အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း 137 အကြီးအကျယ် ရန်ပွဲ

ရောက်လာသူသည် ချွေ့ရှီပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏အသံသည် ရှိုက်သံပါနေသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်သောအခါ တစ်ဖက်သို့ ယိုင်သွားသည်။ သူမ၏အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများပေါ်တွင် ရွှံ့စွန်းနေသော အစွန်းအထင်းအချို့ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လန့်ပြီး လဲကျခဲ့ကြောင်း သိနိုင်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခြံထဲတွင် ထမင်းစားနေသော လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် အော်သံကို ကြားသောအခါ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။

လုကွေ့လီသည် သူတို့၏တူမဖြစ်သောကြောင့် လုဦးလေးကြီးနှင့် လုတတိယဦးလေးတို့သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေနိုင်ပေ။ လုဦးလေးကြီးက မေးသည်။ “ဒုတိယအိမ်ရဲ့ဇနီး၊ မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ ကွေ့လီ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ငိုယိုသည်။

တကယ်တော့ သူမလည်း ဘာဖြစ်တာလဲ မသိပေ။ တုမိသားစုမှ လူတစ်ဦးက လာပြီး လုကွေ့လီသည် ဖျားနေသည်၊ သူမ သေတော့မည်ဟု ပြောသည်။

စကားကို လာပို့သူသည် တုကျွမ်းအာ ဖြစ်သည်။ ချွေ့ရှီက ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးသော်လည်း သူမက မပြောပေ။ သူမက လုမိသားစုကို သွားခိုင်းသည်။ လုကွေ့လီသည် သေလုနီးနီး ဖြစ်နေကြောင်း ပြောသည်။

ချွေ့ရှီနှင့် လုအဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် တုမိသားစုထံသို့ အပြေးအလွှား သွားချင်ကြသည်။ သို့သော် ရာသီဥတုက အေးပြီး ဆီးနှင်း မကျသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခဲ့သည်။ မိုးရပ်သွားသော်လည်း အပူချိန် အလွန်နိမ့်သောကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲများဖြစ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် နွားလှည်း မသွားနိုင်ပေ။ တစ်ချက်မှာ နွား၏ခွာတွင် သံဖိနပ် မပါပေ။ နှစ်ချက်မှာ ရွာသူရွာသားများ၏ နွားလှည်းသည် ရိုးရှင်းသောကြောင့် ထိုလမ်းမျိုးတွင် ချော်တတ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ နွားလှည်းသည် အလွန်နှေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နွားလှည်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားလျှင် လုကွေ့လီသည် ဘာဖြစ်သွားပြီလဲဟု မသိနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျိုးမိသားစုတွင် မြင်းလှည်း ရှိသည်ကို တွေးမိသည်။

ကျိုးမိသားစုဆိုသည်မှာ ကျိုးကျင်း၏မိသားစု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ ယောက်ျားဖြစ်ပြီး ဒုတိယအိမ်၏သမက် ဖြစ်သည်။

လုအဘိုးအိုသည် လုမင်ချွမ်းကို မြင်းလှည်းငှားခိုင်းသည်။ လုမင်ချွမ်းက သူသည် ထိုသို့သော မျက်နှာမရှိဟု ပြောသည်။ သို့သော် လုအဘိုးအိုကိုယ်တိုင်လည်း မသွားချင်ပေ။ သူသည် ထိုသို့သော မျက်နှာမရှိဟု ခံစားရသည်။ မိသားစုနှစ်ခုသည် ထိုသို့ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထပ်ပွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်၏ အိမ်သစ်ပြောင်းပွဲတွင် သူတို့ကို မဖိတ်ခဲ့ပေ။ ရွာမှလူတိုင်းသည် ဤနေရာတွင် ထမင်းစားနေကြသည်။ သူတို့တွင် လူများကို အကူအညီ တောင်းရန် မည်သို့ မျက်နှာရှိနိုင်မည်လဲ။

ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် မွေးသောသူကိုသာ ဂရုစိုက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ချွေ့ရှီသည် ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ထိတ်လန့်စွာ ရောက်လာသည်။

ချွေ့ရှီသည် အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လုဦးလေးကြီးသည် လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးက တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်လှည်းကို သုံးပါ။ အဖေ (ယောက်ဖ)၊ အိမ်မှာ မင်္ဂလာပွဲ ရှိသေးတယ်။ သွားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်ကူညီပြီး တစ်ခေါက် သွားလိုက်ပါမယ်”

ဤစကားကို ပြောသူများမှာ ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့ ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း သူ၏လှည်းကို ယူလာခဲ့သည်။ သူ၏မြင်းလှည်းတွင် ခွာတွင် သံဖိနပ်များ ပါရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ခရီးရှည်များကို အမြဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြင်းလှည်း၏အရှိန်သည် မြင်းလှည်းကဲ့သို့ မမြန်သော်လည်း နှေးသည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောပြီးနောက် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် အတန်ငယ် စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ကျွမ်းယီက ဒီမှာပဲ နေပါ။ ဒီနေ့က မင်းက ဧည့်သည်ပါ။ ကျင်းက တစ်ခေါက် သွားလိုက်ပါလိမ့်မယ်”

137 02

ထိုအခါ ချွေ့ရှီသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒုတိယအိမ်၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုမိသားစုလည်း သွားချင်တယ်။ မြင်းလှည်းတစ်စီးနဲ့ မလောက်ဘူး ထင်တယ်” နောက်ပြီး တုကျွမ်းအာလည်း ရှိသေးသည်။ သူမကို ကိုယ်တိုင် ပြေးခိုင်းလို့ မရပေ။

ကောင်းပြီ၊ သူမသည် ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက “ဒုတိယအိမ်၊ ကွေ့လီက မင်းရဲ့ညီမပဲ။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်…”

သူမသည် စကားကို မပြီးဆုံးစေဘဲ လုမင်ဟိုင်သည် တစ်ခေါက် သွားသင့်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလျှင် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့နိုင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက အပြင်လူတွေ တွေးတဲ့အရာပဲ။ ချွေ့ရှီသည် ဘာကို တွေးနေသည်ကို ကောင်းကင်သာ သိလိမ့်မည်။

ချွေ့ရှီ၏ ရွေးချယ်မှုများကို ကြားသောအခါ လုဦးလေးကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို ဆူပူချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်စကားကို ကြားသောအခါ သူ မပြောနိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ဇီသည် အလွန် ရက်စက်နေလျှင် သူကိုယ်တိုင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရွာသားများ၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုလည်း ခံရလိမ့်မည်။ သူတို့သည် လုမိသားစုမှ ဒုတိယအိမ်သည် သူ၏ညီမကို သေစေသည်ဟု ပြောကြလိမ့်မည်။ လူတို့သည် လုအဘိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီ ဘာလုပ်ခဲ့သည်၊ ပထမအိမ်နှင့် လုကွေ့လီ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့သည် သင်၏အေးစက်သော မျက်နှာကိုသာ မြင်လိမ့်မည်။

လူတို့သည် အားနည်းသူများကို သနားတတ်ကြသည်။

ဤအရာများကို တွေးသောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဤအရာကို ဝင်လုပ်ပေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဝင်ပြောသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် အပြင်လူများ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မသွားလျှင် မကောင်းပေ။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအိမ်မှလူ ဖြစ်နေသေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် အခြားသူများသည် ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် လက်ထပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလျှင် သူမသည် လက်ထပ်ပြီးပြီ၊ မိဘအိမ်၏ကိစ္စကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဟု ပြောနိုင်သည်။

