အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း 143 ရိုးရှင်းသည်

မိန်ရှီ၏စရိုက်သည် သင်သည် ငါ့အား လေးစားမှု တစ်ချက်ပြပါက ငါသည် သင့်အား နှစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးမည် ဟူသော စရိုက်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချွေးမ ကွေ့အယ်ကို လက်ထပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို မှန်မှန်ကန်ကန် လုပ်ဆောင်မည်။

လျိုချွီလန်သည် လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်အကြောင်း မပြောသော်လည်း သူမသည် သူမ၏သားကြီးအတွက် ဖေးမိသားစုမှ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်သောအခါ လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်အနေဖြင့် ၉.၉၂ လျံကို ပေးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ချန်မိသားစုကို ပိုနည်းအောင် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အရာများကို သိလျက်နှင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပါက ချန်မိသားစုမှ လူများက သူမကို ပြောစရာမလိုဘဲ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်ပြန်ပြီး မိသားစုဝင်များကို လက်ထပ်ပွဲ ပြီးမြောက်ကြောင်း ပြောပြပြီးနောက် သူမသည် ချန်မိသားစုသို့ သွားရောက်ရန် စတင် ပြင်ဆင်သည်။

လုကွမ်းယီသည် သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်သွားသောကြောင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပြုံးနေသည်။ အခြားသူများက သူ ဘာကြောင့် ရယ်နေသည်ဟု မေးသောအခါ သူ မဖြေပေ။ သို့သော် သူသည် တိတ်တိတ်ကလေး ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျိုးကျင့်သည် အိမ်တွင် မရှိသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မလုပ်ရပေ။ သူမသည် သူမအမေကို ချန်မိသားစုသို့ ပေးရန် လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်များကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီသည်။

မိန်ရှီသည် လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်အတွက် ငွေကို ယခင်အတိုင်း ပေးရန် စီစဉ်သည်။ သူမသည် ထာဝရဟူသော အဓိပ္ပာယ်အတွက် ၉.၉၂ လျံကို ပေးသည်။ ကျန် လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်များသည် ရွာ၏စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဖေးမိသားစုကို ပေးခဲ့သည်ထက် ပိုသည်။ နည်းသည် မရှိပေ။ ပရိဘောဂများအတွက်မူ သူတို့သည် အိမ်သစ် ဆောက်ပြီးသောကြောင့် အခန်းတိုင်းတွင် ပရိဘောဂအသစ်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထပ်လုပ်ရန် မလိုတော့ပေ။

အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ကောင်းသောနေ့ကို ရွေးချယ်ပြီး လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင်များနှင့်အတူ ချန်မိသားစုသို့ တောင်းရမ်းရန် သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာမှလူများသည် ချန်မိသားစုနှင့် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်တို့သည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်တော့မည်ကို သိရှိကြသည်။

မနာလိုသူ အများအပြား ရှိသည်။ လုကွမ်းယီသည် ရွာရှိ လက်ထပ်မည့်သမီးများ ရှိသော မိသားစုများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ရေပန်းစားသည်။ ယခင်ကပင် မိန်ရှီကို သူတို့၏သမီးများနှင့် လက်ထပ်ရန် စကားလှမ်းပြောသူများ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သားကို လက်ထပ်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းမှာ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရက်အတော်ကြာအောင် ချန်ထျဲကန်းသည် ရွာတွင် လမ်းလျှောက်နေသောအခါ လူအများက သူ့ကို ချဉ်းကပ်ပြီး စကားပြောဆိုကြသည်။ သူတို့၏စကားများတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် သူ့ဆွေမျိုးများကို မှီခိုပြီး အပြင်ဘက်တွင် စျေးဆိုင်ငယ်တစ်ခု ဖွင့်နိုင်သောကြောင့် အနာဂတ်တွင် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ကြောင်း သူတို့က ပြောကြသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သူ့ဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကျော်ကြားမှုကို မခံစားဖူးပေ။ သူသည် နေ့တိုင်း ပြုံးနေသည်။ သူသည် ကွေ့အယ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ သူမအတွက် လက်ထပ်ပစ္စည်းများပင် ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် မုဆိုးမကို အလွန်စိတ်ဆိုးစေသည်။ မိသားစုသည် ချို့တဲ့နေသည်။ ကွေ့အယ်အတွက် လက်ထပ်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပေးလျှင် လာမည့် သူမသား၏လက်ထပ်ပွဲအတွက် သို့မဟုတ် သူမ၏သားမွေးဖွားလာသောအခါ ပစ္စည်းများ ပိုနည်းလာမည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် ၎င်းကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အရာများကို လှည့်ပတ် လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် သူမ၏သားသည် ဇနီးယူရန် ပစ္စည်းမည်မျှ လိုသည်ဟု ချန်ထျဲကန်းကို တိုက်ရိုက် ပြောရန် မရှက်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မမွေးသေးသော သားအကြောင်း ပြောနေသည်။ သို့သော် သူမက အကြိမ်များစွာ ပြောသောကြောင့် ချန်ထျဲကန်းသည် ထုံပေပေ ဖြစ်သွားပြီ။ မုဆိုးမက ပြောလိုက်သည်နှင့် သူက ပြန်ဖြေသည်။ “မွေးသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ မွေးပြီးမှ ပြောတာပေါ့”

