အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အခန်း 141 ပေါက်စီ၏ပြောင်းလဲမှု

လုကွမ်းယီသည် စကားပြောဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ပေ။ ကွေ့အယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် ဘာပြောရမလဲဟု တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် အသံသေးသေးလေး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

“ကောင်းပြီ” ကွေ့အယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြုံးနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော်လည်း ထိုအပြုံးသည် မည်သည့်အခါထက်မဆို ပို၍ တောက်ပနေသည်။

“ကောင်းပြီ” လုကွမ်းယီ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းကို ထပ်မံ ခါသည်။

သူမ ဘာလို့ နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရမှာလဲ။ အစ်ကိုလုကသာ သူမကို လက်ထပ်ချင်လျှင် သူမ လက်ထပ်ချင်သည်။ ဘဝသည် လူတို့၏လက်ထဲတွင် ရှိသည်။ သူမ ကြိုးစားလျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေလိမ့်မည်။

ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ လုကွမ်းယီဆီသို့ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်လာသည်။ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူသည် ကွေ့အယ်ကို အတင်းအကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။ ကွေ့အယ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ “အစ်ကိုလု၊ တစ်ယောက်ယောက် လာမှာကို ဂရုစိုက်…”

လုကွမ်းယီသည် သူ၏လက်များကို ရေနွေးပူဖြင့် လောင်သကဲ့သို့ လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်သည်။ သူ၏ ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ ခေါင်းမှ မီးခိုးများ ထွက်လာမတတ် နီးနီး ဖြစ်သည်။

“ငါ တမင်တကာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ နည်းနည်းလေး…” ခဏအကြာတွင် သူသည် ထပ်ပြောသည်။ “ဒါဆို သဘောတူပြီ။ မင်း နောင်တ မရနဲ့”

ကွေ့အယ်သည် အနည်းငယ် ရှက်နေသေးသည်။ သို့သော် သူမသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူ ဖြစ်သည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် နောင်တ မရတော့ပေ။

“အစ်ကိုလု၊ ကျွန်မ နောင်တ မရပါဘူး”

လုကွမ်းယီ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ ကွေးတက်သွားသည်။ “ဒါဆို ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အမေကို သွားပြောမယ်။ သူ သဘောတူတာနဲ့ ငါ မင်းမိသားစုကို သွားပြောမယ်။ ငါ့ကို စောင့်နေ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်ပုံက အရမ်းကို မြန်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူသည် အလွန်စိတ်ပူနေသည်။

ကွေ့အယ်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ လုကွမ်းယီ၏ ကိုယ်ဟန်သည် ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမ ဘယ်တော့မှ နောင်တ မရ။

သူမသည် သူမ၏ဘဝကို ကောင်းကောင်း နေထိုင်လိမ့်မည်။ သူမသည် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယ ဦးလေးလုနဲ့ ဒုတိယ အဒေါ်လုတို့က သဘောတူကြပါ့မလား။ သူမက ချွေးမကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလေ။

ဤအရာများကို တွေးလိုက်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် စိတ်ပူနေသည်။ သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သားကြီးကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “မင်း ကွေ့အယ်ကို လက်ထပ်ချင်တာလား”

သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် သူမသမီးနှင့်အတူ သားရေများကို ရွေးချယ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏သားက ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏လက်မှ သားရေသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ သူမသည် ကောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားသော်လည်း မကောက်နိုင်ပေ။ မိန်ရှီ မည်မျှ အံ့အားသင့်နေသည်ကို ပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သားရေအပိုင်းအစကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏လက်ထဲသို့ ပေးသည်။ သူမသည် ၎င်းကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံ ရသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမကို အခိုင်အမာ ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်ပူလာသည်။ သူမသည် သူမ၏သားကို မကြည့်ပေ။ သူမ၏လက်ထဲတွင် ထိုချောမွေ့သော မြေခွေးသားရေကို ကြည့်နေသည်။ မြေခွေးသားရေသည် အညိုရောင်ဖြစ်သည်။ အမွေးများက ရှည်ပြီး ထူနေသည်။ ၎င်းသည် တောက်ပြောင်ပြီး ချောမွေ့နေသည်။ ဤကောင်းမွန်သော မြေခွေးသားရေနှစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ခုက အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့၊ နောက်တစ်ခုက အနီရောင်ဖျော့ဖျော့။

141 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ခိုင်းသည်။ ကျန်တာကို သူမ အဝတ်အစား လုပ်လိမ့်မည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်သည်။ မည်သည့်အရောင်ကို ဝတ်ဆင်ပါစေ လှသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနီရောင် ဖျော့ဖျော့ကို သူမအမေကို ပေးချင်သည်။ သို့သော် မိန်ရှီသည် အညိုအမှောင်ရောင်ကို ရွေးလိုက်သည်။ သို့သော် အညိုအမှောင်ရောင် သည်လည်း လှသည်။ မိန်ရှီ၏စရိုက်နှင့် ပိုလိုက်ဖက်သည်။

