်းသည် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

******

134 01

အခန်း 134 ကျွန်မအဖေ သိသွားပြီ

အနောက်ဘက်အခန်းတွင် တုလျန်သည် အိပ်ရာထိပ်တွင် မှီထိုင်နေသည်။ ပေါင်ပေါ်တွင် စောင်ပါးလေးတစ်ထည် ခြုံထားသည်။ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။

ကျောင်းမှ ပြန်လာကတည်းက သူသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် စာဖတ်နေသည်။

ဤကာလအတွင်း သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းဟောင်းများကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို ရှင်းပြသည်။ သို့သော် တံခါးပိတ်ခံရသည် သို့မဟုတ် ယောက်ျားများသည် ကာမဂုဏ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း လှောင်ပြောင်ခံရသည်။ သို့သော် မိဘများ လာရောက်ရန်အထိ ပျော်ရွှင်ခဲ့ခြင်းသည် သူ၏ လူကြီးလူကောင်းဂုဏ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။

တုလျန်နှင့် ဆက်ပေါင်းသင်းလိုသူ မရှိတော့ပေ။ ကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ရသူသည် အကျင့်မကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် သူ့ကို ရှက်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူနှင့် ပေါင်းသင်းသောအခါ သူတို့သည်လည်း ထိုသို့သောလူများဟု အထင်ခံရမည်ကို ကြောက်ကြသည်။

တုလျန်သည် မကျေနပ်ပေ။ သို့သော် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကြီးကျယ်သောလူ ဖြစ်လာပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည်ဟု သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုသူများသည် သူ့ကို လာကြိုသောအခါ သူသည် သူ ခံစားခဲ့ရသော ရှက်ရွံ့မှုအားလုံးကို သူတို့၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ချလိမ့်မည်။

အတွေးသည် ကောင်းပါသည်။ သို့သော် စာမေးပွဲသည် သုံးနှစ်အတွင်း နှစ်ကြိမ်ကျင်းပသည်။ သူသည် တစ်ကြိမ်လွဲသွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်သည် နောက်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အကြာတွင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရှည်လျားသောအချိန်ကို သူ ဖြတ်ကျော်ရဦးမည်။ တုလျန်သည် သူ့ရည်မှန်းချက်များကို မပြည့်မီသေးသောကြောင့် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် အချုပ်ခံထားရသည်။ စိတ်တိုလွယ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် စိတ်ဖိစီးမှုကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် စိတ်တိုသောအခါ ၎င်းကို အသုံးပြုသည်။

သူသည် စာအုပ်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေသည်။ တုလျန်သည် လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့၏ရုပ်ပုံကို တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ညာဘက်လက်သည် စောင်အောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ အထွတ်အထိပ် ရောက်ခါနီးတွင် တံခါးကို ရုတ်တရက် ခေါက်လိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်မ ရှင်းအာပါ။ ထမင်းလာပို့တာ”

တုလျန်သည် ဤအချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက် လာမည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏လက်သည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ ကျောရိုးအောက်ပိုင်းမှ ဦးခေါင်းသို့ ထူးဆန်းသော ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ သူသည် အသံမထွက်ဘဲ ငြိမ်သက် သွားသည်။

သူသည် ဘေးမှ ပဝါတစ်ထည်ကို ယူပြီး သူ၏လက်ကို သုတ်သည်။ ထိုစာအုပ်ကို အိပ်ရာအောက်သို့ ထည့်သည်။ ပဝါကို စောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက်ထည့်သည်။ ထို့နောက်မှ အိပ်ရာမှ ဆင်းသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူသည် လုကျောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် အပြုံးပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ဦးလေး၊ ဒီနေ့ ကြက်စွပ်ပြုတ် ပြုတ်ထားတယ်။ နည်းနည်း ပို့ပေးတာ”

တုလျန်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ထမင်းစားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ရှင်းကို ဗန်းကို ကိုင်ပြီး ဝင်ရန် ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးသည်။

“စာအုပ်တင်တဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ထားလိုက်ပါ” တုလျန် ပြောသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် စာအုပ်တင်သော စားပွဲကို ကြည့်သည်။ စာအုပ်များစွာနှင့် မင်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူများ ရှုပ်ပွနေသည်။ “နေရာပြောင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ညစ်ပတ်သွားလိမ့်မယ်”