မုဆိုးမသည် သွေးအန်ချင်သလိုပင်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ရက်အတော်ကြာအောင် ညိုမှောင်နေသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သူ့သမီးအတွက် လက်ထပ်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပေးသည်ကို လျိုချွီလန်က သဘောတူသည်။ ကွေ့အယ်သည်လည်း သူ၏သွေးသားပင်။ အဖေတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့သမီးအတွက် လက်ထပ်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပေးခြင်းသည် မှန်ကန်သည်။ ထို့အပြင် ယခင်က သူမနှင့် သူမသမီးသည် ချန်မိသားစုအတွက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလက်ထပ်ပစ္စည်းများသည် လုပ်သင့်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။

143 02

ရွာမှလူများက သူတို့၏သမီးများကို လက်ထပ်ပေးသောအခါ လက်ထပ်ပစ္စည်းများသည် အဝတ်အစားများ၊ မျက်နှာသုတ်ပုဝါများ၊ အင်တုံများစသည်တို့သာ ဖြစ်သည်။ မိသားစုက အဆင်ပြေလျှင် ပရိဘောဂအချို့ကိုလည်း လုပ်ပေးသည်။ သို့သော် ချန်မိသားစုတွင် ပိုက်ဆံ မရှိခြင်းနှင့် လက်ထပ်မည့်ရက်သည် လာမည့်နှစ်၏ ဇန်နဝါရီ ၁၈ ရက်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် နှစ်လအောက်သာ လိုတော့သည်။ အချိန်သည် အလွန်တိုတောင်းသောကြောင့် ပရိဘောဂများကို ချန်လှပ်ထားရသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် ငွေ ၃ လျံ နီးပါး သုံးစွဲသည်။

မများလှသော်လည်း ရွာမှ အခြားမိသားစုများနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင် မနည်းလှပေ။

ယခု လျိုချွီလန်၏ စိတ်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူမသည် ဤလက်ထပ်ပစ္စည်းများကို အနည်းငယ် ပါးသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ကူးကို တည့်တည့် ပြောသည်။ လျိုချွီလန်သည် လုမိသားစုက ပေးသော လက်ထပ်ပွဲ လက်ဆောင် အားလုံးကို ကွေ့အယ်နှင့် အတူ ယူဆောင်သွားရန် ပြောသည်။ ချန်ထျဲကန်း၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွားသည်။ သို့သော် လျိုချွီလန်သည် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်က သူတို့အား မျက်နှာပေးသောကြောင့် သူတို့သည် အရှက်ကွဲစေမည် မဟုတ်ဟု သူမက ပြောသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့ ချန်ထျဲကန်းသည် သဘောတူသည်။

သဘောမတူဘဲ မနေနိုင်ပေ။ လျိုချွီလန်သည် ယခု အလွန်ခိုင်မာနေသည်။ မကြာသေးမီက ချန်ထျဲကန်းသည် ရွာရှိလူအချို့၏ ချီးကျူးမှုကြောင့် လေထဲတွင် ပျံတက်နေသည်။ လူတိုင်းက သူသည် လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်ကို တက်ပြီးသား ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ ယခု သူသည် ရွာမှလူတိုင်းကို သူ ချန်ထျဲကန်းသည် အလွန်ရက်ရောသည်ကို ပြချင်သည်။ မည်သည့်မိသားစုက သူတို့၏သမီးကို လက်ထပ်ပေးသောအခါ ယောက်ျားလေး၏မိသားစုက ပေးသော လက်ဆောင်အားလုံးကို လက်ထပ်ပစ္စည်းများအဖြစ် ပေးတာလဲ။ သူတို့အားလုံးက သူတို့၏သားများ ဇနီးယူရန် ပိုက်ဆံများကို သိမ်းထားကြသည်။

သူ၏သားများအကြောင်း ပြောသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာသည်။ ရွာမှလူများအား သူ မည်မျှ ရက်ရောသည်ကို ကြွားပြီးနောက် သူသည် ကလေးမွေးရန် မုဆိုးမကို ရှာရန် နောက်လှည့်သွားသည်။ လျိုချွီလန်ကို သူ မထိရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ မြင်သောအခါ ထောင်အာသည် သူမ၏အစ်မကို တိတ်တိတ်ကလေး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိတယ်”

ကွေ့အယ်သည် ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

တကယ်တော့ ၎င်းသည် နည်းလမ်းရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ လူ့သဘောသဘာဝသည် ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲသည်။ သူမ၏အဖေသည် သူမ၏အဖွားက တစ်ဘဝလုံး ထိန်းချုပ်ခံရပြီး သူမ၏ဒုတိယဦးလေးက တစ်ဘဝလုံး ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်။ သူ၏စရိုက်သည် နိမ့်ကျပြီး အားနည်းသည်။ သူသည် မုဆိုးမကို လက်ထပ်သောအခါ မုဆိုးမ၏တမင်တကာ ဂုဏ်တင်မှု အောက်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မာနတက်လာသည်။

ကွေ့အယ်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီ ဤအရာအားလုံးကို သတိပြုမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လျိုချွီလန်ကို ချန်ထျဲကန်း၊ မုဆိုးမနှင့် အဘွားအိုချန်တို့ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တိတ်တိတ်ကလေး သင်ပေးသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူမသည် တည့်တည့် မပြောပါ။ သူမသည် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသည်။ ယခု ထိုနည်းလမ်းများက အလုပ်ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