မိန်ရှီသည် မြေခွေးသားရေ အဝတ်အစားကို တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးပေ။ တာ့ရှီးရွာသည် အေးသည်။ အခြေအနေကောင်းသော မိသားစုများသည် သားမွေးအဝတ်အစား ရှိသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ယုန်သားရေ၊ ဝက်သားရေတို့မှ စုထားသည်။ မိန်ရှီသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းမွန်သော သားရေအဝတ်အစားကို အမြဲတမ်း လိုချင်သည်။ သို့သော် မိသားစုသည် ချို့တဲ့သောကြောင့် သူမ၏အိပ်မက်သည် အမှန်တကယ် မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏သားမက်က ကောင်းမွန်သောအရာများကို လက်ဆောင်ပေးသောကြောင့် သူမသည် ပျော်ရွှင်သင့်သည်။ သို့သော် ယခု သူမသည် ပျော်ရွှင်သောစိတ် မရှိတော့ပေ။

ကွေ့အယ်၊ ဘာလို့ ကွေ့အယ် ဖြစ်နေတာလဲ။

မိန်ရှီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကွေ့အယ်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသော်လည်း သူမသည် သူမသမီး၏သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏အခြေအနေက သနားစရာ ကောင်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ကွေ့အယ်ကို သူမ၏ချွေးမအဖြစ် လက်ခံမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူမ၏အမြင်တွင် ချွေးမကို လက်ထပ်ခြင်းနှင့် အခြားမိသားစုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခြင်းသည် ကွဲပြားသော ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဖေးကွေ့အာ ကိစ္စပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူမ၏သားအတွက် မည်သို့သောဇနီးမျိုးကို လက်ထပ်ပေးမည်ကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် စာနာတတ်ပြီး အမြင်မကျဉ်းသူ ဖြစ်ရမည်။ သူမ၏မိသားစုသည် ရိုးရှင်းရမည်။ ဆင်းရဲသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများ မရှိရင် ရပြီ။ ဖေးမိသားစုကဲ့သို့ ထပ်ဖြစ်လျှင် မိန်ရှီသည် သူမ အသက်ရှင်နိုင်မည်လားဟု မသိတော့ပေ။

ကွေ့အယ်သည် ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသည်။

ချန်မိသားစု၏နာမည်ကို ရွာတစ်ရွာလုံး သိသည်။ အဘွားအိုချန်သည် ခက်ခဲသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိုမင်းပြီး ရှက်ရွံ့မှု မရှိပေ။ မည်သည့်မိသားစုက သူမနှင့် ပတ်သက်လာပါစေ သူမသည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး သုံးရက်ကြာ ဆူပူနိုင်သည်။ ချန်မိသားစု၏သားကြီးကို ပြောစရာ မလိုပေ။ မိန်ရှီသည် ချန်ထျဲကန်းကို မကြိုက်ပေ။ ချန်သုန်ကန်းမိသားစုကဲ့သို့ သွေးစုပ်ကောင်များလည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် မှီခိုနေပြီဆိုလျှင် လွှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ချန်ထျဲကန်းသည် မိသားစု ခွဲထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ချန်သုန်ကန်းမိသားစုကို ကူညီနေသေးသည်။ ဤရှုပ်ထွေးသောပြဿနာများကို ရွာတစ်ရွာလုံး သိသည်။

ချန်ထျဲကန်းက မုဆိုးမတစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်လာသောအခါ ရိုးသားသော မိသားစုများသည် ထိုကဲ့သို့ မိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်ရန် မလိုချင်ကြတော့ပေ။

မိန်ရှီသည် လျိုချွီလန်၏မိခင်နှင့် သမီးများကို ဆက်ဆံရန် ဆန္ဒရှိခြင်းမှာ ယခင်က သူတို့၏ဆက်ဆံရေးနှင့် သနားမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုမိခင်နှင့် သမီးများသည် ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သို့သော် ဤအရာများက မိန်ရှီကို သူမ၏သားက ထိုကဲ့သို့ မိသားစုမှ သမီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်မည်ကို လက်ခံစေရန် မလုံလောက်ပေ။

“သားကြီး၊ တကယ်လား” မိန်ရှီသည် မျက်ခုံးတွန့်ပြီး မေးသည်။

သူမအမေ၏မျက်နှာတွင် အမူအရာကို လုကျောင်းယွဲ့ မြင်သောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တဒင်္ဂ ရပ်တန့်သွားသည်။

သမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သူမအမေ၏စိတ်ကို နားလည်သည်။ သူမအမေသည် အစ်ကိုအတွက် ကွေ့အယ်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးကို လက်ထပ်ပေးချင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

လုကွမ်းယီသည် အလွန်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် ကွေ့အယ်ကို လက်ထပ်ချင်ပါတယ်”

မိန်ရှီသည် အသက်ရှုမြန်လာသည်။ သူမသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ “ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူး”

လုကွမ်းယီသည် စိတ်ပူနေသည်။ “အမေ၊ ကွေ့အယ်က ကောင်းမွန်တဲ့မိန်းကလေးပါ။ အမေက သူမကို အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

