အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း 135 လျှို့ဝှက်ချက် ထုတ်ဖော်

တုလျန်သည် လမ်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေပုံရသည်။

သူမကို မကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

သူမကို မြင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့သည်ကို သိသောအခါမှ သူမသည် စိတ်သက်သာရာရပြီး သစ်ပင်နောက်မှ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူ ဘာကြောင့် ဒါရှီရွာသို့ လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ရွာအဝင်မှာ ရပ်နေတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေတာလား။ ဒီလိုတွေးပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ပုန်းနေသည်။

အချိန်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တုလျန်သည် သူ့အနေအထားကို အကြိမ်များစွာ ပြောင်းလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင် ရွာချသောအခါ သူသည် ပို၍ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူသည် ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို ကန်လိုက်ပြီး ရှေ့နောက် လမ်းလျှောက်သည်။ သူ ထွက်သွားချင်ပုံရသော်လည်း မရပ်ဘဲ မနေနိုင်ပြန်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူနေသည်။ ရှင် ထွက်သွားပါတော့။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်စိတ်ပူနေသောအခါ ရွာအဝင်မှ တစ်စုံတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ အဝေးကနေ မိန်းကလေးတစ်ဦးလို မြင်ရသည်။ ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုသူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိလိုက်သည်။

သူမသည် အံ့ဩသွားသည်။

ထိုသူသည် လုကျောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တင်းမာသွားသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို ပို၍ ငုံ့လိုက်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏မျက်စိရှေ့မှ ဖြတ်သွားပြီး တုလျန်၏ဘေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို သူမ ကြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏ဘေးမျက်နှာကိုသာ မြင်ရသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။ တုလျန်၏ သဘောထားသည် မထင်ရှားသော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် အရှက်ကြီးနေသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲမှ သံသယများစွာကို ရှင်းလင်း ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် တုလျန်တို့ လက်ထပ်ရန် စီစဉ်သောအခါ လုကွေ့လီ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ။ မီးပုံးပွဲတော်နေ့တွင် သူမသည် ပြန်ပေးဆွဲခံရသောအခါ ဟူရှီက ဘာကြောင့် သိသွားပြီး လူတိုင်း သိကုန်တာလဲ။ ဤအရာများတွင် လုကျောက်ရှင်း၏အရိပ် ရှိသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်သော်လည်း သံသယများစွာ ရှိနေသည်။ ဦးလေးကျင်း ပြောသလိုပဲ တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလဲ။ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာက မကောင်းဘူး။

အရင်က လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကျောက်ရှင်းသည် သူ့ကို မနာလိုသောကြောင့် ပစ်မှတ်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးတွင် ရှိသောအခါ တခြားလူတွင် မရှိသောအခါ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်သည်။ ယခုကြည့်လျှင် ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်ကို ချစ်သည်ဆိုသော အချက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့ဩခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ လုကျောက်ရှင်းနှင့် တုလျန်တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားသောအခါမှ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်သောအခါ ရွာအဆုံးသို့ သွားရန် လမ်းဖြတ်လမ်းကို ယူရန် စီစဉ်နေပုံရသည်။ သူတို့ ရွာအဆုံးသို့ ဘာလုပ်ဖို့ သွားတာလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာသည်။ အတော်ကြာအောင် တွေးပြီးနောက် လိုက်မသွားတော့ပေ။ သူတို့ ဘာလုပ်လုပ် သူမနှင့် မဆိုင်ပေ။ အခု သူမ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူမ၏ယောက်ျားအတွက် ထမင်းသွားပို့ရန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုသို့ တွေးနေသော်လည်း လမ်းပေါ်တွင် သူမ၏စိတ်သည် အခြားနေရာသို့ ရောက်နေပုံရသည်။ လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာသော ကျိုးကျင်းက သူမကို လှမ်းခေါ်သောအခါမှ သူမ သတိဝင်လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ဇနီးသည် ဤဘက်သို့ လာနေသည်ကို အဝေးကနေ မြင်သည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့အတွက် ထမင်းလာပို့သည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် မိုးရွာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ညည်းတွားသည်။ “ငတုံးလေး”

135 02

“ဘာလို့ လာတာလဲ။ အပြင်မှာ မိုးရွာနေတာ။ ဘာလို့ ထမင်းလာပို့တာလဲ။ ဘာလို့ ပတ်တလာ (မိုးကာအင်္ကျီ) မယူလာတာလဲ” (ပတ်တလာ အခေါ်အဝေါ်က ရှေးသုံးပါနော် ကောက်ရိုး ဒါမှမဟုတ် ရုံး၊ ထန်းရွက် စသဖြင့် အပင်တစ်ခုခုနဲ့ ယက်ထားပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်းပါတဲ့ မိုးကို ကာဖို့ သုံးတဲ့ အသုံးအဆောင်တစ်မျိုးပါ)

ကျိုးကျင်းသည် ရှေ့နှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏လက်မှ ခြင်းတောင်းကို ယူလိုက်သည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နွားကြိုးကို ဆွဲသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါသည်။ “အိမ်ပြန်ရောက်မှ ပြောပြမယ်”

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အဆင်ပြေသော်လည်း ကျိုးကျင်းက သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး သူမကို ခြုံပေးခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်း၏ဆံပင်များပင် စိုရွှဲနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ပေါ့ဆမှုကို အပြစ်တင်မိသည်။ ရာသီဥတု မကောင်းမှန်း သိလျက်နှင့် ပတ်တလာ (မိုးကာအင်္ကျီ) မယူလာခဲ့ပေ။ သူ့ကို မကူညီနိုင်ရုံသာမက ပြဿနာတောင် ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ဆံပင်ဖျားမှ ရေစက်များ ကျနေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ “မီးဖိုပေါ်မှာ ရေရှိတယ်။ ကျွန်မ ရေနွေးနွေး ယူလာပေးမယ်။ ရှင့်ရဲ့စိုနေတဲ့အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်ပါ”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းခါသည်။ “ငါ သွားယူလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ဘောင်းဘီလည်း စိုနေပြီ။ မြန်မြန် ချွတ်ပြီး လဲလိုက်။ မင်း အအေးမိလို့ မရဘူး” ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ခြေထောက်များ အလွန်အေးနေသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် အမြန် ဘောင်းဘီရှာပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ စိုနေသော ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် မကြာမီ ပြန်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် သစ်သားပုံးကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ အတွင်းတွင် အငွေ့များ ထွက်နေသော ရေနွေးများ အပြည့် ပါသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာဘေးတွင် သနားစဖွယ် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ခြေထောက်ကို အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးထားသည်။ သို့သော် တစ်ဝက်သာ ဖုံးထားသည်။ အောက်တွင် သူမ၏ခြေသလုံးများက ဖြူဖွေးချောမွေ့ နေသည်။ ကျိုးကျင်း မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှောင်မည်းသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။ အခန်းငယ်ထဲသို့ သစ်သားဇလုံကို ယူလာပြီး ရေနွေး ထည့်လိုက်သည်။ ရေနွေးအပူချိန်ကို စမ်းသပ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ခြေထောက်စိမ်ရန် အရင် ပြောသည်။ သူလည်း အဝတ်အစားလဲရန် သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖိနပ်ကို ဆွဲယူပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းသည်။ သူမသည် ပဝါကို ရေစိမ်ပြီး မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းကို သုတ်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာသို့ ပြန်လာပြီး ခြေထောက်များကို ရေနွေးထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းချသည်။ ကိုယ်ကို ကုန်းပြီး ရေကို ခြေထောက်ပေါ်သို့ လောင်းချသည်။ သူမ၏ခြေထောက်တစ်ခုလုံး နွေးလာသောအခါမှ သူမသည် ဂွမ်းပဝါအခြောက်ကို ယူပြီး ခြေထောက်ကို သုတ်သည်။ ထို့နောက် ဘောင်းဘီအသစ်ကို ဝတ်သည်။

သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဆံပင်ကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ ပဝါဖြင့် သုတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် အခန်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် အောက်ဝတ်ကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ အပေါ်ပိုင်းတွင် ဘာမှ ဝတ်မထားပေ။

“ဘာလို့ အဝတ်မပါဘဲ ထွက်လာတာလဲ” သူမသည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်သည်။ “အဝတ်အစားတွေ အကုန် စိုနေတာ။ ပြန်ဝတ်ရင် လျှော်ထားတာ အပို ဖြစ်မှာပေါ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပေါ့ဆသည်ဟု ကိုယ်ကိုကိုယ် ထပ်ပြီး အပြစ်တင်မိသည်။ ဤအချက်ကို သူမ မတွေးခဲ့ပေ။ သူမသည် အခုမှ အိမ်ထောင်ကျသောကြောင့် အခြားသူအတွက် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် အသားမကျသေးပေ။ ဒီလိုတွေးပြီး သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ ဆင်းပြီး ကျိုးကျင်းအတွက် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစားများ ရှာသည်။

ကျိုးကျင်း၏ အဝတ်အစားအများစုကို လုကျောင်းယွဲ့ ကိုယ်တိုင်ချုပ်ထားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စုဆောင်းလာခဲ့သော အဝတ်အစားများလည်း ရှိသည်။ သူမသည် ချည်ထည်နှင့် လုပ်ထားသော အဖြူရောင် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ရှာသည်။ ၎င်းသည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသည်။ ဤအင်္ကျီကို ကျိုးကျင်း တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသေးပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်မထပ်မီ နေသာသောနေ့တွင် လျှော်ပြီး ခြောက်သွေ့စေရန် နေရောင်တွင် ထားခဲ့သည်။ ပြီးမှ သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကိုလည်း ယူပြီး ကျိုးကျင်း၏ဘေးသို့ သွား၍ ပေးလိုက်သည်။ “မြန်မြန် လဲလိုက်ပါ။ အအေးမမိစေနဲ့”