ဤကိစ္စအတွက်မူ လျိုချွီလန်သည် သူမသမီးကို ချစ်သောကြောင့် ခိုင်မာသော သဘောထားကို ပြသသည်။ ကွေ့အယ်သည် ထောင်အာကို အပြင်ထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့် ကစားသောအခါ လုမိသားစုက လက်ဆောင်မည်မျှ ပေးကြောင်း မတော်တဆ ပြောခိုင်းသည်။ လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်ကို မနာလိုသူ အများအပြား ရှိသည်။ ထိုလက်ဆောင်များအကြောင်း ကြားသောအခါ သူတို့သည် ပို၍ မနာလိုကြသည်။ သူတို့သည် သူမ၏အဖေကို ပြောကြသည်။ သူမ၏အဖေသည် ပြဿနာများထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤအတွေ့အကြုံပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် ယခု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။ သူမ၏မိသားစုတွင် ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများ အမှန်တကယ် ရှိသော်လည်း အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို ဖော်ပြခြင်း မပြုဘဲ ကျိုးကျင့်သည် ဆယ်ရက်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လာသည်။

ဤခရီးစဉ်ပြီးနောက် သူသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ ထပ်မထွက်တော့ပေ။ နှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျနေသည်။ ဤပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် လာမည့်ရာသီဥတုသည် ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ အိမ်တွင် ဆောင်းခိုရမည်။

နျိုရွာမှ ကျောင်းသည်လည်း ပိတ်ထားသည်။ နှင်းများ ပြင်းထန်သည်။ လမ်းများသည် ချောသည်။ ကလေးငယ်များ ကျောင်းသွားရန် အိမ်မှလူကြီးများသည် စိတ်မချကြပေ။ ထို့အပြင် ကျောင်းတွင် အပူပေးစနစ် မရှိပေ။ ရွာမှလူများသည် ချို့တဲ့သောကြောင့် ကလေးများအတွက် ကျောင်းတွင် အပူပေးရန်အတွက် မီးသွေး သီးသန့် ထားပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရာသီဥတု အမှန်တကယ် အေးသောအခါ ကျောင်းများသည် ကျောင်းသားများကို အားလပ်ရက် ပေးသည်။ လာမည့်နွေဦးတွင် ပြန်သွားကြသည်။

143 03

ထို့ကြောင့် ဝူလန်နှင့် လျိုလန်တို့သည် ပြန်လာကြသည်။ လုကွမ်းကျိမူ ပြန်မလာသေးပေ။ ဆရာချင်က သူ့ကို သီးသန့် သင်ပေးနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ အေးသောရာသီဥတုတွင် သူမ၏သားသည် ကျောင်းသို့ သွားရမည်ကို မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ဂုဏ်ယူနေသည်။ ယခု လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်မှ လူတိုင်းသည် ဆရာချင်က လုကွမ်းကျိကို အလွန်နှစ်သက်သည်ကို သိကြသည်။ ဆရာချင်သည် ကလေးအချို့ကို ထုံရှီအဖြစ် သင်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟို့ရှီတစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။ လုမင်ဟိုင်သည် သူ့သားနှစ်ယောက်၏ ကျောင်းအခြေအနေကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်သည်။ ဆရာချင်က လုကွမ်းကျိသည် အလွန် အသိဉာဏ်ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်အနည်းငယ် ကောင်းကောင်း သင်လျှင် ဟို့ရှီဖြစ်လာရန် ပြဿနာမရှိပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်း မဖြစ်သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရွာမှမိသားစုတစ်စုတွင် စာဖတ်တတ်သူ ရှိခြင်းသည် အလွန်ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသည်။ သူသည် ဟို့ရှီက အလွန်ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ရှိသည်ဟု ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံသာ ရှိသည်။ သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ နူးညံ့စွာ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏သားအား ကြိုးစား သင်ယူရန်နှင့် အခက်အခဲကို မကြောက်ရန် နှုတ်ဖြင့် ပြောနေသော်လည်း နေ့တိုင်း သူ့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများကို လုပ်ပေးနေသည်။

ကျိုးကျင့်သည် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နှင်းများကျသည်။ ရက်အတော်ကြာအောင် နေရောင်ခြည် မထွက်ပေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ဘာမှ မလုပ်ရပေ။ သူတို့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ရသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့သည် ပြောပြရန် မသင့်သော အရာများကိုလည်း အများအပြား လုပ်ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အရာအားလုံးသည် နှင်းဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရေသည် အေးခဲနေသည်။ အိမ်တွင်းမူ နွေးထွေးနေသည်။

အိပ်ရာကို နေ့တိုင်း မီးရှို့သည်။ အခန်း၏ထောင့်တွင် မီးသွေးတုံး ရှိသည်။ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးမှု မရှိသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အလွန် နွေးထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင့်သည် လုကျောင်းယွဲ့ အအေးဒဏ် ခံရမှာကို ကြောက်သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာသောအခါ မီးသွေးတုံး တစ်လှည်း ဝယ်လာသည်။ သူသည် သူ့ယောက္ခမမိသားစုကို အနည်းငယ် ပေးသည်။ ကျန်တာကို သူတို့အိမ်တွင် ထားပြီး အဆက်မပြတ် မီးရှို့နေသည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ ပိုးထည်ပေါ်တွင် လူနှစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားသည်။ တစ်ဦးက အနက်ရောင်ဝတ်ထားပြီး တစ်ဦးက အဖြူရောင်ဝတ်ထားသည်။ တစ်ဦးက ခိုင်မာသည်။ တစ်ဦးက သေးသွယ်သည်။ ထာဝရ သင်္ကေတကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ ရဲရင့်ခြင်း မရှိပေ။ ကျိုးကျင့်သည် စောင်အောက်တွင် လုပ်ဆောင် နေသောကြောင့် သူမသည် အလွန်ပူလာသည်။ သူက စောင်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အောက်တွင် လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် သူမသည် စောင်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူမသည် စောင်ကို ပြန်ဆွဲတင်ရန် လက်ကို ဆန့်သည်။

