အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း 145 ငါ မင်းကို ဘယ်လိုဒုက္ခပေးခဲ့လို့လဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက ပြောသည်။ “မီးဖိုနတ်မင်းက သူ့ရှေ့မှာ တင်ထားတဲ့မုန့်ကို နောက်လှည့်တာနဲ့ လူက စားလိုက်တယ်ဆိုတာ သိရင် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်”

ကျိုးကျင့်သည် သူ၏လက်ပေါ်မှ သကြားအပိုင်းအစများကို ခါချလိုက်သည်။ သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောသည်။ “ဘာအတွက် ဒေါသထွက်မှာလဲ။ ဒီလိုမျိုးပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှ မုန့်ကို အနည်းငယ်ဝါးရင်း ပြောသည်။ “ဒါက ကလေးတွေပဲ လုပ်တာ။ ကျွန်မက ကလေး မဟုတ်ဘူး”

မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် ကျန်းမာနေကြောင်း ပြသသည်။ သူမ၏မျက်ခုံးသည် ဆေးဆိုးရန် မလိုဘဲ စိမ်းနေသည်။ သူမ၏သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းများသည် ဆေးဆိုးရန် မလိုဘဲ နီနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ရယ်မောနေပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ချစ်စရာကောင်းသည်။

ကျိုးကျင့်သည် သူ့မျက်လုံးများ မှောင်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို တို့ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက ကလေး မဟုတ်ဘူးလား။ အို၊ မင်းက ကလေး မဟုတ်ဘူး”

သူ့မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှု ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲစေသည်။ သူမသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်သွားရအောင်။ ကျွန်မအမေ ထမင်းချက်ပြီးလောက်ပြီ”

ကျိုးကျင့်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်မှအတူတူ ထွက်သွားသည်။

လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ ပိုပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်မအမေက ကျွန်မတို့အတွက် နေ့တိုင်း ထမင်းချက်ရတယ်။ ကျွန်မအမေကလည်း ကျွန်မကို မလုပ်ခိုင်းဘူး”

ကျိုးကျင့်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “မင်းအမေက မင်းကို ချစ်လွန်းလို့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောသည်။ “ဒါ ရှင့်ကြောင့်”

ဤကိစ္စသည် ကျိုးကျင့်နှင့် အမှန်တကယ် သက်ဆိုင်သည်။ မိန်ရှီသည် သူမသမီး၏ ကိုယ်ဝန်ကို စိတ်ပူသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ကို မသိနိုင်မည်ကိုလည်း ကြောက်သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း သူမကို စောင့်ကြည့်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူမသည် သူမသမီး၏ စိတ်ခံစားမှုကို ထိခိုက်မှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထင်ရှားစွာ မပြုမူဝံ့ပေ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ ရာသီလာသောနေ့တွင်သာ မေးသည်။

ရာသီသည် ပုံမှန်အတိုင်း လာသည်ကို သိသောအခါ မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီခွင့် မပြုတော့ပေ။ သူမသည် ရေအေးကိုပင် ထိခွင့်မပြုတော့ပေ။ အစပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အကြောင်းရင်းကို မသိပေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ရာသီ ထပ်လာသောအခါ မိန်ရှီသည် ထပ်မေးသည်။ ထိုအခါမှသာ သူမသည် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သည်။

သူမအမေသည် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ကို သူမ မသိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သူမ၏ရှက်ရွံ့မှုသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရပေ။ သူမသည် ယောက္ခမများက သူတို့ချွေးမ၏ကိုယ်ဝန်ကို စောင့်ကြည့်သည်ကိုသာ မြင်ဖူးသည်။ သူမ၏မိခင်က ဤသို့ပြုလုပ်သည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဟုတ်တယ်။ လူအချို့က ဤကိစ္စသည် ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သော ကျိုးကျင့်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ဟု ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် သူမအမေသည် ဤမျှလောက် စိတ်ပူနေမည်လား။

145 02

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမအမေ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ပူနေရသည်ကို နားလည်နိုင်သည်။ သူမသည် ကလေးဘဝက သူမ၏အဖွားက သူမအမေသည် သူမ၏အစ်ကိုကို မမွေးခင် ကလေးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားဖူးသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အိမ်ထောင်သည်သစ် ဖြစ်သောကြောင့် ကလေး ဆုံးရှုံးသွားသောအခါမှသာ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သတိပြုမိသည်။

သူမ၏ဇနီး၏ဆူပူမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျိုးကျင့်သည် မကျေနပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒါ ငါ့ကြောင့်”

လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျိုးကျင့်၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပိုများလာသည်။ သူသည် အရင်ကလို အေးစက်သော မျက်နှာ မရှိတော့ပေ။ ဘဝသည် အဆင်ပြေသည်။ သူ၏ယောက္ခမသည် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ သူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိသားစု၏နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်။ သူသည် အဖိုးတန်သောကြောင့် ၎င်းကို ပို၍တန်ဖိုးထားသည်။

“ဘာလဲ၊ ယွဲ့အာ၊ မင်းက ကျင်းဇီကို ထပ် ဒုက္ခပေးတာလား” သူတို့သည် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သို့ ရောက်နေပြီ။ ကျိုးကျင့်၏ နောက်ဆုံးစကားကို ခြံထဲတွင် ရပ်နေသော မိန်ရှီက ကြားသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မချမ်းသာတော့ပေ။ သူမသည် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ သူက ဒီလောက်တောင် အရပ်မြင့်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ။ သူက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးမှာကို စိုးရိမ်ရမှာ”

“ငါ သိတယ်။ ကျင်းဇီက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက မင်းကို အလျော့ပေးတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်”

မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင့်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ကျိုးကျင့်သည် တောင်းပန်နေသည်ကို တစ်ကြိမ် မြင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ဤသို့ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဇနီးမောင်နှံ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင်။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ၎င်းသည် ဒုက္ခပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီလည်း ၎င်းကို နားလည်နိုင်သည်။ သူမသည် သူ့သမီးအတွက် သူ့သားမက်ရှေ့တွင် ငါက ငါ့သမီးကို ဆုံးမပြီးပြီ။ မင်းမှာ ဘာမကျေနပ်မှုမှ မရှိတော့နဲ့နော် ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိဘများက ဤသို့ပြုမူသည်။ သူတို့၏သမီးသည် မှားနေသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏သားမက်ရှေ့တွင် သူတို့၏သမီးကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ် လူမိုက်များ ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော သူများက ဤသို့ပြုမူမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏သားမက်ရှေ့တွင် သူတို့၏ကလေးကိုသာ ဆူပူမည်။

“အမေ၊ သူက အမေ့ရဲ့သားအရင်းလား။ ကျွန်မက အမေ့ရဲ့သမီးအရင်းလား။ ဘာလို့ သူ့ဘက်က ရပ်နေတာလဲ”

“အားလုံးက သားသမီးတွေပါ” မီးဖိုချောင်ရှေ့တွင် လုမင်ဟိုင်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်ဟင်းခွက်တွေ ယူပြီး ထမင်းစားရအောင်”

လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သည်လည်း မီးဖိုနတ်မင်းကို ပူဇော်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ပဲ ယူပါမယ်။ ညီမနဲ့ ညီမခင်ပွန်းကို မလုပ်ခိုင်းနဲ့တော့” မီးဖိုချောင်တွင် လုကွမ်းယီသည် ဟင်းပွဲများကို ယူလာနေသည်။ သူ၏နောက်တွင် လုကွမ်းကျိသည် ဟင်းပွဲများကို ယူလာသည်။ ဝူလန်ပင်လျှင် ဟင်းပွဲတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်။

ကျိုးကျင့်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့သွားပြီး ဝူလန်၏လက်မှ ဟင်းပွဲကို ယူလိုက်သည်။

“ဝူလန်၊ ယောက်ဖ ယူပါမယ်”

၂၃ ရက်နေ့ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူး၏အရသာသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