လူတစ်စုသည် မကြာမီ တုမိသားစုရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် တုမိသားစုရွာသည် အခြားရွာများကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူ မရှိသလောက်ပင်။ နှစ်စီးသော လှည်းသည် မည်သူ၏ အာရုံကိုမျှ မဖမ်းစားဘဲ တုမိသားစု၏တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခြံထဲသို့ ဝင်သောအခါ ချွေ့ရှီသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ထူးဆန်းသည်ကို သတိထားမိသည်။ ၎င်းသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အိမ်တွင် ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည့်ပုံစံ မပေါ်ပေ။

တံခါးလိုက်ကာကို မြှောက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သောအခါ တုမုဆိုးမသည် ဧည့်ခန်းရှိ မီးဖိုပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် မည်သူမှ စကားမပြောနိုင်မီပင် စပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ လာတာ ကောင်းတယ်။ ကျွန်မတို့က မင်းတို့ရဲ့သမီးကို ညှင်းပန်းတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မပြောပါနဲ့။ လုကွေ့လီ အခုလို ဖြစ်နေတာ ဒီမိန်းမပျက်လေးကြောင့်။ မင်းတို့ ပြဿနာ ရှာချင်ရင် ဒီမိန်းမပျက်လေးကို သွားရှာပါ။ ကျွန်မတို့ကို မရှာပါနဲ့”

သူမ၏ပါးစပ်မှ ပြောသော မိန်းမပျက်လေးသည် လုကျောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် အခန်းထောင့်တွင် ရပ်နေသည်။ ဘာမှ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။

တုလျန်သည် မီးဖိုထောင့်တွင် ထိုင်နေသည်။ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသည်ကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် အစောပိုင်းက စတင်ခဲ့သည်။

နှစ်ဦးလုံး ကိစ္စပြီးဆုံးသောအခါ ခွဲသွားကြသည်။ တုလျန်သည် ခွေးချေးကို နင်းမိသလို ခံစားရသည်။ သူသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဤအရာကို ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ပေ။ တုမိသားစုဝင်များပင် တုလျန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် မကြာသေးမီက ရုတ်တရက် ဆိုးလာသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အများကြီး မတွေးကြပေ။ တုမုဆိုးမသည် သူမ၏သားကို မတူညီစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ ရက်အတော်ကြာ သူမသည် တုလျန်အတွက် အစားအစာများကို ကောင်းကောင်း ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုမှ လူများ လာရောက်လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမသည် တုလျန်နှင့် ပေါင်းဖက်ပြီးနောက် သူသည် သူမကို စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ဟု တွေးသည်။ သူမ၏ညီမ လုကျောက်အာသည် မကြာခဏဆိုသလို သူမကို မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်သော်လည်း သူမသည် မသိချင်ယောင်ဆောင်သည်။

137 03

သို့သော် သူသည် မလာတော့ပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမသည် တုမိသားစုသို့ တစ်ခေါက် ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ရောက်သွားသောအခါ တုလျန်သည် သူမနှင့် စကားပင် မပြောတော့ပေ။ သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပုန်းနေသည်။ ဤအရာက လုကျောက်ရှင်းကို ပို၍ စိုးရိမ်စေသည်။ သူမသည် နှစ်ခေါက် ဆက်တိုက် သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် တုလျန်နှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။

တုလျန်သည် စကားပြောရန် ရှက်ရွံ့နေပြီး ဘာမှ မဖြေပေ။ လုကျောက်ရှင်းကို လက်ထပ်ရန် ဘာမှ မပြောပေ။ အတင်းဖိအားပေးသောအခါ သူသည် ဦးလေးနှင့်တူမတို့၏ အဖြစ်အပျက်မျိုးကို လူများက လက်ခံမည် မဟုတ်ဟု ပြောသည်။ သူသည် သူမကို လက်ထပ်ချင်သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်ရှိလူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရမည်ဟု ပြောသည်။

ဒါဟာ ရေအေးပုံးနဲ့ သူမရဲ့ခေါင်းကို လောင်းချလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အေးသွားသည်။ သူမသည် အလွန် ရိုးသားသည်ဟု အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် တုမိသားစုသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နေထိုင်ပြီး သူမ၏အဒေါ် သေဆုံးသောအခါ သူမသည် တုလျန်၏တရားဝင်ဇနီး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သူမသည် ဤအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ရွာသူရွာသားများ၏ ပါးစပ်က ဘယ်လောက် ဆိုးလဲဆိုတာ လုကျောက်ရှင်း သိသည်။ အရင်က သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကိုပင် အတင်းအဖျင်းများဖြင့် အိမ်အပြင်သို့ မထွက်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ သူမတွင် ဒီလို အရှက်ကွဲဖြစ်ခဲ့ရင် လုကျောင်းယွဲ့ထက် ပိုဆိုးရွားလိမ့်မည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်ပျက်စွာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ သူမသည် ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး၊ သူမသည် မကျေနပ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူမတွင် နောက်ပြန်လှည့်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။ ရုတ်တရက် မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု သူမရဲ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ဦးအတွက် မကောင်းမှု လုပ်တာက တကယ်ကို လွယ်ကူသည်။ မကောင်းတဲ့အတွေး ပေါ်လာတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

လုကျောက်ရှင်းသည် အိမ်တွင် ရက်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ၏အမေက ၂၂ ရက်နေ့တွင် ဝမ်မိသားစုသည် လက်ထပ်ရန် လာမည်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တုမိသားစုသို့ ထပ်ရောက်လာသည်။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမသည် လုကွေ့လီကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့သည်။ သူမသည် လုကွေ့လီနှင့် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးသည်။ သူမသည် သူမ၏အဒေါ်တွင် ဘာရောဂါရှိသည်ကို သဘာဝအတိုင်း သိသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က နုနယ်ပြီး အလုပ် မလုပ်နိုင်၊ ပင်ပန်းမှုဒဏ် မခံနိုင်သည်မှာ အတုဖြစ်သည်။ သူမ၏အဒေါ်သည် ထိတ်လန့် သွားသောအခါ သာမန်အတိုင်း မနေနိုင်တော့ပေ။

လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်း ရောက်လာသောအခါ ပျော်နေသည်။

သူမသည် အိမ်အလုပ်များကြောင့် ခါးကို ဖြောင့်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမသည် သူမကို ခိုင်းတတ်သည်။ တုလျန်ကိုတော့ အားကိုးလို့ မရပေ။ သူမ၏တူမ ရောက်လာတိုင်း သူမကို အနည်းငယ် ကူညီပေးသည်။

သို့သော် သူမသည် သေမင်းတမန်ကို စောင့်နေသည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။

သူမသည် လုကွေ့လီနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေစဉ် လုကျောက်ရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုယိုသည်။ လုကွေ့လီကို သူမကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ပြောသည်။ သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို တုလျန်အား ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ လုကွေ့လီက သူမကို မဖြည့်ဆည်းပေးလျှင် သူမတွင် နေစရာနေရာ မရှိတော့ကြောင်း ပြောသည်။

လုကွေ့လီအတွက်၊ သူမ၏ယောက္ခမ၏ ကြမ်းတမ်းမှု၊ သူမယောင်းမ၏ မကောင်းမှုနှင့် တုလျန်၏ လျစ်လျူရှုမှုပင်လျှင် သူမကို မကျရှုံးစေနိုင်ပေ။ သူမသည် တုလျန်ကို လက်ထပ်ရတာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဖျားနာသော အမျိုးသမီးကို မည်သူမျှ လက်ထပ်ချင်မည် မဟုတ်ပေ။ တုလျန်သည် သူမကို မကောင်းစွာ ဆက်ဆံတာကို သူမ နားလည်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် ကျောက်တုံးကို ရွှေဖြစ်စေမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ပြီးတော့ သူမသည် တုလျန်၏ တရားဝင်ဇနီး ဖြစ်သည်။ တုလျန်ဘေးတွင် ရပ်တည်ရန် မည်သည့်အမျိုးသမီးမှ သူမထက် ပို၍ အရည်အချင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ အမျိုးမျိုးသော ဖိစီးမှုဒဏ်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် သူမအား ပံ့ပိုးပေးသော တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်ကို လုကျောက်ရှင်းက ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