“ရပြီ။ နောက်မှ လုပ်တာပေါ့။ အရမ်းပူတယ်…” ကျိုးကျင့်၏ကိုယ်မှ ချွေးများ ကျနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အလွန်ပူနေသည်။ သူမသည် စောင်ကို ဆွဲတင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသောအခါ သူမသည် သူ့ခါးကို လက်ဖြင့် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ ကျိုးကျင့်သည် ငြီးသံတစ်ချက် ထွက်သည်။ မကြာမီ သူသည် သူမအပေါ်သို့ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို တွန်းသည်။ “လေးလွန်းတယ်။ ထတော့”

သူသည် ခဏမျှနေပြီး ဘေးသို့ လှဲချသည်။

ရေချိုးခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သုတ်ခြင်းတို့ကို အသေးစိတ် ပြောစရာ မလိုပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘဲဥရောင် အင်္ကျီအပြာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏အင်္ကျီကို မဆွဲထားသောကြောင့် သူမ၏အတွင်းခံအင်္ကျီအဖြူ၏ ထောင့်စွန်းကို အနည်းငယ် မြင်နေရသည်။ သူမသည် ဖိနပ်ပျော့များကို စွပ်ပြီး အိပ်ရာရှေ့သို့ လာသည်။ ကျိုးကျင့်ကို တွန်းသည်။

“ထတော့။ နောက်ကျရင် နေ့လယ်စာ နောက်ကျလိမ့်မယ်”

အိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ရာသီဥတုကလည်း အေးသောကြောင့် မိန်ရှီသည် အထူးမှာကြားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မီးမွှေးစရာ မလို။ ထမင်းစားချိန်တွင် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သို့ သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင့်သည် သူ့ယောက္ခမက လေးစားမှုဖြင့် မပြောကြောင်း သိသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ဟု မယူဆ။ သူသည် သဘောတူသည်။ သို့သော် သူသည် အစားအစာနှင့် အသားများကို လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သို့ မကြာခဏ ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်တွင် အစားအစာ စားကြသည်။ မနေ့က သူတို့ နောက်ကျသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ယနေ့ နောက်ကျရန် မလိုချင်ပေ။

143 04

ကျိုးကျင့်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှည့်သည်။ ထိုင်သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲယူပြီး နမ်းသည်။ သူမ၏ဆူပူသောအကြည့်ကို ကြားမှပင် သူသည် အဝတ်မပါဘဲ အခန်းငယ်သို့ သွားသည်။

မကြာမီ သူသည် ထွက်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ညည်းတွားသည်။ “မီးသွေးတုံးက ရှင့်အတွက် အဝတ်မဝတ်ဘဲ သုံးဖို့ပဲလား။ ရှင် အအေးမိမှာကို မကြောက်ဘူးလား”

“မင်းလည်း သုံးတာပဲ မဟုတ်လား” ကျိုးကျင့်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် မျက်နှာနီရဲရသည်ကို ဖော်ပြရန် မလိုပေ။

ဇနီးမောင်နှံသည် လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ထမင်းပွဲသည် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကိုသာ စောင့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်ရှက်သည်။ သို့သော် သူမ နောက်ကျရသည့်အကြောင်းကို မရှင်းပြရဲပေ။ မိန်ရှီသည် ရယ်နေသည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ဗိုက်ကို ကြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင့်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းချင်နေသည်။

ရွာမှလူများ ထမင်းစားသောအခါ တိတ်ဆိတ်ခြင်း မရှိပေ။ လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်တွင် ထိုစည်းမျဉ်းလည်း မရှိပေ။ ထမင်းစားချိန်တိုင်း စားပွဲသည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းသည်။

သူတို့သည် အရှေ့နှင့် အနောက်အကြောင်း ပြောကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရွာမှ ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်း ပြောကြသည်။ သူတို့ အများကြီး ပြောပြီးနောက် ထမင်းစားခြင်း ပြီးဆုံးသည်။

ယနေ့ ပြောနေရင်း မိန်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းအတွက် လက်ထပ်ပွဲ ရှာဖွေခြင်းအကြောင်း ပြောသည်။

ယခင်က မိန်ရှီသည် သူမ၏အစ်ကို မိန်တာ့ဟူကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ မိန်တာ့ဟူထံမှ သတင်းမရသေးပေ။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင့်တို့က တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့သည်။

ယောက်ျားလေး၏မိသားစုသည် တောင်ပေါ်မှ လူများဖြစ်သည်။ ဤတောင်သည် စကားလုံးအတိုင်း တကယ့်တောင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားလေး နေထိုင်သော ရွာငယ်လေးသည် ဘယ်ဘက်သို့မှ မသွားနိုင်ဟု ဆိုသည်။ ရွာသည် တောင်ထွတ်ငယ် တစ်ခုပေါ်တွင် ရှိသည်။ နေမထွက်ခင် လမ်းလျှောက်လျှင် နေဝင်ခါနီးမှ ရောက်သည်။ ခြေလှမ်းမြန်သူများ အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းမမြန်လျှင် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည လမ်းလျှောက်ရသည်။