မိန်ရှီသည် ဘာပြောရမလဲ မသိပေ။ သူမသည် စိတ်ပျက်စွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ဒီလိုပါပဲ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လုကွမ်းယီသည် တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မိန်ရှီ၏ဘေးသို့ သွားသည်။ သူမသည် နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့စိတ်ကူးက ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ကွေ့အယ်က ကျွန်မနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ သူမက ကျွန်မရဲ့ အစ်မဖြစ်လာရင် ကျွန်မကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံလိမ့်မယ်”

141 03

မိန်ရှီသည် သူမသမီးကို ကြည့်သည်။ တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံ ရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခေါင်းခါသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီအကြောင်း မပြောကြနဲ့တော့။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ပြောပြီးနောက် မိန်ရှီသည် အိပ်ရာမှ ဆင်းပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ဆွဲထားသည်။

“ကျောင်းယွဲ့…”

“အစ်ကိုကြီး၊ မပူပါနဲ့။ အမေက ဆုံးဖြတ်ပြီးလေ၊ ပိုပြီး ခေါင်းမာလေပဲ။ အဖေ ပြန်လာရင် ငါတို့ အဖေနဲ့ ကောင်းကောင်း ပြောကြမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါ ကွေ့အယ်ကို လက်ထပ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ။ ငါ နောင်တ မရနိုင်ဘူး” လုကွမ်းယီသည် ထင်ရှားစွာ စိတ်ပူနေသည်။

“အဖေကသာ အမေကို စည်းရုံးနိုင်တယ်။ ကျွန်မလည်း ဘေးက ကူညီမယ်။ ဒါဆို အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

“ကောင်းပြီ”

လုမင်ဟိုင် အပြင်မှ ပြန်လာသောအခါ အစ်ကိုနှင့် ညီမသည် သူ့ကို ဘေးသို့ ခေါ်ပြီး ပြောပြကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့သား၏ရွေးချယ်မှုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကွေ့အယ်ကို သဘောကျသည်။ သူသည် သူ့သားကြီး၏ပခုံးကို ပုတ်သည်။ “ကောင်းတဲ့ကောင်လေး၊ ကောင်းတဲ့မျက်လုံးရှိတယ်။ အဖေလည်း ကွေ့အယ် ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက…”

လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားသည်။ “မင်းအမေက အနည်းငယ် ခေါင်းမာတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ငါ ပြောလိုက်မယ်”

လုမင်ဟိုင်က သဘောတူပြီးနောက် အောင်မြင်မှု၏ တစ်ဝက်ကို ရရှိပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း ဘေးမှ ကူညီမည်ဆိုသောကြောင့် လုကွမ်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်လာသည်။

လုမင်ဟိုင် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မိန်ရှီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သားက ပြန်လာပြီလား” သိသာထင်ရှားစွာပင် သူမသည် သူမသားနှင့်သမီးတို့၏ လုပ်ရပ်များကို သိနေသည်။

သူမသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမသားနှင့်သမီးတို့၏မျက်လုံးများတွင် ခေါင်းမာ၊ အာဏာရှိပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိသူ ဖြစ်နေတာလား။ သူမ ဒီလို ပြုမူတာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။ မိသားစုအတွက်သာ မဟုတ်ဘူးလား။

လုမင်ဟိုင်သည် ရယ်သည်။ “ဒီလောက် အသက်ကြီးပြီ။ ဘာလို့ သဝန်တိုတာလဲ။ ကလေးတွေက မင်း စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်လို့ မင်းကို မပြောဘဲ ငါ့ကို လာပြောတာ။ သူတို့က မင်းကို ချစ်လို့ ဒီလို လုပ်တာ။ မင်း လျှောက်မတွေးပါနဲ့”

“ဟင့်အင်း” မိန်ရှီသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် သူမဘေးသို့ သွားပြီး ထိုင်သည်။ “သားကြီးက ကွေ့အယ်ကို သဘောကျတာ ရှားပါးတယ်။ မင်း သားက ဖေးကိစ္စကို ကျော်လွှားနိုင်ပါ့မလားလို့ အမြဲ စိတ်ပူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ မပူရတော့ဘူး”

မိန်ရှီ၏နှုတ်ခမ်းများသည် လှုပ်ရှားသည်။ သူမသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သည်။ သို့သော် မပြောတော့ပေ။

“ငါ မင်းကို အရင်တုန်းက ပြောဖူးတယ်။ ကွေ့အယ်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ကောင်းတယ်။ တကယ်တော့ သူမမိသားစုက ရှုပ်ထွေးတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မိသားစုက ပြဿနာ မရှိတာလဲ။ တချို့လူတွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့မိသားစုမှာလည်း ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်…”

“ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိရမှာလဲ” မိန်ရှီ ဖြတ်ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သတိဝင်လာသည်။ “ငါတို့မှာ အခု ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး။ ဘဝက အခုမှ ပိုကောင်းလာတော့မှာ”