အိမ်သန့်ရှင်းရေး၊ အဝတ်အထည်အသစ်များ ချုပ်လုပ်ခြင်း၊ ဖိနပ်အသစ်များ ချုပ်လုပ်ခြင်း၊ နှစ်သစ်ကူးပုံများ ကပ်ခြင်း၊ ဝက်သတ်ခြင်း၊ ပေါင်မုန့်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ အသားလုံးများ ကြော်ခြင်း၊ မိသားစုတိုင်းသည် ကောင်းမွန်သော နှစ်သစ်ကူးကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သည် ဝက်များ မမွေးမြူကြပေ။ တတိယအိမ်သည် ဝက်တစ်ကောင် မွေးမြူသည်။

ဒုတိယအစ်ကို၏ မိသားစုသည် ယခုနှစ်တွင် ဝက်များ မမွေးမြူသည်ကို သိသောကြောင့် လုမင်ရှန်းသည် ၂၆ ရက်နေ့တွင် သူ၏မိသားစုသို့ ဝက်သားစားရန် လာရောက်ရန် ကြိုတင် ပြောခဲ့သည်။ ဝက်သတ်သောအခါ ကူညီရန်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နံနက်စောစော လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သည် တတိယအိမ်သို့ သွားကြသည်။

145 03

တတိယအိမ်သည် ပြောင်းရွှေ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတို့သည် ဒုတိယအိမ် ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်း၏ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် ပြောင်းရွှေ့ရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။ သို့သော် အိမ်ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံကို ပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လုကျောက်ရှင်း၏ကိစ္စ ပြီးဆုံးသောအခါမှသာ ပြောင်းရွှေ့မည်ဟု ပြောကြသည်။ ၎င်းသည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်မှ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ မပြောင်းရွှေ့သေးသောကြောင့် တတိယအိမ်သည် အဒေါ်ကြီး၏မိသားစုနှင့် လုအဖိုးအို၏ ဇနီးမောင်နှံနှင့် အတူတူ နေထိုင်ကြသည်။

သို့သော် တတိယအိမ်သည် မကြာသေးမီက အဒေါ်ကြီး၏မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေသည်။ သူတို့သည် စကားမပြောကြပေ။ ၎င်းသည် လုကျောက်ရှင်းကြောင့်ပင်။ ထိုကိစ္စပြီးနောက် လုကျောက်ရှင်းသည် ချွေ့ရှီ၏အသားထဲမှ ဆူးတစ်ချောင်းလို ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမကို ဤမိသားစုမှ အစောဆုံး ထုတ်ပစ်ချင်နေသည်။ သူမသည် ခြံထဲတွင် ရပ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဆူပူသည်။ သူမသည် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံကို လုကျောက်ရှင်းကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် အကြိမ်များစွာ တောင်းဆိုသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံ၏ သမီးဖြစ်သည်။ ချွေ့ရှီသည် အဖွား ဖြစ်သောကြောင့် ဤမျှလောက် ရန်လိုသောအခါ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် အမြင်မရှိခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် သူတို့ကိုလည်း ဒေါသထွက်စေသည်။ သူတို့၏သမီးသည် ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားလေးသည် သူညီမ၏ခင်ပွန်း ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ချွေ့ရှီသည် သူ၏သမီးအရင်းကိုသာ ကာကွယ်သည်။ သူမသည် တတိယအိမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းချေသည်။

တကယ်တော့ တုလျန်သည် လုကွေ့လီ၏ခင်ပွန်း မဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လျှင် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် သူ့ကို တာဝန်ယူခိုင်းနိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် လုကွေ့လီ၏ခင်ပွန်းပင်။

ယခု သူတို့၏သမီးကို ကိုင်တွယ်ရမည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ၎င်းသည် မိသားစု၊ လုအဖိုးအိုနှင့် ချွေ့ရှီ၏ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် ဤအရာကို နားမလည်ပုံရသည်။

ဤအရာအားလုံးကြောင့် ယနေ့ လုမင်ရှန်းသည် အဒေါ်ကြီး၏မိသားစုနှင့် အဖိုးအို၏မိသားစုကို ဝက်သတ်ရန် လာရောက်ရန် မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူသည် သူတို့ကို မကြိုဆိုကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လုအဖိုးအိုနှင့် လုမင်ချွမ်းသည်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ရှက်စရာမလို။ ဤသို့ပြုမူခြင်းသည် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ရောက်ရှိလာသောအခါ အဒေါ်ကြီး၏မိသားစုနှင့် အဖိုးအိုမိသားစု၏ တံခါးများသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည်။

ကျိုးကျင့်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ယနေ့ ရောက်လာကြသည်။ ချောင်ရှီသည် မနေ့က သူတို့နှစ်ဦးကို လာရန် အထူးပြောခဲ့သည်။

လူတိုင်းရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကူညီရန် အလုပ်များလာသည်။

ယနေ့ ဝက်သတ်ရန် ကူညီသူသည် ဘေးရွာမှ သားသတ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တာ့နျိုဟု ခေါ်သည်။ သူသည် ဝက်ကို ပုံမှန်လုပ်ဆောင်သည်။ သူသည် အလွန် အလုပ်လုပ်သည်။ လုမင်ရှန်း၊ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီ၊ ကျိုးကျင့်တို့သည် ဝက်ကို ချည်နှောင်ပြီး ခြံတံခါးအပြင်ဘက် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် ချွန်ထက်သောဓားကို ယူပြီး တက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၊ မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီတို့သည် ခြံထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ယောက်ျားလေးများသည် အပြင်ဘက်တွင် ရှိသည်။ ဝက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အော်သံကို ကြားပြီးနောက် တစ်ယောက်ယောက်က ရေပူအဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလားဟု မေးသည်။

ချောင်ရှီသည် ရေပူကို ကြိုတင်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသံကို ကြားသောအခါ သစ်သားအင်တုံကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ မိန်ရှီသည်လည်း ကူညီရန် လိုက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မသွားပေ။ သူမသည် မီးဖိုပေါ်တွင် ရေနွေးကို စောင့်နေသည်။

မကြာမီ ယောက်ျားလေး အချို့သည် ဝက်သားနှစ်ပန်းကန်ကို သယ်လာကြသည်။ ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်သည်။ တစ်ဝက်ကို အင်တုံတစ်ခုစီတွင် ထားသည်။ ဝက်ခေါင်းကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည်။ ၎င်းကို အပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ဝက်နှလုံး၊ ဝက်အဆုတ်နှင့် ဝက်ကျောက်ကပ်ကဲ့သို့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် ပန်းကန်ငယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။

ဝက်သတ်ရန် သားသတ်သမားကို ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အခကြေးငွေ ပေးရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေ မဟုတ်ဘဲ ဝက်သားဖြစ်သည်။ အချို့ သားသတ်သမားများသည် ဝက်သားကို ရောင်းကြသည်။ အိမ်ရှင်က မည်မျှ သိမ်းမည်ကို မေးပြီး ကျန်တာကို စျေးနှုန်းအတိုင်း ဝယ်သည်။ သို့သော် ဤတာ့နျိုသည် ဤအလုပ်ကို အဓိက မလုပ်ဆောင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝက်သားနှစ်ပေါင်နှင့် ဝက်အမြီးကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ကျန်အရာများကို ပြုလုပ်သည်။

145 04

ဤဝက်သားများကို ရောင်းချရန် မခက်ခဲပေ။ ရွာရှိမိသားစုတိုင်းသည် ဝက်များ မမွေးမြူကြပေ။ သူတို့သည် မည်သူ ဝက်သတ်တော့မည်ကို သိသောအခါ အနည်းငယ် သိမ်းထားရန် ကြိုတင်ပြောထားကြသည်။ လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သည် ယခုနှစ်တွင် ဝက်များ မမွေးမြူကြပေ။ မည်သူ၏ဝက်ကို ဝယ်သည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်။ သူတို့သည် တတိယအိမ်ကို ဝက်တစ်ကောင်၏ တစ်ဝက်ကို သိမ်းထားရန် ကြိုတင်ပြောခဲ့သည်။