တောင်ပေါ်မှလူများသည် မြေမရှိပေ။ သူတို့သည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြသည်။ သူတို့သည် တောင်နှင့် ရေကို မှီခိုသည်။ အမဲလိုက်ခြင်းက ငွေရသောကြောင့် သူတို့၏ မိသားစုများသည် ဆင်းရဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် နေရာသည် အလွန် အလှမ်းဝေးသောကြောင့် သူတို့သည် ဇနီးသည်များ မရကြပေ။ သူတို့၏ရွာတွင် မိသားစု ဒါဇင်များစွာသာ ရှိသည်။ ဇနီးသည် မယူရသေးသော လူပျိုကြီး ၇-၈ ယောက် ရှိသည်။ မိသားစုတိုင်းတွင် ဇနီးသည်များ လိုအပ်နေသည်။ သူတို့သည် ငွေရရန် ကြိုးစား အမဲလိုက်ကြရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ကို ငွေနှင့် လဲလှယ်ရန် ဖြစ်သည်။

မြေပြန့်မှ ရွာသားများအတွက် ဇနီးသည်ယူရန် လျံအနည်းငယ်သာ လိုသည်။ သို့သော် ထိုနေရာမှ လူများသည် ဇနီးသည်တစ်ယောက်ကို ယူလိုလျှင် လျံဆယ်နှင့်ချီ၍ လိုသည်။ သို့တိုင် မိသားစုအနည်းငယ်သာ သူတို့၏သမီးများကို ထိုကဲ့သို့သောနေရာတွင် လက်ထပ်ပေးလိုကြသည်။

အခြား အကြောင်းရင်း မရှိပေ။ နေရာက အလွန်အလှမ်းဝေးပြီး ဘဝကလည်း အလွန်ခက်ခဲသည်။

မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင့်တို့သည် သားရေများ ဝယ်ယူသောအခါ အမဲလိုက်သမားနှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာသို့ သားရေများ ဝယ်ယူရန် မသွားကြပေ။ သူတို့သည် ယခင်က ဆက်ဆံခဲ့သော အမဲလိုက်သမားများကို သားရေများ ပို့ခိုင်းသည်။ သူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် သွားရောက် ဝယ်ယူမည်။ ထိုလူကို ရင်းနှီးသောသူများက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ကျိုးကျင့်သည် မကျေနပ်မှုများ ရှိသည်။ သူသည် လုကျောက်ရှင်းက သူ၏ဇနီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ချောင်ရှီက သူ့ကို ပြောသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောနေရာကို သူမကို ပို့ပေးမည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ချောင်ရှီ၏ ယုံကြည်မှုကို မဖောက်ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားလေးသည် ဇနီးသည်အတွက် ပိုက်ဆံ မလိုကြောင်း ကြားသောအခါ အမဲလိုက်သမားသည် ပျော်ရွှင်စွာ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင့်တို့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်သည်။ မိန်းကလေးသည် အပျိုစင် မဟုတ်သည်ကို သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် ကျိုးကျင့်သည် တတိယအိမ်သည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူသည် လုကျောက်ရှင်းအတွက် ကောင်းမွန်သောသူကို ရွေးချယ်သည်။ ယောက်ျားလေးသည် အရပ်မြင့်သည်။ ရုပ်ဆိုးခြင်း မရှိပေ။ မိဘ မရှိပေ။ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသည်။

143 05

ကျိုးကျင့်သည် အိမ်ပြန်ပြီးနောက် မိန်ရှီကို ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် ချောင်ရှီကို ပြောသည်။

ချောင်ရှီသည် ယောက်ျားလေး၏ အခြေအနေကို သေချာစွာ မေးမြန်းသည်။ သူမသမီးသည် ထိုကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာသို့ လက်ထပ်ရမည်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လုကျောက်ရှင်းကို လက်ထပ်ရန် ဆန္ဒရှိသောသူများသည် ဇနီးသည်များ မရနိုင်သောသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ကြီးပြီး ဆင်းရဲသောသူကို လက်ထပ်သည်ထက် ဤသို့ လက်ထပ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်သည် ပြဿနာ မရှိပေ။

ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီကို ကျေးဇူးတင်သည်။ ဤကိစ္စကို အတည်ပြုသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏လက်ထပ်ပွဲကြောင့် အိမ်တွင် ထပ်မံ ပြဿနာရှာနေကြောင်း သူမ၏မိသားစုကို ပြောနေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမသည် တောင်ပေါ်မှ လူတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရမည်ကို သိသောအခါ သူမသည် ပြဿနာ စတင်ရှာသည်။

သူမသည် ငိုသည်။ ပြဿနာရှာသည်။ ကြိုးဆွဲချသည်။ သူမကို အကြိမ်များစွာ ရိုက်သော်လည်း သူမသည် ပြဿနာ ဆက်ရှာသည်။ ချောင်ရှီသည် ခေါင်းကိုက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိန်ရှီကို စိတ်မကောင်းကြောင်း ပြောရန် လာသည်။

