အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း 139

ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာပြီးနောက် ချွေ့ရှီသည် တုမုဆိုးမအတွက် သူမ၏သား တုလျန်သည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်ကို သိလာသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် အမည်ဂုဏ်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ပညာတတ်လူတစ်ဦးသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသည်။ လူတစ်ဦး၏စရိုက်က ပျက်စီးနေလျှင် သူ၏စွမ်းရည် မည်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသောအခါတွင်ပင် မည်သူမျှ သူ့အတွက် အာမခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ပညာတတ်များသည် သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသည်။ သူတို့သည် စရိုက်ပျက်စီးသောသူများနှင့် အတူတကွ မနေလိုကြပေ။

ဤအကြီးစားလက်နက်ကို အသုံးပြုသောအခါ တုမုဆိုးမသည် ဘယ်လောက်ပင် မကျေနပ်စေကာမူ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထားရတော့သည်။ သူမသည် ချွေ့ရှီကို သူမတို့အိမ်သို့ ဝင်ထွက်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ အိမ်ရှိလူများကိုပင် အစေခံကဲ့သို့ ခိုင်းသည်။

ချွေ့ရှီသည် တုမုဆိုးမရှေ့တွင် တစ်ကြိမ် အနိုင်ရခဲ့သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း သူမ၏မျက်နှာသည် တောက်ပနေသည်။ သူမသည် သူမသမီးအတွက် လက်စားချေချင်သည်။ သူမသည် ဤအရာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောကြောင့် တုမိသားစုသည် သူမသမီးကို နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကောင်း ပြုစုမည်ကို သူမ ယုံကြည်သည်။

တုလျန်သည် အခန်းထဲတွင် စာအုပ်ဖတ်ရန် ပုန်းနေသည်။

ချွေ့ရှီသည် တုမုဆိုးမနှင့် တုကျွမ်းအာကို လှည့်ပတ်ခိုင်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဆေးပြုတ်ခိုင်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လုကွေ့လီ၏ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းသောကြောင့် ကြက်သားကို ပြုတ်ပြီး သူမသမီးကို ကျွေးခိုင်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူမသမီးကိုသာ ပြုစုသည်။ ဆေးပြုတ်ခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် အခြားအိမ်အလုပ်များကို တုမုဆိုးမနှင့် သူမသမီးတို့အား ပေးခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တုမုဆိုးမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် သွားသည်။ သူမသည် ဤသို့သောခံစားချက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပေ။ သူမသည် ချွေ့ရှီနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရန်ဖြစ်ချင်သည်။ သို့သော် တုလျန်သည် သူမကို တားဆီးသည်။ တုလျန်သည် ချွေ့ရှီသည် ထိုနေရာတွင် အကြာကြီး နေမည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဤအရာ ပြီးသွားပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေမည်ဟု ပြောသည်။ တုမုဆိုးမသည် သူမ၏ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ သဘာဝအတိုင်း သူမသည် ချွေ့ရှီနှင့် သူမသမီးကို မုန်းတီးလာသည်။

လုကွေ့လီသည်လည်း ဤအရာသည် မကောင်းဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ဉာဏ်ကောင်းသည် မဟုတ်သော်လည်း လူတို့၏မျက်နှာများကို မြင်သည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမတို့၏မျက်နှာသည် မကောင်းကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ဖိစီးမှုကို ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မလုံခြုံဟု ခံစားရသည်။ ချွေ့ရှီသည် သူမကို ထရပ်ရန် ပြောသည်။ တုလျန်က ဒီလိုလုပ်ရဲသောကြောင့် သူသည် သူမသမီးရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ထားရမည်ဟု ပြောသည်။ ချွေ့ရှီသည် လုကွေ့လီကို တုမိသားစုကို မကြောက်ရန် ပြောသည်။ တုမိသားစုသည် ယခုအခါ ကြက်သေကောင် တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

တကယ်တော့ လုကွေ့လီသည်လည်း စိတ်ဆိုးနေသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်း၏ မျက်နှာပြောင်ခြင်းနှင့် တုလျန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိခြင်းကို စိတ်ဆိုးသည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ဆိုးနေသည်ဖြစ်စေ ဘဝသည် ဆက်လက်သွားရဦးမည်။ သူမအမေပြောသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် မငြင်းတော့ပေ။ လူတစ်ဦးသည် မှားသောအခါ အပြစ်ဒဏ် ခံရမည်။

ဤအပြစ်ဒဏ်သည် တစ်လခွဲခန့် ကြာမြင့်သည်။ တုမုဆိုးမသည် ပေါက်ကွဲလုနီးနီး ဖြစ်နေမှသာ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပြန်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါက နောက်မှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာပင်။

တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် လုကျောက်ရှင်းကို တောင်ပေါ်ရွာမှ မိသားစုတစ်ခုနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် စီစဉ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသောရလဒ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

လုကျောက်ရှင်းကို တောင်ပေါ်သို့ လက်ထပ်ပေးချင်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင် မေးမြန်းရန် လိုသည်။ ချောင်ရှီသည် တောင်ပေါ်မှလူများနှင့် မသိပေ။ သူမသည် သူမ၏မိသားစုနှင့် မသင့်မြတ်ပေ။ သူမသည် အပြင်လူများကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သူမသည် မိန်ရှီကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်။

မိန်ရှီသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

တာ့ရှီးရွာသည် တောင်တန်းများအနီးတွင် မရှိပေ။ သဘာဝအတိုင်း တောင်ပေါ်မှလူများနှင့် ဆက်သွယ်မှု မရှိပေ။ သို့သော် မိန်မိသားစုသည် ကွဲပြားသည်။ မိန်တာဟူနှင့် မိန်အဘိုးအိုတို့သည် ဝက်များကို အမြဲတမ်း ဝယ်ကြသည်။ တောင်ပေါ်မှလူအချို့သည် သူတို့အမဲလိုက်သောတိရစ္ဆာန်များကို သူတို့ထံ လာရောင်းတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပစ္စည်းများ အများကြီး ရှိသောအခါ သူတို့သည် မိန်တာဟူနှင့် မိန်အဘိုးအိုတို့အား လာယူခိုင်းသည်။