141 04

“ပိုကောင်းလာမယ်လို့ မင်း ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကွေ့အယ်ကို ယုံကြည်မှု မရှိတာလဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒီမိန်းကလေးက ခိုင်မာတဲ့စိတ် ရှိတယ်။ ချန်မိသားစုရဲ့ ပြဿနာတွေက သူမကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြစ်ကို(နောက်ကြောင်း) မသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတာထက် ဒီလိုလူမျိုးကို ရှာတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့က သူမရဲ့မိသားစုအခြေအနေကို သိတော့ ဆေးကို မှန်မှန်ကန်ကန် ကုနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် လက်ထပ်ပြီးတဲ့သမီးက ရေလိုပဲ။ သူမ ရပ်တည်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာတွေက မင်းဆီ ရောက်လာမှာကို မင်း ကြောက်နေတုန်းပဲလား။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ သားအငယ်လေးနှစ်ယောက်က စာသင်နေကြတုန်း။ မင်းက သားကြီးအတွက် ဇနီးတစ်ယောက်ကို ရှာပေးချင်တယ်လို့ ပြောတော့ ငါ တွေးလိုက်တာ။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ဘဝက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းလာပေမဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက မနည်းဘူး။ ဘယ်မိသားစုက သူတို့ရဲ့သမီးကို လက်ထပ်စေပြီး သူမရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့ အတူတူ ညီလေးနှစ်ယောက်အတွက် ပင်ပန်းစေချင်မှာလဲ။ မင်းကရော သဘောတူမှာလား”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် ထပ်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းနဲ့ငါက အခုမှ စပြီး လှုပ်ရှားနိုင်ကြတယ်။ ငွေအချို့ ရှာပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့။ ဒီမိသားစုကို သားကြီးလက်ထဲ ပေးရလိမ့်မယ်။ သားကြီးရဲ့ဇနီးကို ကောင်းကောင်း မရွေးချယ်ရင် ငါတို့မိသားစုမှာ အရင်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ထပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အစ်မကြီးဟာ မိခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမယ်။ သားကြီးရဲ့ဇနီးဟာ ခိုင်မာတဲ့စိတ် ရှိရမယ်။ စိတ်ထားလည်း ကောင်းရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မိသားစုရဲ့ဘဝက ပိုပြီး ကောင်းလာလိမ့်မယ်”

မိန်ရှီသည် နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် လှည့်ထွက်ပြီး အလုပ် လုပ်နေသည်။ သူမ စဉ်းစားရန် နေရာ ပေးသည်။

အဖေက အိမ်ရှေ့ခန်းကနေ ထွက်လာတာကို အရှေ့ခန်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ မြင်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့သမီး၏ဆိုးသွမ်းသောပုံကို မြင်သောအခါ သူမကို ပြုံးပြပြီး မျက်စိမှိတ်ပြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူမသည် နောက်လှည့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် လုကွမ်းယီသည် စိုးရိမ်နေသည်။ သူ့ညီမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူသည် သူမကို ဆွဲပြီး မေးသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ မပူပါနဲ့တော့။ အဖေပုံကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စ အောင်မြင်ပြီ”

“တကယ်လား”

မကြာမီ မိန်ရှီသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဤအခန်းသို့ မလာဘဲ မီးဖိုသို့ တိုက်ရိုက် သွားပြီး ညစာ ချက်ပြုတ်သည်။

ညစာသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းကျိ၊ ဝူလန်နှင့် လျိုလန်တို့လည်း ကျောင်းမှ ပြန်လာကြသည်။

ဝူလန်နှင့် လျိုလန်တို့သည် ငယ်သေးသောကြောင့် မိသားစု၏လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိကြပေ။ သို့သော် လုကွမ်းကျိသည် စားပွဲပြင်ဆင်နေသော မိန်ရှီ၏မျက်နှာကို ကြည့်သည်။ ပြုံးနေသော အဖေ၊ စိုးရိမ်နေသော အစ်ကိုကြီး၊ ရယ်မောနေသော အစ်မကြီးတို့ကို ကြည့်ပြီး သူသည် အနည်းငယ် နားလည်သည်။

ထမင်းစားနေစဉ် မိန်ရှီသည် သူမ၏သားကြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “ဒါက မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုဆိုတော့ အမေ သဘောတူတယ်။ မင်းနဲ့မင်းအဖေ အသက်ကြီးလာရင် ဒီမိသားစုကို ခိုင်မာအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်”

လုကွမ်းယီသည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”

ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းကျိသည် အခြေအနေကို မေးမြန်းသည်။

ကွေ့အယ်သည် သူ၏မရီး ဖြစ်လာမည်ကို သိသောအခါ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သဘောတူသည်။

“အစ်မ ကွေ့အယ်က ဖေးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”

ဝူလန်ပင် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အစ်မ ကွေ့အယ် ကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ထမင်း မကျွေးမှာကို မပူရတော့ဘူး”

ချက်ချင်းပင် မိသားစုတစ်စုလုံးသည် သူ့ကို ကြည့်သည်။

မိန်ရှီသည် မေးသည်။ “ဝူလန်၊ ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလို ပြောတာလဲ”

ဝူလန်သည် ပြောသည်။ “ရွာကလူတွေပေါ့။ ကျွန်တော် ကျောင်းစတက်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်အစ်ကို နောက်မှ ဇနီးရလာရင် အစ်မက ကျွန်တော့်လို ညီလေးကို ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အမေနဲ့ အဖေ အသက်ကြီးလာရင် အစ်မက ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်လိမ့်မယ်”