135 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို မော့မကြည့်ရဲပေ။ ဤသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခိုင်မာသော ကြွက်သားများ၊ မည်းနက်သော ကြွက်သားထုများ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းသည် ကြံ့ခိုင်သည်ကို အမြဲသိသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခွန်အားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် အအေးမိနေသော်လည်း သူမသည် ရုတ်တရက် ပူလာသည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ပူလာပြီး သူမ၏နှလုံးသားသည်လည်း ပူလာသည်။

သူမသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး မှန်တင်စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်သည်။ ဘီးကို ယူပြီး ဆံပင်ကို ဖြီးသည်။

“အောက်က အေးတယ်။ အိပ်ရာပေါ်ကို လာပြီး နွေးနေလိုက်ပါ။ ခဏနေရင် မီးဖို မီးစရမယ်” ကျိုးကျင်းသည် အိပ်ရာသို့ သွားပြီး ဘေးတွင် ခေါက်ထားသော စောင်များကို ဖြန့်သည်။ သူသည် အိပ်ရာထဲသို့ အရင်ဝင်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ခဏတာ တွေးပြီးနောက် သူမသည် လမ်းလျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စောင်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် မီးဖိုကြီးတစ်ခုလို နွေးထွေးသည်။ မကြာမီ စောင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

လူတစ်ဦး နွေးထွေးလာသောအခါ အချို့သော အရာများကို လုပ်ဆောင်ချင်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထားလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးသည် သူမ၏ဆံပင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်သည်။ ပွတ်သပ်နေရင်း လက်သည် အခြားနေရာသို့ ပြောင်းသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူမသည် သူ့လက်ကို ဖိထားသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ရာသီ မပြီးသေးဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ဘေးနားကို နမ်းလိုက်သည်။ “ငါ သိပါတယ်။ တခြားဘာမှ မလုပ်ပါဘူး” သူသည် ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူ၏လက်သည် မရပ်သွားပေ။ သူ၏လက်သည် အရေးကြီးသောနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ၏အသံသည် နိမ့်သည်။ “လက်ထပ်တဲ့နေ့က မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဒီနေရာက တကယ် ကြီးတယ်။ ကြီးပြီး နူးညံ့တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုသို့သော မိုက်ရိုင်းသော ကျိုးကျင်းကို အသားမကျပေ။ သူမသည် ရှက်ရွံ့ပြီး မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မျက်နှာကို အနည်းငယ် စောင်းပြီး တခြားနေရာကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏လက်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကြီးကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “ရှင် တခြားဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်”

“ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်သည်။ သူသည် မထွက်ချင်သော်လည်း လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သတိလက်လွတ်ဖြင့် မေးသည်။ “ဒါနဲ့၊ မင်း ခုနက ဘာတွေ့ခဲ့လဲ မပြောရသေးဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် ငတုံး မဟုတ်ပေ။ ခုနက သူမ၏ပုံစံသည် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ပြသနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် တုလျန်နှင့် လုကျောက်ရှင်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။

“သူတို့က ငါတို့ဘက်ကို လာတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “သူတို့ ဝင်သွားတဲ့ လမ်းဖြတ်လမ်းက ငါတို့ဘက်ကိုပဲ သွားလို့ရတယ်။ အဝေးကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တာ့ရှီးရွာကို သွားဖို့ အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ရလိမ့်မယ်။ ရွာကို သွားမယ်ဆိုရင် လမ်းဖြတ်လမ်း မဟုတ်ဘဲ လမ်းကြီးကို သွားရမယ်။ ဒါက သဘာဝမကျဘူး” လမ်းဖြတ်လမ်းသည် ဝေးသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရွာအဝင်မှ လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်း ထိုလမ်းဖြတ်လမ်းကို လျှောက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် ထိုနေရာကို အကြိမ်များစွာ သွားဖူးသည်။ ထိုနေရာသည် လူနည်းသောကြောင့် သူသည် လုကွမ်းကျိနှင့်တွေ့ရန် ထိုနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် တွေ့ရန်လည်း ထိုနေရာကို ရွေးချယ်သည်။

သူ၏အတွေ့အကြုံကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ခန့်မှန်းသည်။ “သူတို့ လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အခြေအနေကို ခဏစဉ်းစားသည်။ ခေါင်းခါသည်။ “မသိဘူး”

သူမသည် အတင်းအဖျင်း ပြောခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ သူမ မျက်မြင် မတွေ့ရသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် ကျိုးကျင်း၏အဆိုသည်လည်း မဆိုးပေ။ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့ တစ်ယောက်တည်း အတူတူရှိနေသောအခါ လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံခြင်းမှတပါး အခြားဘာရှိနိုင်မလဲ။

135 04

“ငါတို့ဘက်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံနိုင်တဲ့ ဘယ်နေရာတွေ ရှိလဲ” ကျိုးကျင်းသည် သူ၏မေးကို ပွတ်သပ်သည်။ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နေရာတည်းကို တွေးလိုက်ကြသည်။

ကွေ့အယ်တို့ အရင်က နေခဲ့သော လစ်လပ်နေသည့် အိမ်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့သောကြောင့် ထိုနေရာကို တွေးမိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏မိသားစုသည် ချန်မိသားစုသို့ ပြန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိရသည်။ ထိုအိမ်သည် ယခု လစ်လပ်နေသည်။

“ကျွန်တော်ဆိုရင် အဲဒီနေရာကို ရွေးမယ်။ လူမရှိသလောက်ပဲ။ ရာသီဥတုကနေလည်း ကာကွယ်ပေးတယ်” ပြောပြီး ကျိုးကျင်းသည် ထထိုင်လိုက်သည်။ “မင်း အိမ်မှာ နေခဲ့။ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အိပ်ရာပေါ်မှ ထလိုက်သည်။ ဒူးထောက်ပြီး ကျိုးကျင်း အဝတ်အစားလဲသည်ကို ကြည့်နေသည်။

“အဲဒီကို ဘာလို့ သွားတာလဲ။ သူတို့ လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံချင်ရင် တွေ့ဆုံပါစေ။ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

ကျိုးကျင်းသည် အဝတ်အစားဝတ်ရင်း ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် မင်းကို ငတုံးလေးလို့ ပြောတာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးတယ်။ အခု တုလျန်နဲ့ ပေါင်းနေပြီ။ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါတို့မှာ သူ့အပေါ် ဖိအားပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိရမယ်”

ကျိုးကျင်းသည် အခြားစကားအချို့ကို မပြောတော့ပေ။ သူသည် တုလျန်သည် အလားအလာရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဟု အမြဲတမ်း တွေးနေသည်။ ယွဲ့အာသည် သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုလူနှင့် ဘာမှ မဆိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ထိုသို့ ခံစားနေရသည်။ သဘာဝအတိုင်း ရန်သူလိုပင်။ ထိုလူကို အဝေးကနေ မြင်ရုံနဲ့ ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို မကြိုက်တော့ပေ။

သူမသည် သူ့ယောက်ျား၏ သိချင်စိတ်ကို တားဆီးလို့ မရတော့ပေ။ ပြီးတော့ ကျိုးကျင်း၏ပြောစကားသည်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု လုကျောင်းယွဲ့ တွေးသည်။ သူမသည် သူ့ကို မတားတော့ပေ။ သို့သော် အပြင်သို့ ထွက်သောအခါ ပတ်တလာ (မိုးကာအင်္ကျီ) ဝတ်ရန် သတိပေးသည်။ မဟုတ်ရင် ထပ်ပြီး စိုစွတ်သွားလိမ့်မည်။

ကျိုးကျင်းသည် အိမ်မှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်ထဲတွင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် နာကျင်နေသည်။ မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင် တုလျန်သည် အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ဝတ်နေသည်။

“ဦးလေး…”

တုလျန်သည် ပူလောင်နေသလို ခံစားရသည်။ အဝတ်အစားဝတ်သည့် အရှိန်ကို ပို၍ တင်လိုက်သည်။

သူသည် အခု အမှိုက်စားရသလို ခံစားနေရသည်။ ခုနက ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အခုတော့ အဲဒီခံစားချက် ကုန်သွားသောအခါ သူသည် သူမကို ရှောင်ရှားချင်သည်။

တုလျန်သည် လုကျောက်ရှင်းသည် ဖြူစင်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ယောက်ျားများနှင့် အများကြီး လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံဖူးသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤသို့ဖြစ်နေသည်။ တုလျန်သည် သူ၏သူငယ်ချင်းများနှင့် ဖျော်ဖြေရေးနေရာသို့ သွားဖူးသည်။ သူသည် ဖြူစင်မှုကြောင့် ထိုနေရာက မိန်းကလေးများကို မထိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ပေါင်းဖူးသော မိန်းကလေးများနှင့် ဖြူစင်သော မိန်းကလေးများ မတူညီကြောင်း သူ သိသည်။