သူမ၏သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို သူမ၏ခင်ပွန်းအား ပေးခဲ့သည်ဟု မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ တူမတစ်ယောက်က အဒေါ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ပြောတာက ဘယ်လိုလဲ။ သူမ ဘယ်လို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလဲ။ သူမ၏အသက်ကို ပေးရမှာလား။

လုကွေ့လီသည် မျက်လုံးများကို လှန်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ထိုအရာကို ဖုံးကွယ်ချင်သော်လည်း သူမကို အမြဲတမ်း သတိထားနေသော တုကျွမ်းအာက ဤအရာကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြံစည်နေသည်။

137 04

ဟုတ်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို အာရုံစိုက်မဲ့အစား လုကွေ့လီကို ကယ်ဆယ်ဖို့ကို အာရုံစိုက်သင့်တယ်။

ကယ်ဆယ်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တုမုဆိုးမသည် ကြောက်သွားသည်။ ကယ်ဆယ်ဖို့ဆိုရင် ငွေလိုတယ်။ အိမ်မှာ ငွေ မရှိသလောက်ပင်။ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနဲ့ သူမသားရဲ့စာရေးကိရိယာအတွက် သုံးရဦးမယ်။ အခုဆိုရင် တုမုဆိုးမသည် လုကွေ့လီကို မဂရုစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏အမြင်တွင် လုကွေ့လီသည် တုမိသားစုအတွက် အလဟဿ ဖြစ်နေသည်။

လုအဘိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီတို့တွင် ငွေ မရှိပေ။ ပထမအိမ်သည် သူမတို့ကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ ဆင်းရဲသည်။ သူမသည် လုမိသားစုကို သူမတို့၏လယ်ကွင်းကို လုပ်ခိုင်းဖို့ မျှော်လင့် နေသော်လည်း ဟူရှီသည် သူမကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အသုံးဝင်မှုပင် မရှိတော့ပေ။ အိမ်တွင် ဖျားနာနေသောသူကိုလည်း ထောက်ပံ့နေရသည်။

တုမုဆိုးမသည် လုကွေ့လီ သေသွားလျှင် ကောင်းသည်ဟု တွေးသည်။ သူမကို ကယ်ဆယ်ဖို့အတွက် ငွေ အဘယ်ကြောင့် ဖြုန်းရမှာလဲ။ သူမ သေသွားလျှင် သူမ သားအတွက် ပိုက်ဆံရှိသော ချွေးမတစ်ဦးကို ထပ်လက်ထပ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တုလျန်က သူ့ကို သမားတော်ခေါ်ခိုင်းတဲ့အခါ သူမက တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူ ပိုပြောတဲ့အခါ သူမက ဆင်းရဲတယ်လို့ ပြောသည်။

တုလျန်သည် သူ့အမေကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမသည် အပေါ်ယံတွင် ထက်မြက်သော်လည်း တကယ်တော့ သူမသည် ဝက်ကဲ့သို့ မိုက်သည်။ လုကွေ့လီသည် သူမတို့အိမ်တွင် သေသွားပြီး သူတို့က သမားတော် မခေါ်လျှင် လုမိသားစုက သူတို့ကို လွှတ်ပေးမှာလား။ အပြင်လူတွေ သိရင် ဘာတွေးကြမလဲ။ သူ့ရဲ့နာမည် ပျက်သွားပြီဆိုရင် သူ ဘယ်လို စာမေးပွဲ အောင်နိုင်တော့မှာလဲ။

သူ့သားက ဒီလို အကြံပေးလိုက်တဲ့အခါ တုမုဆိုးမသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ငွေကို မဖြုန်းချင်သေးပေ။ သူမသည် တုကျွမ်းအာကို လုမိသားစုကို ခေါ်လာခိုင်းရန် ထက်မြက်သောစိတ်ဖြင့် တွေးသည်။ ၎င်းသည် လုမိသားစုမှ လုပ်ခဲ့သော အရာဖြစ်သောကြောင့် လုမိသားစုက ရှင်းလင်းပေးရမည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် ဖြစ်လာသည်။

တုမိသားစု၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ချွေ့ရှီသည် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် လဲကျလုနီးနီးပင်။

သူမသည် အော်ပြီး လုကျောက်ရှင်းကို လှမ်းရိုက်သည်။ “မင်း ဒီလို မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ ကောင်မလေး… မင်းရဲ့အဒေါ်က မင်းကို အရမ်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ မင်းအမေက မင်းကို ရိုက်နှက်ဆူပူတဲ့အခါတိုင်း မင်းအဒေါ်ကပဲ ငါ့ကို တားဆီးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာ။ ဒါက မင်းရဲ့ကျေးဇူးဆပ်နည်းလား။ ငါတို့ လုမိသားစုမှာ မင်းလို မိုက်ရိုင်းတဲ့လူ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ ယောက်ျား လိုချင်ရင်တောင် ကိုယ့်အဒေါ်ရဲ့အိပ်ရာကို သွားခိုးတက်ရတာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် ရွာမှလာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရွာမှလူများသည် ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ပြောတတ်သည်။ သူမ စတင်ဆူပူသောအခါ သူမ၏ဝေါဟာရသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝသည်။ ဤအချိန်တွင် ချွေ့ရှီ၏စိတ်ထဲတွင် သူမရှေ့မှ လူသည် သူမ၏မြေး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏သမီးကို သတ်ချင်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

“မင်း ဒီလို မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ မိန်းမပျက်! ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ မိန်းမ…”

ချွေ့ရှီသည် ဆူပူနေစဉ် ရိုက်နှက်သည်။ မည်သူမျှ သူမကို မတားဆီးပေ။ တုမိသားစုသည် တားဆီးရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ လုမိသားစုမှ အခြားသူများသည် ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဘာလို့ ဖြစ်ရတာလဲဟု အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ကျိုးကျင်း၊ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အပြင်လူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဝင်တားရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပါးစပ် မစေ့နိုင်အောင် အံ့အားသင့်နေသည်။ ဤလုကျောက်ရှင်းသည် ရူးနေသည်လား။ သူမသည် ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘာလို့ လုပ်ရတာလဲ။ သူမ ဘာကို တွေးနေတာလဲ။ တူမတစ်ဦးက အဒေါ်ကို သတ်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် အထက်တန်း ရောက်ချင်တယ် ဆိုရင် လုမိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ နာမည် ပျက်သွားလိမ့်မယ်။

ထိုအချိန်တွင် လုအဘိုးအိုက အော်သည်။ “ဘာလို့ ဆူနေတာလဲ။ ဘာလို့ ဆူနေတာလဲ။ အမြန်သွားပြီး ကွေ့လီကို ကြည့်ပါဦး။ မင်း ဆူနေတုန်း မင်းသမီးက သေသွားလိမ့်မယ်”

ချွေ့ရှီသည် ထို့နောက်မှ သတိဝင်လာသည်။ သူမသည် တုမိသားစုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆူပူသည်။ “မင်းတို့ အားလုံးက လူသားမဆန်တဲ့သူတွေ! မင်းတို့ရဲ့ချွေးမ ပြဿနာ တက်တာတောင် သမားတော် မခေါ်ဘူး။ သူမကို အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်။ ငါ့သမီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မင်းတို့ကို ငါ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် လုအဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ သွားသည်။ လူတစ်စုလည်း နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။