သူမသည် အခန်းပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဦးလေး၊ ကျွန်မ အဲဒါကို အိပ်ရာပေါ်မှာ တင်ပေးမယ်”

134 02

စားပွဲကို တုလျန်သည် အိပ်ရာအဆုံးသို့ ရွှေ့ထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဗန်းကို အိပ်ရာဘေးတွင် အရင်ထားသည်။ ထို့နောက် စားပွဲကို ရွှေ့သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ရှိသော စောင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို ကုန်းပြီး စောင်ကို ခေါက်ရန် ကူညီသည်။

တုလျန်သည် တားဆီးရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် စောင်ကို လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ အပြာရောင် ပဝါတစ်ထည်သည် စောင်ထဲမှ လျှောကျလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ရသည်။

တုလျန်သည် ဤအရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခြင်း မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် အနံ့ရှိသည်ကို သူ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စောင်ကို ခြုံပြီး လုပ်သည်။ ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး စောင်ကို လေဝင်အောင် ထားမည်ဟု စီစဉ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အနံ့ ပျောက်သွားမည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် ဤအချိန်တွင် လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ သူမသည် သူ့စောင်ကို ခေါက်ရန် လာကူညီသည်။ သူ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူ့ပစ္စည်းများကို ဘယ်သူမှ မထိရဲပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် ထူးဆန်းသောအနံ့ကို မရမီ အနံ့မခံရသေးပေ။

ဤအရာသည် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသည်။

ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း ပျင်းသည်။ လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမ ကြီးလာကတည်းက အိမ်အလုပ်များကို သူတို့နှစ်ယောက်ကို လုပ်ခိုင်းသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ထမင်းချက်ရုံသာမက မိသားစုဝင်အားလုံး၏ အဝတ်အစားနှင့် အိပ်ရာခင်းများကိုလည်း လျှော်ရသည်။

လုမင်ရှန်းသည် လူငယ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ချောင်ရှီသည် အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်သည်ဘဝတွင် ကိစ္စများ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်ရာခင်းများ ညစ်ပတ်သွားနိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင် ချောင်ရှီသည် အိပ်ရာခင်းများကို ကိုယ်တိုင် လျှော်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခါတလေ သူမသည် မေ့သွားသောကြောင့် လုကျောက်ရှင်းက အဝတ်လျှော်သည့်အခါ ယူသွားပြီး အတူတူ လျှော်သည်။ ထိုသို့သော အကြိမ်များစွာ ဖြစ်လာသောအခါ ချောင်ရှီသည် သိပ်မတွေးတော့ပေ။ သမီးသည် ငယ်သေးသောကြောင့် နားမလည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကျေးလက်အိမ်များသည် များသောအားဖြင့် အသံကာကွယ်မှု မရှိပေ။ တတိယသားအိမ်တွင် အခန်းသုံးခန်းသာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် နေသည်။ လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမသည် အနောက်ဘက်အခန်းတွင် နေသည်။ ညပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံ အနည်းငယ် ကျယ်သောအခါ အခြားသူများ ကြားနိုင်သည်။

အစပိုင်းတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် နားမလည်ပေ။ သို့သော် ထိုအသံများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားရသောအခါ သူမသည် အိပ်ရာခင်းပေါ်မှ အစွန်းအထင်းများနှင့် ညက အသံများကို ဆက်စပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းများကြောင့် ထိုထူးဆန်းသောအနံ့ကို လုကျောက်ရှင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သူမသည် ဖြူစင်သော်လည်း မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူမသည် တုလျန်ကိုပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တုလျန်သည် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်း၏နီရဲသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်လာသည်။

သူသည် ဤကိစ္စများကို နားလည်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဖြူစင်သော မိန်းကလေးများသည် ဤအရာများကို မသိကြပေ။ သို့သော် သူမ၏ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ နားလည်နေရုံသာမက ကောင်းကောင်းပါ နားလည်နေပုံရသည်။

တုလျန်သည် ကျေးလက်မှ ရာဂပြည့်ဝသော မိန်းကလေးအချို့ကို တွေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ပြောင်းခင်း သို့မဟုတ် ကောက်ရိုးပုံတွင် ယောက်ျားများနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံကြသည်။ လုပ်သင့်သည်၊ မလုပ်သင့်သည်များကို အားလုံး လုပ်ပြီးနောက် ဗိုက်ကြီးလာသောအခါ မိသားစုနှစ်ခုသည် အလျင်အမြန် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ရသည်။