ပန်းကန်လုံးများတွင် ရေပူကို အပြင်သို့ ယူဆောင်သွားသည်။ ဝက်သတ်ခြင်းသည် သတ်ရုံသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမည်။ တာ့နျိုသည် အမွေးများကို ရိတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တာက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သိမ်းထားရုံသာ ဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ရေနွေးငွေ့များသည် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ကျိုးကျင့်သည် ပါးလွှာသော အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏လက်စွပ်များကို တံတောင်ဆစ်အထိ လိပ်ထားသည်။ သူသည် သစ်သားအင်တုံကြီးတစ်လုံးကို သယ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ပြုံးပြသည်။ သူမသည် ရေခပ်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး အင်တုံထဲသို့ ရေထည့်သည်။

“ပင်ပန်းလား” သူမက မေးသည်။

“ဘာလို့ ပင်ပန်းရမှာလဲ။ ဒါက အလုပ်ငယ်လေးပဲ။ ကျွန်တော် အဖေတို့ကို ကူညီရုံပဲ…”

သူတို့ ပြောနေစဉ် လုမင်ဟိုင်သည် ဝင်လာသည်။ သူက မေးသည်။ “ကျင်းဇီ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏နှလုံးသားသည် တင်းမာလာသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်မှ ရေခပ်ခွက်ကို လွှတ်ချပြီး မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ”

ကျိုးကျင့်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ရှက်စရာ ကောင်းသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပြောဆိုမှုပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သိသည်။

ကျိုးကျင့်သည် အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူသည် ထိုအလုပ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးပေ။ လုမင်ဟိုင်သည် သူ့ကို ဝက်၏ခြေထောက်များကို ဖိထားရန် ခိုင်းသည်။ သူသည် ဝက်က ရုန်းကန်မည်ကို မမျှော်လင့်ပေ။ သူ့ကို ဝက်၏ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

“ဒဏ်ရာရသွားတာလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင့်၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် သွားသည်။

ကျိုးကျင့်သည် သူမ၏လက်ကို တားလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဆောင်းရာသီမှာ အထူဝတ်ထားလို့။ အဖေကို မရယ်စေနဲ့”

ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အဖေသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အိုးထဲသို့ ကျသွားသော ရေခပ်ခွက်ကို ကောက်ယူရန် လှည့်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ရင် ကောင်းတာပေါ့”

လုမင်ဟိုင်သည် ရယ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူသည် သူ့သမီး၏မျက်နှာသည် အနီရောင် ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။(ရှက်လို့ ရဲသွားတာကို ပြောချင်တာပါ)

လုမင်ဟိုင် ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် လှည့်ပြီး ပြောသည်။ “တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား။ ကျွန်မကို မလိမ်နဲ့”

“တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ စိတ်မချရင် ညကျရင် ပြန်လာပြီး စစ်ဆေး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရိုက်သည်။ ကျိုးကျင့်သည် ပြုံးပြီး အင်တုံကို ထမ်းပြီး ထွက်သွားသည်။

နေ့လယ်စာအတွက် ဝက်သားသည် မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီတို့က ချက်ထားသည်။

နှစ်မိသားစုသာ ရှိသောကြောင့် အိုးငယ်လေးများဖြင့် ချက်ပြုတ်သည်။ ၎င်းသည် ပြဿနာ မရှိပေ။

ထမင်းချက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီး စားကြသည်။ မိသားစုနှစ်ခုအတွက် စားပွဲနှစ်လုံးက အဆင်ပြေသည်။

သူတို့ ထိုင်ပြီးနောက် မိန်ရှီသည် ဘေးမှ ချောင်ရှီကို တိတ်တိတ်ကလေး ထိုးပြီး ပြောသည်။ “ရှင်းအာကို မခေါ်တော့ဘူးလား”

“သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အစ်မကြီး စားတာကို ဆက်စားပါ”

အခန်းထဲမှ လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ထမင်းစားနေကြသည်။ အရက်သောက်သူများအတွက် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် မသောက်သူများအတွက် စားပွဲတစ်လုံး ရှိသည်။ ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ခြံထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခမည်းခမက်၊ အိမ်မှာလား။ ခြံထဲမှာ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတာလဲ”

မကြာမီ အပြင်ဘက်မှ နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ”

လာသူသည် ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “နှစ်သစ်ကူးနီးလာပြီ။ ကျွန်မ ဆွေမျိုးကို လာကြည့်တာ”

145 05

ချွေ့ရှီသည် တုမုဆိုးမကို ညိုမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမ လာတိုင်း ကောင်းသောအရာများ မရှိပေ။ နှစ်သစ်ကူးနီးလာသောအခါ ဤသို့ပြုမူခြင်းက လူများကို သံသယ ဖြစ်စေသည်။ သူမသမီးသည် အခြားမိသားစုတွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် ဤမျှလောက် မရိုင်းရဲပေ။ သူမသည် အပြုံးကို တင်းခံပြီး ပြောသည်။ “ခမည်းခမက်၊ ဝင်ထိုင်ပါ”

တတိယအိမ်မှလူတိုင်းသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြသည်။

ဤအချိန်တွင် တုမုဆိုးမ ဘာလာလုပ်တာလဲ။

“တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ဆက်စား၊ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ကြနဲ့” ချောင်ရှီသည် လူများကို လှမ်းခေါ်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် ဆွေမျိုးဖြစ်သူ တုမုဆိုးမ ရောက်လာသည်။ သူမကို ထမင်းမကျွေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချွေ့ရှီသည် ဤလူကို အလွန်မနှစ်သက်သော်လည်း သူမသည် ထရပ်ပြီး သူမ၏မြေးမလေးကို ထမင်းချက်ခိုင်းသည်။

တုမုဆိုးမသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ခမည်းခမက်၊ မလုပ်ပါနဲ့။ ဘာလို့ ဒီအချိန်အထိ ထမင်းမချက်ရသေးတာလဲ”

ရွာမှလူအများစုသည် ဤအချိန်တွင် ထမင်းစားကြသည်။ ယခု ထမင်းစားပြီးလောက်ပြီ သို့မဟုတ် စားပြီးပြီ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် တုမုဆိုးမသည် ရောက်လာသောအခါ အိုးများသည် အေးနေသည်ကို မြင်သည်။ လူတိုင်းသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤသို့ မေးသည်။

ချွေ့ရှီ၏မျက်နှာဟောင်းသည် တောင့်တက်သွားသည်။ တတိယအိမ်မှလူများက ရက်စက်လွန်းသောကြောင့် သူတို့အားလုံး နေ့လယ်စာစားရန် စိတ်မရှိကြဟု သူမက တုမုဆိုးမကို ပြောနိုင်ပါသလား။

ထို့အပြင် ဤနှစ်တွင် သူတို့သည် မြေများ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ ဒုတိယသားမိသားစုမှ သုံးဧကသာ ကျန်သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် ယခင်နှစ်များကလို မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးအစတွင် ဝက်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဘဝက မလွယ်တော့ပေ။ သူတို့သည် ဝက်ကို သားသတ်သမားကို ရောင်းလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုနှစ်တွင် သူတို့သည် ဝက်သတ်ခြင်း မရှိပေ။

နှစ်သစ်ကူးနီးလာပြီ။ နှစ်သစ်ကူးစားပွဲတွင် အသား မရှိလျှင် ၎င်းကို နှစ်သစ်ကူးဟု ခေါ်နိုင်သေးသလား။ လုအဖိုးအို၏ ဇနီးမောင်နှံသည် တတိယအိမ်သည် ယခုနှစ်တွင် ဝက်မွေးမြူသည်ကို သိသောကြောင့် သူတို့သည် အသားအနည်းငယ် ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တတိယသားသည် ဤမျှလောက် စိတ်ထားမကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝက်သတ်ခြင်းကိုပင် မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့ကို အသားပို့ပေးမည်ဟု မည်သို့ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းသည် သူတို့သည် အဆက်ပြတ်သွားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