137 05

အခန်းထဲတွင် လုကွေ့လီသည် မီးဖိုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူနေပြီး အသက်ရှုသံသည် တိုးတိုးလေး ဖြစ်နေသည်။

ချွေ့ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ဤသို့ မြင်သောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် အော်သည်။ “ငါ့ရဲ့ သနားစရာသမီးလေး” သူမသည် လုကွေ့လီ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ငိုယိုသည်။

ရုတ်တရက် လုကွေ့လီ၏မျက်ခွံသည် တုန်ယင်လာသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမဘေးရှိ ချွေ့ရှီကို ကြည့်ပြီး တုန်ယင်သည်။ ချွေ့ရှီ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး အသံနက်နက်ဖြင့် ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မကို ကယ်ပါ၊ ကျွန်မ မသေချင်ဘူး…”

“မဖြစ်ပါဘူး၊ မဖြစ်ပါဘူး။ အမေက မင်းအဖေနဲ့အစ်ကိုကို သမားတော်ခေါ်ခိုင်းမယ်” ချွေ့ရှီ ပြောသည်။ သူမသည် လုအဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများကို သမားတော်ခေါ်ခိုင်းရန် လှည့်ပြီး တိုက်တွန်းသည်။

လုကွေ့လီသည် ချွေ့ရှီ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်လုံးများမှ စီးကျလာသည်။ “ကျွန်မ နေရာ မပေးဘူး၊ မပေးဘူး…”

ချွေ့ရှီသည် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးသည်။ “နေရာမပေးရဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီကျောက်ရှင်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ငါ ခွင့်မလွှတ်ဘူး”

လုကွေ့လီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုပြီး နောက်တစ်ခါ သတိလစ်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဟူရှီသည် လုမင်ချွမ်း၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုအဘိုးအိုကို ပြောသည်။ “အဖေ၊ ကျွန်မတို့မှာ ငွေ မရှိဘူး။ သမားတော် ခေါ်ရမှာလား။ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါ။ ကျွန်မတို့မှာ လယ်ကွင်းသုံးခုပဲ ရှိတယ်။ လယ်ကွင်းတွေကို ထပ်ရောင်းပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး လေလာသောက်ရမှာလား”

ထို့နောက် သူမသည် တုမိသားစုကို လက်ညှိုးထိုးသည်။ “ကျွန်မရဲ့ခယ်မက သူတို့ရဲ့ချွေးမပဲ။ အိမ်ရဲ့ချွေးမ ဖျားတဲ့အခါ ယောက္ခမက သမားတော် မခေါ်ဘူး။ မိဘအိမ်က ငွေပေးရမှာလား”

တုမုဆိုးမသည် ဤစကားကို မကြောက်ပေ။ သူမသည် ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့မှာလည်း ငွေ မရှိဘူး။ အိမ်မှာ အသက်ကြီးတဲ့သူတွေနဲ့ အားနည်းတဲ့သူတွေပဲ ရှိတယ်။ နေ့တိုင်း ဗိုက်တောင် မပြည့်ဘူး။ သမားတော်ခေါ်ဖို့ ငွေ ဘယ်က ရမှာလဲ”

လုအဘိုးအိုသည် မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “ခမည်းခမက်၊ သမားတော်ကို မင်း ခေါ်သင့်တယ်”

တုမုဆိုးမသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုသည်။ “ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့အခြေအနေကို ဘယ်သူ မသိတာလဲ။ မင်းသမီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူမ ကံ မကောင်းတာပဲ။ မိဘအိမ်က ကယ်ဆယ်ဖို့ ငြင်းဆိုတယ်လို့ ဘယ်သူမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ကို မပြောဘူး”

လုအဘိုးအိုသည် ဒေါသကြောင့် လဲကျသွားသည်။

ချွေ့ရှီသည် မျက်ရည်များ သုတ်နေသည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို စောင့်ချနေသည်။ “ဒုတိယအိမ်ကို ငါ ခေါ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မလာဘူး” သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်။

ဤစကား ထွက်လာသောအခါ ကျိုးကျင်းတို့ သုံးဦး၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းသွားသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် သူတို့လည်း မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် လုမိသားစုနှင့် တုမိသားစုတို့သည် သမားတော်ကို မည်သူ ခေါ်ရမည်ကို ငြင်းခုံနေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။

သူတို့ ငြင်းခုံနေစဉ် ဟူရှီသည် ရုတ်တရက် ပြောသည်။ “တတိယအိမ်ရဲ့ဇနီးမောင်နှံကို ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ။ သူတို့သမီးက လုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက် ငါတို့က ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ”

တုမုဆိုးမသည် ချက်ချင်း မဟာမိတ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်မသည် အလွန်ခက်ခဲသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အာရုံကို လွှဲချင်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပဲ။ သူမ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ အကြာကြီး နေခဲ့တယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ လုမိသားစုရဲ့မြေးက လာပြီး ပြဿနာမရှာဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ချွေးမ ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုအဘိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် စကားနိုင်မလုနိုင်ပေ။ သူတို့သည် ကျိုးကျင်းတို့ သုံးဦးကို အကူအညီ တောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ဘာမှ မပြောပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းတို့ ဘာလို့ ငါတို့ကို ကြည့်နေတာလဲ”

လုအဘိုးအိုသည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ “ခမည်းခမက် ညီလေး၊ မင်းတို့ တတိယအိမ်ရဲ့ဇနီးမောင်နှံကို လိုက်ခေါ်ပေးပြီး သမားတော်တစ်ယောက်လည်း ခေါ်ပေးနိုင်မလား။ ငါတို့ရဲ့ခြေထောက်တွေက မမြန်ဘူး။ အချိန်ကြာရင်…”

137 06

မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

မကြာမီပင် လုကွေ့လီကို အမြဲတမ်း ကုသပေးသော သမားတော်လုကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံလည်း ရောက်လာသည်။

တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံကို ခေါ်ဆောင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း လိုက်ခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူမသည် အကြောင်းအရာကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြသည်။

လုမင်ရှန်း၏မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။ သူသည် ၎င်း၏သမီးကို ကောင်းကောင်း မသင်ကြားနိုင်သောကြောင့် ချောင်ရှီကို ဆူပူသည်။ ချောင်ရှီသည် အလျှော့မပေးပေ။ သူမက သမီးသည် သူမ တစ်ယောက်တည်းက မွေးထားသည် မဟုတ်ဟု ပြောသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် သူမ၏သမီးကို စားစရာနှင့် သောက်စရာကို အလုံအလောက် ပေးထားသည်။ သူမ၏ခြေထောက်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူမကို ချည်ထားရမှာလားဟု မေးသည်။

စကား ပြောဆိုနေကြသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်နှာပြောင်ခြင်းကို အပြစ်တင်ရဦးမည်။

ထို့ကြောင့် သူ ဝင်လာသည်နှင့် လုမင်ရှန်းသည် လုကျောက်ရှင်းကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချင်သော်လည်း ချောင်ရှီက သူ့ကို တားဆီးသည်။ ချောင်ရှီသည် ရိုးသားသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြောသည်။ “မင်း ကန်လိုက်ရင် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ဆေးကုသဖို့ ပိုက်ဆံ ထပ်ကုန်လိမ့်မယ်”

ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် လုမင်ရှန်းကို တားဆီးပြီး သမားတော်လုကို မျက်စိဖြင့် ပြလိုက်သည်။

အပြင်လူများ ရှိနေသည်ကို မမေ့ပါနှင့်။ ဤအရာသည် အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် လုအဘိုးအို၊ တုမိသားစုနှင့် တတိယအိမ်တို့သည် အရှက်ရကြလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အခန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သမားတော်လုသည် လုကွေ့လီကို ကုသပြီး သူမ အရေးပေါ်အခြေအနေရောက်ခဲ့စဉ်က ပေးခဲ့သော ဆေးများကို ထပ်ပေးသည်။ ငွေပေးရန် အချိန်ရောက်သောအခါ လုအဘိုးအိုက သူ ငွေနည်းနည်းရှိနေကြောင်းနှင့် နှစ်ရက်အတွင်း ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။