အပြင်ပိုင်းတွင် ချစ်သူစုံတွဲဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ကလေး မွေးပြီးသောအခါ လူတိုင်းသည် အရာအားလုံးကို သိကြသည်။

တုလျန်သည် လုကျောက်ရှင်းကို ထပ်ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် သေးငယ်သည်။ လှပသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသောကြောင့် သူမ၏ရင်သားသည် ပို၍ ထွက်နေပြီး တင်ပါးကလည်း ပို၍ ကော့နေသည်။

လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အမြင်သည် ကွဲပြားသည်။ တုလျန်သည် ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အမျိုးသားများနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံဖူးသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤသို့ဖြစ်နေသည်။

134 03

အရှက်ကို ကျော်လွှားရန် ကြိုးစားနေသော လုကျောက်ရှင်းသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး စောင်ကို ခေါက်နေသည်။ သူမသည် ထိုအပြာရောင် ပဝါကို ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ သူမသည် တုလျန်၏အတွေးများကို မသိပေ။

စောင်ကို ခေါက်ပြီးနောက် လုကျောက်ရှင်းသည် စားပွဲကို အပေါ်သို့ တင်သည်။ ထို့နောက် ဗန်းကို ယူပြီး ကြက်ဟင်းရည်၊ ဟင်းတစ်ပွဲနှင့် ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်သည်။

“ဦးလေး၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ။ ပူတုန်း စားလိုက်ပါဦး”

လုကျောက်ရှင်းသည် အရှက်ရနေသေးသောကြောင့် တုလျန်ကို ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲပေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကို အောက်မှနေ၍ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် တုလျန်၏မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် သူ့ကို ရူးအောင် လုပ်နေသည်ဟု ထင်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် သူမ၏ရင်သားပေါ်တွင် မသိမသာ ဝဲသွားသည်။

မိန်းမများ၏ ဖြူစင်သော အထိအတွေ့ကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်၏မျက်လုံးများ သူမပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရင်သားကို ရှေ့သို့ ပိုကော့လိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမသည် သူမ၏အဒေါ်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထိုကြောင့် ဤနေ့တွင် သူမသည် အထူးအဆင်အယင် လုပ်ခဲ့သည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်မ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်”

တုလျန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး လုကျောက်ရှင်းသည် ဗန်းကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။

ချောင်ရှီသည် ဒုတိယခဲအိုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ့သားများ၊ ကျိုးကျင်းတို့ အရက်သောက်နေသည်နှင့် ဆုံသည်။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “ဟယ်၊ မှားတဲ့အချိန် ရောက်လာပြီ။ ထမင်းစားတာကို အနှောင့်အယှက် မပေးမိဘူးမလား”

မိန်ရှီသည် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ပြောသည်။ “တတိယညီမ၊ မိသားစုထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။ ဒီနေ့ ယွဲ့အာ အိမ်ပြန်လာတာကြောင့် နေ့လယ်စာ စောစောစားတာ။ စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် ဒီမှာ စားလိုက်ပါဦး”

ချောင်ရှီသည် သိသည်။ စားပွဲပေါ်မှ အရာများကို ကြည့်သောအခါ မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့ စားပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ ယောက်ျားများသာ အရက်သောက်နေကြသည်။ သူမသည် ထိုစားပွဲတွင် ထိုင်ရန် မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် မသင့်လျော်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပြောသည်။ “ကျွန်မကို သိပြီးသား မလား။ ဒီလို ဆောင်းရာသီမှာ အိမ်မှာ အလုပ်မရှိတော့ နောက်ကျမှ ထတယ်။ မနက်ကမှ မနက်စာ စားခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မအတွက် ပွဲတော်ကြီးတစ်ခု ပြင်ပေးရင်တောင် မစားနိုင်ဘူး”

သူမသည် လုမင်ဟိုင်နှင့် ကျိုးကျင်းတို့အား ပြောသည်။ “ဒုတိယခဲအို၊ ကျင်း၊ ကွမ်းယီ၊ ဆက်စားကြပါ။ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ကြပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒုတိယအစ်မကို စကားပြောဖို့ လာတာ”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် မိန်ရှီနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါ်သည်။ “တတိယအဒေါ်”

