အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း 147

သူတို့သည် ရက်အများအပြား အလုပ်များပြီးနောက် အဓိကနေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ဤနေ့တွင် ရွာမှလူများ လာပြီး မင်္ဂလာဆောင် အရက်ကို သောက်ကြသည်။ ၎င်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ လက်ထပ်သောအခါကလို စည်ကားသည်။

လုကွမ်းယီသည် တောက်ပသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး တံခါးရှေ့တွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုသည်။ လုမင်ဟိုင်၊ လုကွမ်းကျိနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ခြံထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့လည်း အလုပ်များနေကြသည်။ ကူညီရန်လာသော ဆွေမျိုးများလည်း ရှိသည်။

ညနေပိုင်းနီးလာသောအခါ သတို့သမီးကို ခေါ်ရန် အဖွဲ့သည် ချန်မိသားစု၏အိမ်သို့ သွားသည်။

တစ်လျှောက်လုံး ဗုံများ၊ ခရာများနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒုတိယအိမ်သည် ပန်းထမ်းစင်ကို ငှားသည်။ သူနှင့်အတူ ငယ်သူငယ်ချင်းများ၊ ဆွေမျိုးများနှင့် ပျော်ချင်သော ကလေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပါလာသည်။

မကြာမီ သတို့သမီးကို ခေါ်လာကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တံခါးရှေ့တွင် စောင့်နေသည်။ သတို့သမီးကို ခေါ်ရန် အဖွဲ့သည် လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မီးရှူးမီးပန်းများကို ပစ်ခိုင်းသည်။

မီးရှူးမီးပန်းများက ဆူညံစွာ ပေါက်ကွဲသည်။ သတို့သမီးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပူဇော်သောအခါ ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်ကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိန်ရှီ၏မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ သူမ၏သားကြီးသည် ဤမျှလောက် ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်တော့မည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤဘဝသည် သူမ၏ယခင်ဘဝနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ သူမအစ်ကိုသည် အစောပိုင်းတွင် သေဆုံးခြင်းမှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။ ဤဘဝတွင် သူသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ကောင်းမွန်လိမ့်မည်။

ခေါင်းဖုံးပုဝါကို မတင်လိုက်သည်။ လုကွမ်းယီသည် ဝိုင်သောက်ရန် ထွက်သွားသည်။

မင်္ဂလာဦးညတွင် သတို့သားသည် မူးမနေသင့်ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ယောက်ဖ ဖြစ်သောကြောင့် အရက်ကို တားဆီးရန် သူ့ဘေးတွင် ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်တွင် စားပွဲများ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်သည်။ လူတိုင်းသည် စားသောက်နေကြသည်။ သူမသည် အလုပ်မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အချိန်ယူပြီး သတို့သမီး၏အခန်းသို့ ဝင်သည်။

သတို့သမီး၏အခန်းတွင် ကွေ့အယ်သည် အိပ်ယာဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် မလှုပ်ရှားပေ။ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမှ မသိပေ။

“ခေါင်းဖုံးပုဝါကို မတင်ပြီးပြီ။ ဘာလို့ ထိုင်နေသေးတာလဲ”

“ကျွန်မ မလှုပ်ရှားရဘူးလို့ ထင်တာ” ကွေ့အယ်သည် မျက်နှာနီရဲပြီး ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ရယ်သည်။ “ငါလက်ထပ်တုန်းကလည်း အဲလိုပဲ ထင်တာ။ နောက်တော့ ငါ့ရဲ့အဒေါ်က လာပြီး ပြောပြတာ။ မြန်မြန် ထပြီး လှုပ်ရှားပါ။ နင့်ရဲ့ကိုယ်က တောင့်နေပြီ”

“ဟုတ်တာပေါ့” ကွေ့အယ်သည် ထရပ်ပြီး သူမ၏လက်နှင့်ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားသည်။ သူမသည် ပန်းထမ်းစင်တွင် ထိုင်ပြီးကတည်းက ဤအမူအရာဖြင့်သာ ရှိနေသည်။ သူမသည် စိတ်ပူနေသောကြောင့် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောင့်နေသည်။ သူမ လှုပ်ရှားသောအခါ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် နာကျင်နေသည်။