တုမုဆိုးမ မလာခင် လုအဖိုးအိုသည် ချွေ့ရှီကို သူသည် အလွန်ရိုင်းသည်ဟု ပြစ်တင်နေသည်။ တတိယသား၏ ဇနီးမောင်နှံသည် ဒေါသထွက်နေသည်ကို သိလျက်နှင့် မီးထဲကို ထပ်ပြီး ဆီလောင်းသည်။ ချွေ့ရှီသည် သဘောမတူပေ။ သို့သော် သူမသည် နောင်တမရဘူးဟု ပြောခြင်းသည် လိမ်ညာခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ဤသို့ဖြစ်နေသောအခါ ထမင်းစားရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် ဤအရာများကို တုမုဆိုးမကို ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

“အိမ်မှာ အလုပ်များနေလို့ နောက်ကျသွားတာ” ချွေ့ရှီသည် ရယ်ပြီး ပြောသည်။

တုမုဆိုးမသည် ၎င်းကို မယုံပေ။ သို့သော် သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်သည် ထိုအရာအတွက် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုင်ပြီး ခဏကြာပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသည်။ “ကျွန်မ လာတုန်းက တတိယအိမ်တို့ မိသားစုကို ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ”

ချွေ့ရှီ၏မျက်နှာဟောင်းသည် တောင့်တက်သွားသည်။ ဤတုမုဆိုးမသည် ၎င်းကို မမေးသင့်သည်ကို မေးသည်။ သူတို့သည် တံခါးကို ပိတ်ပြီး အိမ်တွင် အသားစားနေကြသည်။ သူစိမ်းများက မမြင်ရပေ။

“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ရာသီဥတုက အေးလို့ ကျွန်မလည်း အခန်းထဲက မထွက်ဘူး”

တုမုဆိုးမသည် ထရပ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ကျွန်မ တတိယအိမ် ဇနီးမောင်နှံနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုက သူတို့ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ လာတာကို မပြောရင် ဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး”

သူမသည် ချွေ့ရှီကို တားဆီးရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။

ချွေ့ရှီ၏မျက်နှာသည် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် လုအဖိုးအို၏ သံသယရှိသော မျက်နှာကိုလည်း မြင်နေရသည်။

ဤတုမုဆိုးမသည် ဘာလုပ်နေတာလဲ။

145 06

တတိယအိမ်တွင် လူတိုင်းသည် ရယ်မောကြသည်။ သူတို့သည် တုမုဆိုးမ၏ ရောက်ရှိမှုကိုနှင့် အပြင်ဘက်တွင် ဟူရှီ ထမင်းချက်ရင်း ပန်းကန်များ ပစ်ချနေသော အသံကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

တတိယအိမ်သည် ဘာကို စိတ်ဆိုးနေသည်ကို လူတိုင်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် ဘယ်သူမှ မပြောသင့်သော အရာများကို မပြောကြပေ။

လူတိုင်း ရယ်မောနေစဉ်တွင် တံခါးပေါ်မှ ဝါဂွမ်း ကုလားကာကို မတင်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အခန်းသို့ အအေးလှိုင်းများ ချက်ချင်း ဝင်လာသည်။

“တတိယအစ်ကို၊ တတိယညီမ၊ အိမ်မှာလား” တုမုဆိုးမသည် အပြုံးဖြင့် ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲမှ လူအများအပြားကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သည်။ သို့သော် သူမသည် လုမင်ဟိုင်၏ ဇနီးမောင်နှံကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်ကိုတို့ မိသားစုလည်း ရှိတယ်။ ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲ။ ဘာလို့ ဒီမှာ စုနေကြတာလဲ”

သူတို့သည် ရက်စက်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အပြုံးဖြင့် ရောက်လာသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးထွေး၍ မရပေ။ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် ညိုမှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ထရပ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီနေ့ တတိယအစ်ကိုတို့ ဝက်သတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မိသားစုဒီမှာ ထမင်းစားနေတာ”

လုမင်ဟိုင်သည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

တုမုဆိုးမသည် ရှက်သွားသည်။ သူမသည် ဤလူများသည် သူမကို ထိုင်ခိုင်းရန် ဘာလို့ မပြောရလဲဟု ဆူပူသည်။

“ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့အိမ်က မင်းကို မကြိုဆိုဘူး” ချောင်ရှီသည် ပြောသည်။ တုမုဆိုးမသည် သူမ၏မိသားစုကို လာရှာနေသည်။ ချောင်ရှီသည် ဒုတိယအစ်ကို၏ ဇနီးမောင်နှံကို တိုက်ရိုက် ရန်သူ မဖြစ်စေချင်ပေ။

တုမုဆိုးမသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “တတိယညီမ ဘာလို့ ဒီလို ပြောတာလဲ”

သူမသည် ချောင်ရှီနှင့် အလွန် ရင်းနှီးပုံရနေသည်။ သူမသည် အကြီးအကဲတစ်ယောက်သည် သူ့အောက်မှလူငယ်တစ်ဦးကို ဆူပူနေသကဲ့သို့ ပြုမူသည်။

တုမုဆိုးမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရပ်တည်မှု ရှာနေသည်ကို လူတိုင်းက သိသည်။

ချောင်ရှီသည်လည်း ၎င်းကို သိသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ရောယှက်ရန် စိတ်မရှိပေ။ သူမသည် တံတွေးထွေးပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးဟန်ဆောင်တာကို မလုပ်ပါနဲ့။ မင်းလို အရှက် ကင်းမဲ့တဲ့သူမျိုးကို မမြင်ဖူးဘူး။ အရင်က ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ မင်း ဘယ်သူနဲ့ ရင်းနှီးချင်တာလဲ။ မြန်မြန် ထွက်သွား”

ချောင်ရှီသည် တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သူမကို ကြည့်သည်။

တုမုဆိုးမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပျောက်သွားသည်။ “မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ။ ငါနဲ့ မင်းအမေက ဆွေမျိုးတွေ”

ချောင်ရှီ မပြောမီ အရက်သောက်ထားသော လုမင်ရှန်းသည် ထရပ်ပြီး သူ့နောက်မှ ခုံကို ကန်ချလိုက်သည်။

“ငါ မင်းရဲ့မိသားစုကို တော်ပြီ။ ထွက်သွား။ မထွက်ရင် ငါ ဓားနဲ့ ခုတ်ပစ်မယ်။ မင်းလို မုဆိုးမအိုကြီးက ဘယ်လိုသားမျိုးကို မွေးတာလဲ။ မင်းရဲ့လိပ်လိုသားက ငါ့သမီးကို ဒုက္ခပေးတယ်။ ငါ မင်းကို စာရင်းရှင်းတာ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ အကြီးအကဲလို လုပ်နေတာ…”

လုမင်ဟိုင်နှင့် ကျိုးကျင့်တို့သည် လုမင်ရှန်းကို တားရန် အလျင်အမြန် ထရပ်ကြသည်။ ချောင်ရှီသည်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်သည်။ သို့သော် သူမသည် တုမုဆိုးမကို မဆူပူပေ။ သူမသည် လုမင်ရှန်း၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

“မင်း အသံကို လျှော့ပြော။ လူတွေကြားမှာကို ကြောက်တယ် မဟုတ်လား” သူမသည် တုမုဆိုးမကို လှည့်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း မြန်မြန် ထွက်သွား။ တတိယအစ်ကို ဒေါသထွက်ရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားနိုင်ဘူး။ ဘာမှ ဖြစ်သွားရင် မင်းကို ကြိုသတိမပေးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့”

တုမုဆိုးမသည် ထိုနေရာတွင် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသည်။

ချွေ့ရှီသည် အပြင်တွင် ရပ်နေပြီး ဆူညံသံကို နားထောင်နေသည်။ အခြေအနေ မမှန်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူမသည် လှည့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်။

တုမုဆိုးမ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သည်။ “ဘာလဲ။ တတိယအစ်ကိုရဲ့အခန်းထဲမှာ ဆူညံသံ ကြားတယ်”