မိန်မိသားစုသည် ပို၍ ရင်းနှီးသောဆွေမျိုး ဖြစ်သည်။ ချောင်ရှီသည် အရှက်မရှိဟု မခံစားရပေ။ အထူးသဖြင့် ထိုနေ့က မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း ရှိနေသည်။ သဘာဝအတိုင်း မိန်မိသားစုမှလူများသည် သိကြသည်။

ချောင်ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူမသမီးကို ပြောသည်။ “မင်းရဲ့တတိယအဒေါ်အတွက်လည်း ခက်ခဲပါတယ်။ သန်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါတို့ရှေ့မှာ ဒီလို ငိုတယ်”

139 02

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အလွန်သနားသည်။ သူမ၏တတိယအဒေါ်တွင် ကြီးမားသော ပြဿနာ မရှိပေ။ သူမသည် သူမသမီးများကို ဂရုမစိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရိုးသားစွာ တွေးကြည့်ပါက သူမကို အပြစ်တင်လို့ မရပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက သူမသည် သားယောက်ျား မွေးဖွားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖိအားများ ရှိခဲ့သည်။ ရွာမှလူများသည် မျိုးဆက်ကို အလေးထားသည်။ သူမ၏ မရီးနှစ်ဦးစလုံးတွင် သားယောက်ျားတစ်ဦးထက် ပိုရှိသောကြောင့် သူမတွင် တစ်ယောက်မှ မရှိသောအခါ သူမ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမ၏တတိယအဒေါ်သည် ဘုရားကျောင်းများသို့ သွားပြီး ဆုတောင်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး မှတ်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရွာသို့ လာသော သမားတော်တစ်ဦး ရှိသောအခါ ပထမဆုံး သွားရှာသူသည် သူမ၏တတိယအဒေါ် ဖြစ်သည်။ ထိုသမားတော်မှ ပေးသော ဆေးများသည် မည်သည့်အရာများဖြင့် ပြုလုပ်သည်ကို သူမ မသိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတို့သည် ၎င်းကို စားပြီးနောက် ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတို့သည် ဝမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဝမ်းလျှောကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူမသည် အများအပြားကို စားခဲ့သည်။ ငွေလည်း အများကြီး ကုန်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏တတိယအဒေါ်သည် လျိုလန်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်သောအခါ ကိုယ်ဝန်လက္ခဏာများ မကောင်းပေ။ သူမသည် နေ့တိုင်း ထမင်း မစားနိုင်ပေ။ သူမသည် အရိုးများသာ ကျန်တော့သည်။ လျိုလန်ကို မွေးဖွားသောအခါ သူမသည် အခက်အခဲများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် မွေးရင်းသေလုနီးနီးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် သားယောက်ျားတစ်ဦးအတွက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုံးဝ စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချောင်ရှီကို အပြစ်တင်လို့ ရမလား။ ရွာမှလူများ၏ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဤသို့ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်မိသားစုတွင် သားယောက်ျား မရှိပါက မျိုးဆက်ပြတ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ လျိုချွီလန်သည် သားယောက်ျားတစ်ဦး မမွေးခဲ့သောကြောင့် ချန်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျနေသည်ကို မမြင်ဘူးလား။

သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ဝမ်းနည်းဖွယ် အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်သောကြောင့် ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်း၏ ညီအစ်မနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ မကျေနပ်မှုများ ရှိလာသည်။ “မင်းတို့က ဘာလို့ သားယောက်ျား မဟုတ်တာလဲ”

သူမသည် တွေးသည်။ သူမ ပို၍ တွေးလေလေ၊ သူမသည် ပို၍ စွဲလမ်းလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမ စွဲလမ်းလေလေ၊ သူမသည် သူတို့ကို ပို၍ မကြိုက်လေလေ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဤအခြေအနေသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသည်။

ဤအရာများသည် မိန်ရှီက လုကျောင်းယွဲ့အား ပြောခဲ့သောအရာများ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတွင် သူမသည် နားမလည်နိုင်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ နားလည်လာသောအခါ သူမသည် သက်ပြင်းချရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

“ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လက်ထပ်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းရဲ့ချစ်ခြင်းနဲ့ သားယောက်ျားအပေါ် အားကိုးနိုင်တာပဲ။ သားယောက်ျား မရှိဘူးဆိုရင် ဘဝက ခက်ခဲလိမ့်မယ်” မိန်ရှီသည် ခဏတာ သက်ပြင်းချပြီး သူမသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ကျင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ နွေဦးမရောက်ခင် မင်း ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ရင် ကောင်းမယ်။ အဲဒီအခါ မင်းက သားယောက်ျား ဝဝကစ်ကစ်လေး မွေးပြီး မင်းနဲ့ ကျင်းရဲ့ဘဝက ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်”

မိန်ရှီသည် ကျိုးကျင်းကို သူမ၏သားကဲ့သို့ သဘောထားသော်လည်း သူမသည် သူမသမီးကို ပို၍ ဂရုစိုက်သည်။ သမီးသည် လက်မထပ်မီ သူမသည် သူမ၏လက်ထပ်ပွဲကို စိတ်ပူသည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို စိတ်ပူသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ အနာဂတ်တွင်လည်း ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ရှီသည် သူမသမီး၏ ဗိုက်ကို စိတ်ပူနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အချိန် ဘယ်လောက် ကြာသေးလို့လဲ”

မိန်ရှီသည် ရယ်သည်။ “အချိန် မတိုဘူး။ တစ်လလောက် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါနဲ့ မင်းအဘွား လက်ထပ်ပြီးနောက် မကြာခင် ကိုယ်ဝန်ရခဲ့တယ်။ ပထမကလေးက သားယောက်ျား ဝဝကစ်ကစ်လေးပဲ။ မင်းက ငါတို့လိုပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ဒါက ကူးစက်နိုင်တာမျိုးလား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမအမေနှင့် ဆက်လက် စကား မပြောနိုင်တော့ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် အိမ်ပြန်သွားသည်။

အိမ်ဆောက်သောအခါ သူတို့၏ခြံနှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိနေပြီး အလယ်တွင် တံခါးတစ်ခု ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မိဘအိမ်မှ ပြန်ရန် လွယ်ကူသည်။ တံခါးကို ဖြတ်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