“ငါ့အစ်ကိုက အပြင်မှာ ဝိုင်သောက်နေတုန်းပဲ။ သူ ပြန်လာဖို့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ နင်ဗိုက်ဆာမှာ စိုးလို့ နင့်အတွက် တစ်ခုခု ယူလာတယ်။နင် နည်းနည်း စားထား” သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဗန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ယနေ့ လုကွမ်းယီ၏ မင်္ဂလာပွဲတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် တောက်ပသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သည်။ သူမသည် ပန်းနီသော ကုတ်အင်္ကျီရှည်၊ ခရမ်းရောင်ဘောင်းဘီနှင့် အဖြူရောင်ပိုးထည်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် ဆံပင်ပုံစံကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် အလွန်တောက်ပပြီး လှပသည်။

သို့သော် ကွေ့အယ်သည် သူမထက် မဆိုးပေ။ ကွေ့အယ်သည် အရင်ကထက် လှပသည်။ သူမသည် အရင်က ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ပိန်ချုံးနေသည်။ သူမ၏ဆံပင်လည်း ဝါနေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ချန်မိသားစုမှ ထွက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်သည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံရလာသောအခါ သူမသည် ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက် တတ်လာသည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်ကဲ့သို့ မဟုတ်သော်လည်း မဆိုးပေ။ သူမသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာသည်။

147 02

ယနေ့ သူမသည် သတို့သမီး ဖြစ်သောကြောင့် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို ဆွဲတင်ထားသည်။ သူမ၏နဖူးသည် ပြောင်လက်နေသည်။ သူမသည် အရင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူမသည် ပိုပြီး လှပလာသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကွေ့အယ်သည် ပြောသည်။

“ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်တာလဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့ မရီးဖြစ်တော့မှာ။ ငါနင့်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ ငါ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး” ကွေ့အယ်သည် မျက်နှာနီရဲပြီး ပြောသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးကြသည်။

“ကောင်းပြီ၊ နင် စားပါ။ ငါ အပြင်ကို သွားရမယ်။ အပြင်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ထို့အပြင် ငါ အစ်ကိုကျင်းကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ သူက ငါ့အစ်ကိုကို မမူးစေရဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက မူးနေတာ မဖြစ်ရဘူး”

ကွေ့အယ်သည် သူမကို မတားတော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် ယောက်ဖကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီသည် သတို့သမီး၏အခန်းသို့ ဝင်သည်။ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လူများသည် ထွက်သွားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နောက်ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များကို လုပ်ရန် မလိုတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏မူးနေသော ခင်ပွန်းကို ခေါ်တွဲပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ပေးသည်။ သူမသည် သူ့ကို အိပ်ယာပေါ်တွင် အိပ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် အမူးပြေနိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို ပြင်ဆင်ရန် သွားသည်။ အမူးပြေ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အရက်နံ့များ ရှိနေသည်။ သူမသည် ရေပူဖြင့် သူ့မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို သုတ်ပေးသည်။

ကျိုးကျင်း အိပ်ပျော်ရန် ကြာသည်။ သူမလည်း အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူမသည် ရေချိုးပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။

သူမ မလဲမီ သူမကို ဖိထားသည်။

ထိုညတွင် ကျိုးကျင်းသည် အလွန် စိတ်ထက်သန်သည်။ သူသည် အားအပြည့် ရှိနေသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို တစ်ညလုံး ဒုက္ခပေးသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခါးကို ကိုင်ပြီး သတို့သမီးကို တွေ့ရန် သွားသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သည်။ အစ်ကိုကျင်းသည် အရင်က ညင်သာခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအိမ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ဆူပူနေသည်။ “ရှင် ညင်သာသင့်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဒီနေ့ ကျွန်မ မရီးကို သွားတွေ့ရမယ်။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ နောက်ကျသွားတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် သူသည် ညက လွန်ကျူးခဲ့သည်ကို သိသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင် ထိန်းထားချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကျေနပ်နေသည်။ သို့သော် သူ့ဇနီးသည် နံနက်ခင်းတွင် မျက်လုံးအောက်မှ အမည်းစက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မိတ်ကပ်မှုန့်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးသည်ကို သူမြင်သည်။ သူမသည် သူမ၏ခါးကို ငုံ့၍ မရပေ။ သူသည် နောင်တရပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ငါ့အမှား။ နောက်ဆို ဒီလိုမျိုး မလုပ်တော့ဘူး” သူသည် သူမ၏ခါးကို တို့ပေးရင်း ပြောသည်။

သူတို့ ရောက်သောအခါ လူတိုင်းသည် ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်နေကြသည်။