တုမုဆိုးမသည် သူမကို အမုန်းတရားဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမသည် အပြုံးကို တင်းခံပြီး ပြောသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ တတိယအစ်ကိုတို့ ဇနီးမောင်နှံက ကျွန်မကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်တာ။ ကျွန်မ မစားဘူး”

145 07

မင်းကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်တာလား။ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တံတွေးထွေးသည်။ မင်းရဲ့အသက်ကို မယူတာ ကံကောင်းပြီ။

သူမသည် ဤသို့ တွေးသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမှ မပေါ်ပေ။

တုမုဆိုးမ ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် လုမင်ရှန်းကို ပြစ်တင်သည်။ “ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ မိသားစုက ဒီမှာ ထိုင်နေသေးတယ်။ ရှင် ဘာလို့ ဒီလို ပြောတာလဲ”

လုမင်ရှန်းသည် အရက်သောက်ထားသော်လည်း မူးနေသည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏လုပ်ရပ်သည် အလွန်အမင်း ဖြစ်နေသည်ကို သိသည်။ သူသည် လုမင်ဟိုင်ကို ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ပြီး ရူးသွားတယ်”

“ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဒေါသထွက်နေရင် မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခပေးနေတာ။ ကောင်းပြီ၊ ထိုင်ပြီး ထမင်းစားကြ” လုမင်ဟိုင်သည် လုမင်ရှန်း၏မျက်နှာကို ကယ်တင်ရန် ကြားဝင်သည်။

လူတိုင်းသည် ထိုင်ပြီး ဆက်စားသည်။

ထို့နောက် မိန်ရှီက ပြောသည်။ ည် “သူမ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သူမက ကြွက်တစ်ကောင်က ကြက်တစ်ကောင်ကို လာနှုတ်ဆက်သလိုပဲ” (မဆိုင်တာတွေ လာလုပ်နေတယ်လို့ ပြောတာပါ)

ချောင်ရှီသည် သူမ၏ဇွန်းကို ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလို ခံစားရတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝင်ပြောသည်။ “ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူမက အဒေါ်ကြီးတို့ဆီမှာ နေသေးတယ်”

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို အထဲမှ ဂရုတစိုက် နားထောင်လျှင် ကြားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တုမုဆိုးမ မထွက်သွားသေးသည်ကို လူတိုင်းသိသည်။

ချောင်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ မိန်ရှီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “တိုတိုပြောရရင် မင်း သတိထား။ သူမ လာတာက တခြားအရာအတွက် ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဒီအကြောင်း မပြောကြတော့နဲ့။ ဘာလို့ ဆက်ပြောနေသေးတာလဲ” နောက်စားပွဲမှ လုမင်ဟိုင်သည် ဒီဘက်သို့ လှမ်းပြောသည်။ သူသည် တတိယအစ်ကိုကို ထပ်မံ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မှာကို ကြောက်သည်။

မိန်ရှီသည် ပါးစပ်ဟပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ချောင်ရှီသည် ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယအစ်မက ငါတို့ကို ဂရုစိုက်တာ။ ဒီတုမုဆိုးမ လာတာက ရိုးရိုးလေး မဟုတ်ဘူးလို့ ငါလည်း ထင်တယ်”

ထို့နောက် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် ကြားဝင်ပြီး ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ထမင်းစားပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်သောအခါ တုမုဆိုးမသည် မထွက်သွားသေးပေ။

သူမ ဘာလာလုပ်တာလဲ။

နေ့လယ်စာစားပြီး ချွေ့ရှီနှင့် ခဏ စကားပြောပြီးမှ တုမုဆိုးမသည် ဟူရှီနှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသည်။

သူမသည် တတိယအိမ်သို့ သွားသောအခါ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြောသည်။ သူမက “တတိယအစ်ကိုတို့ ဇနီးမောင်နှံက ကျွန်မကို အရမ်းမုန်းတယ်။ မင်း ပြောတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး”

ဟူရှီ၏သဘောထားသည် မသေချာပေ။ “ဖြစ်မလာရင်လည်း မလာနဲ့တော့။ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”

တုမုဆိုးမသည် အံ့အားသင့်စွာ သူမကို ကြည့်သည်။ “မင်း ဒီလို ဘာလို့ ပြောတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို လာရှာလို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ”

ဟူရှီသည် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ တခြားသူတစ်ယောက်အတွက် လုပ်ပေးနေတာ။ ငါ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားရတယ်။ ငါ ရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ညီမလေးက ကျွန်မကို မနှစ်သက်ကြဘူး။ ငါရဲ့တူနဲ့ မြေးမတွေက ငါကို မျက်နှာပျက်စေတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ မင်းလို ကောင်းတဲ့အစ်မတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်။ နင်က ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာကို သတိရမယ်။ နင် ငါ့ကို ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ နင်တောင် ငါ့ကို နင်းချေတယ်။ ဟုတ်ပြီ။ ရှင်းအာက ငါ့ကို အရင်က ကူညီခဲ့တာ။ သူမက ငါ့ကို သတိပေးခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ နင် ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်။ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး”

145 08

တုမုဆိုးမသည် ဟူရှီ၏ပြောဆိုမှုကြောင့် မျက်နှာအိုကြီးသည် တောင့်တက်သွားသည်။ သူမသည် ခဏမျှ ကြိတ်ပြောပြီးမှ ပြောသည်။ “နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် လက်စားချေချင်နေတာလဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့ညီမအရင်း မဟုတ်ဘူးလား”

“နင် ငါ့ကို နင့်ရဲ့ညီမအရင်းလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးလား” ဟူရှီသည် လှောင်ပြောင်ပြီး ပြန်မေးသည်။

တုမုဆိုးမသည် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “နင်က ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို ဒီလို မဆက်ဆံဘူး”

ဟူရှီသည် လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ နင်ကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးခဲ့လို့လဲ။ ငါ နင့်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပေမဲ့ နင့်ကို ပိုက်ဆံတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချေးခဲ့တယ်။ ငါ နင့်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းကို ငွေဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကောင်းတာရော ဆိုးတာရော ရှိတယ်။ ငါက ရှင်းပြခဲ့ပြီးသား။ လုကွေ့လီကို ချွေးမအဖြစ် လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်တာ နင်ပဲ။ နင် ငါ့ကို လျန်အာကို လိမ်ညာဖို့ ကူညီဖို့ တောင်းဆိုတာ။ ငါ ဒီလောက် လုပ်ခဲ့ပြီးမှ မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ငါက နင့်ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးခဲ့လို့လဲ”

တုမုဆိုးမသည် ရှက်ရွံ့သည်။ ဟူရှီ ပြောတာ မှန်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော် ဟူရှီက ကြားဝင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် သူမမိသားစုသည် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်မှ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏မိသားစုသည် မြေ ငါးဧက မလိုအပ်တော့ပေ။ သူတို့သည် ငွေကြေးတတ်နိုင်သော ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို အခမဲ့ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်သည် မည်သို့ ဤမျှလောက် အလျင်အမြန် ချမ်းသာလာသည်ကို မည်သူက မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် ချမ်းသာလာသည်။

******

146 01

အခန်း 146 တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အတွေးများ

တကယ်တော့ တုမုဆိုးမသည် ကြာပြီကတည်းက နောင်တရနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဟူရှီ၏စကားကို ယုံကြည်ပြီး ဤမျှလောက် မျက်စိကျဉ်းကျဉ်းဖြင့် မတွေးသင့်ဟု နောင်တရသည်။ သူမသားသာ လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်ခဲ့လျှင် သူမ၏မိသားစုသည် ယခုလို ဆင်းရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏သားသည် လုကွေ့လီကြောင့် ဤမျှလောက် မကောင်းသော ကံကြမ္မာကို တွေ့ကြုံရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခုဆိုလျှင် စာမေးပွဲ အောင်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့လျှင် သူမ၏သားသည် သူမကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် တာ့ရှီးရွာသို့ သူမကို ခိုးကြည့်ရန် လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏မိသားစုသည် မကြာသေးမီက ဤမျှလောက် များပြားသော ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယနေ့ မျက်နှာငယ်ဖြင့် လာရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တုလျန်သည် ထိုကိစ္စကို တုမုဆိုးမအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောရန် ရှက်ရွံ့သည်။ သူသည် သူ၏လုပ်ရပ်များကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မမေ့နိုင်သောကြောင့် တာ့ရှီးရွာသို့ နှစ်ကြိမ် ခိုးလာခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် လုကျောက်ရှင်းနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တုမုဆိုးမသည် သူမ၏သားပြောသည်ကို အမြဲတမ်း မှန်သည်ဟု ယူဆသည်။ သူမသည် သံသယ မရှိပေ။ ၎င်းသည် ဤအရာအားလုံး၏ အဓိကတရားခံ ဟူရှီကို စိတ်ဆိုးစေသည်။