ပထမဆုံး ယူဆချက်ကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည် စားပွဲကို လာရှင်းသောအခါ တုလျန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ တုလျန်သည် သန့်စင်သော လူကြီးလူကောင်း အမူအရာဖြင့် ဘာကိစ္စလဲဟု မေးခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောချင်သည်။ သူမသည် ထိုအမှောင်ထုထဲက ကောင်လေးနှင့် အချည်းနှီး လက်ထပ်ရမည်ကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအရာကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောရန် သူမ ရှက်သည်။ အပြင်တွင် သူမ၏အဒေါ်နှင့် တုကျွမ်းတို့ ရှိနေသည်။ သူမသည် သာမန်အတိုင်းပင် အရေးကြီးသောအရာ ပြောစရာ ရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏အတွေးသည် မတူညီသော်လည်း အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ပေ။ တုလျန်သည် ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ရောက်လာသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည်လည်း ရောက်လာသည်။ ရွာအဝင်သည် လျှို့ဝှက်မှု မရှိသောကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်ကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရန် ပြောသည်။

135 05

လုကျောက်ရှင်းသည် ထိုနေရာသို့ မလာခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် အပြင်တွင် မိုးရွာနေသည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ ချစ်ဖို့ နေရာတစ်ခုကို ရှာသည်။ ထို့ကြောင့် ကွေ့အယ်မိသားစု အရင်က နေခဲ့သော၊ ယခု လစ်လပ်နေသည့် အိမ်ကို တွေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ လာကြသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် အရှက်ကို ဖိနှိပ်ပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်သည်။ တုလျန်သည် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှုများသည် ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုကျောက်ရှင်းကို အချို့သော ချစ်စကားများ ပြောသည်။ ထို့နောက် လုကျောက်ရှင်း၏ ရုန်းကန်မှု အောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အဲဒီမှာပဲ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

လုကျောက်ရှင်း၏ နှလုံးသားသည် ခုန်နေသည်။ သူမသည် ချစ်ဖို့သာ စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ ကောင်းသည်။ တုလျန်သည် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ယူပြီးသွားသောကြောင့် သူမကို လက်မထပ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

တုလျန်သည် ဘာမှ မပြောသောကြောင့် သူမသည် မကြားဘူးဟု ထင်သည်။ သူမသည် ထပ်ခေါ်သည်။ “တု အစ်ကို…”

“ဘာကိစ္စ ရှိသေးလဲ” တုလျန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်သည်။

သူသည် ပြဿနာ၏ ပြင်းထန်မှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ဖောက်ပြားသော မိန်းမဆိုလျှင် သူသည် သူမနှင့် အိပ်ပြီးနောက် လမ်းခွဲနိုင်သေးသည်။ သူမ မကျေနပ်ရင်တောင် သူမသည် ဖြူစင်သော မိန်းကလေး မဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖယ်နိုင်သေးသည်။ ထိုအခါ သူမသည် သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် အသံကျယ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမသည် ဖြူစင်သည်။ လုကွေ့လီ၏တူမလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအဒေါ်၏ယောက်ျား ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် တုလျန်သည် အချိန်ကို ပြန်ပြောင်းလိုသည်။ သူသည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုံးဝ မလုပ်တော့ပေ။

“တုအစ်ကို၊ ဘယ်တော့ ကျွန်မကို လက်ထပ်မှာလဲ” လုကျောက်ရှင်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ မေးသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမလက်ထပ်ပွဲအကြောင်းသာ တွေးနေသည်။ သူမသည် ဝမ်မိသားစု မလာမီ အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မလိုချင်ပေ။ သူမသည် တုအစ်ကိုနှင့် စောစော စကားပြောရမည်။ တုမိသားစုသည် စေ့စပ်ဖို့ လာသောအခါ သူမ၏အမေသည် သဘောမတူနိုင်ပေ။ ထိုအခါ သူမသည် သေချင်ယောင် ဆောင်ပြီး လက်ထပ်မည်ဟု ပြောရမည်။ မရလျှင် ဤကိစ္စကို ပြောပြမည်။ သူမ၏အမေသည် ဘာမှ လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် အရာအားလုံးကို ကောင်းကောင်း စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် သူမ ရှေ့တွင်ရှိသော ယောက်ျားသည် သူမကို လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိရုံသာမက သူမကို ရေဘေးကဲ့သို့ပင် မြင်နေသည်။ သို့သော် တုလျန်သည် ဤအရာကို အခု ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင် သူမသည် အော်ဟစ်လိမ့်မည်။ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ဤအရှက်ရစရာ ကိစ္စသည် ထွက်လာလျှင် သူသည် ပညာတော်သင် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်တော့ဘဲ လူအဖြစ်ပင် နေနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအရာကို တွေးပြီး တုလျန်သည် သူ၏စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုနှင့် ရွံရှာမှုများကို ဖိနှိပ်ပြီး သူမကို စကားလုံးအချို့ဖြင့် လှည့်ဖျားသည်။ ထို့နောက် အိမ်သို့ ပြန်ရတော့မည်ဟု ပြောပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏နာကျင်မှု သက်သာသွားသောအခါ တိတ်တဆိတ် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချောင်ရှီသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

သမီး၏စိုရွှဲနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲ။ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မဲ့သူပဲ။ ဘာလို့ ထင်ရာစိုင်း သွားနေတာလဲ”

လုကျောက်ရှင်းသည် အအေးမိနေသည်။ သူမသည် တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ကစားရန် ရွာသို့ သွားခဲ့သည်ဟု လိမ်ပြောသည်။ မိုးရွာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် စိုစွတ်သွားသည်။

ချောင်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို အမြဲတမ်း ဂရုမစိုက်ပေ။ လုကျောက်ရှင်းတွင် ရွာတွင် သူငယ်ချင်း မရှိကြောင်း သူမ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရေနွေးနွေး ကြိုပြီး ရေချိုးရန် ပြောသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လုကျောက်အာသည် အခြေအနေကို သိသော်လည်း အမေ၏ရှေ့တွင် ဘာမှ မပြောရဲပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ညီမကို ရေနွေးကြိုရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး ကိုယ်သုတ်ရန်နှင့် အဝတ်အစားလဲရန် ဝင်သွားသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို ကုန်းပြီး ခြေထောက်ပေါ်မှ သွေးများကို နာကျင်စွာ သုတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုကျောက်အာ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။

135 06

“အစ်မ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကျောက်အာသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သွေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့အားသင့်နေတာလဲ။ ရာသီလာတာလေ။ ရေနွေး ကြိုပြီးပြီလား။ ပြီးရင် ယူလာပေးပါဦး။ ငါ အေးနေပြီ” လုကျောက်ရှင်းသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်သည်။

“အစ်မ ရာသီလာတာ မကြာသေးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ထပ်လာနိုင်မှာလဲ။ အစ်မ၊ အစ်မက အဒေါ်ကို ထပ်သွားရှာခဲ့တာလား” လုကျောက်အာသည် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသော်လည်း ရွာသူမများ အများစုသည် ရင့်ကျက်ကြသည်။ အိမ်ထောင်သည် ယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများသည် မကြာခဏဆိုသလို မကောင်းသော စကားများ ပြောကြသောကြောင့် မိန်းကလေးငယ်အချို့သည် ကြားဖူးသည်။ အစပိုင်းတွင် နားမလည်သော်လည်း အကြိမ်များစွာ ကြားပြီးနောက် နားလည်လာကြသည်။

“အစ်မက ဦးလေးနဲ့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလား” တစ်အိမ်တည်းတွင် အိပ်သော လုကျောက်အာမှ လွဲ၍ လုကျောက်ရှင်း၏စိတ်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် ပြေးလာပြီး လုကျောက်အာ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ “တိုးတိုးနေ အမေ ကြားစေချင်တာလား။ ငါ့ကိစ္စကို နင် ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အဲဒီ ဝမ်အိမ်က ဒုတိယသားကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စောင့်နေ။ မကြာခင် တု အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ရတော့မယ်”

“ဒါပေမဲ့ အဒေါ်…”

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကို လှန်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာလို့ သူ့အကြောင်း ပြောတာလဲ။ သူက ဖျားနာနေတဲ့သူပဲ။ ဘယ်တော့ သေမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ”

“ဒါပေမဲ့ အစ်မက မယားအငယ် ဖြစ်မှာလေ။ အစ်မ ဘာလို့ ဇနီးမဖြစ်ဘဲ အငယ်မယား ဖြစ်ချင်ရတာလဲ။ ငါတို့ ရွာက မိန်းကလေးတွေက ဘယ်သူမှ မယားအငယ် မဖြစ်ချင်ကြဘူး”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ “ငါ့သဘောပဲ! ငါ မလုပ်ချင်ဘူးလား” သူမ၏ညီမက သူမကို စကားဆက်ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ “အဒေါ် ဘယ်တော့ သေမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ ပြောထားပြီးပြီ။ သူ သေသွားရင်တောင် ငါ မယားအငယ် ဖြစ်နေသေးမှာလား”

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ညီမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းကောင်း နားထောင်ထား။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ ပြောရင် သေလိမ့်မယ်”

လုကျောက်အာသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးထားသည်။ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် ထိုသို့သော ပြဇာတ်တစ်ခုကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကောင်းပြီ၊ သူသည် ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤပညာတတ်သည် ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ညစ်ပတ်နေသည်ကို သူ မကြောက်ဘူးလား။