141 05

မိန်ရှီသည် စိတ်ဆိုးလာသည်။ “ဘယ်သူက ဒီလောက် မကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝင်ပြောသည်။ “သူတို့က ငါတို့မိသားစု အဆင်ပြေနေတာကို မနာလိုတဲ့ ရွာကလူတွေပဲ။ ဘာလို့ လူတွေက ဒီလို ဖြစ်နေကြတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ဘဝက မကောင်းတော့ တခြားသူတွေရဲ့အကြောင်းကိုပဲ နေ့တိုင်း ပြောနေကြတာ”

ဝူလန်သည် လူကြီးတစ်ယောက်လို ပြုမူပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဘာလို့ စိတ်ဆိုးတာလဲ။ အမေ စိတ်ဆိုးမှာကို သိလို့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့တာ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် မပူပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အစ်ကို ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

လုကွမ်းယီသည် ကတိပေးသည်။ “ဝူလန်၊ မပူပါနဲ့။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီကို ဆွဲဆောင်သည်။ “ရပြီ။ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူများတွေက ဒီလို ပိုပြောလေ၊ ငါတို့မိသားစုရဲ့ဘဝက ပိုကောင်းလေပဲ”

မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်သည်။ “ကွေ့အယ်ပဲ။ ငါ နှစ်ရက်နေရင် ချန်မိသားစုကို သွားပြီး လျိုချွီလန်ကို ပြောမယ်”

ယခင်က သူမ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ယခုတော့ လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။

++++++

142 01

အခန်း 142

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် မိန်ရှီသည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာသည်။ ချန်မိသားစုအိမ်သို့ သွားသည်။

ထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် လျိုချွီလန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောသည်။ သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြသည်။

တကယ်တော့ မိန်ရှီသည် ဒီလောက် အလေးအနက်ထားပြီး လာတာကို လျိုချွီလန် မြင်သောအခါ သူမသည် ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သားကြီးအတွက် ကွေ့အယ်ကို တောင်းရမ်းနေသည်ကို သူမ သိသောအခါ သူမသည် ပျော်ရွှင်သည်။

လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်က ကောင်းသည်။ လင်မယားသည် သမာဓိရှိသည်။ မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်သည် ပွင့်လင်းသူများ ဖြစ်သည်။ ညီလေးနှစ်ယောက်သည် အသိပညာ ရှိကြသည်။ ညီမလေးသည် သူမသမီးနှင့် ငယ်ငယ်ကတည်းက ရင်းနှီးသည်။

လျိုချွီလန်၏အမြင်တွင် လုကွမ်းယီသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော သားမက်လောင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ပြီးနောက် သူမသည် သူမသမီး၏လက်ထပ်ပွဲကို စိတ်ပူနေသည်။ သူမသည် လုကွမ်းယီကို တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသမီး၏ ယခင်စကားများကြောင့် သူမသည် မတွေးတော့ပေ။ ယခု မိန်ရှီသည် သူမ၏သားအတွက် တောင်းရမ်းရန် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ဆန္ဒအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပျော်ရွှင်ပြီး မျက်ရည်များ သုတ်နေသည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “နင် မရယ်ပါနဲ့။ ငါက ကွမ်းယီကို အမြဲတမ်း ကြိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိသားစုက မင်းတို့မိသားစုနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့တာ။ အခု မင်းတို့မိသားစုက ငါတို့ရဲ့ ကွေ့အယ်ကို သဘောကျတာဆိုတော့ ငါ သမီးကို မင်းတို့မိသားစုကို လက်ထပ်ပေးမယ်။ မင်ဟိုင်ရဲ့ဇနီး၊ မပူပါနဲ့။ ဒီမိသားစုမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လို မိခင်တစ်ယောက် ရှိနေတာနဲ့ ဒီကိစ္စတွေက မင်းတို့မိသားစုကို ဝန်ပိစေမှာ မဟုတ်ဘူး”

လျိုချွီလန်က ဒီလောက် တည့်တိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ မိန်ရှီ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “ချွီလန်၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ ငါတို့မိသားစုက တောင်းရမ်းဖို့ လာတာဆိုတော့ ငါတို့က ပြဿနာတွေကို မကြောက်ပါဘူး”

“ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး မတွေးရမှာလဲ။ ကျွန်မလည်း မိခင်တစ်ယောက်ပဲ။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဘယ်မိသားစုကမှ ပြဿနာတွေ အများကြီးရှိတဲ့ သားမက်တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကွေ့အယ်က ကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမကို မိသားစုက ဆွဲချတာ…”

မိန်ရှီသည် နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောသည်။ ထို့နောက် လျိုချွီလန်သည် စိတ်ပြန်လည်လာသည်။ သူမသည် မိန်ရှီနှင့်အတူ ကလေးနှစ်ဦး၏လက်ထပ်ပွဲကို ဆွေးနွေးသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် အခန်းထဲတွင် ၁၅ မိနစ်နီးပါး စကားပြောသည်။ ထို့နောက် မိန်ရှီသည် အပြုံးဖြင့် ထွက်သွားသည်။