“ကျင်းက အိမ်မှာ မရှိဘူး။ ဘာလို့ ပြန်သွားတာလဲ။ နေ့လည်စာကို ဒီမှာ စားပြီးမှ ပြန်သွား”

“ကျွန်မ ပြန်သွားပြီး ရှင်းလင်းရေး လုပ်ချင်တယ်။ အစ်ကိုကျင်း ဒီနေ့ ပြန်လာမယ် ထင်တယ်” ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် သားရေများ ဝယ်ရန် ထွက်သွားသည်။ သူတို့သည် သုံးရက်အတွင်း ပြန်လာမည်ဟု ပြောသည်။ ယနေ့သည် တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ ပြန်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။

139 03

မိန်ရှီသည် သူမကို ထပ်မံ မတားဆီးတော့ပေ။ “ဒါဆို ပြန်သွားပြီး ထမင်း မချက်နဲ့။ နေ့လည်စာ ဒီမှာ လာစား။ ကျင်း ပြန်လာရင် သူ့ကိုလည်း လာစားခိုင်း”

သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် ညနေ လုကျောင်းယွဲ့ အိပ်တော့မည့်အချိန်မှ ပြန်လာသည်။

ခြံထဲတွင် အသံကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း အိပ်ချင်စိတ် ပျောက်သွားသည်။ သို့သော် အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် သူမ၏အစ်ကို နေထိုင်သည်ကို တွေးပြီး သူမ မကြောက်တော့ပေ။

သူမသည် အဝတ်ကို ဝတ်လိုက်ပြီး မီးထွန်းလိုက်သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ကြည့်ချင်နေသည်။ ခြံထဲတွင် သူမ၏အစ်ကိုသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်သည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ကျိုးကျင်း ပြန်လာပြီဟု သူမ သိသည်။

တွေးနေစဉ် အခန်းတံခါးကို အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အအေးနှင့်အတူ ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး မျက်ခုံးများတွင် ရေခဲများခဲနေသော ကျိုးကျင်းသည် ဝင်လာသည်။

******

140 01

အခန်း 140 ခဏတာခွဲခွာခြင်းက အချစ်ကို တိုးစေတယ်

ကျိုးကျင်း အပြင်ထွက်သွားသည်ဟု ပြောသောအခါ မိန်ရှီသည် သူမ၏သားကြီးကို ခေါ်လာပြီး ကျိုးမိသားစုတွင် နေခိုင်းသည်။ ညဘက်တွင် အကြောင်းတစ်ခုခု ဖြစ်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေနိုင်က ကောင်းသည်။ အိမ်နှစ်လုံးသည် ဘေးချင်းကပ်လျက် ရှိသော်လည်း အနီးအနားတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အရှေ့ဘက်အခန်းကို ပြင်ဆင်ပြီး လုကွမ်းယီကို နေစေသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူ၏အမေနှင့် ညီမတို့ ပြောသည်ကို နားထောင်ပြီး သူ၏ညီမ ခင်ပွန်းသည် ယနေ့ ပြန်လာမည်ဟု ကြားသောအခါ စိတ်ပူနေသည်။ ခြံတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်နှင့် သူသည် အဝတ်ကို ဝတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အိပ်ရာဝင်လိုက်ပါ။ ကျန်တာကို ငါ လုပ်လိုက်မယ်”

လုကွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်း၏လက်မှ မြင်းဇက်ကြိုးကို ယူလိုက်သည်။ “မင်း ခရီးရှည်လာခဲ့တာဆိုတော့ အေးနေမယ် ထင်တယ်။ မင်း အထဲဝင်လိုက်ပါ။ ငါ မင်းအတွက် မြင်းကို ချည်ပေးမယ်။ ညစာ မစားရသေးရင် ကျောင်းယွဲ့ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။ ညနေက အမေက မင်း ညရောက်မှ ပြန်လာရင် ထမင်းချက်ဖို့ မလိုအောင် အစားအစာတွေ ပို့ထားတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် မငြင်းတော့ပေ။ သူသည် လုကွမ်းယီနှင့်အတူ လှည်းမှ မြင်းကို ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ယောက်ဖကြီးကို မြင်း ချည်ရန် ပေးလိုက်ပြီး သူသည် လှည်းမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ကျိုးကျင်း၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရေခဲလို အေးနေပြီး မျက်ခုံးများတွင် ဆီးနှင်းများ ရှိသည်ကို လုကျောင်းယွဲ့ မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို မီးဖိုပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုင်စေသည်။

“ကျွန်မ အရင် ရေတစ်ခွက်လောက် ခပ်ပေးမယ်။ သောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးလိုက်”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဘက်အခန်းသို့ လှည့်သွားသည်။

နောက်ဘက်အခန်းတွင် မီးဖို ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရေနွေး၊ ရေချိုးရန် ရေနွေးကို ကျိုနိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်နေကုန် ကျိုးကျင်း မပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ညနေတွင် ပြန်လာမည်ဟု တွေးသည်။ သူမသည် မီးဖိုပေါ်တွင် ရေနွေးအချို့ကို နွေးနေသည်။ မိန်ရှီက ပို့ပေးသော အစားအစာများကိုပင် မီးဖိုပေါ်ရှိ ပေါင်းအိုးလေးထဲတွင် နွေးထားသည်။

ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ပို၍ နွေးလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အစားအစာများကို အပြင်သို့ ယူလာသည်။ ပေါက်စီအချို့၊ ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းအချို့သည် ပူနွေးနေသည်။

“ရှင် အရင်စားလိုက်။ ကျွန်မ ရေချိုးဖို့ ရေနွေး ကျိုပေးမယ်”

အခန်းသည် နွေးထွေးနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ခပ်ထူထူ ဝတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် သူမ အအေးမိမည်ကို စိတ်မပူတော့ပေ။ သူသည် စားပွဲငယ်တွင် ထိုင်ပြီး အစားအစာများကို စားသည်။ သူ ဝပြီး ရေချိုးရန် ရေနွေးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူသည် ရေချိုးလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အဝတ်အစားများကို နောက်ဘက်အခန်းသို့ ယူသွားထားသည်။ သူသည် အဝတ်အစားအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။