တုလျန်သည် ကြောက်လန့်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်က အိပ်မက် မက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး မိုးအေးအေးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ပတ်တလာ (မိုးကာအင်္ကျီ) ဝတ်ထားသောကြောင့် စိုစွတ်မသွားပေ။ အဆင်ပြေစေရန်နှင့် လူအာရုံ မစိုက်စေရန် သူသည် ဖိနပ်များကို မဝတ်ဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ဖိနပ်အသစ်များ စိုစွတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏စိုနေသော ခြေထောက်များကို မြင်သောအခါ ညည်းညူသည်။ “ဘာလို့ သစ်သားဖိနပ် မဝတ်သွားတာလဲ။ ကျွန်မက ဖိနပ်အများကြီး လုပ်ထားလို့ တော်သေးတယ်။ မဟုတ်ရင် လဲစရာ ဖိနပ် မရှိတော့ဘူး” ဤဖိနပ်များကိုလည်း လုကျောင်းယွဲ့ လက်ထပ်မတိုင်မီက ချုပ်ထားသည်။ ၁၀ ရံကျော်ရှိသည်။ တစ်နှစ်လုံး ဝတ်ဖို့ လုံလောက်သည်။ သို့သော် ဂွမ်းဖိနပ် မရှိပေ။

ဤအရာကို သတိရပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့က ပြောသည်။ “ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အချိန်ရရင် ဂွမ်းဖိနပ်နှစ်ရံ လုပ်ပေးမယ်။ ရာသီဥတုက အေးလာပြီ။ ဂွမ်းဖိနပ်က ပိုနွေးတယ်”

ထို့နောက် သူမသည် ခဏတာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် သားရေဖိနပ် လုပ်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ဦးလေးက ကျွန်မအတွက် သားရေဖိနပ် ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရေခံပြီး နွေးထွေးတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သုတေသန လုပ်ကြည့်တယ်။ သားရေရှိရင် ကိုယ်တိုင် လုပ်လို့ရတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ရယ်သည်။ “လက်ထပ်တာ မကြာသေးဘူး။ မင်း ပါးစပ်က ယောက္ခမ ပါးစပ်လို ဖြစ်နေပြီ” ယောက္ခမပါးစပ်ဆိုသည်မှာ ရွာစကားဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် စကားများသောအခါ ဤသို့ ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့သည်။ “စိတ်ကောင်းနဲ့ လုပ်ပေးတာကို ရှင်က လေးမစားဘူး။ မလိုချင်ရင် မလိုချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မအတွက် အလုပ်သက်သာတာပေါ့”

135 07

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို လှုပ်ပြီး ရယ်သည်။ “ငါ မင်းကို မလှောင်ပါဘူး။ မင်းကို ချီးမွမ်းနေတာ။ မင်းက အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ လုပ်တယ်။ မင်းလို ဇနီးမျိုးကို ရတဲ့သူက ကံကောင်းတာပဲ”

ဤစကားကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်လိုက်သည်။ ရယ်ပြီးနောက် သူမသည် အရင်ကိစ္စကို သတိရပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။ “မင်း အဲဒီနှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့လား။ ငါတို့ အများကြီး တွေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား” ကျိုးကျင်းသည် တည်ငြိမ် လွန်းနေသောကြောင့် သူမသည် ဤသို့ပြောသည်။ ဘာမှ မကြုံခဲ့ရသလိုပင်။

ကျိုးကျင်းသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ထိုင်သည်။ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ ပေးသော ပဝါဖြင့် ခြေထောက်ကို သုတ်သည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “ငါတို့ အများကြီး မတွေးခဲ့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် တကယ် ပေါင်းနေတာ”

ထို့နောက် သူသည် သူ မြင်ခဲ့ရသော ပြဇာတ်ကို ပြောပြသည်။

“ရှင် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ခဲ့တာလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် နားထောင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး မေးသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူ၏တံတွေးကို သီးသွားသည်။ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးသည်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလိုတွေးတာလဲ” သူမသည် သံသယဖြင့် ကြည့်သောအခါ သူသည် အမြန် ရှင်းပြသည်။

“မိန်းကလေးကိုယ်ခန္ဓာကို မမြင်ခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်ဖြူဖြူကြီးကို မြင်ခဲ့ရတယ်” ပြောပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် ရယ်သည်။ သူသည် သူ မြင်ခဲ့ရသော အခြေအနေများကို အသေးစိတ် ပြောပြသည်။

တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းသည် တစ်ဝက်သာ မြင်ခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့ ရာသီဥတုက အေးသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အဝတ်အစားများ အကုန် ချွတ်မထားကြပေ။ သူ၏ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် တုလျန်၏ ပေါင်ဖြူဖြူကိုသာ မြင်ရသည်။ တခြားအရာများလည်း ရှိသော်လည်း သူ၏ဇနီးငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ မပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မြင်ခဲ့ရသောအရာသည် သစ်သားချောင်း နှစ်ချောင်း မြင်ရသလိုပင် ဘာမှ ထူးခြားမှုမရှိပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း ထိုသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ရိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလို စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ဖော်ပြရတာလဲ”

စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ မဟုတ်ဘူးလား။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တုလျန်သည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အရင်က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တုလျန်သည် လှည့်စား တတ်သော်လည်း သူသည် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် သန့်စင်ပြီး စည်းကမ်းရှိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မတွေးခဲ့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့ကို ပို၍ စက်ဆုပ်စေသည်မှာ သူမသည် အရင်ဘဝက ထိုကဲ့သို့သောလူကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူနှင့် အကြာကြီး အိပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထွေးထုတ်သည်။ သို့သော် ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။ ကျိုးကျင်း၏ ဖော်ပြမှုမှနေ၍ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေများကို မြင်ယောင်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ရပ်သွားသည်။ ကျိုးကျင်းကို စိုက်ကြည့်သည်။ “မင်း အဲဒီကလွဲပြီး တခြားဘာမှ မမြင်ခဲ့တာ သေချာလား”

ကျိုးကျင်းသည် နားမလည်ပေ။ “တခြားဘာကို မြင်ရမှာလဲ။ တကယ် တခြားဘာမှ မရှိဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် အဝတ်အစား ဝတ်ထားသေးတယ်”

“တကယ်လား”

“တကယ် တကယ်!”

ကျိုးကျင်း လိမ်ပြောခြင်းအတွက် အပြစ်ပေးရန် လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်နေကုန် သူ့ကို စကားမပြောပေ။ ကျိုးကျင်းသည် သူမ ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေသည်ကို နားမလည်ပေ။ အတော်ကြာကြာမှ မတော်တဆတစ်ခုကြောင့် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ နားလည်ခဲ့သည်။

နားလည်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဖက်ပြီး ပြောသည်။ “အစောကြီးကတည်းက မင်း ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေတာပဲ” ဤသည်မှာ ဇနီးမောင်နှံကြားမှ ကိုယ်ပိုင်စကား ဖြစ်သည်။ (ကျိုးကျင်းက လုကျောက်ရှင်းရဲ့ ကိုယ်ကို မြင်ခဲ့တယ် ထင်ပြီး ကျောင်းယွဲ့က စိတ်ကောက်တာပါ)

ဒါက နောက်ပိုင်းကိစ္စ ဖြစ်သည်။

******

136 01

အခန်း 136 လက်ထပ်ထိမ်းမြားရေး စေ့စပ်သူကြီး

ဤအနှောင့်အယှက်ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကျောက်ရှင်းသည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်နိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ကြားဝင်ဖြန်ဖြေရန် သို့မဟုတ် ဆုံးမရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

ထိုသို့ဖြစ်နေပြီ။ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။

သူမသည် သူမအတွက် တွင်းတူးပြီး ကိုယ်တိုင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် နာကျင်ခံရလျှင် သူမ၏မျက်စိများ မျက်ကန်းဖြစ်ရမည်ကိုသာ အပြစ်တင်နိုင်သည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်း၏ မိုက်မဲမှုကို သက်ပြင်းချသည်။ ဘာကြောင့် ဇနီးအဖြစ် မနေချင်ဘဲ အငယ်မယား ဖြစ်ချင်ရတာလဲ။

သို့သော် ဤအတွေးသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုကျောက်ရှင်းသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အခြားအရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအရာသည် မကြာမီ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာ ဖြစ်သည်။

အပြင်တွင် ရေခဲမိုးရွာနေသောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် နှောင့်နှေးရဲခြင်း မရှိပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် မိုးမရပ်သေးသောကြောင့် သူသည် မိုးရွာနေသည့်ကြားမှ လယ်ထွန်ရန် လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ မသွားလျှင် မိုးရပ်သောအခါ မြေကြီးသည် ခဲသွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ နွားဆယ်ကောင်ပင် မြေကြီးကို မထွန်နိုင်တော့ပေ။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ့သားသည်လည်း သူ့ကို ကူညီရန် ရောက်လာသည်။ ဤမျှကြီးမားသော မိုးတွင် သူတို့၏လုပ်ငန်းကို မလုပ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏သမက်အတွက် လယ်ထွန်ပေးရန် အချိန်ပေးခဲ့သည်။

လူသုံးဦးသည် မိုးထဲတွင် သုံးရက်ကြာအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး အလုပ် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

ကျိုးကျင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ “ဒီလယ်ကွင်းမှာ မလုပ်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ ဒီအလုပ်က လူလုပ်တဲ့အလုပ် မဟုတ်မှန်း အခုမှ သိတော့တယ်။ မနက်စောစောကနေ ညနက်တဲ့အထိ မိုးလေမရွေး လုပ်ရတယ်”