သူမသည် စောစောက သိခဲ့လျှင် ကောင်းလိမ့်မည်။ သို့သော် အလွန်နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တုမုဆိုးမသည် ဟူရှီနှင့် ရန်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမကို အကူအညီ တောင်းရန် ရှိသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ငါ့အမှား။ နင်ပြောပါ၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ။ အဲဒီ လုကျောက်ရှင်း တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား”

ဟူရှီသည် လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောသည်။ “နင် ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင် ဘာလာလုပ်တာလဲ”

တုမုဆိုးမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ အခြေအနေကို လာကြည့်တာ”

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမသည် သူမကို မယုံကြည်ပေ။ သူမသည် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံရသင့်သည်။ သို့သော် ဟူရှီသည် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တုမုဆိုးမ အရှက်ရသည်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် ဒုက္ခတစ်ခု သူမ၏အိမ်သို့ ပို့ပေးနိုင်ရုံဖြင့် ပျော်ရွှင်သည်။ သူမ၏အိမ်သည် ပိုပြီး ပျော်စရာ ကောင်းလာလိမ့်မည်။

ဟူရှီသည် လက်စားချေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တုမုဆိုးမသည် သူမကို မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို မမေ့ပေ။

သူမသည် သူမကို ညအချိန်တွင် အပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကို တစ်ညပင် နေခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဟူရှီသည် တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကို အရှက်ခွဲခဲ့သူများကို သူမသည် တစ်ယောက်ကိုမှ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သစ္စာဆိုခဲ့သည်။

“မင်း အခြေအနေကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် သွားကြည့်။ ငါက တခြားသူတစ်ယောက်အတွက် လုပ်ပေးနေတာ။ ငါ လုပ်ရမှာ လုပ်ပြီးပြီ။ ကျန်တာက ငါနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး”

“ငါ့ကို အကြံပေးဖို့ နင့်ကို လာရှာတာ”

“ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုမှ အကြံမပေးနိုင်ဘူး”

ဟူရှီသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ တုမုဆိုးမသည် မအောင်မြင်ဘဲ ပြန်သွားသည်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်များခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဘာမှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသော လုကွေ့လီကို မြင်သည်။ သူမသည် ဒေါသ ပိုထွက်လာသည်။

ချွေ့ရှီသည် ယနေ့ သူမကို မည်သို့ ဆုံးမခဲ့သည်ကို သူမ မမေ့ပေ။ ဤသားအမိသည် သူမ၏အိမ်တွင် အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ မမေ့ပေ။

တုမုဆိုးမသည် အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လုကွေ့လီသည် လန့်သွားသည်။

သူမသည် ကျုံ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ…”

“ငါ နင့်ရဲ့အမေ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့အမေ တာ့ရှီးရွာမှာ ရှိတယ်။ နင် ဘာလို့ အမေလို့ မှားခေါ်နေတာလဲ။ ငါတို့မိသားစုက နင့်လို မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်မိတာ ဘာလို့ ကန်းနေတာလဲ။ နင်က ပခုံးနဲ့ ဘာမှ မထမ်းနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူ့ရဲ့ချွေးမက နင့်လို မကောင်းတဲ့အရာ တစ်ယောက်လို လုပ်တာလဲ။ နင့်ကို ဒုက္ခပေးလို့ မရဘူး။ ဒုက္ခပေးရင် ဖျားပြီးပြနေတယ်။ နင့်ရဲ့လုမိသားစုက လူတွေက မကောင်းတဲ့အရာတွေလား။ ငါတို့မိသားစုက နင်တို့ သားအမိကို အနိုင်ကျင့်တာလား။ နင့်ရဲ့မိသားစုကို ကြည့်လိုက်။ ငါတို့သားအမိကို နံရံထောင့်သို့ တွန်းပို့လုနီးပါး…” တုမုဆိုးမသည် အဆက်မပြတ် ဆူပူနေသည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက သူမ၏မိသားစု ခံစားခဲ့ရသော ဒေါသအားလုံးကို လုကွေ့လီအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်သည်။

146 02

လုကွေ့လီသည် စကားများတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မျက်ရည်များသာ ကျနေပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ချွေ့ရှီကို ပြန်လည်ပြစ်တင်သည်။ သူမသည် သူမအမေသည် ထိုသို့မပြုလုပ်သင့်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအမေသည် တုမိသားစုသည် သူမကို ပေးဆပ်ရန် အကြွေးရှိသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူတို့သည် အထက်စီးမှ နေသင့်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူမအမေကို နားထောင်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နောင်တရသည်။ သူမအမေ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမယောက္ခမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤရက်များတွင် သူမသည် နေမကောင်းမှ ပြန်ကောင်းလာသောအခါ သူမသည် သူမကို အလုပ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် သူမကို အဆက်မပြတ် ဆူပူသည်။

“…နင့်ကို ထိန်းထားတာ ဘာအကျိုးရှိလဲ။ နင်လက်ထပ်ပြီးတာ ကြာပြီ။ ကလေးတစ်ယောက်တောင် မမွေးနိုင်ဘူး။ နင်က အိမ်ကို လာဘ်တိတ်စေတယ်… ကျွန်မ ဘုရားသခင်ရယ်၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို အပြစ်ပေးနေတာလား။ ကျွန်မ ဘာလို့ နင့်လို ကလေး မမွေးနိုင်တဲ့ ချွေးမမျိုးကို လက်ခံရတာလဲ…”

အနောက်ဘက်အခန်းတွင် စာရေးစားပွဲရှေ့မှ တုလျန်သည် စိတ်ဆိုးပြီး ထရပ်သည်။ သူသည် အခန်းပတ်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်အေးအေး မထားနိုင်ပေ။ သူသည် စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

လုကွေ့လီသည် အရှက်ရပြီး ငိုသည်။ သူမသည် သူမ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက တုလျန်သည် သူမနှင့်အတူ အိပ်ခဲ့သော အကြိမ်အရေအတွက် နည်းပါးသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ သူမ၏ယောက္ခမသည် အပြင်ဘက်မှ အချိန်ကို ကြည့်နေသည်။ ၎င်းသည် ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက္ခမရှေ့တွင် မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

“မဖြစ်ဘူး။ ငါ့ လျန်အာကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး။ ငါ့မိသားစုမှာ သားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါ့ခင်ပွန်းကို မသစ္စာဖောက်နိုင်ဘူး။ နင်ထွက်သွား။ ငါ့မိသားစုက နင့်လို ချွေးမမျိုးကို မလိုချင်ဘူး” တုမုဆိုးမသည် ဆူပူနေရင်း ရုတ်တရက် ပြောသည်။ သူမသည် လုကွေ့လီကို တွန်းထုတ်ပြီး သူမကို နှင်ထုတ်သည်။

လုကွေ့လီသည် လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် တခြားဘာမှ မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူမသည် တုမုဆိုးမကို ဒူးထောက်ပြီး သူမ အိမ်ထောင် မဖြိုခွဲရန် တောင်းပန်သည်။

တုမုဆိုးမသည် ခိုင်မာနေသည်။ သူမသည် တုလျန်ကို စာချုပ်ရေးခိုင်းရန် သွားသည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကို မဖြိုခွဲပါနဲ့။ ကျွန်မ မှားပါတယ်၊ နောက်ဆို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ အနာဂတ်မှာ အလုပ်ကြိုးစားပါ့မယ်။ အမေ ဘာပဲလုပ်ခိုင်းလုပ် ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကို မဖြိုခွဲပါနဲ့…”