သူမ၏သမီးနှင့်သားမက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် ပြောသည်။ “မင်းတို့မောင်လေးကို သွားခေါ်ခိုင်းတော့မလို့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ကျိုးကျင်းက ဝင်ပြောသည်။ “ညက ကျွန်တော် အရက်မူးသွားတယ်။ ယွဲ့အာက တစ်ညလုံး ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ကျသွားတာ”

လုမင်ဟိုင်သည် ဝင်ပြောသည်။ “မင်းအမေက စိတ်ပူနေတာ။ ငါ ပြောပြီးပြီ။ ညက ကျင်းဇီက မူးနေလို့ နှစ်ယောက်လုံး နောက်ကျမှ အိပ်တယ်။ သူမ မယုံဘူး”

လုကွမ်းယီသည် ရှက်သည်။ “ကျင်းဇီ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား။ ညက ငါ့အတွက် အရက်တားပေးတာ။ ငါ အဲဒီကောင်တွေကို ပြောပြီးသား၊ အရက်မတိုက်ဖို့။ သူတို့က ငါ့ကို အသေတိုက်တာ” သူ ပြောသော သူတို့သည် သူနှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောသည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ထို့နောက် သတို့သမီး ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ ယောက္ခမများကို လက်ဖက်ရည် လာပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်ပြီး ပြုံးနေသည်။ သူမအစ်ကို၏မျက်နှာသည် နီမြန်းနေသည်။ သူမ၏ညီအစ်မ ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သောကြောင့် ညက သူတို့သည် ပျော်ရွှင်သော မင်္ဂလာဦးညကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိသည်။

147 03

သူမသည် ကျိုးကျင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ဆုံသည်။

မိန်ရှီသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချပြီး အနီရောင်ဖုံးတစ်ခုကို ကွေ့အယ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။ “မင်းကို အမေက ကလေးဘဝကတည်းက မြင်လာခဲ့တာ။ မင်းတို့ရဲ့ဘဝကို မင်းတို့ ကောင်းကောင်းနေနိုင်မယ်လို့ အမေ ယုံကြည်တယ်။ အရင်က အမေက မင်းကို သမီးတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တယ်။ အနာဂတ်မှာလည်း သမီးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမယ်။ မင်းနဲ့ သားကြီး ကောင်းကောင်း နေနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ သားကြီးက မင်းကို ဒုက္ခပေးရင် အမေကို ပြော။ အမေ သူ့ကို ဆုံးမမယ်”

ကွေ့အယ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ ကောင်းကောင်းနေပါ့မယ်” သူမသည် လုကွမ်းယီကို ကြည့်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “အစ်ကိုက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးကြသည်။

******

148 01

အခန်း 148 မြေငှားရမ်းခြင်း၊ ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်း

ဆောင်းဦးကုန်ဆုံး၍ နွေဦးပြန်လာခဲ့ပြန်ပြီ။

တာ့ရှီးရွာ၏ နွေဦးသည် နောက်ကျမှ ရောက်လာပုံရသည်။ အပြင်ဘက်မှ ပါးလွှာသော ရေခဲများသည် ကွဲသွားပြီး လေတွင် အေးစက်သော အအေးဓာတ် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် လမ်းဘေးရှိ မြက်ရိုင်းများနှင့် သစ်ပင်များမှ အကိုင်းအခက်များတွင် လက်သည်းအရွယ် အပင်ငယ်များကို မြင်ရပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်သူများသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကြိုးစား လုပ်ကိုင်ကြသည်။ တချို့က ထယ်ထိုးနွားကို ဦးဆောင်ပြီး တချို့က သံထယ်ကို ထမ်းပိုးပြီး လာမည့် မျိုးစေ့ချရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုတိယအိမ်သို့ ရွာမှလူများသည် ရက်ပေါင်းများစွာ လာရောက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ကိုးဧက မြေကောင်းကို ငှားရမ်းမည်ဟု သတင်းဖြန့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို အစောပိုင်းက ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်၏အဆိုအရ ဤမြေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ထားပြီး စိုက်သင့်သည်။ သူ၏သားမက်သည် တစ်ယောက်တည်း မစိုက်နိုင်သော်လည်း သူနှင့် သူ၏သားကြီးက ကူညီနိုင်သည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် နွေဦးရာသီတွင် ခရီးထွက်တော့မည်ဟု ပြောသည်။ ဤကိစ္စကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ထိုမျှလောက် ဝေးသောနေရာသို့ သွားစေလိုခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ဘေးကင်းရေးအတွက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ခွဲခွာရန် မလိုလားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြပြီးမှသာ ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် အမျိုးသားများတွင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အမျိုးသမီးများ၏ အတွေးများကြောင့် သူမဘေးတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထား၍ မရပေ။ သူမသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သော်လည်း ၎င်းကို ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ၎င်းကို နားလည်သည်။ သူမသည် အရင်က အနည်းငယ် စိတ်ကောက် နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျိုးကျင်းတွင် တခြားအရာများ လုပ်စရာရှိသောကြောင့် မြေကို စိုက်၍ မရပေ။ လုမင်ဟိုင်၏ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးသည် ဆယ်ဧကနီးပါးကို စိုက်၍ မရပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့မိသားစုတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ရှိနေသေးသည်။ မိန်ရှီ၏ ဆုံးမခြင်းကို တစ်ကြိမ် ခံရပြီးနောက် တစ်သက်လုံး စိုက်ပျိုးခဲ့သော တောင်သူ လုမင်ဟိုင်သည် ဤမျှော်လင့်ချက် မဖြစ်နိုင်သည်ကို လက်ခံရတော့သည်။