သို့သော် သူသည် ဤအရာကို သူ့ယောက္ခမကို ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ပြောလျှင် သူသည် မတည်ငြိမ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားမှု မရှိဟု သူ့ယောက္ခမက ပြောလိမ့်မည်။ ရွာသူရွာသားများသည် ဤသို့ဖြစ်သည်။ ငွေရှာရန် အခြားနည်းလမ်းများ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် မြေကြီးကို တောင်သူလယ်သမားများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် မြင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ယောက်ျား အလုပ်ပင်ပန်းရုံသာမက သူမ၏အဖေနှင့် အစ်ကိုအတွက်ပါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူတို့အားလုံးအတွက် အစားအသောက်ဖြင့် လျော်ကြေးပေးရန်သာ တွေးနိုင်သည်။ သူမသည် မိန်ရှီနှင့် တိုင်ပင်သည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို မြို့သို့ သွားပြီး သိုးသားအချို့ ဝယ်ခိုင်းသည်။ အားလုံး နွေးထွေးစေရန် သိုးသားအိုးစားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ရာသီဥတုက အေးသောကြောင့် သိုးသားကို မုန်လာဥနှင့် ချက်ပြုတ်သောအခါ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး အစားအစာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆန်နှင့် အသားများစွာကိုလည်း ဝယ်လာခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အိမ်တွင် ဆန်မရှိသည် မဟုတ်ပေ။ အရင်က ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ကုန်သည်များအိမ်သည် ရိတ်သိမ်းထားသော ဆန်တစ်ဝက်ကို ကျိုးကျင်းအား ပေးခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းများကိုလည်း ပြန်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဂျုံဖြစ်သည်။ ဂျုံကို အမြဲစားလို့ မရပေ။ အထူးသဖြင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့၏ အရသာသည် တောင်ပိုင်းလူများနှင့် ဆင်တူသည်ကို ကျိုးကျင်း တွေ့ရှိသည်။ သူမသည် ဆန်လုံးဖြူကို စားရတာ ကြိုက်သည်။ ဂျုံမှုန့်ကိုလည်း စားသော်လည်း များများစားလေ့ မရှိပေ။

အခု သူ့တွင် ငွေမရှိသည် မဟုတ်တော့ပေ။ ဆန်ဖြူ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဇနီးသည် ကြိုက်သည်ကို စောစောကတည်းက သိခဲ့လျှင် တောင်ဘက်မှ သယ်လာသော စပါးများကို သိမ်းထားသင့်သည်။ တကယ်တော့ သိမ်းထားတာ ရှိသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အချို့ကို အိမ်သို့ ယူလာခဲ့သည်။ လျူရှီသည် တောင်ပိုင်းလူဖြစ်သောကြောင့် ဆန်ဖြူကို စားရတာ ကြိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ကျိုးကျင်းကို လိုအပ်လားဟု မေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် လက်မထပ်ရသေးသောကြောင့် မယူခဲ့ပေ။

ထိုသို့ မပြောတော့ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ ဝယ်လာသော အစားအစာများကို ယူပြီး သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ မိန်ရှီနှင့်အတူ စားပွဲတစ်လုံး ပြင်ဆင်ကြသည်။

အပြင်သည် ပို၍ အေးလာသည်။ ဆီးနှင်း မကျသေးသော်လည်း ရေခဲများဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝိုင်းထိုင်ပြီး သိုးသားအိုးကို စားကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် မီးဖိုကို ထားရှိပြီး မီးသွေးခွက်ကိုလည်း ထားရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန် နွေးထွေးသည်။

136 02

သိုးသားအိုးဆိုသည်မှာ သိုးသားကို ချက်ပြုတ်ထားသော အိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အစားအစာများ အေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အောက်တွင် မီးသွေးမီးကို ထားရှိသည်။ အိုးချက်ပြုတ်သော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ဒုတိယအိမ်မှ ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ရွာသူရွာသားအများစုသည် ဤသို့လုပ်ကြသည်။ သတ်မှတ်ထားသော ကိရိယာ မရှိသောကြောင့် မိသားစုတိုင်းသည် မတူညီသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ သံအိုးလေးကို အသုံးပြုသည်။ အောက်တွင် မီးသွေးခွက်ကို ထားရှိသည်။ စားပွဲ ပူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သစ်သားပြားကို အောက်တွင် ထားရှိသည်။

အိုးကို ဆက်လက် ပွက်ပွက်ဆူနေစေရန် ရေများစွာ ထည့်ထားသည်။ အသားစားရတာ ငြီးငွေ့သောအခါ ကိုက်လန် သို့မဟုတ် ရေခဲမှုန့်ကို အောက်တွင် ထည့်စားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများ စားရသည်ထက် ပို၍ ကောင်းသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စကားပြောဆိုရင်း စားကြသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ပျော်စရာ ကောင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခြံတံခါးကို တစ်စုံတစ်ဦးက ခေါက်လိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် လူအများစုသည် သူတို့၏ခြံတံခါးများကို ပိတ်ထားကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်၏ခြံစည်းရိုးက မြင့်သောကြောင့် အိမ်ထဲမှ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို မမြင်နိုင်ပေ။

လုကွမ်းရီသည် ထရပ်သည်။ ခြံတံခါးကို သွားဖွင့်သည်။

ခဏအကြာတွင် လေအေးနှင့်အတူ မိန်ကျွမ်းယီ၏အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ကျိုးကျင်းကို ပြောသည်။ “မင်း ဒီမှာ ရှိနေမှန်း ငါ သိတယ်။ ခုနက မင်းအိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ တံခါးကို အကြာကြီး ခေါက်ခဲ့တာ ဘယ်သူမှ မဖွင့်ဘူး။ မင်း ယောက္ခမအိမ်မှာ ရှိနေမှာပဲလို့ ငါ တွေးမိတယ်”

ပြောပြီးနောက် သူသည် မိန်ရှီနှင့် အခြားသူများကို ပြုံးပြသည်။ “ဟား၊ ငါ့ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဘာလို့ ငါ့အစ်မအိမ်ကို ရောက်တိုင်း ကောင်းတာတွေ စားရတာလဲ”

မိန်ရှီသည် သူမ၏မောင်ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ ထရပ်ပြီး သူ့အတွက် တူနှစ်ချောင်းကို ယူလာပေးသည်။ ကလေးအချို့သည် လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ တစ်နေရာ ထိုင်နိုင်လောက်အောင် လွတ်သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏ဝတ်ရုံကို မမြှောက်ဘဲ ထိုင်လိုက်သည်။ မိန်ရှီ၏လက်မှ တူကို ယူပြီး သိုးသားအချို့ကို အရင် စားသည်။

“ဒီလို အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ သိုးသားစားရတာ တကယ် သက်တောင့်သက်သာပဲ။ နှစ်လုပ်စားလိုက်တာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နွေးသွားတယ်”

“မင်း ဘယ်က ပြေးလာတာလဲ။ ဒီလောက်အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အိမ်မှာ မနေဘူးလား။ အမေ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်” မိန်ရှီသည် သူမမောင်၏မျက်ခုံးပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အိမ်မှ လာသည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟုသာ ပြောပြီး အသေးစိတ် မပြောတော့ပေ။

ထမင်းစားပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှင့်အတူ ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ လိုက်သွားသည်။ မိန်ရှီသည် သူသည် ကျိုးကျင်းနှင့် ပြောစရာရှိသည်ကို သိသောကြောင့် သူ့ကို မတားတော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် မသွားမီ မီးဖိုကို အထူးမီးမွှေးခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ နွေးထွေးသော လေသည် မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ယဉ်ကျေးမှု မရှိပေ။ သူ၏ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး အိပ်ရာအသစ်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။

“ယွဲ့အာ၊ မင်းရဲ့ဦးလေးကို မရွံနဲ့။ မင်းယောက်ျားက အိမ်ဆောက်တဲ့အခါ လက်တွေ့ကျကျ မတွေးဘူး။ ရွာမှာ ဘာလို့ ဧည့်ခန်းကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ မီးဖိုတောင် မရှိဘူး။ ဒီလို အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ ဘယ်သူက အေးတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချင်မှာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်လိုက်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ရှက်ရွံ့နေသည်။

သူသည် အိမ်ဆောက်သောအခါ ရွာဧည့်ခန်းတွင် မီးဖိုပါသောအခါ ညစ်ပတ်သည်ဟု တွေးသည်။ မြို့မှ ချမ်းသာသော မိသားစုများအတိုင်း ဧည့်ခန်းတွင် မီးဖို မလုပ်ဘဲ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ ထားသည်။ သို့သော် ဆောင်းရာသီရောက်သောအခါ ၎င်းသည် လက်တွေ့မကျမှန်း သူ သိလိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ရွာသူရွာသားများသည် မီးဖိုဖြင့် အနွေးယူကြသည်။ ဧည့်ခန်းတွင် မီးဖိုမရှိသောကြောင့် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်ပေ။

သို့သော် သူ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သာ ရှိသောကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤရက်အချို့တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်အခန်းတွင်သာ လှုပ်ရှားကြသည်။ သို့သော် ဧည့်သည်များ လာသောအခါ ကွဲပြားသည်။ သူသည် ဧည့်သည်များကို အိပ်ခန်းအသစ်သို့ မခေါ်ဆောင်နိုင်ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အပြင်လူ မဟုတ်သောကြောင့် အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် တခြားသူများဆိုလျှင် ဘယ်နေရာမှာ ထိုင်ရမည်ကို မသိပေ။ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် မီးဖိုရှိသော်လည်း မမီးမွှေးရသေးပေ။

“ဦးလေး၊ ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြားသူများကို အိပ်ရာအသစ်ပေါ်မှာ တစ်လကြာတဲ့အထိ ထိုင်ခွင့် မပေးရဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဦးလေးက အပြင်လူ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ရွာမှာ ဒီလို အရာတွေကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ မရွံပါဘူး”