သူတို့သည် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ ဖြစ်သည်။ သမားတော်လုသည် လုကွေ့လီကို တစ်ရက်နှစ်ရက် ကုသနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတို့ အကြွေး မကျန်နိုင်သည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ သဘောတူလိုက်သည်။

သမားတော်လု ထွက်သွားပြီးနောက် အခြေအနေသည် တစ်ဖန် ပိတ်ဆို့သွားသည်။

တတိယအိမ်သည် ငွေပေးချင်ခြင်း မရှိပေ။ လုမင်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ဤသမီးကို မလိုချင်တော့ကြောင်းနှင့် မည်သူယူချင်သည် ဖြစ်စေ ယူနိုင်ကြောင်း တိုက်ရိုက် ပြောသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ငွေပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သမားတော်လုက လုကွေ့လီ၏ အခြေအနေက မကောင်းကြောင်းနှင့် ပြင်းထန်သော ဆေးများ လိုအပ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဆေးကုသစရိတ်က အရင်က မြို့မှယူလာသော ဆေးများနှင့် အတူတူပင်။ အနည်းဆုံး ငွေ ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ကုန်ကျနိုင်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဤအရာကို ကြားသောအခါ သူမသည် ပြောချင်သော်လည်း သူမသည် လူမိုက် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တရားခံကို ရှာသည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ကို ပိုက်ဆံပေးခိုင်းသေးတယ်။ ငါ့သမီးအတွက် နစ်နာကြေးတောင်းဖို့ မင်းတို့ကို ငါ မရှာသေးဘူး။ ငါ့ရဲ့သမီး အပျိုလေးကို မင်းတို့ တုမိသားစုက အလဟဿ လုပ်ခဲ့တာလား။ မင်းတို့က စာပေသမားတွေလား။ စာပေသမားတွေက ကိုယ့်တူမကို ခိုးကြတာလား”

ချောင်ရှီသည် ပြဿနာကို အဓိကရှုမြင်ချက်မှ မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုရမည်။ တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ပူနေကြသည်။ ဘာကြောင့် ဒီအရာကို မည်သူမှ မပြောတာလဲ။ တုလျန်သည် တရားခံ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှု ထားသည်။ သူတို့သည်လည်း ဝင်မပြောနိုင်ပေ။

ဤစကား ထွက်လာသောအခါ တုမုဆိုးမနှင့် တုလျန်တို့၏မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။ အခြားသူများ၏ အကြည့်သည် ချက်ချင်း သူတို့အပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

တုမုဆိုးမသည် ချက်ချင်း ငြင်းဆိုသည်။ “မင်းတို့က မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ သမီးကို မွေးထားတာကို ငါ့သားအပေါ်မှာ ပုံချနေတယ်။ ဒီမိန်းမပျက်လေး မျက်နှာပြောင်ပြီး ငါ့ရဲ့တုလျန်ကို မဖြားယောင်းဘူးဆိုရင် ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချောင်ရှီသည် သူမကို မကြောက်ပေ။ သူမသည် အလျင်အမြန် သူမဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

137 07

“မင်းကသာ မျက်နှာပြောင်တာ၊ မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးက မျက်နှာပြောင်တာ။ မင်းသားက မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ကျောက်ရှင်းက ဖိပြီး အတင်း လုပ်နိုင်မှာလား။ မင်းက လက်ထပ်ပြီးတဲ့လူပဲ။ ဒီအရာကို မင်း နားမလည်ဘူးလား”

ဘေးတွင် ကြည့်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သူမ၏တတိယအဒေါ်သည် ကြမ်းတမ်းသည်ဟု သူမ သိသည်။ သူမသည် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မတွေးခဲ့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် နည်းနည်း ရှက်ရွံ့နေသည်။ ရွာမှအမျိုးသမီးများသည် ဆူပူသောအခါ ယဉ်ကျေးမှု မရှိကြပေ။ သူသည် ရွာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့သောကြောင့် ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မမြင်ဖူးပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

ချောင်ရှီနှင့် တုမုဆိုးမတို့သည် ဆက်လက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော စကားများ ပြောကြကာ ရိုက်နှက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထရပ်သည်။

သူသည် နှစ်ကြိမ် ချောင်းဟန့်သည်။ “အားလုံးက ဆွေမျိုးတွေပဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ရန်ဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီပြဿနာက ဖြေရှင်းရတာ လွယ်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချောင်ရှီနှင့် တုမုဆိုးမပင် ရန်မဖြစ်တော့ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြင်းပြသောမျက်နှာဖြင့် ဆိုသည်။ “ဆေးဖိုးကို ဖြေရှင်းချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော် သိတယ်။ လုကွမ်းလီက ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့တယ်။ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

တုမုဆိုးမသည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ “မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမကို လျစ်လျူရှုသည်။ “အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းသည် အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ဖြစ်တယ်။ အရေးပေါ် အခြေအနေက အခု ဖြစ်လာပြီ။ လယ်ကွင်းတွေကို ရောင်းပြီး ဆေးဖိုးပေးတာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ခင်ပွန်းမိသားစုရဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို မဆုံးရှုံးစေဘဲ မိဘအိမ်က လက်ထပ်သွားတဲ့ သမီးအတွက် ငွေပေးရတာ မလိုတော့ဘူး။ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားမယ်”

လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် တုမုဆိုးမမှလွဲ၍ တောက်ပလာသည်။

******

138 01

အခန်း 138 မင်း ဒီလောက်တောင် စောက်ရူးလား။

တုမုဆိုးမသည် သဘာဝအတိုင်း မလိုလားပေ။

သူမသည် ဤလယ်ကွင်းအနည်းငယ်သည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပြီဟု တွေးထားသည်။ ယခု သူမ၏မိသားစုတွင် ဝင်ငွေ မရှိပေ။ သူမသည် ထိုလယ်ကွင်း သုံးခု၏ ဝင်ငွေအပေါ်သာ အားကိုးသည်။ ထိုလယ်ကွင်းများသည် အိမ်မှ ဝေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရန် မလွယ်ပေ။ သူမသည် ထိုလယ်ကွင်းများကို ရောင်းချရန်ပင် တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် လယ်ကွင်းများကို သူမ၏သားအတွက် ရောင်းခြင်းနှင့် သူမ၏ချွေးမကို ကုသရန် ရောင်းခြင်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် သူမ မလိုလားနိုင်သေးလား။

ဟူရှီ၏အမြင်တွင် သူမ၏မိသားစုမှ ငွေ မကုန်သရွေ့ သူမ မည်သူနှင့် ရန်ဖြစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ချောင်ရှီသည် ပို၍ပင် မလိုလားပေ။ သူမသည် ဒေါသများ ပြည့်နေသည်။ သူမ မည်သို့ စိတ်ကြီးဝင်နေနိုင်မည်နည်း။ ဟူရှီသည် ချက်ချင်း နေရာပြောင်းသွားပြီး ချောင်ရှီနှင့် အတူတူဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကူညီရန် စေ့စပ်စရာ မလိုတော့ပေ။ တိုက်ပွဲသည် စတင်ပြီဖြစ်သည်။