ချောင်ရှီသည် ပြုံးပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့ရဲ့ ယွဲ့အာလေးက ချောတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ ပိုပြီးတောင် လှလာတယ်။ ကျိုးကျင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေပဲ”

မိန်ရှီသည် သူမအား ဆူလိုက်သည်။ “ကလေးရှေ့မှာ ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ”

ချောင်ရှီသည် ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ဘာလို့ ကလေး ဖြစ်ရမှာလဲ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ယွဲ့အာကို ဘာမှ မသင်ပေးဘူးလား။ ဇနီးမောင်နှံကြားမှာ စိတ်သဘောထား ညီညွတ်ရုံသာမက တခြားအပိုင်းတွေမှာလည်း ညီညွတ်ရမယ်”

134 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ တတိယအဒေါ်က ဘာလို့ ထိုသို့ ပြောသည်ကို သူမ နားလည်သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ပို၍ လှပလာသည်၊ ကျိုးကျင်း၏ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ သူနှင့် ဘာမှ မပတ်သက်ပါပဲ။

“တတိယအဒေါ်၊ အမေနဲ့ စကားပြောပါ။ ကျွန်မ အဖေတို့ ဘယ်လို အရက်သောက်နေလဲ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်သည်။ သို့သော် ချောင်ရှီက သူမကို ဆွဲထားသည်။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ တတိယအဒေါ် မပြောတော့ပါဘူး။ မိန်းကလေးတွေက အရှက်ကြီးတယ်။ တခြားအရာတွေ ပြောကြရအောင်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထွက်မသွားနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် လက်ထပ်ပွဲကို မလိုချင်ကြောင်း ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ ယွဲ့အာကို ကြည့်ပါဦး။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ရှင်းအာကို ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီကလေး ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ။ ငါက အမေဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခုခု လွဲချော်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ထမင်း မကျွေးဘဲ မထားဘူး။ အဝတ်အစား မဆင်ဘဲ မထားဘူး။ ငါက သူ့အမေဆိုတာ သိတဲ့သူတွေ သိတယ်။ မသိတဲ့သူတွေက ငါ့ကို သူ့ရန်သူလို သဘောထားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော သူက မလိုချင်ဘူး။ ဘာလို့ မလိုချင်တာလဲ မေးတော့ တစ်ခါက ယောက်ျားလေးက ဆင်းရဲတယ်ဆိုပြီး မလိုချင်ဘူး။ တစ်ခါက ရုပ်ဆိုးတယ်ဆိုပြီး မလိုချင်ဘူး။ သုံးယောက်ကို ပြောင်းပြီးပြီ။ အခု ဝမ်မိသားစုက အကောင်းဆုံးပဲ။ ကောင်လေးကလည်း ရုပ်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက မလိုချင်ဘူး”

စကားစပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် ရပ်မရတော့ပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲမှ နာကြည်းမှုများ အားလုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ လုကျောက်ရှင်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်အမြန် လက်ထပ်ပေးရသည်ကို မပြောဘဲ ကျန်တာ အကုန် ပြောပြသည်။

မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “တတိယအဒေါ်၊ ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ကလေးက ခဏတာ မတွေးတတ်တာပါ။ အိမ်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ နေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် လက်ထပ်ရမယ်ဆိုတော့ အသားမကျနိုင်ဘူး ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ့ကို အချိန် နည်းနည်း ပေးလိုက်ပါ။ ကောင်းကောင်း တွေးခွင့်ပေးပါ။ နောက်ထပ် ပြဿနာ မဖြစ်အောင်ပေါ့”

“ငါလည်း သူ့ကို လွဲချော်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီကလေးရဲ့ စိတ်က ထူးဆန်းလာအောင်လို့။ ယွဲ့အာကို ကြည့်ပါဦး။ ပြီးတော့ သူ့ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တော့ ရှက်မိတယ်” ချောင်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။