136 03

ရွာသူရွာသားများသည် ဤအရာများကို တကယ် ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အချို့သော မိသားစုများတွင် နေရာကျယ်လျှင် အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲအတွက် မီးဖိုတစ်ခု လုပ်ပေးသည်။ အချို့သော မိသားစုများတွင် လူများများ ရှိသော်လည်း အိမ်နည်းပါးသောအခါ တစ်အိမ်လုံး တစ်မီးဖိုတည်းတွင် အိပ်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့ကို စကားပြောရန် ထားခဲ့ပြီး မီးဖိုသို့ သွား၍ လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်းကို ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ လီချီကို ထပ်တွေ့ခဲ့တယ်။ သူနဲ့ လီလုံက နွေဦးရာသီမှာ တောင်ပိုင်းကို ထပ်သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ လမ်းခရီးက အန္တရာယ်ရှိပေမဲ့ တစ်ခေါက်သွားရုံနဲ့ တစ်နှစ်လုံး စားရတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် လီချီနဲ့ လီလုံက လုယက်ခံရတဲ့ ကုန်သည်တွေကို ကူညီဖို့အတွက် အမြတ်အချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ပိုရခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ငါတို့ ငါးသေးလေးတွေအပြင် သူတို့ရဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိတာကိုး။ ဒီကိစ္စ ပျံ့နှံ့သွားတဲ့အခါ လူတိုင်းက သူတို့ကို ရိုးသားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူတို့ကို ရှာဖွေလာတဲ့သူတွေက ပိုများလာတယ်။ လမ်းခရီးက အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ ရေဓားပြတွေလည်း ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပိုပြီး လူတွေကို ခေါ်သွားရင် အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောတယ်”

ကုန်သည်များသည် အမြဲတမ်း အမြတ်အစွန်းကို ပထမဦးစားပေးကြသည်။ ဤအချိန်တွင် စွန့်စားမှုမရှိဘဲ ကုန်သည်ဖြစ်လာသူများ နည်းပါးသည်။ လမ်းခရီးသည် အလှမ်းဝေးသည်။ ဘယ်အချိန်တွင် လုယက်ခံရမည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ ရေလမ်းကြောင်းက ရေဓားပြကို ကြောက်ရသည်။ ကုန်းလမ်းကြောင်းက လမ်းပေါ်က ဓားပြကို ကြောက်ရသည်။ ကုန်းလမ်းကြောင်းတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေက ပိုများသည်။ ထို့ကြောင့် ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီချုံဖာတို့နှင့် ပေါင်းပြီး လုပ်ချင်သော လူများသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် ငါးများလို ဖြစ်နေသည်။

“ဒီရက်အချို့မှာ ငါ အပြင်မှာ အမြဲတမ်း ပြေးလွှားနေတယ်။ တောင်ပိုင်းကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူတာက ပိုအမြတ်အစွန်း ရှိတယ်လို့ ငါ တွေးမိတယ်။ လီချီတို့ ပြောတာက တကယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ အန္တရာယ်မရှိဘဲ ငွေရှာလို့ မရဘူး။ အိမ်မှာ ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကနေ ငွေကျလာတာကို စောင့်တာ ကောင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ကနေ မကျလာဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ လုပ်ငန်း ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သွားစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီအခါ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်ရင်တောင် မြေတွေ ဝယ်ပြီး မြေပိုင်ရှင်ဖြစ်နိုင်တယ်”

မိန်ကျွမ်းယီ ပြောနေသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားနေသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီ၏စကား ပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် ဘာမှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို နောက်နှစ် နွေဦးရာသီမှာ လီချီတို့နဲ့ ထပ်သွားမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ရှာတာ ဒီကိစ္စအပြင် တခြားအရာလည်း ပါသေးတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က သားရေတွေ ရောင်းတုန်းက ကုန်သည်အိမ်အချို့ကို ရှာခဲ့တယ်။ သူတို့က ကုန်ပစ္စည်းရှိရင် ဝယ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီရာသီဥတုက အရမ်းအေးနေတာ ငါ သိတယ်။ ငါတို့ အိမ်မှာ ထိုင်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး သားရေအချို့ စုဆောင်းချင်တယ်။ ဒီမှာ ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲ။ တောင်ဘက်မှာ မရှိဘူး။ အဲဒီကို သယ်သွားရင် အပြန်အလှန် အမြတ်အစွန်း ရနိုင်တယ်”

“ကောင်းပြီ။ ငါလည်း သားရေအချို့ ဝယ်ပြီး ယွဲ့အာအတွက် အဝတ်အစား လုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ဒါက အဆင်ပြေသွားတာပေါ့”

“ဘာက အဆင်ပြေသွားတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူလာပြီး ဝင်လာသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်ပြီး နောက်ပြောင်သည်။ “မင်းယောက်ျားက မင်းအတွက် အဝတ်အစား လုပ်ဖို့ သားရေအချို့ ယူလာမယ်လို့ ပြောတယ်။ ယွဲ့အာ၊ ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း လက်ထပ်ပေးခဲ့တာ မကောင်းဘူးလား။ ငါ့ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်တယ် မဟုတ်လား”

ထိုအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ပြောသည်။ “သူက ရှက်တတ်တယ်။ သူ့ကို မနောက်ပြောင်ပါနဲ့။ မင်း ပြောတဲ့ကိစ္စကို ငါ မှတ်ထားတယ်။ နှစ်ရက်နေရင် ငါ့ယောက္ခမတို့ အိမ်ပြောင်းပြီးရင် မင်းကို သွားရှာမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် လက်ခုပ်တီးသည်။ “အိုး၊ ငါ ဒါကို မေ့နေတာပဲ။ အဲဒီနေ့ ငါ သွားမယ်။ ငါ့အစ်မအိမ်အတွက် အိုးအောက်ခြေကို မီးမွှေးပေးမယ်”

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဘယ်တော့လဲဟု မေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ဆယ်လပိုင်း ၁၈ ရက်နေ့ဟု ပြောသည်။

ရွာတွင် အိမ်ဆောက်ခြင်းသည် ကြီးမားသောကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခု ပြုလုပ်ရသည်။

ဒုတိယအိမ်သည်လည်း အလားတူပင်။

ဆယ်လပိုင်း ၁၈ ရက်နေ့တွင် ရွာရှိ လူတိုင်း လာကြသည်။

136 04

မိန်မိသားစုတစ်ခုလုံးလည်း လာကြသည်။

၎င်းသည် သူ၏ညီမအတွက် ကြီးမားသောကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် မိန်ရှောင်ဟူသည် သူ၏သားကြီးနှင့်အတူ ချက်ပြုတ်ရန် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူသည်။ မိန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများသည် တစ်ရက်ကြိုပြီး လာကြသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ခြင်း၊ အသားကြော်ခြင်းနှင့် မုန့်လုံးကြော်ခြင်းတို့ကို ကူညီကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒုတိယအိမ်တွင် အခန်းများစွာ ရှိသောကြောင့် နေစရာနေရာ အလုံအလောက် ရှိသည်။

တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံလည်း လာကူညီသည်။ ဒုတိယအိမ် ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် သူတို့လည်း ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်ကို သိသောကြောင့် ချောင်ရှီသည် အလွန် တက်ကြွသည်။ လုမင်ရှန်း အပျင်းမထူစေရန် သူမသည် သူ့ကို တစ်ရက်ကြိုပြီး ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအိမ်အတွက် ခြံထဲတွင် မီးဖိုများ ဆောက်ခြင်း၊ စားပွဲများနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ငှားခြင်းနှင့် အခြားလေးလံသော အလုပ်များကို လုပ်ခိုင်းသည်။

ထိုနေ့တွင် ဒုတိယအိမ်၏တံခါးသည် ကြီးကြီးမားမား ဖွင့်ထားသည်။ ရွာသူရွာသားများသည် အလျင်အမြန် ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် လက်ဗလာဖြင့် မလာကြပေ။ ကြက်ဥအချို့ သို့မဟုတ် အသားတစ်ပေါင် ယူလာကြသည်။ ရွာတွင် ဤသို့ဖြစ်သည်။ လက်ဆောင်ငွေကို ပေးလေ့မရှိပေ။ ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် လဲလှယ်ကြသည်။

မီးပန်းများ ဖောက်သံနှင့်အတူ မင်္ဂလာပွဲ စတင်သည်။

လူ ၁၀ ဦးကျော်သည် သစ်သားဗန်းများကို ကိုင်ပြီး စားပွဲများကြားတွင် ဟင်းပွဲများ ပေးရန် လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အလွန်အေးနေသည်။ ခြံထဲတွင် အစားအစာ စားနေကြသော်လည်း လူများစွာ အတူတူရှိနေသောကြောင့် အေးသည်ဟု မခံစားရပေ။ လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောကြသည်။ စကားပြောဆိုရင်း စားသောက်ကြသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသော ဧည့်သည်များသည် အိမ်ထဲတွင် ထိုင်ကြသည်။ ဥပမာ ရွာရှိ လေးစားထိုက်သော ရွာအကြီးအကဲများ၊ လုဦးလေးကြီးနှင့် လုတတိယဦးလေးတို့ကဲ့သို့ ဆွေမျိုးများ၊ မိန်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့ ဖြစ်သည်။ (ဒီလုတွေက လုမင်ဟိုင်ရဲ့ ရှေ့က မျိုးဆက်တွေပါ၊ လုအဘိုးကြီးရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပါ)

ကျိုးမိသားစုဆိုသည်မှာ ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို ဆိုလိုသည်။