သို့သော် ချောင်ရှီသည် အလွန်ခိုင်မာသည်။ သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမသမီးသည် လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်အတွက် ခက်ခဲတယ်” မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်းစွာ ပြောသည်။ “ငါ အရင်ကတော့ ရှင်းအာဆိုတဲ့ ကလေးမက ဒီလို ခေါင်းမာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ကလေးတွေက တကယ်ပဲ မိဘတွေရဲ့ အကြွေးပဲ”

အောက်မှ သားသမီးများနှင့် သားမက်သည် ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ရယ်သည်။ “မင်းက ဘာအတွက် သက်ပြင်းချနေတာလဲ။ ငါတို့မှာ အဲဒီလို ပြဿနာရှာတဲ့ ကလေးတွေ မရှိဘူး”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်သည်။ သူမ၏သား၊ သမီးနှင့် သားမက်ကို ကြည့်သည်။ သူမသည် သူမ ဘာပြောမိသည်ကို သတိဝင်လာသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ “ကျွန်မ ကလေးတွေအကြောင်း မပြောပါဘူး။ ကျွန်မ သက်ပြင်းချရုံပါပဲ။ မရဘူးလား”

“ရပါတယ်။ မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်း ဘာပြောပြော ရပါတယ်”

သူမ၏မိဘများသည် မကြာခဏ ထိုကဲ့သို့ ရန်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြသသည်ကို လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်မှ ကလေးများသည် အလေ့အထ ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့သည် အစားအစာကို ဆက်လက် စားကြသည်။ သူတို့သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်သည်။ ကျိုးကျင့်သည် ထိုအလေ့အထကို မရှိသေးပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စားပွဲအောက်မှ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ဟင်းတစ်ပွဲ ယူဟန်ဆောင်ပြီး ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

တတိယအိမ်တွင်မူ အခန်းသည် ဖိအားနိမ့်နေသည်။

ချောင်ရှီသည် အခန်းရှေ့တွင် ညိုမှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ အနောက်ခန်းတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် သေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ လုကျောက်အာသည် အခန်းထောင့်တွင် တုန်ယင်စွာ ထိုင်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ငိုသံရှိုက်သံ ထွက်သည်။

“ငါ ပြောမယ်၊ မင်း လက်မထပ်ချင်ရင်တောင် လက်ထပ်ရလိမ့်မယ်။ မင်း သေချင်ရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်လိုက်။ ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို ကစားနည်းတွေ မဆော့နဲ့တော့။ အာ့အာ၊ မင်း အပြင်ထွက်လာ။ သူ့ကို မကြည့်နဲ့တော့။ သူ့ကို သေပါစေ” နံရံတစ်ခု ခြားပြီး ချောင်ရှီသည် အနောက်ခန်းသို့ အော်သည်။

လုကျောက်အာသည် ချက်ချင်း အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသည်။ သူမသည် နေရာတွင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အငိုမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “အစ်မ၊ အမေကို မဆန့်ကျင်နဲ့တော့”

အိပ်ရာပေါ်တွင်ရှိသူက သူမကို မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီး တံခါးသို့ လျှောက်သွားသည်။

143 05

ချောင်ရှီသည် ပြောတော့သည်။ “နင့်လို ရှက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့တဲ့အရာကို ဘယ်လို မွေးခဲ့တာလဲ။ နင် ဘာပဲပြောပြော နားမထောင်ဘူး။ နင့်ကိုယ်နင် မသိဘူးလား။ နင် တောင်ပေါ်ကလူကို လက်မထပ်ရင် ဘယ်လိုလူမျိုးကို လက်ထပ်နိုင်မယ်လို့ နင် ထင်လဲ။ နင့်မှာ ဉာဏ်နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့လမ်းမှာ မသုံးဘူး။ နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ တကယ်တော့ နင့်လိုလူမျိုးက တုံးတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးက နင့်ကိုယ်နင် တုံးတယ်လို့ မထင်ဘူး… နင်နဲ့ တုမိသားစုကို မတွေးနဲ့တော့။ နင့်ရဲ့အဒေါ်က ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ နင် မမြင်ဘူးလား။ နင် သွားရင် နင်လည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်… တုမိသားစုကို မတွေးနဲ့တော့။ ငါ နင့်ကို မီးထဲ မခုန်ချစေချင်ဘူး။ နင် တုမိသားစုကို လက်ထပ်ဖို့ သူတို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ငါ ဘာမှ မပြောဘဲ နင့်ကို ပို့ပေးမယ်…”

ချောင်ရှီသည် စိတ်ဆိုးနေသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏သမီးကို မဆုံးမရဲပေ။ သူလည်း ဆုံးမတတ်သည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်ဆိုးလာသောအခါ သူသည် ရိုက်နှက်တတ်သည်။ ဤရက်များတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် ပြဿနာရှာသည်။ လုမင်ရှန်းသည် စိတ်ရှုပ်နေသည်။ သူသည် ရွာမှလူများနှင့် ကတ်တူတူရိုက်ရန် ထွက်ပြေးသည်။

++++++

144 01

အခန်း 144

ချောင်ရှီသည် ထွက်ပြေး၍ မရပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် ပြဿနာရှာသည်။ သူမသည် ရိုက်နှက်သည်။ ဆူပူသော်လည်း နားမထောင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေသည်။

အခန်းထဲတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို ပွတ်သည်။ အဲဒီမှာ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမအမေ ပြောတာ မှန်သည်။ သူမသည် ကစားနည်းတစ်ခု ဆော့နေသည်။