“ဒါ မင်း ပြောတာလား” တုမုဆိုးမသည် ရုတ်တရက် သူမ၏အသံကို ပြောင်းလိုက်သည်။

လုကွေ့လီသည် မျှော်လင့်ချက် ရှိကြောင်း ယူဆသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့တူမ လုကျောက်ရှင်းက ငါ့လျန်အာရဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ ငါ နင့်ကို နင့်ရဲ့အမေအိမ်ကို ပြန်ပြီး သူမကို ခေါ်လာခိုင်းမယ်။ နင်သဘောတူလား၊ မတူဘူးလား” တုမုဆိုးမသည် သူမ၏စိတ်ထဲမှ အစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော်သည်။

လုကွေ့လီသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

တုမုဆိုးမသည် အိပ်ယာဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပြောသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်ဒီအရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ နင့်ကို အိမ်ထောင် မကွဲခိုင်းဘူး။ ငါတို့မိသားစုကလည်း လုကျောက်ရှင်းကို လက်မခံဘူး။ သူမ ကလေးမွေးပြီးရင် ငါတို့ သူမကို ထွက်သွားခိုင်းမယ်။ မင်းရဲ့တတိယအစ်ကိုက သူမအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာထားပြီးသား။ သူက တောင်ပေါ်မှာ နေတဲ့ သူတစ်ယောက်။ သူက သူမက အပျိုစင် မဟုတ်တာကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့…”

တုမုဆိုးမသည် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချပြီး သူမ၏အမူအရာသည် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “နင် ငါ့ကို ရက်စက်တဲ့ယောက္ခမလို့ မပြောနဲ့။ နင်နဲ့ နင့်မိသားစုရဲ့ ဒေါသကို ငြိမ်သက်စေဖို့ ငါတို့မိသားစု လုပ်ရမှာ လုပ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ အဲဒီမိန်းကလေးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ တကယ်တော့ ငါ ဒါကို နင့်အတွက် တွေးနေတာ။ နင့်ရဲ့ကိုယ်က အားနည်းတယ်။ နင် ကလေး မရနိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ နင် ကလေးမရှိဘဲ တစ်သက်လုံး နေတော့မှာလား။ နင် လျန်အာကို နင်နဲ့ အတူတူ ထားပြီး သူ့မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တော့မှာလား။ ငါ နင့်ကို အခု အိမ်ထောင် မကွဲခိုင်းပေမယ့် အနာဂတ်မှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူးလား။ အခုတော့ ကလေးမွေးပေးမယ့်သူ ရှိပြီ။ နင် ကလေး မွေးတယ်လို့ အပြင်ကိုသာ ပြောရုံပဲ…”

“ကျွန်မ…”

“နင်နင်ဘာသာနင် စဉ်းစားပါ။ အခြေအနေက ဒီလိုပဲ” ပြောပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တုလျန်၏ အံ့အားသင့်သော မျက်နှာကို မြင်သည်။

146 03

သူမသည် သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြပြီး သူမ၏သားကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“အမေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” အနောက်ဘက်အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ တုလျန်သည် မေးသည်။

တုမုဆိုးမသည် သူ့ကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ သူမသည် ကိစ္စကို အကုန်လုံး ပြောပြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်နှာပျက်စွာ ပြောသည်။ “သား၊ ငါ မင်းအတွက် ဒီလောက် ကြိုးစားတာ။ မင်း ရိုတိုက်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့အတွက် မင်းရဲ့နာမည် မပျက်စီးရဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ သွေးသားကိုလည်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး။ အခုတော့ ငါတို့ သူမကို ငါတို့အိမ်ကို ခေါ်လာဖို့နဲ့ ကလေးကို မွေးဖို့ပဲ လုပ်နိုင်တယ်”

“ကလေး မွေးပြီးရင်ရော။ လုမိသားစုက သဘောတူမှာလား”

တုမုဆိုးမသည် အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ မျက်စိမှိတ်ပြသည်။ “သူတို့ မတူလည်း ရတယ်။ မင်းမှာ သူမ ရှိနေပြီ။ ကလေးမွေးပြီးရင်ရော…” သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပြူးသွားသည်။ “ဘယ်သူက ပိုတတ်လဲဆိုတာ ကြည့်ရုံပဲ။ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်”

တုလျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤလုပ်ရပ်ကို လက်မခံနိုင်ပုံရသည်။

“မင်း သူမကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့မိသားစုမှာ ရောဂါသည်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ လက်ခံရမှာလဲ။ သူမ ထပ်ဖျားရင် လုမိသားစုက သူမကို ကုသပေးဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ရှိပေမယ့် အဲဒါတွေက မင်းရဲ့စာမေးပွဲအတွက်”

တုလျန်၏မျက်လုံးများသည် မှေးသွားသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုကွေ့လီသည် သူမ၏မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ငိုခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ဆူပူခြင်း၊ အမျိုးမျိုးသော အရာများသည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ ပြဿနာသည် အပြင်သို့ မရောက်ရှိပေ။

အခြေအနေသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် သဘောမတူပေ။ လုကွေ့လီသည် သူမ၏မိသားစုအိမ်တွင် ဆက်နေသည်။

ယခုရက်တွင် ချောင်ရှီသည် ညိုမှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ဒုတိယအိမ်သို့ လာသည်။

မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်စွာ သူမကို မေးသည်။ “တတိယညီမ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ချောင်ရှီသည် ငိုသည်။ သူမသည် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ပြောပြသည်။

မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်သည်။ “ဒါဆို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ကလေးကို တုမိသားစုဆီ ပို့တော့မှာလား”

ချောင်ရှီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ “မပို့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ ငါ ဆေးနည်းနည်းပေးပြီး အိမ်မှာ ခဏနေခိုင်းပြီးမှ လက်ထပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အဖေက ဆေးက အန္တရာယ်များတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကလေးကျသွားရင် ကောင်းတာပေါ့။ မကောင်းရင် သူ့အသက် ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။ တချို့လူတွေ ဆေးသောက်ပြီး ကလေး မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒါက ငါ့သမီးအရင်းပဲ။ ငါ သူမကို သတ်နိုင်မှာလား။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို လက်ခံရင် ကောင်းတာပေါ့။ ကလေးမွေးပြီးရင် ငါ သူမကို ပြန်ခေါ်မယ်”

“ဒါဆို…”

“ကျွန်မ ယောင်းမလေးကို အခြေအနေကို ထိန်းထားဖို့နဲ့ နောက်တစ်နှစ် စောင့်ခိုင်းဖို့ လာပြောတာ။ ကလေးမွေးပြီးရင် ကျွန်မတို့ သူမကို ပို့ပေးမယ်”

မိန်ရှီသည် တွန့်ဆုတ်သည်။ “သူမက အဲဒီအချိန်ကျရင် တကယ် ပြန်လာမှာလား။ ကျောက်ရှင်းက ပြန်မလာချင်ရင်ရော။ လူတွေကို အမြဲတမ်း စောင့်ခိုင်းလို့ မရဘူးလေ”

ချောင်ရှီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် နာကျည်းစွာ ပြောသည်။ “သူမ ပြန်မလာလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူမက ကျွန်မနဲ့ သူ့အဖေကို မိဘတွေအဖြစ် အသိအမှတ် မပြုတော့ရင် မပြန်လာနဲ့ပေါ့”

ချောင်ရှီသည် ဤသို့ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ချောင်ရှီကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

ချောင်ရှီ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် လိုက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံထဲတွင် တွေ့သည်။ သူတို့သည် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“အမေ၊ တတိယအဒေါ် ဘာလာလုပ်တာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ချောင်ရှီ၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို သံသယရှိသည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို စူးစမ်းသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ပြောပြရန် စိတ်မရှိပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စကို သူမ၏သားမက်မှတဆင့် ဖြေရှင်းရမည်။ သူမ၏သားမက် သိရင် သူမ၏သမီးလည်း သိလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ သူမသည် ကိစ္စကို အကုန်လုံး ပြောပြသည်။