မည်သူမှ မစိုက်နိုင်သောကြောင့် မြေကို ငှားရမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဒုတိယအိမ်သို့ လာသော ရွာမှလူများသည် အဆက်မပြတ် ရှိနေကြသည်။

တာ့ရှီးရွာသည် ဤမျှလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာပြီးနောက် စိုက်ပျိုးမြေ ပိုမရှိတော့ပေ။ ကျေးလက်နေ ပြည်သူများသည် စိုက်ပျိုးမြေကို သူတို့၏အသက်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ မဖြစ်မနေ အသက်ရှင်နေရန် ပြဿနာများ မရှိလျှင် မည်သူမှ သူတို့၏မြေကို မရောင်းချပေ။ အစောပိုင်းက လုအဖိုးအိုတွင် တခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့သောကြောင့် သူ၏မြေကို ရောင်းရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝယ်လိုသော ရွာမှလူများ အများကြီး ရှိသော်လည်း မည်သူမှ ပိုက်ဆံအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မပေးနိုင်ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ပွဲစားများထံ ရောင်းရသည်။

ပွဲစားများမှတဆင့် ၎င်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်သို့ ရောက်လာသည်။

ကျေးလက်နေပြည်သူများသည် တခြားလက်မှုပညာများ မရှိကြပေ။ သူတို့သည် မြေတွင်သာ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ စိုက်ပျိုးခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းလျှင် ၎င်းနှစ်တွင် ကောင်းမွန်သောဘဝကို နေထိုင်ရသည်။ ကံမကောင်းလျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ဆာလောင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အမြဲတမ်း ကြိုးစား လုပ်ကိုင်ကြသည်။ မအားလပ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့၏မြေများကို စိုက်ပျိုးရုံသာမက တချို့က မြေရိုင်းများကိုပါ စိုက်ပျိုးကြသည်။

မိသားစုဝင် အများကြီးရှိပြီး မြေနည်းပါးသော မိသားစုများလည်း ရှိသည်။ သူတို့သည် ဗိုက်ပြည့်ရန်အတွက် မြေပိုင်ရှင်များထံမှ မြေကို ငှားရမ်းရသည်။ သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်များသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဆာလောင်ခြင်းမှသာ လွတ်မြောက်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား မြေငှားရမ်းသူများလည်း အများကြီး မရှိပေ။

ရုတ်တရက် အိမ်ရှေ့တွင် မြေငှားရမ်းနိုင်သောအခါ လူတိုင်းသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်သောကြောင့် မြေပိုင်ရှင်များထက် ပြောဆိုရ လွယ်ကူသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အချိန်နှင့်အားကို ချွေတာနိုင်သည်။ မြေနှစ်ဧက စိုက်ပျိုးရန် ထိုမျှလောက် ဝေးသောနေရာသို့ သွားရန် မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ်သို့ လာသော ရွာမှလူများသည် အလွန်များပြားသည်။ သူတို့သည် ကျိုးကျင်းကို တိုက်ရိုက် ရှာလိုကြသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် မကြာသေးမီက အလွန် အလုပ်များသည်။ သူ့အား အလွယ်တကူ ရှာ၍ မရပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာသောအခါလည်း တံခါးငယ်မှ ဝင်သည်။ သူတို့သည် မြေပိုင်ရှင်ကို ရှာ၍ မရသောအခါ မြေပိုင်ရှင်၏ ယောက္ခမကိုသာ ရှာရသည်။