လျိုချွီလန်သည် သူမကို တံခါးအပြင်သို့ လိုက်ပို့သည်။ လှည့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် စဉ်းစားသောအခါ သူမသည် အဘွားအိုချန်၏မျက်နှာကို ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ရသည်။

“သားကြီးရဲ့ဇနီး၊ မင်ဟိုင်ရဲ့ဇနီး ဘာလို့ အိမ်ကို လာတာလဲ။ သူမက ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာတာ တွေ့တယ်။ မင်း အဲဒါတွေကို အနည်းငယ် ငါ့အခန်းကို ပို့လိုက်။ အဲဒါက သားကြီးက ငါ့ကို လေးစားတယ်လို့ ယူဆရလိမ့်မယ်”

လျိုချွီလန်သည် သူမ၏ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်သည်။ သူမသည် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးသည်။ “အမေ၊ မမှတ်မိဘူးလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစု ခွဲပြီးသား မဟုတ်လား။ သားကြီးက နေ့တိုင်း အမေ့ကို မရိုသေဘူး။ ကျွန်မဘက်ကို မစဥ်းစားနဲ့တော့”

ပြောပြီးနောက် လျိုချွီလန်သည် လှည့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အဘွားအိုချန်သည် သူမနောက်မှ ကျိန်ဆဲသည်။ “ခွေးမ”

သို့သော် သူမ၏အသံသည် မကျယ်ပေ။ လျိုချွီလန် အပြင်မှ ပြန်လာကတည်းက သူမသည် အခြားသူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က သူမသည် နွားအိုတစ်ကောင်လို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမသည် အိမ်အလုပ် ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်တော့ပေ။ သူမသည် သူမကို အလုပ်ခိုင်းရန် အကြိမ်များစွာ ပြောခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။

142 02

သူမသည် အကြီးဆုံးသားကို စိတ်ဆိုးပြီး စကားများရန် ကြိုးစားလျှင် သူမသည် သူမ၏အကြီးဆုံးသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု အဘွားအိုချန် မသေချာတော့ပေ။ သူမနှင့် သူ၏သားငယ်တို့သည် အကြီးဆုံးသား အလုပ်လုပ်ပေးမှသာ စားနိုင်သည်။ မုဆိုးမသည်လည်း မကျေနပ်မှုများ ရှိနေသည်။ လျိုချွီလန်ကို ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်စေလျှင် အဘွားအိုချန်သည် သူမ၏အကြီးဆုံးသားကို သူ၏ဇနီးကို နားမထောင်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အဘွားအိုချန်သည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားပြီး သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ မီးဖိုဘေးရှိ အခန်းငယ်တွင် တံခါးအနောက်တွင် တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေသည်ကို သူမ မမြင်ခဲ့ပေ။

ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းကိစ္စသည် ရယ်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် မုဆိုးမသည် ချန်ထျဲကန်း ရှေ့တွင် အရင်ကလို တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။ တကယ်တော့ လူ့သဘောသဘာဝသည် ဤသို့ပင်ဖြစ်၏။

ယခု လျိုချွီလန်က ချန်ထျဲကန်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုလေ၊ ချန်ထျဲကန်းက သူမအပေါ် ပို၍အာရုံစိုက်လေ ဖြစ်သည်။ မုဆိုးမမှာ အဘွားအိုချန်နှင့် သားငယ်အတွက် နေ့စဉ်အလုပ်များ လုပ်ပေးရသည်ကို မကျေနပ်နိုင်။ တစ်ရက်နှစ်ရက်တော့ အဆင်ပြေသော်လည်း များလာသောအခါ မကျေနပ်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မုဆိုးမက ချန်ထျဲကန်းကို မကျေနပ်မှုများ ပြောပြသော်လည်း ချန်ထျဲကန်းက သူမကို လျိုချွီလန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၏။ ဤသို့ နှိုင်းယှဉ်လေလေ၊ ချန်ထျဲကန်းက မုဆိုးမသည် လျိုချွီလန်ထက်မကောင်းဟု ပို၍ထင်လာလေလေဖြစ်၏။ လျိုချွီလန်သည် အရင်ကတစ်ခါမျှ မကျေနပ်မှုမဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ မုဆိုးမသည် အဘွားအိုချန်နှင့် ရှောင်ချန်ရှီကို မုန်းတီးသော်လည်း အဘွားအိုချန်သည် သူ့ယောက္ခမဖြစ်သောကြောင့် သူမနှင့် ရန်မဖြစ်ရဲဘဲ ရှောင်ချန်ရှီနှင့် ရန်ဖြစ်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသောအခါ အိမ်တွင် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်လာသည်။ ရှောင်ချန်ရှီသည် ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှ အရှုံးခံရလျှင်ပင် တစ်အိမ်လုံးသိအောင် ဆူပူတတ်၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ထျဲကန်းမှာ ပြဿနာများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ သူသည် စကားမပြောတတ်သူဖြစ်ရာ မုဆိုးမကို မည်သို့ဆုံးမရမည်ကို မသိဘဲ သူမကို လျစ်လျူရှုထားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေသည် ချန်ထျဲကန်းကို မုဆိုးမ၏အခန်းတွင် ညအိပ်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့တိုင် သူတို့ မည်မျှကြိုးစားကြိုးစား မုဆိုးမတွင် ကလေးမရနိုင်တော့ပေ။ ချန်ထျဲကန်းက မုဆိုးမသည် အသုံးမကျဟု ပိုထင်လာပြီး ဤခံစားချက်များက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေတော့၏။