မိန်ရှီသည် ထိုသို့သော ချောင်ရှီကို အသားမကျပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားသော မိန်းမဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မိဘများ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဘေးမှ သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချောင်ရှီသည် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချောင်ရှီ၏သမီးသည်လည်း ကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်သည်။ လုကျောက်ရှင်း၏ အချို့သော စကားများသည် မှားယွင်းသော်လည်း သူတို့သည် အဆင်မပြေသောကြောင့် ထိုသို့ ပြောခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ရှီ၏မျက်နှာသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလို့ သူ့ကို စကားပြောပေးရမှာလဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာ။ ဒီလို ဆက်လုပ်ရင် ငါ့ကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်။ ယွဲ့အာက သဘောကောင်းတယ်။ သူ့ကို စိတ်ဆိုးစေမယ်ဆိုရင် ငါက တတိယအဒေါ် ဖြစ်ပေမဲ့ အပြစ်ရှိလိမ့်မယ်။ ငါ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့အဖေက ဝမ်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဝမ်မိသားစုကိုလည်း သတင်းပို့ထားပြီးပြီ။ မကြာခင် လာစေ့စပ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ရက်သတ်မှတ်လိုက်ရင် သူ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်မယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ငါ သူ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး”

ချောင်ရှီ၊ သူမ၏အမေက ထိုသို့ပြောသောအခါ မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ချောင်ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို တတိယဦးလေးတို့အိမ်သို့ တစ်ခေါက်သွားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမတို့သည် ဝမ်းကွဲများ ဖြစ်သောကြောင့် မျက်စိဖြင့် ကြည့်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အမေ၏မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ဒုတိယသားတို့အိမ်တွင် တစ်နေကုန် နေပြီးနောက် ညစာစားပြီးမှ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့ အိမ်ပြန်သည်။

အိမ်ရောက်သောအခါ ကျိုးကျင်းက မေးသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ လုကျောက်ရှင်း၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စနှစ်ခုသည်လည်း လုကျောက်ရှင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

134 05

နားထောင်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားသည်။ “မင်းရဲ့ တွေးခေါ်မှုက မှန်နေပုံရတယ်။ တစ်ခါတည်း ဖြစ်တာဆိုရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း သူ့နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာက မကောင်းဘူး။ ဒီလူက ကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ။ မင်းအမေက မင်းကို ဆက်မမေးနိုင်ဘူး။ သူမက မမေးရင် မသိဟန်ဆောင်လိုက်ပါ။ မေးရင်တော့ မေ့သွားပြီလို့ ပြောလိုက်ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ”

ကောင်းကင်သည် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျေးလက်တွင် အချိန်ကုန်ရန် အရာ နည်းပါးသည်။ အထူးသဖြင့် ရာသီဥတု အေးသောအခါ ညဘက်တွင် လူတိုင်းသည် အိပ်ရာဝင်ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် မြင်းကို အစာသွားကျွေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ လှည့်ဝင်ပြီး ရေနွေးအိုး တင်လိုက်သည်။

ကျိုးကျင်း ပြန်လာသောအခါ ရေသည် ပွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သစ်သားဇလုံထဲသို့ ရေခပ်နေသည်။ သစ်သားဇလုံက လေးနေသည်။ ရေထည့်လိုက်တော့ ပို၍ လေးလာသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သစ်သားဇလုံကို ယူပြီး အပြင်သို့ ခြေထောက်စိမ်ရန် သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ ပြီးလျှင် ရေလဲပြီး လျှော်မည်ဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲထားသည်။ ဤဇလုံသည် လူနှစ်ယောက်၏ ခြေထောက်စိမ်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ပြောသည်။ အချိန်မဖြုန်းနှင့်ဟု ပြောသည်။

မတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။

ကျိုးကျင်း၏ကြီးမားသော ခြေထောက်များသည် ရေဇလုံထဲတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ခြေချောင်းများကို ကွေးပြီး ခြေထောက်များကို ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ခြေထောက်များ ရေထဲသို့ မရောက်မီ ကျိုးကျင်း၏ကြီးမားသော ခြေထောက်သည် သူမ၏ခြေထောက်များကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ခြေထောက်ကို သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းလိုက်သည်။

နင်းရုံသာမက ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ငါ ဆေးပေးမယ်” သူသည် ခြေထောက်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ခြေသလုံးပေါ်သို့ ရေများ ခပ်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ယားသည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးကျင်း၏ခြေထောက်အောက်တွင် အသားမာများ ရှိသောကြောင့် သူမသည် ယားသည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို ကွေးပြီး ရှောင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် နေရာက ကျဉ်းသည်။ ကျိုးကျင်း၏ “မှော်ခြေထောက်” မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