သူသည် အတွင်းခံအဝတ်အစားသာ ဝတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆူပူသည်။ “ရှင့်ကို အပါးထည်ပေးထားတယ်လေ။ ဘာလို့ ထပ် မဝတ်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ သူမကို သူ၏လက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး နမ်းလိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏လက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့လက်တွေက အေးနေတယ်။ မြန်မြန် ခန်းပေါ်တက်။ ကျန်တာကို မနက်ဖြန်မှ လုပ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မငြင်းတော့ပေ။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ခန်းပေါ်တက်သွားကြသည်။

အိပ်ရာထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။ နှစ်လိုဖွယ်ရနံ့တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုလိုက်သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အတင်းအကျပ် ဖက်လိုက်သည်။

“ငါ အပြင်သွားတဲ့ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ငါ့ကို လွမ်းလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ထားသည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ အရှက်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အိပ်ရာထဲတွင် အလွန် နွေးသောကြောင့်လား သူမ မသိပေ။

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်သည်။ သူသည် သူမအပေါ် လှည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ စကား မပြောတာလဲ” သူနှင့် သူမ၏နဖူးများသည် ထိနေသည်။ အသက်ရှုများသည် ရောယှက်နေသည်။ သူသည် ထိုသို့ စကားပြောနေသည်။

“ဘာကို ပြောရမှာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် မသက်မသာနှင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

140 02

“မင်း ငါ့ကို လွမ်းလားလို့။ ငါ ဒီနှစ်ရက် အပြင်မှာ ညဘက် အိပ်တဲ့အခါ မင်းကို သတိရတယ်။ မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိရင် ငါတို့က အိပ်ရာတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ နေကြမယ်။ မင်း ငါ့ကို နွေးစေပြီး ငါက မင်းကို နွေးစေမယ်။ အေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို လှည့်လိုက်သည်။ “ရှင်က ညဘက် အိပ်တဲ့အခါမှ ကျွန်မကို သတိရတာလား”

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းကို လျက်ပြီး ထပ်မံ နမ်းသည်။ “နေ့ဘက်မှာလည်း လွမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန် မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ဦးလေးက ငါ့ကို နွားလို အသုံးပြုတယ်။ ဒီနှစ်ရက်မှာ ငါတို့ နေရာများစွာကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ညဘက် အနားယူတဲ့အခါမှသာ အချိန်ရတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “ဦးလေးက တကယ်ကို စိတ်မရှည်ဘူး။ ဒီအလုပ်က တစ်ရက်နှစ်ရက်နဲ့ ပြီးနိုင်တဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူးလေ”

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ပါးကို ပွတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ဦးလေးက ဆီးနှင်းမကျခင် အပြင်ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ကြောက်တာ။ ဆီးနှင်းမကျခင် သားရေတွေ ပိုပြီး စုဆောင်းချင်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပူနေသည်။ သူမသည် သူ့ခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒါတွေကို သိပါတယ်…” သူမသည် ဦးလေး၏ တူမ မဟုတ်တော့သလို၊ သူကသာ ဦးလေး၏ တူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူ ပင်ပန်းနေမည်ကို စိတ်ပူနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဤအရာကို နားလည်သည်။ သူသည် သူ၏လက်ကို သူ၏ခါးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ၏လက်သေးသေးလေးကို သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ပွတ်နေသည်။

“တကယ်တော့ ဒီလောက် ပင်ပန်းဖို့ မလိုဘူး။ ဈေးပွဲစားတွေကို တိုက်ရိုက်ရှာလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဈေးနှုန်းကို တအား တင်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါနဲ့ ကျွမ်းယီက ကိုယ့်ဘာသာ သွားဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ နည်းနည်း ပိုလျှောက်ရပေမဲ့ မပင်ပန်းဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် နောက်နှစ်မှာ ပိုက်ဆံ ပိုရလိမ့်မယ်။ ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခါ သားရေကောင်းတွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ထားခဲ့တယ်။ မင်း ကြည့်ပြီး အဝတ်တစ်ထည် ချုပ်လိုက်။ ယောက္ခမအတွက်လည်း ချန်ထားခဲ့တယ်။ မင်း ကြည့်ပြီး စီစဉ်လိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။ “အင်း”

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို ထပ်နမ်းသည်။ သူ၏အသံသည် ရုတ်တရက် နိမ့်ကျသွားသည်။ “ဒါဆို အိပ်ကြမလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

လေထုသည် ရုတ်တရက် အလွန် နွေးထွေးလာသည်။

လေထဲတွင် မမြင်နိုင်သော မီးတောက်လေးများ ရှိသည်။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် မီးလောင်သွားသည်။

မီးဖိုသည် ကောင်းစွာ နွေးထွေးနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူသည် ရောယှက် နေသောကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ပူလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် အသံငယ်လေးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ “မီးကို ပိတ်လိုက်ပါလား”

ကျိုးကျင်း၏လှုပ်ရှားမှုသည် ရပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ထားလိုက်ပါ”

“ဒါပေမဲ့…” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်စွာ လှုပ်ရှားသည်။

သူမ ရှက်နေသည်ကို သူ သိသောကြောင့် ကျိုးကျင်းက နားလည်စွာ ပြောသည်။ “မင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလို့ရတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော် သူမ၏လက်နှစ်ဖက်သည် သူ၏လက်ကို ဖိထားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အင်္ကျီပါးတစ်ထည်ကို ဆွဲယူပြီး သူမ၏ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ဖုံးပေးသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် အဆင်ပြေပြီ”

နောက်တစ်နေ့နံနက် လုကျောင်းယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သည်။

သူသည် အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူ၏လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ခါးကို ဖက်ထားသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ဗလာကို ကြည့်ပြီး သူမသည် ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တွေးမိသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

ညက ကိစ္စပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပင်ပန်းပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ မေ့မြော မသွားသော်လည်း အခြေအနေသည် ကောင်းသည် မဟုတ်ပေ။ ကျိုးကျင်းက သူမကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးရသည်။

140 03

ကျိုးကျင်းသည် မပင်ပန်းသော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အိပ်ရေးမဝသောကြောင့် အလွန်အိပ်ချင်နေသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ခါးကို ဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

ပတ်ပတ်လည်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ထွက်နေသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော အဖြူရောင်အလင်းက လေထဲတွင် စိုစွတ်သောအေးမြမှုကို ခံစားရစေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နှင်းကျနေပြီဟု သိသည်။