မုဆိုးမသည် ချန်ထျဲကန်းနှင့် ချန်မိသားစုကို မုန်းတီးသော်လည်း တကယ်တော့ သူမအမုန်းဆုံးမှာ လျိုချွီလန်ပင်။ သူမသည် ချန်ထျဲကန်းကို လျိုချွီလန်နှင့် သမီးများကို ပြန်ခေါ်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့သည်ကို နောင်တရမိသည်။ ယခုတော့ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံရှာပေးမည့် သစ်ပင်ကို ပြန်ခေါ်လာသည်မဟုတ်ဘဲ ဆရာသမားအချို့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။

ဤမိခင်နှင့်သမီးတို့သည် နေ့စဉ်စားပွဲတွင် ထမင်းအတူစားကြသော်လည်း သူမကို ပြုံး၍ပင် မပြုံးပြကြပေ။ သူတို့၏ဘဝသည် လွယ်ကူနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမသည် နေ့စဉ်ပင်ပန်းရပြီး ညဘက်တွင်လည်း ကလေးရအောင် ကြိုးစားနေရ၏။ အိမ်၏အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန်အတွက်ပင်။ ထို့ကြောင့် မုဆိုးမသည် အဘယ်ကြောင့် မမုန်းနိုင်ရမည်နည်း။ သူမသည် သူတို့အားလုံး သေစေချင်သည်။

သို့သော်လည်း တခြားလူများနည်းတူ သူမသည် သူတို့သေစေချင်သည့်စိတ်သာ ရှိပြီး တကယ်တမ်း လုပ်ခိုင်းလျှင်တော့ မလုပ်ရဲပေ။ သို့သော် ဤအချက်သည် သူမကို မကောင်းသောအရာများ လုပ်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်မရဲ့ဘဝက မကောင်းရင် မင်းတို့ရဲ့ဘဝကလည်း ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး ဟူသော အတွေးများသာ သူမတွင် ရှိနေ၏။

တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေသော မုဆိုးမသည် လျိုချွီလန် အခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်ကို စောင့်နေသည်။ ထိုနောက် သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အခန်းထဲမှထွက်ကာ အဘွားအိုချန်၏အခန်းကို သွားတော့၏။

ချန်ထျဲကန်းသည် အပြင်မှပြန်လာသောအခါ အဘွားအိုချန်က သူ့ကိုအခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ မကြာမီပင် သူ ထွက်လာပြီး လျိုချွီလန်ကို ရှာတော့သည်။

“လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ မိန်းမက ဒီနေ့လာပြီး ကွေ့အယ်နဲ့ သူ့သားကြီးရဲ့ စေ့စပ်ပွဲအကြောင်း ပြောတယ်လို့ ကြားတယ်” ချန်ထျဲကန်းက လျိုချွီလန်ကို မေးသည်။

လျိုချွီလန်သည် အရင်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

ကြားတယ် ဟူသောစကားက မုဆိုးမက ပြောပြလိုက်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။ သူမ၏သမီး ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤမုဆိုးမသည် အပြင်ပန်းက ရိုးသားသယောင် ဆောင်သော်လည်း အတွင်းစိတ်က ယုတ်မာသည်။ သူမသည် အရာရာကို ခိုးလုပ်တတ်၏။ လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် မိမိနောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့နိုင်၏။ သူမယောက္ခမ၏စရိုက်က အရာရာကို ဆူပူတတ်သဖြင့် အရင်က မပြောခဲ့သည်မှာ မုဆိုးမကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

142 03

“ဘယ်သူပြောတာလဲ။ လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ မိန်းမက ဒီကိစ္စအကြောင်း လာပြောတာ မှန်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင် သမီးတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ အခုမှ လာမေးတာလဲ?” လျိုချွီလန်က ပြန်ပြောသည်။

ချန်ထျဲကန်းက သူမကို ဆူပူသည်။ “ငါက ကလေးတွေရဲ့အဖေပဲ။ ငါ သိဖို့လိုတာပေါ့။ မင်း အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ စိတ်ဆိုးလွယ်လာတယ်။ စကားကို ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရတော့ဘူးလား”

“ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဘာကို ကောင်းကောင်းပြောရမှာလဲ။ ရှင် ကောင်းကောင်း ပြောချင်ရင် ရှင့်မုဆိုးမဆီ သွားပြော”

ချန်ထျဲကန်းသည် ဝမ်းသာနေသလို စိတ်ပျက်နေသလို ပုံစံဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “ဟဲ၊ သဝန်တိုနေတာပဲ”

လျိုချွီလန်သည် သူ၏မျက်နှာကို တံတွေးထွေးချင်သည့်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။ သူမသည် ဤလူ မည်သည့်အချိန်က ဤမျှ ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သွားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ ဟုတ်တာပေါ့။ သူမသည် အရင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ မျက်စိကန်းခဲ့ပြီးမှ အခုမှ ပြန်မြင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ဤခံစားချက်များကို လျိုချွီလန်က ထုတ်ဖော်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဤအိမ်တွင် ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမ၏သမီးများ လက်ထပ်သည်အထိ နေမည်။ ယခု သမီးကြီးက လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူမသည် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြိုးစားရမည်...