“ကျွန်မ ပြီးပြီ။ ဆေးတော့ဘူး” သူမသည် ခြေထောက်ကို ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဘေးမှ ခြေထောက်သုတ်ရန် ပဝါကို ယူလိုက်သည်။ “ငါ ရေသုတ်ပေးမယ်”

သူသည် ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ကြီးမားသော လက်ဖဝါးဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ခြေသလုံးကို ဆွဲယူပြီး သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော ပဝါဖြင့် သူမ၏ခြေထောက်ကို သုတ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ရိုးသားသည်။ သို့သော် သုတ်နေရင်းနှင့် အရာများ ပြောင်းလဲလာသည်။ ပဝါသည် ရေထဲသို့ ကျသွားသည်။ ကျိုးကျင်း၏ကြီးမားသော လက်ဖဝါးသည် ခြေမျက်စိမှ အပေါ်သို့ တက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနီရောင် ပိုးဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသည်။ ဘောင်းဘီ၏ ခြေထောက်သည် အနည်းငယ် ကျယ်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဘောင်းဘီထဲသို့ လက်ကို ထိုးသွင်းပြီး အပေါ်သို့ တက်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် မီးတောက်နေသည်။ သူမသည် သူ့လက်ကို ဖိထားသည်။ “တော်... ပါတော့”

ကျိုးကျင်းသည် မရပ်တန့်ပေ။ မတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မြန်မြန်ရပ်ပါတော့။ ကျွန်မ ရာသီလာနေပြီ”

134 06

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲပေ။ မျက်နှာသည် သွေးရဲနေသည်။

အခန်းထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အပ်တစ်ချောင်း ပြုတ်ကျလျှင်ပင် ကြားရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လည်ပင်းသည် ကျိုးတော့မလို ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ မျက်နှာတွင် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး လက်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ “ဘယ်တုန်းက လာတာလဲ။ ကိုယ် ဘာလို့ မသိရတာလဲ”

ကျိုးကျင်း၏ အမူအရာသည် အလွန်ရိုးရှင်းသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သိပ်မရှက်တော့ပေ။ သူမသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ “နေ့လယ်က အမေတို့အိမ်မှာ လာတာ”

ကျိုးကျင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ နေ့လယ်က သူ အရက်သောက်ပြီး သူမ၏ အရင်အခန်းတွင် အနားယူသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် ထပြီး ထွက်သွားသည်။ သူသည် တစ်ခုခု ဖြစ်သည်ဟု တွေးသည်။ သူ အိမ်ကြီးသို့ သွားသောအခါ သူမနှင့် သူ့ယောက္ခမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ကြီးမားသော လက်ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်သည်။ သူမ၏နောက်ခြေထောက်ကို ရေဇလုံထဲမှ ယူပြီး သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ခြေထောက်ပေါ်မှ ရေကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဖက်ပြီး အိပ်ရာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“မင်း အဆင်မပြေဘူးလား။ ငါ ရေနွေးနဲ့ သကြားရည် ပြုတ်ပေးရမလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်နေသောကြောင့် သူသည် ရှင်းပြသည်။ “ငါ့ရဲ့ အစ်မက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အမြဲ အဆင်မပြေဘူး။ ငါ့အမေက ရေနွေးနဲ့ သကြားရည် ပြုတ်ပေးတယ်” ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ဤအရာကို ကြားဖူးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေသည်။ သူမသည် ပူနေသော မျက်နှာကို စောင်ပေါ်တွင် ထားသောအခါ အပူချိန် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သူမသည် စောင်ကို ဆွဲပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ နည်းနည်း အဆင်မပြေတာပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မအမေက နေ့လယ်က ပြောခဲ့တာ။ ရာသီလာတဲ့အခါမှာ မလုပ်ရဘူး...”