ဟူရှီ တစ်ယောက်တည်း ရန်ဖြစ်သောအခါတွင်ပင် တုမုဆိုးမသည် သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ချောင်ရှီလည်း ပါလာသောအခါ ပိုဆိုးသွားသည်။ ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း နာကျင်စေမည့်နေရာကို ရိုက်တတ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း အကြီးစားလက်နက်ကို အသုံးပြုသည်။ သူမသည် တုမုဆိုးမက လုကွေ့လီကို ဆေးကုသရန် လယ်ကွင်းများ ရောင်းချရန် သဘောမတူလျှင် သူမသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ တုမိသားစုအား ချွေးမ၏ခန်းဝင်ပစ္စည်းကို သိမ်းယူရန် ခရိုင်ရုံးသို့ တိုင်ကြားမည်ဟု ပြောသည်။ ထိုအခါ တုလျန်သည် ပညာတတ်စာမေးပွဲကို တစ်သက်လုံး မဖြေနိုင်တော့ပေ။

တုမုဆိုးမသည် ရှင်းပြချင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တုလျန်က ဆိုသည်။ “အမေ၊ အဲဒီလယ်ကွင်းတွေက ကွေ့လီရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းပဲ။ သူမ ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမယ်ဆိုတဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ အကယ်၍ အမေက သားအတွက် စဉ်းစားတယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေနဲ့ မငြင်းခုံပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဘယ်လောက် ဆင်းရဲဆင်းရဲ ချွေးမရဲ့ခန်းဝင်ပစ္စည်းကို သုံးပြီး နေထိုင်ရတဲ့ အဆင့်တော့ မရောက်သေးပါဘူး”

သူသည် နာကျင်နေဟန်ဆောင်သည်။ သူသည် တုမုဆိုးမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဟန်ပြသော်လည်း ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ် ရှိပုံရသည်။ သူသည် အင်အားအောက်တွင် မဝပ်တွား၊ ဆင်းရဲမှုအောက်တွင် မပြောင်းလဲသူတစ်ဦး၏ သဘောထားမျိုး ရှိသည်။

“ဒါပေမဲ့…”

သူမ၏သား၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တုမုဆိုးမသည် ခေါင်းညိတ်ရတော့သည်။

ဤပြဇာတ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ပါးစပ် မစေ့နိုင်အောင် အံ့အားသင့်နေသည်။ ချောင်ရှီ၏ ကြမ်းတမ်းမှုမှ ဟူရှီ၏ လျင်မြန်သော မျက်နှာပြောင်းလဲမှုအထိ အရာအားလုံးက မယုံနိုင်စရာပင်။ တုလျန်၏ အရှက်မရှိမှုကို ပြောစရာ မလိုပေ။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ၎င်းနှင့် မသက်ဆိုင်သောကြောင့် တုမုဆိုးမကို အလွန်အမင်း ဖိအားပေးသော်လည်း သူ ဘာမှ မပြောပေ။ သူမ၏တတိယအဒေါ်က ခရိုင်ရုံးသို့ တိုင်ကြားမည်ဟု ပြောသောအခါမှသာ သူသည် မျက်နှာပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် ဒီလူကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့လူလို့ ဘာလို့ ထင်ခဲ့မိတာလဲ။ တကယ်တော့ သူမ၏မျက်စိသည် မျက်ခွံ မရှိတော့အောင် ကန်းနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖိုးကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်ပြဿနာမှာ လုကျောက်ရှင်းကို ဘယ်လို စီမံခွဲရမလဲဆိုတာ ဖြစ်သည်။

တုမုဆိုးမသည် လုမိသားစုက သူမကို ဖိအားပေးခဲ့သောကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းက သူမ၏သားကို ဖြားယောင်းခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူမသည် ထိုသို့သောသူကို သူမ၏အိမ်သို့ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ တုလျန်သည် ဘာမှ မပြောပေ။ မိခင်နှင့်သားတို့၏ သဘောထားသည် ရှင်းနေသည်။ ချောင်ရှီသည် ဒေါသများ ပြည့်နေသော်လည်း သူမသမီးသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သမီး ဖြစ်သည်။ တုမိသားစုက သူမကို မလိုချင်သည်ဆိုပါစို့၊ သူမကလည်း ပေးချင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမ စကား မပြောမီ လုကျောက်ရှင်းသည် အပြင်ဘက်အခန်းမှ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမကို လက်ခံရန် တုမိသားစုကို တောင်းပန်သည်။ သူမသည် မယားငယ်အဖြစ် လက်ထပ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်ဟု ပြောသည်။

တုမုဆိုးမ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ချောင်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံများက သူမကို ချောင်ရှီကို မနှောင့်ယှက်သင့်ကြောင်း မသိစေခဲ့ပါက သူမသည် အော်ဟစ် ရယ်မောခဲ့လိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင်ပင် သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ ကောက်နေသော အပြုံးသည် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံကို ဒေါသထွက်စေသည်။

138 02

ချောင်ရှီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် လုကျောက်ရှင်းကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပါးကို ရိုက်လိုက်သည်။

“နင် ဒီလောက်တောင် စောက်ရူးလား။ သူတို့ နင့်ကို မလိုချင်တာ နင် မမြင်ဘူးလား”

လုကျောက်ရှင်း၏ပါးသည် နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်စေပြီး တုလျန်ကို ကြည့်ကာ အော်သည်။ “အစ်ကိုတု၊ ရှင် ဘာလို့ စကား မပြောတာလဲ…”

တုလျန်သည် သူမကို မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

တုမုဆိုးမက ဆူပူသည်။ “ဘာကို ကြားချင်တာလဲ။ ငါတို့က နင့်လိုလူမျိုးကို လက်မခံဘူး။ မယားငယ်အဖြစ်တောင် လက်မခံဘူး။ နင့်ကို လက်ထပ်ရင် ငါတို့မိသားစုရဲ့နာမည် ဘယ်လို ဖြစ်တော့မှာလဲ” သူမ ဤစကားကို ပြောနိုင်သည်မှာ သူမသည် လူမိုက် မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

“အစ်ကိုတု…”

“ငါ နင့်လိုသမီးမျိုး ဘယ်လို မွေးခဲ့မိလဲ။ မင်းက မယားငယ် ဖြစ်ချင်ရင်တောင် ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်” လုမင်ရှန်းက အော်သည်။ အကယ်၍ ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့က သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပါက သူသည် လုကျောက်ရှင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ဒေါသသည် ဖျက်ဆီးခံရမည့်နေရာ မရှိပေ။ သူသည် ချောင်ရှီအပေါ်တွင်သာ ဒေါသ ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ “မင်း ဘယ်လိုသမီးကောင်းမျိုး မွေးထားလဲ ကြည့်။ မင်း ဘာလို့ သူမကို ကာကွယ်နေတာလဲ။ သူမကို အခု သွားသေခိုင်းလိုက်”

“ဘာလို့ ငါ့ကို အော်နေတာလဲ။ သူမကို အမြန် ပြန်ခေါ်သွား” ချောင်ရှီသည် ပြောပြီး လုကျောက်ရှင်းကို ပြန်ဆွဲသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ဆွဲနေစဉ် ရိုက်သည်။ ပါးစပ်မှလည်း ဆူပူသည်။ “နင် နင့်ကို မလိုချင်တာ မမြင်ဘူးလား။ ငါ နင့်လို ဆိုးဝါးတဲ့အရာမျိုးကို ဘယ်လို မွေးခဲ့မိလဲ။ ငါနဲ့ အိမ်ပြန်လာ”

လုမင်ရှန်းသည်လည်း သူမကို တွန်းသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် မလိုလားသော်လည်း မျက်ရည်များဖြင့် သူမ၏မိဘများနောက်သို့ လိုက်သွားရတော့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး ခေါ်သည်။ ထိုသူ သုံးဦးသည် တုမိသားစုတွင် ကျန်ရစ်သော လုမိသားစုဝင်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားသည်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုယိုသည်။ လုမင်ရှန်းသည်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆူပူသည်။ အကယ်၍ လှည်းပေါ်တွင် နေရာ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိပါက လုကျောက်ရှင်းသည် နောက်တစ်ခါ ရိုက်နှက်ခံရတော့မည်။