လျိုချွီလန်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို တွေးနေသဖြင့် ဘာမှမပြောပေ။ ချန်ထျဲကန်းက ထပ်ပြောသည်။ “လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ သားကြီး ကောင်းပါတယ်။ ကွေ့အယ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ငါမငြင်းဘူး”

လျိုချွီလန်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်း”

“ဒါနဲ့ သူတို့က ငါတို့မိသားစုကို ဘယ်လောက် ပေးမှာလဲ။ လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားက ပိုက်ဆံရှိတယ်။ လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ကို အများကြီးယူဖို့ မမေ့နဲ့”

လျိုချွီလန်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “ကျွန်မ လက်ဆောင်အကြောင်း မပြောခဲ့ဘူး”

ချန်ထျဲကန်း စိတ်ပူလာသည်။ “ဘာလို့ လက်ဆောင်အကြောင်း မပြောတာလဲ။ ရွာမှာ ဘယ်သူ့သမီး လက်ထပ်ပေးပေး လက်ဆောင်အကြောင်း အရင်ပြောတာချည်းပဲ။ မင်း လက်ဆောင်အကြောင်းမပြောဘဲ လက်ခံလိုက်ရင် လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားက ပိုက်ဆံ မပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”

“သူတို့ ပိုက်ဆံမပေးရင်လည်း ကျွန်မသမီးကို လက်ထပ်ပေးမယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်မနဲ့ သမီးတွေကို ရှင်တို့ မိသားစုက မောင်းထုတ်တုန်းက မင်ဟိုင်မိသားစုက ကူညီခဲ့လို့သာ ကျွန်မတို့ အငတ်မခံခဲ့ရတာ။ လူဖြစ်ရင် ကျေးဇူးသိတတ်ရမယ်” လျိုချွီလန်က ချန်ထျဲကန်းကို နက်နက်နဲနဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ထျဲကန်း၏မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ “မလိုချင်ရင် မယူတော့ဘူး။ ဒါတွေ ဘာလို့ပြောနေတာလဲ။ တကယ်တော့ ငါလည်း ဒီကိစ္စကို ပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေကြီးက…”

ချန်ထျဲကန်းက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသော်လည်း လျိုချွီလန်က မကြားယောင် ဆောင်နေတော့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမသမီးအတွက် မည်သို့လက်ထပ်ပစ္စည်းများ လုပ်ပေးရမည်ကိုသာ တွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် ချန်ထျဲကန်းသည် မုဆိုးမ၏အခန်းကို သွား၏။ သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် အလုပ်များလုပ်ကြသည်။ မုဆိုးမသည် ချန်ထျဲကန်း၏လက်ထဲတွင် နူးညံ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမသည် နေ့ဘက်က မိန်ရှီ လာသည့်ကိစ္စအကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ ချန်ထျဲကန်းက မိန်ရှီသည် သူ၏သားကြီးအတွက် တောင်းရမ်းဖို့ လာတာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

မုဆိုးမသည် လက်ဆောင်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစားမေးသည်။ လက်ဆောင်ကများလျှင် အိမ်တွင် ဘဝက ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်။ သူမ ကလေးရလာလျှင် ကလေးကို ဘဝကောင်းကောင်း ပေးနိုင်မည်။ သူမသည် ချန်ထျဲကန်းက သူမနှင့် တစ်ထပ်တည်းတွေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက သူ့၏အားနည်းချက်ကို ထိမိသွားတော့သည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အရင်ဆုံး သူမ၏စိတ်ကူးက မမှန်ဘူးဟု ဆူပူသည်။ အရင်တုန်းက လျိုချွီလန်နှင့် သမီးများဘာလို့ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်ပြောသည်။ ၎င်းမှာ လုမိသားစု၏ ဒုတိယသား၏အကူအညီကြောင့်သာဖြစ်သည်။ အခု ငါတို့က ပိုက်ဆံအများကြီး တောင်းလျှင် ကျေးဇူးမသိတတ်တာပဲ၊ ရှက်ရွံ့မှုမရှိတာပဲ၊ ရွာတစ်ရွာလုံးက ငါတို့ကို ရယ်လိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ သူ၏မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အကြည့်က မုဆိုးမသည် ရှက်ရွံ့မှုမရှိဘူးဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် သား ဆိုသည့်စကားကို ချက်ချင်းအသုံးချကာ မုဆိုးမ ကလေးမမွေးနိုင်သောကြောင့် မကျေနပ်မှုများ ထုတ်ဖော်သည်။ မုဆိုးမက ကွေ့အယ်၏အမေသည် ကလေးမမွေးနိုင်ဘူးဟု ပြောဖူးသော်လည်း မုဆိုးမက ဘာလို့ ဒီလိုအသုံးမကျတာလဲဟု ပြန်ပြောသည်။

မုဆိုးမသည် သွေးအန်ချင်သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် အတွင်းဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေတော့၏။

******