ကျိုးကျင်းသည် ပိုးကောင်ပုံစံ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် ရေဇလုံကို ယူပြီး အခန်းငယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ရေကို သွန်ပြီးနောက် သူသည် အပြင်သို့ တစ်ခေါက် ထွက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပြီး ဘာလုပ်သည်ကို ကြည့်မည်ဟု တွေးနေသည်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးဖြင့် ပြန်ဝင်လာသည်။

“ငါလည်း မပြုတ်တတ်ဘူး။ ရေနွေးနဲ့ သကြားရည် ဖျော်လိုက်တာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ ထိုင်လိုက်သည်။ စောင်ခြုံထားသည်။ လက်ထဲတွင် သကြားရည် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

ပန်းကန်လုံးက ပူနေသေးသည်။ အငွေ့များ ထွက်နေသည်။ သကြားရည်ကို ကောင်းကောင်း မပြုတ်ထားသောကြောင့် အရသာ မကောင်းနိုင်ပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ၎င်းသည် အဖိုးတန်အရည်ထက်ပင် ပိုကောင်းသည်။

အငွေ့သည် သူမ၏မျက်နှာကို ထိသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ စိုလာသည်။

သူမသည် သကြားရည်ကို တစ်ကျိုက်ချင်း သောက်ပြီး ပြောသည်။ “ရေနွေးနဲ့ သကြားရည်က ဒီလိုပဲ ဖျော်ရတာ”

“မင်းတို့အိမ်က သကြားရည်က ဒီအရသာ မဟုတ်ဘူး။” ကျိုးကျင်းသည် အရသာမြည်းကြည့်သည်။ မဆိုးပေ။ သို့သော် အရသာက ထူးဆန်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းက မပြုတ်တတ်သည်ကို မပြောပေ။ သူမသည် သူတို့အိမ်က သကြားရည်ထဲတွင် ဂျင်းထည့်ကြောင်း၊ အအေးဒဏ် ခံနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း၊ ရာသီလာသည့်အခါ ဂျင်းမထည့်ကြောင်း ပြောသည်။

သကြားရည်တစ်ပန်းကန်လုံး သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားသည်။ စောင်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် အေးသည်။ အခုတော့ လက်နှင့် ခြေထောက်များ မအေးတော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ပြီး အရင်နေ့များကဲ့သို့ သူမကို ဖက်ပြီး အိပ်ချင်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့က ခွင့်မပေးပေ။ သူ့အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်သွားမည်ကို ကြောက်သည်။ ပြောပြီးနောက် သူမသည် စောင်၏အခြားတစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း ရွှေ့လိုက်ပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် ဝေးဝေးတွင် သတိထားစွာ လဲနေသည်။

“ငါတောင် မကြောက်တာ ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ” ကျိုးကျင်း ပြောသည်။

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ထထိုင်ပြီး အိပ်ရာအောက်မှ ဂွမ်းပဝါတစ်ထည်ကို ယူပြီး သူ၏ဘေးတွင် ခင်းလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး”

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် လဲလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် တည့်တည့် လဲနေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဘေးသို့ လှည့်ပြီး သူမကို ဖက်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ မိန်းမတွေရဲ့ ကိစ္စတွေက တကယ် ရှုပ်ထွေးတာပဲ။ နှစ်ရက်လောက်ဆို မင်း သက်သာသွားလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်ပြန်ပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး သူ့ကို ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိပေ။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရယ်မောသည်။ သူမ၏နှာခေါင်းကို ခြစ်လိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ အိပ်တော့”

134 07

ညက ဘာစကားမှ မပြောတော့ပေ။

နောက်နေ့ မနက်စောစော ကျိုးကျင်း၏တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင် ဖြစ်သည်။

မနေ့က လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် နွားငှားရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ယနေ့မနက်စောစော နွားကို ယူပြီး ကျိုးကျင်းဆီသို့ ပို့ပေးသည်။ ရာသီဥတုသည် အလွန်အေးသည်။ မြေကြီး ခဲသွားမည်ကို ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်း မြေထွန်ရန် စောစောလာပေးသည်။

“ရာသီဥတုက အေးလာပြီလို့ ထင်တယ်။ မြေကို မြန်မြန် ထွန်လိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင် ခဲသွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့အိမ်က အသစ်ဆောက်ထားတာဆိုတော့ ထင်းအများကြီး မရှိလောက်ဘူး။ နေ့လယ်ကျရင် ကွမ်းယီကို နည်းနည်း ပို့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ယွဲ့အာက အအေးဒဏ် ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး။ အိပ်ရာကို စောစော အပူပေးလိုက်ပါ”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက မနေ့ညက သူမ၏လက်နှင့် ခြေထောက်များ ဘာလို့ ဒီလောက် အေးနေတာလဲဟု တွေးနေသည်။ သူက မီးဖိုလို နွေးထွေးတဲ့လူ ဖြစ်နေလို့သာ တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို အိပ်နိုင်မလဲ မသိ။