148 02

ဘဝကို ချွေတာသော ရွာမှလူများသည် ယခု မချွေတာတော့ပေ။ လာသောအခါ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ယူလာကြသည်။ ၎င်းသည် ကြက်ဥအချို့ သို့မဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံကူညီပေးပြီး မြေကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် တစ်ခုခု ယူလာကြသည်။

၎င်းသည် လုမင်ဟိုင်နှင့် မိန်ရှီကို ရယ်မောစေသည်။ သူတို့သည် ၎င်းကို ယူလျှင် မကောင်းပေ။ မယူလျှင်လည်း သူတို့သည် မကူညီဟု စွပ်စွဲခံရမည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤရက်များတွင် ဒုတိယအိမ်သို့ သူခိုးကဲ့သို့ လာသည်။ သူမသည် ရွာမှလူများ ဖမ်းမိမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

သူမသည် တာ့ရှီးရွာတွင် ကလေးဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမထက် အသက်ကြီးသူများကို ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဟု ခေါ်ရသည်။ သူမသည် ရှက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤလူများ၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ပေ။

တကယ်တော့ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ့ဇနီးသည် အလွယ်တကူ လက်ခံခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြေငှားရမ်းခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ သူတို့သည် တစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်သောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ကြသည်။ သီးနှံများ နည်းပါးလျှင် သို့မဟုတ် ငှားရမ်းခ မပေးလျှင် သို့မဟုတ် စိုက်ပျိုးခြင်း မကောင်းသောသူများကို ငှားရမ်းလျှင် မျက်နှာပြောင်းရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် လူကို သေချာ ရွေးချယ်ရမည်။

ပျင်းရိသူများကို မပေးရပေ။ အမျိုးသားနည်းပါးသော မိသားစုများကိုလည်း မပေးရပေ။ အလုပ် မကောင်းသူများကို မပေးရပေ။ စိတ်ဓာတ် မကောင်းသူများကို ပို၍ပင် မပေးရပေ။

၎င်းသည် ဒုတိယအိမ်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မြေငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခြင်းထက် ပိုပင်ပန်းသည်ကို သူတို့ တွေ့ရသည်။

တချို့လူများသည် သူတို့၏စိတ်ဓာတ် မကောင်းသည်ကို သိသော်လည်း မျက်နှာပြောင်ပြီး လာကြသည်။ သင်က ပြုံးနေလျှင် သူတို့သည် ဆက်လုပ်ကြသည်။ သင်က သူတို့ကို မောင်းထုတ်လျှင် သူတို့သည် ချမ်းသာသောအခါ ရွာမှလူများကို မလေးစားတော့ဟု စွပ်စွဲကြသည်။

ယခု မိန်ရှီသည် တစ်ယောက်ကို မောင်းထုတ်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ယောက်ျား ဖြစ်သောကြောင့် ရွာတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိသောအခါ သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ လုပ်ဆောင်သည်။ လူများကို မောင်းထုတ်ရသော အလုပ်ကို မသိနားမလည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လုပ်ရမည်။

မိန်ရှီသည် ခြံတံခါးကို ရိုက်ပိတ်ပြီး မြေပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းပြူထွက်ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒီကိစ္စကို နောက်ဆို အမေနဲ့အဖေကို မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက် လာရင် ကျွန်မနဲ့ အစ်ကိုကျင်းကို လွှဲချလိုက်။ အစ်ကိုကျင်း မရှိရင် ကျွန်မ သူတို့ကို ဖြေရှင်းပေးမယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို စိတ်ဆိုးစွာ ကြည့်သည်။ “မင်းရဲ့ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့လား။ ရွာထဲက တချို့လူတွေရဲ့ မျက်နှာက မြို့တံခါးထက် ပိုပြောင်တယ်။ မင်းက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောရင် သူတို့က မိုက်မဲသလို ဟန်ဆောင်လိမ့်မယ်။ မင်းက သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရင် သူတို့က မင်းရဲ့အကြီးတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ မင်း ဖြေရှင်းနိုင်မှာလား”