အခြားအကြောင်းရင်း မရှိပေ။ သူမသည် ထိုသို့သောလူကို လက်ထပ်လိုခြင်း မရှိပေ။

တောင်ပေါ်မှလူများသည် ဘာလူမျိုးလဲ။ သူတို့သည် လောင်စာကို စားကြသည်။ တောနက်ထဲတွင် နေထိုင်ကြသည်။ တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များနှင့် အတူတူ နေထိုင်ကြသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များက သူမကို စားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် မုဆိုးမ ဖြစ်တော့မည်။ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ရန် ခရီးသည် အလွန်ဝေးသည်။ ဆီ မရှိ၊ ဆား မရှိ။ ဘာမှ မရှိ။

တကယ်တော့ အခြေအနေက အခုလို ဖြစ်လာသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်ကို လက်ထပ်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။ သူမအမေ ပြောတာ မှန်သည်။ သူမ၏အဒေါ် မသေသေးသရွေ့ တုလျန်သည် သူမကို လက်ထပ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ သေရင်တောင်မှ သူမကို လက်ထပ်မလားဆိုတာ မသေချာသေးဘူး။

သူမသည် ယခင်က မျက်စိကန်းခဲ့သည်ဟုသာ ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခု သူမသည် နောင်တရရန် နောက်ကျသွားပြီ။ သူမသည် ကံဆိုးသွားပြီ။ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မိသားစုသည် သူမကို ဝေးလံပြီး ဆင်းရဲသောနေရာသို့ လက်ထပ်ပေးရမည်။ သူမ၏မိဘများသည် သူမကို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏အဖွားနှင့် အဖိုးက ကိစ္စကို ပိုဆိုးစေသည်။ ဤရက်များတွင် သူမ၏အဖွားက သူမကို လက်ထပ်ပေးရန် အမြဲတမ်း လာပြောနေသည်။

သူတို့အားလုံး သူမကို သေစေချင်ကြသည်

သို့သော် သူမသည် မသေနိုင်ပေ။ ဘာလို့ သူတို့က မသေနိုင်တာလဲ။

လုကျောက်ရှင်းသည် လူတိုင်းကို မုန်းတီးနေသည်။ သူမ၏ညီမ လုကျောက်အာကိုပင် မုန်းတီးနေသည်။

လုကျောက်အာသည် သူမ၏အစ်မကို စိတ်ပူနေသည်။ သူမအမေက သူမကို ထွက်သွားရန် မပြောတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်မကို အိမ်တွင် ပြဿနာ မရှာရန် ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ သို့သော် သူမ စကားမပြောရသေးခင် သူမ၏အစ်မ၏ မုန်းတီးသောအကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်။

“ထွက်သွား။ နင့်ရဲ့သနားခြင်းကို ငါ မလိုချင်ဘူး ငါသိတယ်။ နင်တို့အားလုံး ငါ့ကို သေစေချင်ကြတယ်။ နငလည်း အပါအဝင်ပဲ။ ငါ သေမှ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်နိုင်မယ်။ ဒါမှ နင့်ရဲ့အနာဂတ်ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး” လုကျောက်ရှင်းသည် လှောင်ပြုံးသည်။

လုကျောက်အာသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်သည်။ “အစ်မ၊ ဘာလို့ ဒီလို တွေးတာလဲ”

“ထွက်သွား၊ နင် ထွက်သွား”

လုကျောက်ရှင်းသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ပစ်သည်။ အခန်းရှေ့မှ ချောင်ရှီသည် အတွင်းမှ ဆူညံသံကို ကြားပြီး လုကျောက်အာကို ထပ်ခေါ်သည်။

လုကျောက်အာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ထွက်လာသည်။

ဘာလို့ သူမ၏အစ်မသည် ထိုသို့ တွေးတာလဲ။ သူမသည် ထိုသို့ မတွေးမိပါဘူး။ သို့သော် သူမအမေက သူမအား သူမ၏အစ်မကို ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်ကို စဉ်းစားသည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်မကို တုလျန်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် အကြိမ်များစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမသည် အခု မသေချာတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏အစ်မသည် ပြဿနာတစ်ခုဟု တွေးမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ တွေးသည်။

ခြံထဲတွင် ဟူရှီသည် သူမ၏အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ တတိယအိမ်မှ ဆူညံသံကို ကြားပြီး သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်သည်။

144 02

ချောင်ရှီသည် အော်သည်။ သို့သော် သူမ၏ဒေါသသည် မပြေနိုင်သေးပေ။ သူမသည် တစ်ယောက်ယောက်အပေါ် စိတ်ဆိုးချင်နေသည်။ သူမသမီးငယ်၏ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူမသည် နူးညံ့လာသည်။

သူမသည် လုမင်ရှန်းကို စိတ်ဆိုးလာသည်။ အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းပြီး ပြောသည်။ “ငါ နင့်အဖေကို သွားရှာမယ်။ နင် နင့်အစ်မကို ကြည့်ထား။ သူ့ကို အပြင် မထွက်စေနဲ့”

ပြောပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

သူမသည် လုကျောက်အာ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်သည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိမထားမိပေ။ လုကျောက်အာသည်လည်း သူမအမေ ထွက်သွားသည်ကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံ ရသည်။ သူမသည် ခြံထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဤဘက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဟူရှီသည် ချောင်ရှီနှင့် လုကျောက်အာတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။ သူမသည် သူမ၏အင်္ကျီကို ဆွဲပြီး တတိယအိမ်၏တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားစွာ ငိုနေသည်။