146 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပါးစပ် မပိတ်နိုင်တော့ပေ။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒီကိစ္စကို သဘောမတူသင့်ဘူး။ လုကျောက်ရှင်းက အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြန်မလာဘူး”

မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ငါလည်း တွေးဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့တတိယအဒေါ်က ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ငါ သူမကို တိုက်ရိုက် ငြင်းလို့ မကောင်းဘူး” သူမသည် မသေချာတော့ပေ။ “ကျောက်ရှင်းက သူ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။ ဒီအရာက ရှက်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူမ သိတယ်။ သူမ ဒီလောက် မိုက်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “အမေ၊ သူမ အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ အဖွားနဲ့ အဒေါ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြေကျင်းတူးနေတာ။ ဒီလိုဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့က သူမက အဒေါ်ကို တမင်တကာ မနာကျင်စေဘူးဆိုတာ ဘယ်လို သေချာနိုင်မှာလဲ။ အဒေါ် သေသွားရင် သူမက သူ့နေရာကို ယူနိုင်ပြီ”

“ဒါ…” ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။ “ဒါဆို အမေ သွားပြီး သတိပေးသင့်သလား…”

သူမ စကားမပြောခင် မိန်ရှီသည် ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ တခြားသူတွေက မိုက်တာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဝင်စွက်ဖက်သင့်လား။ ကောင်းသော အရာများ မလုပ်နိုင်ဘဲ အပြစ်တင်ခံရနိုင်သည်။ သူတို့သည် မိသားစုကို ခွဲပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အဆက်ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာလုပ်ချင်လုပ်ပါစေ။ သူမနှင့် မဆိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ချောင်ရှီသည်လည်း ပါဝင်သည်။ ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို စွန့်လွှတ်သေးပုံ မရသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ချောင်ရှီ၏သမီးသည် ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိကြောင်း သူမကို မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမအမေသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်စွက်ဖက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုက ပထမအိမ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက တုမိသားစုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူမသည် ဤဘဝတွင်ပင် ဆက်ဆံလိုခြင်း မရှိသောသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သူမနှင့် မဆိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် သားအမိသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။

လုအဖိုးအို၏ ဇနီးမောင်နှံသည် မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ပေ။ မိန်ရှီတို့၏ သားအမိ တွေးနိုင်သော ပြဿနာများကို သူတို့လည်း တွေးနိုင်သည်။

သို့သော် တွေးလည်း ဘာထူးလဲ။

သူတို့သည် လုကွေ့လီကို ပြောပြနိုင်ရမည်။

ထို့အပြင် လုကျောက်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ရသွားပုံရသည်။ ဤရက်များတွင် သူမသည် သူမ၏ယခင်လုပ်ရပ်များသည် မှားယွင်းကြောင်း သဘောပေါက်ပုံရသည်။ သူမသည် ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူမသည် လုအဖိုးအို၏ ဇနီးမောင်နှံနှင့် လုကွေ့လီကို သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ ကလေးမွေးပြီးနောက် သူမသည် တောင်ပေါ်သို့ လက်ထပ်ပြီး တုလျန်ကို စွဲလမ်းတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကတိပေးသည်။

အရာအားလုံးသည် သာယာလှပပုံရသည်။ ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာအားလုံးသည် ဖြေရှင်းပြီးပြီ။ လုကျောက်ရှင်းသည် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ပေ။ လုကွေ့လီသည် ကလေး မရနိုင်သည့် ပြဿနာလည်း ဖြေရှင်းပြီးပြီ။ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြသည်။

လူတိုင်း ပျော်ရွှင်သောကြောင့် သူမကို ပျော်ရွှင်စေကြသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ခေါ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

၎င်းကို ဆွေမျိုးများထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းဟု အပြင်ဘက်တွင် ပြောကြသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုတွင် နေထိုင်လိမ့်မည်။ သူမသည် သူမ၏နေမကောင်းသော အဒေါ်ကို ပြုစုပေးလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းအရာကို သိသော ရွာမှလူများသည် လုကျောက်ရှင်းကို သစ္စာရှိသည်ဟု ချီးကျူးကြသည်။ တချို့ကလည်း လုအဖိုးအို၏ ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏သမီးကို အလွန်ချစ်လွန်းသည်ဟု တိတ်တိတ်ကလေး ဆူပူကြသည်။

သို့သော် လူများက ဘာပြောသည်ဖြစ်စေ လုမိသားစုနှင့် မဆိုင်ပေ။ ပထမအိမ်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တတိယအိမ်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဟူရှီ၏ စိတ်ခံစားမှုသည် ကောင်းမွန်ပုံရသည်။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တစ်လျှောက်လုံး ပြုံးနေသည်။ လူများက သူမသည် ပိုက်ဆံရှာခဲ့သည်ဟု ထင်ကြသည်။

ဤနှစ်တွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးညစာကို မိသားစုနှင့် အတူစားကြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစု၊ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့ ရှိသည်။ သူတို့သည် ရယ်မောပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာကို စားကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ညလုံး စကားပြောပြီး မိုးလင်းမှသာ အခန်းသို့ ပြန်ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူး၏ပထမရက်တွင် သူတို့သည် အိမ်တွင် တစ်နေကုန် နေသည်။ ဒုတိယရက်တွင် သူတို့သည် မိန်မိသားစု၏အိမ်သို့ သွားကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့လည်း သွားကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဒုတိယရက်တွင် မိန်မိသားစုသို့ သွားကြသည်။ ဤနှစ်တွင်လည်း ခြွင်းချက် မရှိပေ။ 146 05

သူမသည် သူမ၏မိသားစုအိမ်သို့ နေ့တိုင်း လာသောကြောင့် သူမသည် ဒုတိယရက်တွင် သူမ၏မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ရန် မလိုတော့ပေ။ သူမသည် ယခင် အလေ့အထအတိုင်း သူမ၏ အဘိုးအဘွားအိမ်သို့ သွားရန် ပိုကောင်းသည်။

မိန်မိသားစုမှ ပြန်လာပြီးနောက် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် အိမ်တွင် စားပြီး အိပ်သည်။ အိပ်ပြီး စားသည်။ ဤသို့ဖြင့် နှစ်သစ်ကူး၏ ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် အလုပ်များလာသည်။ လုကွမ်းယီ၏ မင်္ဂလာပွဲသည် ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင် တတိယအိမ်သည် ဆယ့်ငါးရက်နေ့ပြီးနောက် ပြောင်းရွှေ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လုမိသားစု၏ ခြံသည် သူတို့ ရှောင်ချင်သော နေရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်သွားမှသာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ကိစ္စများကို မေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တတိယအိမ် ပြောင်းရွှေ့သောအခါ သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုကိုသာ ကူညီရန် ဖိတ်သည်။ အိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သောအခါ အရက်သောက်ဖိတ်ရန် ထုံးစံဖြစ်သည်။ သို့သော် တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် ဤမျှလောက် စိတ်မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုကိုသာ ထမင်းစားရန် ဖိတ်သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့လည်း ရှိသည်။ ယခု သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒုတိယအိမ်မှ လူများ ဖြစ်နေပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရွာမှလူများသည် တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုကြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လူများ ကြားသည်ဖြစ်စေ၊ မကြားသည်ဖြစ်စေ ကျိုးကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘဝက ကောင်းရင် အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်တာ အရေးကြီးလား။

လုကွမ်းယီ၏ မင်္ဂလာပွဲနီးလာသောအခါ ဒုတိယအိမ်သည် ပိုပြီး အလုပ်များလာသည်။

၎င်းသည် ဒုတိယအိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ချွေးမ လက်ထပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးကျယ် ခမ်းနားရမည် ဖြစ်သည်။

++++++