ကျိုးကျင်းတို့သည် တတိယအိမ်ကို ဦးစွာ အိမ်ပြန်ပို့လိုက်သည်။

လှည်းပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ ချောင်ရှီသည် မှိန်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “မောင်လေးမိန်၊ ကျင်းနဲ့ ကျောင်းယွဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့ကို ရယ်စရာတွေ ဖြစ်စေခဲ့တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “တတိယအဒေါ်၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မတို့က မိသားစုဝင်တွေပါ။ အပြင်လူ မဟုတ်ပါဘူး” ခဏအကြာတွင် သူမက ပြောသည်။ “တတိယအဒေါ်၊ အကူအညီလိုရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာပြောနိုင်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပေ။ သို့သော် လူတိုင်းက သူမ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ယခုလို ဖြစ်သွားပြီ။ တုမိသားစုက သူမကို မလိုချင်တော့ပေ။ လိုချင်ရင်တောင် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံက သူမကို မယားငယ်အဖြစ် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ လုအဘိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီတို့ပင် ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ လုကွေ့လီသည် အသက်ရှင်နိုင်ရန်ပင် သူတို့သည် ဤအရာမျိုးကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ။ ဤကမ္ဘာတွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဆုံးရှုံးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ ကြိုးဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲချသေခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်ဝေးလံပြီး ဆင်းရဲသော တောင်ပေါ်ရွာသို့ လက်ထပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမျိုးတွင်သာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ဒုတိယရွေးချယ်မှုသည် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့ ဖြစ်လာလျှင် တတိယအိမ်သည် အကူအညီ လိုလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို ပြောသည်။

ချောင်ရှီသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏လည်ချောင်းတွင် ပိတ်နေသော ရှိုက်သံကို မြိုချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုမင်ရှန်းသည် လုကျောက်ရှင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကန်လိုက်သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ချောင်ရှီသည် ထိုသူ သုံးဦးနှင့် စကားပြောနေခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူမ၏ယောက်ျားကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

138 03

“ဒါ နင်နဲ့ ငါနဲ့ မွေးခဲ့တာ။ ဒီလိုလုပ်တာ အခု ဘာအကျိုးရှိလဲ။ နင့်ရဲ့သားနဲ့ တခြားသမီးကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူးဆိုရင် သူမကို အခု အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်”

လုမင်ရှန်းသည် ဘာမှ ပြောချင်သော်လည်း ချောင်ရှီ၏ ကြောက်စရာ ကောင်းသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လုကျောက်ရှင်းကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့တို့ သုံးဦး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒုတိယအိမ်၏ပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ လူများသည် ရှင်းလင်းနေကြသည်။

ထိုသူ သုံးဦး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော မိသားစုအနည်းငယ်သည် အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံလည်း ပါဝင်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ ကွေ့လီ အဆင်ပြေရဲ့လား” လုကျောင်းယွဲ့၏အမေ မိန်ရှီက စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါသည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်။ အဒေါ်လေးက ဖျားနေတာပဲ။ တုမိသားစုက အတွေ့အကြုံ မရှိဘူး။ သူတို့က ဘာဖြစ်တာမှန်းမသိဘဲ လူတွေကို ခေါ်ခဲ့တယ်။ ရောက်သွားတော့ အဖိုးနဲ့အဘွားက သမားတော်ခေါ်ခိုင်းတယ်။ သမားတော်က ကြည့်ပြီးတော့ အဒေါ်လေးက အန္တရာယ် မရှိဘူး၊ ဆေးသောက်ရင် ရပြီလို့ ပြောတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လူ့အသက်သည် အလွန် သေးငယ်သည်။ သေဆုံးသွားလျှင် လူတိုင်းသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

မိန်ရှီသည် သူမသမီး၏မျက်နှာတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး မေးသည်။

ထိုအခါမှသာ လုကျောင်းယွဲ့သည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြသည်။ မိန်ရှီ၏မျက်နှာတွင် အမျိုးမျိုးသော စိတ်ခံစားမှုများ ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့တတိယအဒေါ် သူတို့ စိတ်ပူစရာတွေ အများကြီး ရှိတော့မယ်။ ကျောက်ရှင်းက ဘာတွေးနေလဲ မသိဘူး။ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့အရာမျိုးကို ဘာလို့ လုပ်ရတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောပေ။

“တုမိသားစုက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တာပဲ။ မင်းကို အဲဒီတုလျန်နဲ့ လက်မထပ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်” မိန်ရှီသည် စကားများစွာ ပြောပြီးနောက် သူမသည် အလုပ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ငှားထားသော ပန်းကန်များ၊ ဇွန်းများနှင့် စားပွဲ၊ ခုံများကို ဆေးကြောပြီး ပြန်ပို့သည်။ ဤအရာများပြီးနောက် နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် လုဦးလေးကြီး၊ လုတတိယဦးလေးနှင့် မိန်မိသားစုတို့သည် အိမ်ပြန်သွားကြသည်။ မိန်ရှီသည် သူတို့ကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း မည်သူမျှ မနေတော့ပေ။ သူတို့သည် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းခဲ့ကြသည်။ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူချင်ကြသည်။

မိန်ရှီသည် မသုံးရသေးသော အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မိသားစုတိုင်းအတွက် ထုပ်ပေးပြီးနောက် ထိုမိသားစု သုံးခုကို လိုက်ပို့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ကျန်ရစ်သည်။ အိမ်မှလူများသည် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် အလွန် ပင်ပန်းနေကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် ကူညီပေးသည်။ သူမသည် ညစာစားပြီးနောက်မှ ကျိုးကျင်းနှင့်အတူ အိမ်ပြန်သွားသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ဆေးကြောပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ကြသည်။ ဤတစ်ရက်တာပြီးနောက် သူတို့သည်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တတိယအိမ်တွင် တစ်ယောက်မှ မအိပ်နိုင်ကြပေ။

ထိုမျှမက တစ်မိသားစုလုံးသည် နေ့လည်စာနှင့် ညစာ မစားခဲ့ကြပေ။ မည်သူမျှ စိတ်မပါပေ။ မည်သူမှလည်း မချက်ပြုတ်ပေ။

လုကျောက်အာသည် သူမ၏အစ်မကို ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မိဘများက ပြန်ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်နေသည်။ သူမ၏အစ်မ၏ကိစ္စ ပေါ်သွားပြီဟု သူမ ချက်ချင်း သိသည်။ မိဘများက သူမအပေါ် ဒေါသမထွက်မည်ကို သူမ ကြောက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ချောင်ရှီသည် လုမင်ရှန်းနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို မေ့သွားကြသည်။

တတိယအိမ်၏အခန်းသည် မှောင်နေသည်။ မီးမထွန်းထားပေ။ မီးဖိုသည်လည်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက အေးနေပြီ။

လုမင်ရှန်းသည် အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဆူပူသည်။ “ဘာလဲ။ သူမအတွက် မင်း ထမင်းတောင် မစားတော့ဘူးလား”

ချောင်ရှီသည် ဘာမှ မပြောပေ။ လုမင်ရှန်းသည် သူ၏စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မီးထွန်းရန် မီးဖိုမှ ဆင်းသွားသည်။

138 04

မှိန်သောမီးရောင်သည် လင်းလာသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ချောင်ရှီ၏မျက်နှာကို ကောင်းစွာ မြင်ရသည်။

ချောင်ရှီသည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်။ ဘာမှ မလှုပ်မယှက်ပေ။ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် မှိန်ဖျော့နေသည်။ မျက်ရည်များ၏ အစွန်းအထင်းများ ရှိသည်။ သူမသည် ငိုယိုခဲ့ကြောင်း ရှင်းနေသည်။