သူမသည် သူမ၏ကံကြမ္မာဆိုး အတွက် ငိုသည်။ ကောင်းကင်သည် သူမကို မျက်ကွယ် ပြုနေသည် အတွက် ငိုသည်။ တုလျန်သည် ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မကောင်း မဖြစ်နေရတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏နားများတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရှင်းအာ၊ ဘာလို့ ငိုတာလဲ။ မင်းရဲ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး”

လုကျောက်ရှင်းသည် ဟူရှီကို ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူမသည် မတုံ့ပြန်နိုင်ပေ။

“မငိုနဲ့တော့။ မင်းက အရင်တုန်းက အဒေါ်ကြီးကို ကူညီခဲ့တာ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အဒေါ်ကြီးက မင်းကို ကူညီမယ်။ မင်း ငါ့တူကို လက်ထပ်ချင်တာ မဟုတ်လား။ ဒါက လွယ်တယ်”

“လွယ်တယ်”

ဟူရှီသည် အပြုံးဖြင့် လုကျောက်ရှင်းကို ခေါင်းညိတ်သည်။ “လွယ်ပါတယ်”

ရက်များ ကုန်လွန်သွားသည်။ မကြာမီ ဒီဇင်ဘာ ၂၀ ရက်သို့ ရောက်လာသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ တာ့ရှီးရွာ တစ်ခုလုံးသည် အလုပ်များလာသည်။ အပြင်ဘက်သည် နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးခဲနေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် အလွန်တက်ကြွနေသည်။

နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်သည် ရွာတွင် အလုပ်အများဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အအေးကို မကြောက်ဘဲ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး နှစ်သစ်ကူးအတွက် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ကြသည်။ ရွာမှလူများ၏ဘဝသည် မလွယ်ကူပေ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူးတွင် ကောင်းမွန်သောဘဝကို နေထိုင်ရမည်။

၂၃ ရက်နေ့သည် နွေရာသီ ပွဲတော်ငယ်ဖြစ်သည်။ မိသားစုတိုင်းသည် မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ရမည်။ မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ရန် မီးဖိုမုန့်ချိုကို ပြုလုပ်ရသည်။ မီးဖိုမုန့်ချိုသည် မီးဖိုနတ်မင်း၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ မီးဖိုနတ်မင်းသည် ကောင်းကင်သို့ သွားသောအခါ သူသည် မိသားစုအကြောင်း ကောင်းသောအရာများကိုသာ ပြောလိမ့်မည်။ ဤနည်းအားဖြင့် လာမည့်နှစ်တွင် ဘဝသည် ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်။

ကျိုးမိသားစုသည် ယခုနှစ်တွင် အိမ်သစ် ဆောက်ပြီးသောကြောင့် မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ရမည်။

အမျိုးသားများသည် လပြည့်ကို မပူဇော်ရပေ။ အမျိုးသမီးများသည် မီးဖိုကို မပူဇော်ရပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမီးဖိုကို ပူဇော်ခြင်း အလုပ်သည် ကျိုးကျင့်သာ လုပ်နိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အခြားအရာများကို မလုပ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ရန်အတွက် အစားအစာနှင့် မီးဖိုမုန့်ချိုကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

မီးဖိုမုန့်ချိုကို လုမိသားစု၏ဒုတိယအိမ်နှင့် အတူတူ လုပ်သည်။ ၎င်းသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် လှော်ထားသော သကြားကို ပြုလုပ်သော ရိုးရာနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် မြေပဲနှင့် နှမ်းစေ့များကို ထည့်သည်။ ၎င်းသည် ပို၍ အရသာရှိပြီး ပိုမွှေးသည်။

144 03

သကြားကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပူနေစဉ် ပုံသွင်းသည်။ အရှည်များ၊ အပိုင်းပိုင်းများ သို့မဟုတ် ဘောလုံးများအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

မည်သည့်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်ပါစေ ပါးစပ်ထဲ ထည့်နိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေသည်။

ရွာမှလူများ၏ဘဝသည် ချို့တဲ့သည်။ သကြားကလည်း အလွန်စျေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤရိုးရှင်းသောသကြားကို ပြုလုပ်ရန် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်းကို မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပူဇော်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ကလေးငယ်များအတွက် အစားအစာ ဖြစ်သည်။ မီးဖိုနတ်မင်းကို မပူဇော်လျှင်ပင် အိမ်ရှိ ကလေးများသည် သကြားစားချင်လျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ပါးစပ်ကို ချိုအောင် အနည်းငယ် ပြုလုပ်ကြသည်။

ကျိုးကျင့်သည် မီးဖိုနတ်မင်းရုပ်နှင့် ပြုလုပ်ပြီးသား မြင်းရုပ်ကို မီးရှို့သည်။ မီးဖိုပူဇော်ခြင်း ပြီးဆုံးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် ခေါင်းထွက်ပြီး မေးသည်။ “ပြီးပြီလား”

“ပြီးပြီ”

ကျိုးကျင့်သည် ထွက်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ခုခုကို ထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အရင် အံ့အားသင့်သည်။ သူမသည် ချိုသောအရသာကို မြည်းစမ်းပြီးမှ ၎င်းသည် မီးဖိုမုန့်ချို ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

******