လက်ထပ်ပြီးသော သမီးသည် အခြားမိသားစုဝင် ဖြစ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီနေ့ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုပေ။ သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး အလုပ်လုပ်ရသော ချွေးမ မရှိပေ။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် သမီးတစ်ယောက်သည် ဤမျှ မတုံးပေ။ သူမသည် အလုပ်အချို့ကို ကူညီလိမ့်မည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အလုပ်ကူညီချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏အမေ၊ သူမဦးလေးများ၏ ဇနီးများနှင့် သူမဝမ်းကွဲအစ်ကိုများ၏ ဇနီးများသည် သူမကို ကူညီခွင့်မပေးပေ။ ချွေးမအသစ်ကို အလုပ်လုပ်ခွင့် ဘယ်လိုပေးနိုင်မလဲ။ ရွာတွင် ချွေးမအသစ်သည် တစ်လလုံး အလုပ်မလုပ်ရဟု အယူအဆ ရှိသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ တစ်သက်တာလုံး ပင်ပန်းရမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟင်းပွဲအချို့ကို ကူညီပြီးနောက် သူမကို ပြန်မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲအလွတ်တွင်သာ ထိုင်နိုင်သည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲတွင် ကျိုးကျင်းသည် ယောက္ခမသစ်အဖြစ် လုဦးလေးကြီး၊ လုတတိယဦးလေး၊ ရွာအကြီးအကဲ၊ အဘိုးကြီးမိန်၊ မေအစ်ကိုကြီးနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့နှင့်အတူ အရက်သောက်နေသည်။

လုဦးလေးကြီးနှင့် လုတတိယဦးလေးတို့၏မိသားစုသည် ကြီးမားသည်။ လု ဦးလေးကြီး၏မျိုးရိုးတွင် သားနှစ်ဦးရှိသည်။ ထိုသားနှစ်ဦးတွင်လည်း မြေးငါးဦးစီ ရှိသည်။ ယခုအခါ အသက်ကြီးသော မြေးများ လက်ထပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မြစ်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုတတိယဦးလေး၏မိသားစုသည်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ မိသားစုဝင်အားလုံး မလာရောက်ကြပေ။ အားလုံးလာလျှင် ဤအခန်းသည် နေရာမလောက်ပေ။ ရွာသူရွာသားများသည် ရိုးသားသည်။ သူတို့သည် မိသားစုတစ်စုလုံး မလာကြပေ။ မိသားစုမှ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦး လာရောက်ပြီး ဂုဏ်ပြုကြသည်။ မိသားစုတစ်စုလုံး လာလျှင် မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ပေ။

ယခု လုဦးလေးကြီးနှင့် လုတတိယဦးလေးတို့သည် သူတို့၏ဇနီးများနှင့် လာကြသည်။ လုမင်ဟိုင်၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများလည်း သူတို့၏ဇနီးများနှင့် လာကြသည်။ မြေးမျိုးရိုးများထဲမှ လုဦးလေးကြီး၏မိသားစုမှ လုကွမ်းဝမ်နှင့် လုကွမ်းဝူ ညီအစ်ကို၊ လု တတိယဦးလေး၏မိသားစုမှ လုကွမ်းကျွမ်းနှင့် လုကွမ်းပေါင်တို့သည် သူတို့၏ဇနီးများနှင့် လာကြသည်။ သူတို့သည် အလကား စားကြသည် မဟုတ်ပေ။ မစားမီ အလုပ်လုပ်ရန် ကူညီရသည်။

ခြွင်းချက်အချို့ ရှိသည်။ ၎င်းသည် လုကွမ်းပေါင်၏ဇနီးအသစ် ဖန်ရှီ ဖြစ်သည်။ ဤချွေးမလေးသည် နွေရာသီတွင် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်အားလုံး မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးဖြင့် ရုပ်ရည်လှသည်။ သို့သော် သူမသည် မျက်နှာပြောင် တိုက်တတ်သည်။

136 05

သူမ၏ယောင်းမများနှင့် သူမ၏ယောက္ခမပင် အလုပ်ကူညီနေကြသော်လည်း သူမသည် စားပွဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ လှုပ်ရှားချင်စိတ်ပင် မရှိပေ။ ဤစားပွဲသည် အထဲတွင် ရှိသောကြောင့် မည်သူမျှ သူမကို သတိမထားမိကြပေ။ သတိထားမိကြသည် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လူရှေ့တွင် ဘာမှ မပြောရဲကြပေ။ အိမ်ရှင် ဒုတိယအိမ်မှ လူများသည်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပြီး ဖရဲစေ့များကို ခွဲစားနေသည်။ အစားအစာများ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လာသည်ကို စောင့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြန်မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ဤစားပွဲအလွတ်သာ ကျန်သောကြောင့် သူမသည် လာထိုင်သည်။

ဤဖန်ရှီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်ရန် သူမကို ဆွဲခေါ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖန်ရှီကို နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ ဖန်ရှီ လက်ထပ်သောအခါ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ သူမ လက်ထပ်သောအခါ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသိမိတ်ဆွေများ မဟုတ်ကြပေ။ စကားတစ်ခွန်း သို့မဟုတ် နှစ်ခွန်းသာ ပြောဖူးသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမနှင့် စကားပြောရန် ဆွဲခေါ်သောအခါ သူမသည် မငြင်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖန်ရှီဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“လက်ထပ်ပြီးရင် တကယ် မတူတော့ဘူး။ ဒီအဝတ်အစားတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ယွဲ့အာ၊ မင်းက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ”

ဤစကားမျိုးသည် အဖြေပေးရန် ခက်ခဲသည်။ သူမသည် နောက်ပြောင်နေသည်ဟု သင်ပြောလျှင် သူမသည် ကံကောင်းသည်ဟု နောက်ကနေ ထပ်ပြောသည်။ သို့သော် သူမ နောက်ပြောင်နေသည် မဟုတ်ဟု သင်ပြောလျှင် သူမ၏လေသံက တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောအခါ ရွာတွင် အလွန် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ ကျိုးကျင်းကို လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် အိမ်အပြင်သို့ အနည်းငယ်သာ ထွက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွာမှ အမျိုးသမီးများနှင့် ထိတွေ့မှု မရှိပေ။ သို့သော် ဘယ်လို အဖြေပေးရမည်ကို မသိသောအခါ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။ နောက်ပြီး ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်သောအခါ ဘာမှ မမှားနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ပြီး မျက်လုံးကို နိမ့်ချကာ စကားမပြောပေ။

“ရှက်နေတာကို ကြည့်ပါဦး။ လက်ထပ်တာ တစ်လခွဲကျော်ပြီ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ရှက်တတ်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် နားမလည်နိုင်ပေ။ လက်ထပ်ခြင်းနှင့် ရှက်ခြင်းကြားတွင် ဘာဆက်နွယ်မှု ရှိပါသလဲ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်လူဆိုလျှင် ရပ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤဖန်ရှီသည် ပုံမှန်လူ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုတစ်ခုလုံး အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် သူမသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို သိနိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဤအရာကို သိသည်။ သူမသည် ထွက်သွားရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာရမည်လားဟု စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးနေသည်။ သူမ၏အမေတို့ အလုပ်ပြီးဆုံးလျှင် ပိုကောင်းသည်။ ထိုအခါ စားပွဲပေါ်တွင် လူများများ ရှိလာသောအခါ သူမသည် ထိုသို့သော ထူးဆန်းသော စကားများကို ပြောတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ဆွေမျိုးများဖြစ်သောကြောင့် အစ်ကိုကွမ်းပေါင်၏မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူမသည် ရုတ်တရက် ထွက်သွားလို့ မရပေ။

“ဒီတော့ ကျွန်မ ပြောတာက ကံကောင်းတဲ့သူက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းကိုကြည့်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ကြည့်။ မင်း မိဘအိမ်မှာ ရှိတုန်းက အရမ်း ချစ်ခံခဲ့ရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် မင်းဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ကြည့်တာနဲ့ မင်းယောက်ျားက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ ကျွန်မကတော့ မိဘအိမ်မှာ အဖေနဲ့အမေက ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင် မိဘအိမ်မှာ နေခဲ့တာထက် ပိုမကောင်းတော့ဘူး”

သူမသည် နာကျင်မှုများကို ညည်းညူနေသည်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖန်ရှီ၏ပုံစံကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏အခြေအနေက မဆိုးသင့်ပေ။ အထူးသဖြင့် လုတတိယအဘိုးအို၏ မိသားစုသည် ချမ်းသာပြီး လုတတိယအဘွားအိုနှင့် အဒေါ်တို့သည် ကြင်နာသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည်ကို လုကျောင်းယွဲ့ သိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ချွေးမကို မညှဉ်းပန်းနိုင်ပေ။

“ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ တချို့မိသားစုတွေက မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ မိသားစုထက် ပိုချမ်းသာတယ်။ ဘာလို့ မျက်စိကန်းပြီး မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ရွေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး…”

136 06

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် အစ်ကိုကွမ်းပေါင်ကို မကောင်းဟု ပြောနေသည်လား။ သို့သော် ဖန်ရှီသည် အစ်ကိုကွမ်းပေါင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အများကြီး ရခဲ့သည်ဟု သူမ ကြားဖူးသည်။ သို့သော် သူမ၏အမေက ပြောတာသာ ကြားဖူးသည်။ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိပေ။