မိန်ရှီသည် မောင်းထုတ်လိုက်သောသူသည် ရွာမှ ဆင်းရဲသောသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချောင်အဒေါ်ဟု ခေါ်သည်။ သူမသည် မိန်ရှီနှင့် ပထမတော့ ပြုံးပြီး စကားပြောသည်။ မိန်ရှီသည် မတုံ့ပြန်သောအခါ သူမသည် အဒေါ်အဖြစ် ဖိအားပေးသည်။

“ငါက မင်းရဲ့အမေ (ချွေ့ရှီ)နဲ့ အရင်က ဘယ်လို”၊ “မင်းရဲ့ ဟိုင်ဇီကို ငါက ကလေးဘဝကတည်းက မြင်လာခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်တိုသည်။ သူမသည် သူမကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်သည်။ ထို ချောင်အဒေါ်သည် မကောင်းသော စကားများ ပြောသွားသောကြောင့် မိန်ရှီသည် ဤမျှလောက် စိတ်ဆိုးနေသည်။

သူမအမေ ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

148 03

သူမအမေ ပြောသည်မှာ လုံးဝ မှန်သည်။ ဤနေရာတွင် ကြီးပြင်းလာခြင်း၏ ဆိုးကျိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သင် တစ်ခွန်းတောင် မပြောခင် သူတို့သည် သင့်ကလေးဘဝက ဆီးပေါက်ခဲ့သည်အထိ ပြောနိုင်ကြသည်။ သူမ၏အဖေသည် ဤရက်များတွင် အဘယ်ကြောင့် ရှောင်နေသည်ကို အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် သူမအမေကိုသာ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့သည်။

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ အစ်ကိုကျင်းက ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မှာ ဦးလေးငယ်နဲ့ အလုပ်များနေတယ်။ သူသာ ရှိနေရင် ကောင်းမှာ”

“ကျင်းဇီ လာရင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာလား။ အနာဂတ်မှာ မင်းနဲ့သူ ဒီမှာ အခြေချရမယ်။ သူက ယောက်ျားဖြစ်တော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို သူ လုပ်ရမယ်။ သူက ရွာထဲမှာ လူတွေကို မစော်ကားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီကိစ္စကို အိမ်က အမျိုးသမီးတွေပဲ လုပ်သင့်တယ်” မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီး၏နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးသည်။ “မင်း လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ဒီအရာကို နားမလည်သေးဘူးလား။ မင်းအမေက မင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အလကား သင်ပေးခဲ့တာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပါးစပ်စူပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သူမသည် ဘဝနှစ်ခု ရှင်သန်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုကို ဦးဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လူမှုဆက်ဆံရေးကို နားမလည်သေးပေ။ သူမ မလက်ထပ်မီ သူမ၏မိဘများသည် ရှေ့မှ လုပ်ဆောင်သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် သူမအမေကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခု သေးငယ်သော ကိစ္စတစ်ခုဖြင့်ပင် သူမသည် လုံးဝ မလေ့လာခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

ယောက်ျားလေးသည် အပြင်ဘက်ကို ဦးဆောင်ပြီး မိန်းကလေးသည် အတွင်းဘက်ကို ဦးဆောင်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးမွေးခြင်းနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ရုံသာမက တခြားအရာများကိုလည်း ဂရုစိုက်ရသည်။ ယောက်ျားလေး မလုပ်ရမည့် အရာများကို လုပ်ရမည်။ မိန်းကလေး လုပ်ရမည့်အရာများကို လုပ်ရမည်။ ၎င်းသည် မိသားစုကို ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် မီးဖိုချောင်မှ ပြုံးပြီး ထွက်လာသည်။ “အမေ၊ ညီမလေး နားလည်ပါတယ်၊ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ သူမ တင်မကဘူး၊ ကျွန်မလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရရင် ဘာမှ လုပ်မရဘူး။ ဒီဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တွေက ဆက်ဆံရခက်တယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ချွေးမသည် သူမ၏သမီးကို ကူညီနေသည်ကို သိသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးသည် ငယ်လေ ငယ်လေ ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရင်က သူမသည် သူမ၏သမီးသည် အသိဉာဏ်ရှိပြီး နာခံမှုရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခု လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် အရင်ကထက်ပင် ဆိုးရွားလာသည်။