ကျိုးကျင်း၏ အိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်ချင်သောကြောင့် သူမသည် မလှုပ်ရှားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေသည်။ မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိ။ အပြင်ဘက်တွင် တဖျပ်ဖျပ် အသံများနှင့် ခြေသံများကို ကြားရသည်။ သူမ၏အစ်ကိုသည် ထလာပြီး သူတို့၏ခြံမှ ဆီးနှင်းများကို ရှင်းလင်းနေသည်ကို သူမ သိသည်။

ဤသို့ တွေးပြီး သူမသည် မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုက ကျိုးကျင်းကို နိုးလာစေသည်။ သူသည် မျက်လုံး မဖွင့်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ၏လက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး သူမ၏နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

“ဆက်အိပ်လိုက်ဦး”

“မင်း အိပ်ပါ။ ကျွန်မ ထပြီး ရှင်းလင်းရေး လုပ်မယ်။ အစ်ကိုကြီး ထနေပြီ”

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို မလွှတ်ဘဲ ထိန်းထားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ကိုယ်လည်း ထမယ်”

“ရှင် အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်ပါဦး”

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ယောက်ဖက ကိုယ်တို့အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာကို ကိုယ်က အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ကိုယ်အပြင်သွားတဲ့ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယောက္ခမတို့က ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ။ ညက ကိုယ့်ပြန်လာတော့လည်း မျက်နှာ မပြခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ နေ့လယ်အထိ အိပ်နေရင် မကောင်းဘူး”

“ကျွန်မရဲ့မိဘတွေက ရှင် အပြင်မှာ ပင်ပန်းနေတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ရှင့်ကို စိတ်မဆိုးပါဘူး”

သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် ထလာခဲ့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ရေချိုးလိုက်ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင် ရှင်းလင်းနေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူ၏ယောက်ဖက ဒီလောက် စောစော ထလိမ့်မည်ဟု လုကွမ်းယီ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “ငါတို့က မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလား”

“ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ငါနဲ့ ကျောင်းယွဲ့က အိပ်ပုပ် မဟုတ်ကြဘူး။ အစ်ကိုကြီး၊ ငါ့ကို ပေးပါ။ အစ်ကိုကြီး အနားယူလိုက်ပါ”

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ငြင်းခုံကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျင်းသည် လုကွမ်းယီ၏လက်မှ တံမြက်စည်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ လုကွမ်းယီသည် သူ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်မှ အသံကို ကြားပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်လိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်းနှင့် စကားများပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ သူသည် သူ့ညီမ၏ခင်ပွန်းသည် ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မိန်ရှီကို ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် သူ၏သားမက်သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပင်ပန်းခဲ့သည်ဟု တွေးသည်။ ရာသီဥတုကလည်း အေးသည်။ သူသည် အပြင်တွင် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်း အိပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နံနက်စာ ချက်ပြုတ်ရန် စိတ်ကူးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

သူမသည် သိုးသားပေါက်စီတစ်ဗန်းကို ပေါင်းသည်။ ယာဂုတစ်အိုးကိုလည်း ပြုတ်သည်။ အနံ့ကို ရသောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “အင်း၊ မနက်စာ ဘန်းမုန့်ပဲ စားမယ်လို့ မပြောဘူးလား။ ဘာလို့ ပေါက်စီ ဖြစ်နေတာလဲ”

မိန်ရှီသည် ရယ်သည်။ “ရှင့်ရဲ့သားမက် ပြန်လာပြီလေ”

လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏သားကြီး ပြောသည်ကို ကြားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက ရယ်မောပြီး မိန်ရှီအား စနောက်၍ မေးသည်။ “မင်းက နေ့တိုင်း သားမက်အကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ မင်း ငါ့အကြောင်းကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ”

မိန်ရှီသည် ဆူပူသည်။ “ရှင်က လူကြီး ဖြစ်ပြီး ဆိုးသွမ်းလိုက်တာ။ သားတွေ ထနေပြီ။ သူတို့ ကြားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ကြားရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ငါနဲ့ မင်း အချစ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ မြင်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား” လုမင်ဟိုင်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပြောသည်။

140 04

မိန်ရှီသည် ရယ်ပြီး ပြောသည်။ “ဘယ်က စကားများလဲ။ မြန်မြန်သွားပြီး ကျောင်းယွဲ့နဲ့ ကျင်းကို မနက်စာ စားဖို့ လာခေါ်” ပြောနေစဉ် သူမသည် ဆန်ကြော်နှင့် ပေါင်မုန့်များကို အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ယူသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုလန်နှင့် လုကွမ်းကျိတို့လည်း ထလာကြသည်။ ဝူလန်လည်း ထလာသည်။

မကြာသေးမီက တတိယအိမ်မှ လေထုသည် မကောင်းပေ။ သား၏ကျောင်းစာကို မနှောင့်ယှက်စေရန် ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီကို သူ၏သားကို ဒုတိယအိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် နေခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်သည်။ မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း သဘောတူသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာသေးမီက လျိုလန်သည် ဝူလန်နှင့်အတူ အတူတူ စားသောက်ပြီး နေထိုင်သည်။

လျိုလန်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကျောင်းစတင်တက်ကတည်းက စာနာတတ်လာသည်။ သူသည် မကြာသေးမီက မိသားစုတွင် မကောင်းသောအရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ မရှိတော့ပေ။

ယခင်က သူ၏ဆိုးသွမ်းသော စရိုက်ကြောင့် အရသာရှိသောအရာကို မြင်သောအခါ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး စားရန်သာ ဂရုစိုက်သည်။ ယခု ဝူလန်သည် စားပွဲသို့ ပြေးသွားပြီး ပေါက်စီကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ သူသည် ရပ်နေသည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သိုးသားပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူပြီး သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။

“ဗိုက်ပြည့်အောင် တစ်လုံး စားလိုက်။ ကျောင်းယွဲ့နဲ့ အစ်ကိုကျင်း လာရင် ငါတို့ နံနက်စာ စားကြမယ်”

လျိုလန်သည် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။ “ဒုတိယအဒေါ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မိန်ရှီသည် သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပြီးနောက် မီးဖိုသို့ ပြန်သွားသည်။