“အဖေ၊ ကျွန်တော် သိပါပြီ။ မြေထွန်ပြီးရင် တောင်ပေါ် တက်ပြီး ထင်း ခုတ်ပါတော့မယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် ယွဲ့အာ ဘယ်မှာလဲဟု မေးသည်။ ကျိုးကျင်းက အိပ်နေသေးသည်ဟု ပြောသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်သွားသည်။ အိမ်တွင်လည်း အလုပ်များစွာ ရှိသည်။

လုမင်ဟိုင် လာပြီးမှ လုကျောင်းယွဲ့ နိုးသည်။ မနေ့ညက တစ်ညလုံး သူမသည် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ ရှက်စရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်သည်။ ညအိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တွေးနေသည်။ ညပိုင်းတွင်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်ရာက နွေးနေသောကြောင့် သူမသည် အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားသည်။ အရင်ကဆို ဒီအချိန်မှာ နိုးနေပြီ။ ဒီနေ့တော့ အိပ်ရာထ နောက်ကျပြီး အဖေက သိသွားသည်။

ကျိုးကျင်း အပြင်မှ ဝင်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စောင်ကို ကိုင်ပြီး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့သည်။ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အိပ်ရာထနောက်ကျပြီး အဖေက သိသွားတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ “ဘာဖြစ်လဲ။ ယောက်ခမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးကို မြင်ခဲ့ရတယ်”

ဟုတ်တာပေါ့၊ ပြုံးနေရမှာပေါ့။ အရင်က သမီးက အိမ်မှာ အိပ်ရာထ မနောက်ကျဘူး။ အခု လက်ထပ်ပြီးတော့ ယောက်ျားက ထသွားပြီ။ သမီးကတော့ အိပ်နေတုန်းပဲ။ ဒါက သားမက်က သမီးကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြနေသည်။ မိဘတွေရဲ့ စိတ်က တကယ်ပဲ ကွဲပြားတယ်။ တခြားမိသားစုက သားမက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးဆို ပျင်းတယ်လို့ ပြောမှာ။ ကိုယ့်သမီးဆိုရင်တော့ သားမက်က ချစ်တယ်လို့ ပြောကြသည်။

လုမင်ဟိုင် ပြန်သွားပြီးနောက် မိန်ရှီက မေးမြန်းသောအခါ သမီးသည် အိပ်ရာထ နောက်ကျနေသည်ဟု သိသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ရယ်သည်။ “ဒီမိန်းကလေးက လက်ထပ်ပြီးတော့ ပိုပျင်းလာတယ်” သို့သော် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးသည် တစ်နေကုန် မပျောက်သွားပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနက်စာ ချက်သည်။ မနက်စာစားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် နွားကို ဆွဲပြီး လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မချနိုင်သောကြောင့် တစ်ခေါက် သွားကြည့်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ကြိမ်လုံးကို တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ပြီး တစ်ဖက်တွင် သံထွန်ကို ကိုင်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူမသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် မြေထွန်ခြင်းကို အလျင်အမြန် လုပ်လိုသောကြောင့် နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့အတွက် နေ့လယ်စာ ချက်ရန် စီစဉ်သည်။ ထမင်းအဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ သူမသည် မစားတော့ဘဲ အစားအသောက်များကို ထည့်ပြီး သူ့နှင့်အတူ လယ်ကွင်းတွင် စားရန် စီစဉ်သည်။

ရာသီဥတု ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ရွာလမ်းပေါ်တွင် လူ မရှိသလောက်ပင်။ ရာသီဥတုသည် မိုးဖွဲဖွဲကျတော့မလို မှိုင်းနေသည်။ လေထဲတွင် ရေငွေ့များ ပါဝင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မြန်မြန် လမ်းလျှောက်သည်။ သူမသည် လယ်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ မိုးရွာလာမည်ကို ကြောက်သည်။

ရွာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် လယ်ကွင်းသို့ လှည့်သောအခါ ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ပို၍ နီးလာသောအခါ ထိုသူသည် တုလျန် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။

******