၎င်းသည် သားမက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် ဤသို့ တွေးသော်လည်း စိတ်မဆိုးပေ။ မည်သည့် ယောက္ခမသည် သူမ၏သားမက်သည် သူမ၏သမီးကို ဂရုစိုက်သည်ကို မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ မည်သူမှ မွေးရာပါ စွမ်းရည်မရှိပေ။ ၎င်းသည် ဘဝ၏ဖိအားကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမ၏သားမက်နှင့် သူမကိုယ်တိုင်။ သူမသည် သူမ၏မိသားစုအိမ်တွင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အချို၊ အချဉ်၊ အစပ်များကို သူမသာ သိသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် သူမကို ချစ်သောယောက်ျားကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ယခု သူတို့သည် မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီ။ သူတို့၏သားသမီးများလည်း လက်ထပ်ပြီးပြီ။ သူတို့၏ဘဝသည် ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာသည်။

ဤသို့ တွေးသောအခါ မိန်ရှီသည် အစောပိုင်းက စိတ်ဆိုးခဲ့သော ဒေါသများ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏သမီးကို ကြည့်ပြီး သတိပေးသည်။ “ဒီကိစ္စကို ကျင်းဇီကို မပြောနဲ့။ အပြင်က အလုပ်တွေက သူ့အတွက် လုံလောက်ပြီ။ မင်းလည်း ဝင်မပါနဲ့။ ငါနဲ့ မင်းအဖေ လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ မင်းလို ကလေးတွေက ဒီလူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ချွေးမတွေက အသက်ကြီးလာမှပဲ အမေဖြစ်လာတာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။ “ဟုတ်”

ကွေ့အယ်သည် ဝင်ပြောသည်။ “ကျွန်မ အစ်ကိုပြောတာတော့ သူ အသင့်တော်ဆုံးလူကို ရှာတွေ့ပြီတဲ့။ သူ အခု အပြင်ကို သွားတာ ဒီကိစ္စအတွက်”

မိန်ရှီသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ”

“တောက်ဇီရဲ့ မိသားစု” တောက်ဇီသည် လုကွမ်းယီနှင့် ကလေးဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏အိမ်သည် ချန်မိသားစု၏အိမ်ဘေးတွင် ရှိသည်။ အရင်က ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသောအခါ လုကွမ်းယီသည် တောက်ဇီကို အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းသည်။

“သူ့မိသားစုမှာ ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီး ရှိပြီး မြေနည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ သူတို့မှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ငါးဧကရှိတယ်။ သူတို့က တာ့နျူရွာက မော့မိသားစုဆီက မြေကို ငှားပြီး စိုက်ပျိုးတယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့နဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေ။ သူတို့မိသားစုက ရိုးသားတယ်။ ဒီတစ်ခါ ညီမလေးရဲ့မြေကို ငှားမယ်လို့ သတင်းထွက်တော့ တခြားရွာသားတွေက လာကြပေမယ့် သူတို့ကတော့ မလာဘူး။ အစ်ကိုကတော့ တောက်ဇီက သူ့ကို ခက်ခဲစေမှာ စိုးလို့ ဒီလိုပြောဖို့ ခက်ခဲနေတာလို့ ထင်တယ်။ အစ်ကိုက သွားပြီး မေးကြည့်ချင်တာ”

148 04

မိန်ရှီသည် စဉ်းစားသည်။ “ထျန်မိသားစုက ရိုးသားတယ်။ သူတို့က စိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီမြေကို သူတို့ပဲ ငှားရမ်းပေးလိုက်မယ်”

ထျန်မိသားစုသည် ဤမြေကို စိုက်ပျိုးလိုသည်။

ထျန်မိသားစုမှ ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏သားသည် ဒုတိယအိမ်မှ သားကြီးနှင့် ကောင်းသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြောင်း သိသည်။ သူတို့သည် တောက်ဇီကို သွားပြောခိုင်းသည်။ သို့သော် တောက်ဇီသည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သွားလိုခြင်း မရှိပေ။

ထျန်မိသားစုမှ ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏သားကို ခေါင်းမာသည်ဟု ဆူပူနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းယီသည် ရောက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောသောအခါ ထျန်မိသားစုမှ ဇနီးမောင်နှံသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤကိစ္စကို လက်ခံသည်။ ကျိုးမိသားစု၏မြေကို စိုက်ပျိုးရလျှင် ကောင်းသည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် တာ့နျူရွာက မော့မိသားစု၏မြေကို စိုက်ပျိုးရန် နေ့တိုင်း ဝေးဝေး မသွားရတော့ပေ။ တာ့နျူရွာက မော့မိသားစုသည် ငှားရမ်းခ တိုးမြှင့်ချင်နေသည်။ သူတို့မိသားစုသည် စိုးရိမ်နေသည်။ ကျိုးမိသားစု၏မြေကို စိုက်ပျိုးနိုင်သောအခါ သူတို့သည် မော့မိသားစုကို တောင်းပန်ရန် မလိုတော့ပေ။