မကြာမီ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့ ရောက်လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် အားလုံးကို ခေါ်သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး နံနက်စာ စားကြသည်။ နံနက်စာစားပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ညီလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး ကျောင်းသို့ သွားသည်။

ညက နှင်းကျသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် ယနေ့ ပဲနို့နှင့် တိုဖူး မလုပ်တော့ပေ။ သဘာဝအတိုင်း သူသည် အလုပ်မရှိတော့ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း အနားယူနေသည်။ မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုယောက်ျား သုံးဦးသည် မီးဖိုပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စကားပြောကြသည်။

သူတို့သည် ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့၏ ခရီးအကြောင်း ပြောကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အခြေအနေများကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီဈေးပွဲစားတွေက တကယ်ကို မကောင်းဘူး။ အရင်က သူတို့က ကြားခံပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ အခု သူတို့က ကိုယ်တိုင် ဝယ်ရောင်း လုပ်နေပြီ”

“သူတို့မှာ ဆက်သွယ်မှုတွေ ရှိတယ်။ အမဲလိုက်သမားတွေက သူတို့ရဲ့သားရေတွေကို သူတို့ဆီမှာ ရောင်းတယ်။ သူတို့က လမ်းခရီးပဲ လုပ်ရတာ။ သဘာဝအတိုင်း ဒီအခွင့်အရေးကို မလွှတ်တမ်းကိုင်ထားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အရူး မဟုတ်ကြဘူး။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ဆက်သွယ်မှုကို အားကိုးပြီး ဈေးကို ဖိချတယ်။ အမဲလိုက်သမားတွေက စိတ်ဆိုးနေကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ ခရီးထွက်တာ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ နေရာများစွာနဲ့လည်း သဘောတူထားပြီးပြီ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားဦးမယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး မှာကြားသည်။ “မင်းနဲ့ ကျွမ်းယီ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဂရုစိုက်ကြ။ ရာသီဥတုက အေးပြီး လမ်းတွေက ချောနေတယ်။ တောင်ပေါ်ကို ဝင်တဲ့အခါ လမ်းတွေကလည်း ကြမ်းတယ်။ လှည်းကို သတိထားပြီး မောင်း” ပြီးနောက် သူက မေးသည်။ “မင်း ဘယ်တော့ ထပ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။ “တိကျတာတော့ မသတ်မှတ်ရသေးဘူး။ အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းတွေ ရုတ်တရက် ကျလာတော့ ကျွမ်းယီက မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ သူက တောင်တွေ ပိတ်မသွားခင် နေရာအများကြီးကို သွားလိမ့်မယ်”

“ယောက်ျားတွေ စိတ်အားထက်သန်တာ ကောင်းတယ်။ ငယ်တုန်း အိမ်ထောင်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာထားပါ။ နောက်ပိုင်း ကလေးတွေ ရတဲ့အခါ ဝန်ပိတာမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းအမေနဲ့ လက်ထပ်တုန်းက မင်းအမေရဲ့မိသားစုက ချမ်းသာပြီး ငါ့မိသားစုက ဝန်ပိနေတယ်။ ငါက ပိုက်ဆံရှာဖို့ တအား ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်းအမေကို ဘဝကောင်းကောင်း နေခွင့် ပေးချင်ခဲ့တယ်…”

140 05

ထိုအချိန်တွင် မိန်ရှီသည် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။ သူမက ပြောသည်။ “နေ့တိုင်း ရှင် ဒီအကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ ရှင် မပင်ပန်းဘူးလား။ ကျင်းအာက ပင်ပန်းလိမ့်မယ်”

သူမ၏နောက်မှ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့နေသော လုမင်ဟိုင်ကို ပြောသည်။ “အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကို ကျင်းက အဖေ့ကို စိတ်ပျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျိုးကျင်းသည်လည်း သူ စိတ်မပျက်ကြောင်း ပြောသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ခဏတာ ရယ်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ကျိုးကျင်းကို ပြောသည်။ “ဒါနဲ့ မင်းကို တစ်ခု ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ငါတို့ရဲ့မြေကို ရောင်းတဲ့ဈေးပွဲစားက ငါ့ကို နောက်ထပ်သုံးဧက ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းတို့ ဝယ်ချင်လားတဲ့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသာမက လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းယီတို့ပင် အံ့အားသင့်ကြသည်။

“ဒါက တုမိသားစုရဲ့သုံးဧကလား” ကျိုးကျင်းသည် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းကို မေးသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီသုံးဧကက မင်းရဲ့မြေနဲ့ ဆက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ဈေးပွဲစားက ငါတို့ဆိုင်ကို လာပြောတာ။ ငါတို့က မြေတွေ ပိုဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြခဲ့တာကိုး။ သူက အဲဒါကို မှတ်ထားတာ”

ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားသည်။ “အဖေ မြေတွေ ဝယ်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငွေကြေးခက်ခဲရင် ကျွန်တော့်မှာ ငွေအချို့ ရှိသေးတယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် လက်ကာပြသည်။ “ငွေကြေးခက်ခဲတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ အဲဒီမြေကို ငါတို့ မယူနိုင်ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ ထပ်တက်လာနိုင်တယ်။ မင်းကတော့ အဲဒီလို ပူစရာ မလိုဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို လိုချင်လားလို့ မေးချင်တာ။ လိုချင်ရင် ငါ အဲဒီဈေးပွဲစားကို ပြောလိုက်မယ်။ မလိုချင်ရင် ငါ သူ့ကို ပယ်လိုက်မယ်”

ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အဖေက သူ့ကို သွားပြောပြီး လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကျောင်းယွဲ့ကို ငွေ ပေးလိုက်မယ်”

“ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဈေးပွဲစားရုံးက ငါတို့ဆိုင်နဲ့ သိပ် မဝေးဘူး။ မနက်ဖြန် သွားပြောလိုက်ရုံပဲ”

ထို့နောက် သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်၏ လုပ်ငန်းအကြောင်း ပြောကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဒုတိယအိမ်သည် ခရိုင်တွင် ဆိုင်ခန်းငယ်တစ်ခု ဝယ်သင့်သည်ဟု အကြံပြုသည်။ ဒါကြောင့် မနက်အစောကြီး ထပြီး ခရိုင်ကို သွားဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မိုးရွာရင်၊ နှင်းကျရင်လည်း အလုပ်က ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့လို နှင်းကျရင် သူတို့က အပြင် မထွက်နိုင်ဘူး။

လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ဤအရာကို တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဆိုင်ခန်းဝယ်ခြင်းသည် အသေးအမွှား မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ယောက်က အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေရသည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဆိုင်ခန်းဝယ်တာက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် တာ့ရှီးရွာတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ကြီးပြင်းခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ဒုတိယအိမ်တွင် မကြာသေးမီက ငွေအချို့ ရှိလာသော်လည်း လုမင်ဟိုင်သည် မြေများ ဝယ်ချင်သေးသည်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသည်။

လုမင်ဟိုင် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို ကျိုးကျင်း မြင်သောအခါ သူသည် ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။ ဤကိစ္စကို လူတစ်ဦးသည် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရသည်။ သူ့အမြင်တွင် ယောက္ခမ၏ လုပ်ငန်းသည် တိုးတက်နိုင်သေးသည်။ အဓိကအချက်က ယောက္ခမ မိသားစုသည် အပြင်သို့ ထွက်ချင်ခြင်း ရှိမရှိအပေါ် မူတည်သည်။

140 06

ဆက်ပြောရလျှင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုမင်ဟိုင်သည် မြေစာချုပ်ကို ကျိုးကျင်းအတွက် ယူဆောင်လာသည်။

သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်မီ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်အတွက် ထွက်ခွာသွားသည်။

လုကွမ်းယီ၏လက်ထပ်ပွဲသည် မိန်ရှီ၏စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီသည် စိတ်မပူပါဟု ပြောနေသော်လည်း မိန်ရှီသည် အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏သားကြီးကို အကြိမ်များစွာ နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်ဟု တွေးသည်။

ပထမကိစ္စက အိမ်မခွဲခင် သူမ၏အဒေါ်အတွက် ဆေးဖိုးအတွက် ငွေစုရန် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက တစ်နှစ် နှောင့်နှေးခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် ဖေးမိသားစုမှ မိန်းကလေးသည် အိမ်သို့ စောစော ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဖေးမိသားစုနှင့် စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားပြီးနောက် သူမ၏သားကြီးသည် ဖေးမိသားစုမှ မိန်းကလေးကို မှတ်ထားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် မိန်ရှီသည် ထပ်မံ ပြောရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုကိစ္စပြီးနောက် သူမသည် ထပ်မံ ပြောချင်သည်။ သို့သော် မိသားစုသည် သားငယ်နှစ်ဦးကို စာသင်ခွင့် ပေးခဲ့သောကြောင့် ငွေအားလုံး ကုန်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသမီး လက်ထပ်သည်။ အိမ်ဆောက်သည်။ ငွေအများကြီး ထပ်ကုန်သွားသည်။

ယခုမှသာ သူမသည် ငွေအချို့ ပြန်စုနိုင်တော့သည်။ မိန်ရှီသည် လုကွမ်းယီအတွက် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ချင်သည်။ ယခု စေ့စပ်ပြီးနောက် နွေဦးတွင် လက်ထပ်နိုင်သည်။ နောက်နှစ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မတိုင်မီ သူမသည် မြေးဝဝကစ်ကစ်လေးကို ပွေ့ဖက်နိုင်မည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို သူမသမီးကို တိတ်တိတ်လေး ပြောပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို ကြားသောအခါ ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမသည် သူမ၏အစ်ကိုနှင့် ကွေ့အယ်တို့၏အခြေအနေကို မြင်ပြီး စိတ်ပူနေသည်။ သို့သော် စိတ်ပူရုံနှင့် အသုံးမဝင်ပေ။ သူမ၏အစ်ကိုသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သည်။ ကွေ့အယ်သည် အလွန်ခေါင်းမာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏စိတ်ကို မထုတ်ဖော်ကြပေ။ သူတို့သည် ရပ်တန့်နေကြသည်။

သူမ၏အစ်ကိုသည် သူမအမေက သူ့အတွက် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်နေသည်ကို သိသောအခါ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မည်ကို သူမ မသိပေ။

ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို လုကွမ်းယီကို ပြောပြသည်။

သူ၏အမေသည် သူ့အတွက် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းယီသည် နံနက်ပိုင်းတွင် အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ညနေတွင် သူသည် အပြင်ထွက်သွားသည်။

သူသည် ချန်မိသားစုသို့ တိုက်ရိုက် မသွားနိုင်ပေ။ သူသည် ချန်မိသားစုအနီးတွင်သာ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူသည် ကွေ့အယ်ကို ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခေါ်ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ကွေ့အယ်ကို သူ၏စိတ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ရှောင်သည်။ အိမ်တွင် တစ်ကြိမ် တွေ့သောအခါ သူမ၏ဘေးတွင် အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သဘာဝအတိုင်း သူသည် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုလု၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ အစ်မကြီးကို လာရှာတာလား” သောင်းအာ၏မျက်လုံးများသည် အရောင်တောက်နေသည်။ သူမသည် အပြေးအလွှား လာပြီး မေးသည်။

သူမသည် စားသောက်ရန် လာခေါ်ရန် အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ ထိုတွင် သူမသည် လုအစ်ကိုကြီးကို လှည့်ပတ်နေသည်ကို မြင်သည်။ သောင်းအာသည် သူမ၏အစ်မကြီးက လုအစ်ကိုကြီးကို ကြိုက်သော်လည်း သူ့ကို လက်ထပ်ရန် မလိုချင်ကြောင်း သိသည်။ တကယ်တော့ သောင်းအာသည် သူမအစ်မကြီး၏စိတ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ မိသားစုတွင် ယခု ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။

သို့သော် သောင်းအာသည် သူမ၏အစ်မကြီး ခေါင်းမာသည်ကို မသိပါက သူမ၏အစ်မကြီး မဟုတ်တော့ပေ။

သောင်းအာ၏ အရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လုကွမ်းယီသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

သောင်းအာသည် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခဏစောင့်။ ကျွန်မ သွားခေါ်လိုက်မယ်” လုကွမ်းယီကို နောင်တရရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ သူမသည် ပြေးသွားသည်။