“ဒါနဲ့ မင်းယောက်ျားက ဘာအလုပ် လုပ်တာလဲ။ သူက လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ် လုပ်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ မင်းရဲ့အဖေနဲ့အမေက ဘာလို့ မင်းကို ဒီလိုလူနဲ့ လက်ထပ်ပေးခဲ့တာလဲ။ လောင်းကစားရုံဆိုတာ လူတွေကို စားပြီး သွေးသောက်တဲ့ နေရာလေ။ မင်းရဲ့ယောက်ျားက မင်းရဲ့မိသားစုကို လက်ထပ်လက်ဆောင် ပေးခဲ့လို့ မင်းအမေက မင်းကို လက်ထပ်ပေးခဲ့တာလား။ ဟုတ်တယ်။ လူတွေက ပြောတာ ကျွန်မ ကြားတယ်။ မင်းယောက်ျားက လက်ထပ်စေ့စပ်တဲ့အခါ ငွေတုံးသေးလေးတွေ တစ်ပုံး သယ်လာခဲ့တယ်တဲ့။ ငါတို့ရွာက ဘယ်သူမှ ဒီလို အကြီးစား လက်ထပ်ခြင်းမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ တကယ် ရက်ရောတာပဲ…”

ကောင်းပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆွေမျိုးဖြစ်သောကြောင့် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံချင်သည်။ သို့သော် ဤဖန်ရှီသည် လူသားဆန်သော စကားများ မပြောတော့ပေ။ သူမ၏စကားသည် သူမ၏အဖေနှင့်အမေသည် လက်ထပ်လက်ဆောင်အတွက် သမီးကို ရောင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူမသည် သူမယောက်ျား၏နောက်ခံကိုလည်း လှောင်ပြောင်သည်။

“ကျွန်မက မင်းယောက်ျားရဲ့နာမည်ကို ကြားဖူးပြီးပြီ။ တကယ်…” ဖန်ရှီသည် ပြောနေစဉ် ကျိုးကျင်းကို ကြည့်သည်။ “သူက ရုပ်ဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း မည်းတယ်။ မျက်နှာက နည်းနည်း ကြမ်းတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို ငွေလိုနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ကွမ်းပေါင်က ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ကွမ်းပေါင်က အသုံးမကျပေမဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ မဆိုးဘူး…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး မျက်နှာပြုံးပြုံးဖြင့် မေးသည်။ “အစ်မ၊ မင်း အစ်ကိုကွမ်းပေါင် အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတာကို သူ သိလား”

ဤကြီးမားသော ဧည့်ခန်းတွင် စားပွဲသုံးလုံး ရှိသည်။ ယောက်ျားနှစ်စားပွဲနှင့် မိန်းမတစ်စားပွဲ ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားများသည် အရက်သောက်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။ ရုတ်တရက် ဤအသံ ထွက်လာသောအခါ လူတိုင်း၏မျက်လုံးသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့သည် လူကြားထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေါသထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရန်ဖြစ်လုနီးနီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသားမကျပေ။ သို့သော် သူမသည် ဤသို့ ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးနောက် သူမသည် ကိုယ်တိုင်နှင့် မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ယခု ကျိုးကျင်းလည်း ပါလာပြီဖြစ်သည်။

သူမကို ပြောလျှင် သူမသည် သည်းခံနိုင်သည်။ သူမ၏အဖေ၊ အမေ သို့မဟုတ် ယောက်ျားကို ပြောလျှင် လုကျောင်းယွဲ့သည် မခံနိုင်တော့ပေ။

“အစ်မ၊ ကျွန်မက မင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အစ်ကိုကွမ်းပေါင်ကို လက်ထပ်ပြီးရင် သူ့နဲ့ ကောင်းကောင်း နေထိုင်သင့်တယ်။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုကွမ်းပေါင်က ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မရဲ့တတိယအဘွားအိုရဲ့မိသားစုသည် ကြင်နာတယ်။ မင်းသာ ရိုးရိုးသားသား နေထိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဘဝက တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီစကားတွေကို ကျွန်မရှေ့မှာ ပြောတာ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ သွားမပြောပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် လူတွေက မင်းကို ရယ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးစကားပဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်”

ပြောပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် လှည့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို တောင်းပန်ပြီး သူမနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားသည်။

လုကွမ်းပေါင်သည် နောက်တစ်စားပွဲမှ အလျင်အမြန် လာသည်။ ဖန်ရှီကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်သွား! ငါ့အိမ်မှာ မင်း အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတယ်။ ဆွေမျိုးတွေအိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ။ မင်းရဲ့အစ်မတွေက အပြင်မှာ ကူညီနေတယ်။ မင်းက အဘွားအိုလို ဒီမှာ ထိုင်နေတယ်။ ငါ မင်းကို အကြာကြီး သည်းခံခဲ့ရပြီ!”

ဖန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့သော ယောက်ျားက သူမကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြောင်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာ နာကျင်သည်ကို ခံစားရသောအခါ သူမသည် သတိဝင်လာသည်။ သူမသည် ဤသို့သော အရှက်ရမှုကို မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် လုကွမ်းပေါင်နှင့် ရန်ဖြစ်ချင်သော်လည်း အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အထဲသို့ ဝင်လာသော အမျိုးသမီးအချို့က သူမကို ဆွဲထားသည်။

“ရန်ဖြစ်ချင်ရင် အိမ်ပြန်ပြီး ရန်ဖြစ်! ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ ရန်ဖြစ်တာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့၏ တတိယအဘွားအို ဟုန်ရှီသည် အထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဆူပူသည်။

လုကွမ်းပေါင်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။ ဖန်ရှီကို ဆွဲခေါ်ပြီး အမြန် ထွက်သွားသည်။

အလယ်စားပွဲတွင် အဘိုးကြီးမိန်သည် အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် စကားအချို့ ပြောသည်။ လူတစ်စုသည် အရက်သောက်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် လု တတိယဦးလေးကို တောင်းပန်သည်။ “တတိယဦးလေး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ယွဲ့အာက ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံ ချစ်လွန်းလို့ ပျက်စီးသွားတာ။ သူမက စကားပြောတဲ့အခါ မစဉ်းစားတော့ဘူး”

136 07

လုတတိယဦးလေးသည် ခေါင်းခါသည်။ “ယွဲ့အာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ယွဲ့အာက သူမရဲ့အစ်ကိုကွမ်းပေါင်ကို ထောက်ခံနေတာ။ ကွမ်းပေါင်ရဲ့ချွေးမက ဘာမှ မသိဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မိဘအိမ်မှာ ပျက်စီးနေတာ။ ငါတို့မိသားစုကို လက်ထပ်ပြီးတော့ လူတိုင်းက သူမက ချွေးမအသစ်ဖြစ်လို့ သူမကို သည်းခံကြတယ်။ ဒါက သူမကို ပိုပြီး ထူးဆန်းစေတယ်”

လုကွမ်းပေါင်၏အဖေ လုမင်ချင်သည်လည်း ပြောသည်။ “ဒီမိန်းကလေးက မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော်က အစ်မကို ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွမ်းပေါင်က သူမကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုပြီး ခေါင်းမာတယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်က အစ်မကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးဖို့ ပြောရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူက အပြင်မှာ အမြဲတမ်း ရယ်စရာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

“ကလေးက ငယ်သေးတယ်။ သင်ပေးရင် ရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ယွဲ့အာကလည်း ပျက်စီးနေတာပဲ” လုမင်ဟိုင် ပြောသည်။

လူအချို့သည် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဤအရာသည် ပြီးဆုံးသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းက သူမကို ဖမ်းဆွဲသည်။

အလုပ်ရှုပ်နေသော မိန်ရှီသည် သူမသမီး၏မျက်နှာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖန်ရှီ၏စကားများကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အမေက မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာပဲ။ အဲဒီဖန်ရှီက ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းရဲ့တတိယအဘွားအိုအိမ်မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက လူဆိုး မဟုတ်ဘူး။ ပါးစပ်က မကောင်းဘူး။ နောက်ပြီး ချမ်းသာသူတွေကို မနာလိုပြီး ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်။ မင်း လုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်။ လူတစ်ယောက်က မင်းမျက်နှာကို လာရိုက်နေတာကို ဘာလို့ သည်းခံရမှာလဲ။ မင်းရဲ့တတိယအဘိုးအို မိသားစုက အသိဉာဏ်မရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ မကြောက်နဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။ ဒီနေ့က ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် ကောင်းတဲ့နေ့ပါ။ ကျွန်မ နည်းနည်း အလျင်စလို ဖြစ်သွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်”

“ဘာက အလျင်စလို ဖြစ်တာလဲ။ မင်းရဲ့အဖေ၊ မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” မိန်ရှီသည် ဂရုမစိုက်စွာ ပြောသည်။

တကယ်တော့ ခဏအကြာတွင် လုကွမ်းပေါင်သည် ဖန်ရှီကို ဆွဲခေါ်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ခြံထဲတွင် လူများများ ရှိသည်။ လူတိုင်းသည် အစားအစာ စားနေကြပြီး စကားပြောနေကြသောကြောင့် ဘာမှ သတိမထားမိကြပေ။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချသည်။

မိန်ရှီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ဆက်စားရန် ပြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခု ပြောတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးသည် ခြံအပြင်မှ ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် ခြံတံခါးကို ဝင်သည်နှင့် အော်လိုက်သည်။ “ဒုတိယအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်၊ မင်းရဲ့ညီမ တုမိသားစုမှာ ပြဿနာတက်ပြီ! ယွဲ့အာရဲ့ယောက်ျား ဒီမှာ ရှိလား။ သူ့မှာ မြင်းလှည်း ရှိတယ်။ မင်းအဖေနဲ့ ငါတို့ တုမိသားစုကို သွားရမယ်”

******