လုမင်ရှန်းသည် သူ၏ဇနီး ငိုယိုသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူသည် ကြောက်လန့် သွားသည်။

“မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း သူမကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်တာ မမြင်ဖူးဘူး။ ဘာလို့ အခုမှ ဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ”

ဤစကားက ချောင်ရှီကို နှိုးလိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် သူမ၏ခြောက်သွေ့သောမျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။ “ငါ ဘယ်လောက် ဂရုမစိုက်တာ ဖြစ်စေ သူမက ငါ့ရဲ့သမီးပဲ။ ရှင်က ဖခင်တစ်ယောက်လား။ ရှင် ဒီစကားမျိုး ပြောနိုင်တာလား”

လုမင်ရှန်းသည် သူ၏ဇနီးသည် စိတ်ဖိစီးမှုဒဏ် ခံရမည်ကို ကြောက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် တောင်းပန်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ငါ မှားတယ်။ ငါ မင်းနဲ့ မငြင်းသင့်ဘူး။ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့”

ချောင်ရှီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုလိုက်သည်။ သူမ၏တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို ကြာမြင့်စွာ ထိုင်ခဲ့သောကြောင့် ထုံနေသည်။ သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့ပြီး အသက်ရှုလိုက်သည်။ လုမင်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် သူမကို နှိပ်ပေးသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း လှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သလိုပဲ။ အခု ပြောဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ။ ရှင့်အမေပြောသလို သူမကို သေခိုင်းလိုက်မှာလား” ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ပထမအိမ်မှလူများသည် မကြာမီက အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လုမင်ချွမ်း၊ ဟူရှီ၊ လုအဘိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီတို့လည်း ပြန်လာကြသည်။

ပထမအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံနှင့် လုအဘိုးအိုတို့သည် ဘာမှ မပြောကြပေ။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် ပုံမှန်အတိုင်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တတိယအိမ်သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ လုကျောက်ရှင်းကို ရိုက်နှက်ဆူပူသည်။ တုမိသားစုတွင် သူမ၏ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းကို ရှင်းလင်းရန် လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမကို မိန်းမပျက်လေးဟု ခေါ်သည်။ သူမကို အသက်ရှင်နေလျှင် အသုံးမဝင်တော့ကြောင်းနှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အရှက်ရစေသောကြောင့် သေခိုင်းလိုက်ရန် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းသည်။

လုမင်ရှန်းသည် သူ၏သမီးကို စိတ်ဆိုးနေသော်လည်း သူမသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သမီး ဖြစ်သည်။ သူသည် သဘာဝအတိုင်း သူမကို သေစေချင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် သူ၏မိခင် ဖြစ်သည်။ သူ၏အမေသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်ကို သူ မြင်သည်။ ဤကိစ္စသည် လုကျောက်ရှင်း၏အမှား ဖြစ်သည်။ သူသည် မီးထဲသို့ လောင်စာ မထည့်ချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဘာမှ မပြောပေ။

သို့သော် ချောင်ရှီသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ကာကွယ်ပြီး ချွေ့ရှီနှင့် ငြင်းခုံသည်။

ချောင်ရှီသည် ချွေ့ရှီကို ထွက်သွားခိုင်းသည်။ ၎င်းသည် သူမကိုယ်ပိုင်အိမ်၏ ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ မလိုကြောင်း ပြောသည်။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ချွေ့ရှီသည် ချောင်ရှီနှင့် စကားနိုင်မလုနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏သားကို သူမအတွက် ကူညီရန် ခိုင်းသည်။ လုမင်ရှန်းသည် အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် သူ၏အမေအပေါ် ဒေါသ မထွက်နိုင်ပေ။ သူသည် ချောင်ရှီအပေါ်တွင်သာ ဒေါသ ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ သူသည် သူမသည် သူမသမီးကို ကောင်းကောင်း မသင်ကြားပေးခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ထပ်မံ ရန်ဖြစ်ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် အခြေအနေသည် ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုအဘိုးအိုသည် ထွက်လာပြီး ချွေ့ရှီကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူမသည် မိသားစုကို အရှက်ရစေသော ဤအရာကို လူတိုင်း သိအောင် လုပ်ချင်သည်လားဟု မေးသည်။

ချွေ့ရှီသည် ထို့နောက်မှ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ မည်သူမှ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားမပြောကြပေ။ လုမင်ရှန်းသည် အေးခဲသောကြောင့် အသိဝင်လာသည် အထိပင်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုမင်ရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မပြောပေ။

138 05

ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင် ရယ်မောသည်။ “ရှင့်ရဲ့အမေက မီးရှို့ခွင့်ရှိတဲ့ ရာဇဝတ်သားပဲ။ ရွာသားတွေကတော့ မီးလင်းဖို မထွန်းရဘူး။ ကိုယ့်သမီးက အရှက်ရတဲ့အရာတွေ လုပ်တဲ့အခါ သူမက ကာကွယ်တယ်။ ဘာလို့ ငါ့သမီးကို ပြောဖို့ အခွင့်အရေး ရနေတာလဲ။ လုမင်ရှန်း၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ ရှင့်အမေရဲ့စကားကို နားထောင်ရင် ငါ ရှင်နဲ့ ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုမင်ရှန်းသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျောက်ရှင်းက ငါတို့ရဲ့သမီးပဲ။ ငါ သူမကို ဘယ်လို သေခိုင်းနိုင်မှာလဲ”

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင် လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်။ သူမကို တောင်ပေါ်ရွာက မိသားစုတစ်ခုနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ပဲ” သူမသည် မီးဖိုမှ ဆင်းပြီး အတွင်းဘက်အခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းသည်လည်း မှောင်နေသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လုကျောက်အာသည် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် မီးဖိုပေါ်မှ လဲကျလုနီးနီးပင်။

ချောင်ရှီသည် မီးဖိုရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ မီးဖိုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လုကျောက်ရှင်းကို ပြောသည်။ “ငါနဲ့ နင့်အဖေ ပြောနေတာ နင် ကြားတယ် ထင်တယ်။ တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ သူတို့က နင့်ကို မလိုချင်ဘူး။ နင့်ညီမနဲ့ မောင်လေးအတွက် ငါက နင့်ကို မယားငယ်အဖြစ် သဘောတူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး နင် လက်ထပ်တဲ့အထိ ဒီအခန်းထဲကနေ မထွက်ရဘူး”

မီးဖိုပေါ်ရှိ လုကျောက်ရှင်း၏ မျက်ခွံသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သည်။ “ညီမနဲ့ မောင်လေးအတွက်လား။ အမေက လျိုလန်အတွက်လို့ ပြောတာပဲ”

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “နင် အဲလို တွေးလည်း ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့စကားကို ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်။ ငါနဲ့နင့်အဖေ မသေမချင်း မင်း တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့။ မကြာခင် ငါက နင့်အတွက် မိသားစုတစ်ခု ရှာပေးမယ်။ နင့်ရဲ့အခြေအနေက ကောင်းတဲ့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်။ နင့်ရဲ့ဘဝက နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ နင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ထိုနေ့က ချွေ့ရှီသည် အိမ်တွင် အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် အရာအချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီး တုမိသားစုသို့ ပြန်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေသောသမီးကို ထိုဝံပုလွေလို မိသားစုတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူမသည် ဖျားနာနေသောသမီးကို ပြုစုရန် လာခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ တုမိသားစုသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ အကယ်၍ တုမုဆိုးမသည် အတင်းအဖျင်းများ ပိုပြောလျှင် ချွေ့ရှီသည် အကြီးစားလက်နက်ကို ထုတ်သုံးသည်။

++++++