မကြာမီ သောင်းအာသည် ကွေ့အယ်ကို ဆွဲခေါ်လာသည်။

140 07

ကွေ့အယ် မေးနေသည်ကို ကြားရသည်။ “ဘယ်သူက ငါ့ကို ရှာတာလဲ။ နင်မ ဘာလို့ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေတာလဲ”

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လုကွမ်းယီကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် နောက်လှည့်ပြီး ပြန်သွားရန် စဉ်းစားသည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီသည် အလျင်အမြန် သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။

သောင်းအာသည် နားလည်စွာ ပြောသည်။ “ဒီနေရာမှာ ပြောရတာ မလွယ်ဘူး။ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တခြားနေရာ သွားပြီး ပြောကြပါ”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပြေးထွက်သွားသည်။

လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “တခြားနေရာ သွားပြီး ပြောကြမလား” တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက “မင်း မလိုချင်ရင် ဒီမှာပဲ ပြောကြမလား”

ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ သူမ၏ညီမက သူမကို ရောင်းစား လိုက်သောကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူမ ရှက်နေသောကြောင့်လား သူမ မသိပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လူမရှိသော နေရာကို ရှာသည်။

“အမေက ငါ့အတွက် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်တော့မယ်” တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လုကွမ်းယီသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးစွာ ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ကွေ့အယ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကြာကြီးမှ သူမသည် ခက်ခဲစွာ ပြောသည်။ “ဒါဆို အစ်ကိုလု၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ်ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ လက်ထပ်ချင်တဲ့လူက မင်းပဲ။ ဒီလောက်ကြာပြီဆိုတော့ မင်း ငါ့စိတ်ကို နားလည်သင့်ပြီ…”

ကွေ့အယ်သည် ကြောက်လန့်သွားပြီး ပြန်သွားရန် စဉ်းစားသည်။ “အစ်ကိုလု၊ မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ အိမ်မှာ အလုပ်ရှိတယ်။ ကျွန်မ သွားဦးမယ်…”

လုကွမ်းယီသည် သူမကို အလျင်အမြန် နီးကပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသည်။ သူက “ငါ ပြောတာကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါ။ ငါ ဒီလောက်ကြာကြာ နေခဲ့တာဆိုတော့ မင်း ငါ့စိတ်ကို နားလည်သင့်ပြီ။ မင်းလည်း ငါ့ကို တစ်မျိုးတည်း မြင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါ မင်းကို ဘာလို့ လက်မခံတာလဲ နားမလည်နိုင်ဘူး။ မင်းမိသားစုကြောင့်လား။ မင်းရဲ့မိသားစုက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူမ၏လက်ကို ရုန်းသည်။ လုကွမ်းယီသည် သူမကို အခိုင်အမာ ဆွဲကိုင်ထားသည်။ အမျိုးသမီး၏အားသည် အမျိုးသား၏အားကို ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ ကွေ့အယ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းသော်လည်း မလွတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် လုကွမ်းယီကို ဆွဲကိုင်ထားစေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။

“အစ်ကိုလု၊ လွှတ်ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မက အစ်ကိုနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒီလောက် ခေါင်းမာမနေပါနဲ့”

“ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိကို ငါက ဆုံးဖြတ်မယ်။ ငါက မင်း ထိုက်တန်တယ်လို့ တွေးတယ်။ မင်းက မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပါ” လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာသည် တင်းမာနေသည်။ သူ၏အသက်ရှုက မြန်သည်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ “မင်းရဲ့မိသားစုမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ မင်း တွေးတယ်။ ငါ့မိသားစုမှာလည်း ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အိမ်ခွဲတဲ့အခါ ဘယ်လောက် ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဖိုး၊ အဘွား၊ ဦးလေးကြီးတို့လည်း ရှိသေးတယ်…”

“မင်းရဲ့နာမည်က မကောင်းဘူးလို့ မင်း ပြောတယ်။ ငါ့နာမည်လည်း ဘယ်လောက်မှ ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါစေ့စပ်ဖူးပြီး လက်ထပ်ပွဲ ပျက်ခဲ့တယ်။ ထိုက်တန်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ငါကသာ မထိုက်တန်တာ” လုကွမ်းယီသည် စကားအများကြီး ပြောတတ်သောသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကွေ့အယ်အား မထိုက်တန်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် သူ့ကိုယ်သူ နိမ့်ချနိုင်သည်။

“မင်းအမေ ချန်မိသားစုမှာ ဆက်မနေနိုင်မှာကို ကြောက်နေတာလား။ မင်းညီမနှစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို ကြောက်နေတာလား။ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ပြီးရင် မင်းအမေက ငါ့အမေ ဖြစ်လာမယ်။ မင်းရဲ့ညီမတွေက ငါ့ညီမတွေ ဖြစ်လာမယ်။ မင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး။ မင်း ငါ့အိမ်ကို လက်ထပ်ပြီးနောက်လည်း ဘဝက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ညီလေးနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူတို့က စာသင်နေကြတယ်။ အကြောင်းမရှိရင် ငါတို့မိသားစုက အိမ်မခွဲဘူး။ ငါနဲ့ အဖေက ညီလေးနှစ်ယောက် စာသင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အတူတူ ရှာရမယ်။ နောက်ပိုင်း သူတို့အတွက် ဇနီးတွေ၊ ကလေးတွေ ရှာပေးရမယ်။ တကယ်တော့ အရှုံးခံရတာက မင်းပဲ။ မင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး နည်းတဲ့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်လို့ရတာပဲ”

“အစ်ကိုလု…”

“ကွေ့အယ်၊ ငါ့မိသားစု အခြေအနေကို မင်း သိတယ်။ မင်းမိသားစု အခြေအနေကိုလည်း ငါသိတယ်။ အခု ငါ့မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား”

“အစ်ကိုလု…”

တကယ်တော့ ကွေ့အယ်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထောင်နှင့်ချီသော အကြိမ်များ တွေးခဲ့ပြီး အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ သို့သော်…

လုကွမ်းယီ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ကွေ့အယ်သည် သူမသည် ကြိုးစားသင့်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားရသည်။ ယခင်က သူမ အိမ်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သလိုပင်။

“ကောင်းပြီ”

******