လုမိသားစုမှ ဇနီးမောင်နှံသည် လုကွမ်းယီကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လမ်းပို့ပေးသည်။ လုကွမ်းယီသည် မပို့စေလိုသော်လည်း သူတို့သည် တောက်ဇီကို သူ့ကို ပို့ခိုင်းသည်။

တောက်ဇီသည် လုကွမ်းယီကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လမ်းပို့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း စကားများသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် သူ့ပခုံးကို ပုတ်သည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုကွမ်းယီသည် အရင်က မသိသောအရာ အချို့ကို သိထားသည်။ သူ၏ညီမ လက်ထပ်သောအခါ သူသည် အချို့သော သဲလွန်စများကို တွေ့သည်။ သို့သော် သိလည်း ဘာထူးလဲ။ နောက်ကျသွားပြီ။ သူသည် တောက်ဇီ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် မသိဟန်ဆောင်ရုံသာ လုပ်နိုင်တော့သည်။

“ကွမ်းယီအစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းယောက်ဖရဲ့မြေကို ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း စိုက်ပျိုးပါ့မယ်။ အလကား မဖြစ်စေရဘူး” ယောက်ဖအကြောင်း ပြောသောအခါ တောက်ဇီသည် ခဏရပ်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ စကား ဆက်ပြောသည်။

“မင်းမိသားစုကို စိတ်မချရင် ဒီကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လုကွမ်းယီသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ဤကိစ္စကို ပြောပြသည်။ မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်သည်။ ဤမြေကို ထျန်မိသားစုကို ငှားပေးမည်။

ဤကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မိသားစုသည် သက်ပြင်းချနိုင်သည်။ နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက် လာလျှင် သူတို့တွင် ပြောစရာ စကား ရှိသည်။

သူတို့၏ အကြံသည် ကောင်းသော်လည်း ဤကိစ္စသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ထိုညတွင် လုမင်ချွမ်းသည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် လုမင်ချွမ်း လာမည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုနှစ်ခုသည် အရင်က ပြိုကွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက် လာသောအခါ သူတို့သည် သူ့ကို မောင်းထုတ်၍ မရပေ။ ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေးလည်း ရှိနေသေးသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အပြင်တွင် လုမင်ဟိုင်နှင့် စကားပြောသည်။ သူသည် အိမ်ထဲသို့ပင် မဝင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဝင်ရန် ရှက်သည်။ သူ လာသောအခါ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ထမင်းစားနေကြသည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့လည်း ရှိသည်။ သူသည် လုမင်ဟိုင်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သည်။

“ဒုတိယညီ၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို မင်းသိတယ်။ အဖေက ငါ့ကို ကျိုးမိသားစုရဲ့မြေကို ငါတို့မိသားစုအတွက် ငှားပေးဖို့ လာပြောခိုင်းတယ်” ကျိုးမိသားစုရဲ့မြေကို ပြောသောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် ခက်ခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အရင်က သူတို့၏မြေ ဖြစ်သည်။

လုမင်ချွမ်းသည် လာလိုခြင်း မရှိပေ။ လုအဖိုးအိုက သူ့ကို အတင်းအကျပ် လာခိုင်းသည်။ ယခု ပထမအိမ်နှင့် အဖိုးအိုတို့သည် ဒုတိယအိမ်က ပြန်ပေးခဲ့သော မြေပေါ်တွင်သာ နေထိုင်ရသည်။ သုံးဧကသည် လူအများကြီးအတွက် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ အခွန်ပေးပြီးနောက် စားစရာပင် မကျန်တော့ပေ။ အလုပ် လုပ်လျှင် နည်းနည်းရသော်လည်း ၎င်းသည် စားနပ်ရိက္ခာအတွက်ပင် မလုံလောက်ပေ။ လုအဖိုးအိုသည် တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ကျိုးမိသားစု၏မြေကို ငှားမည်ဟု သိသောအခါ သူသည် စိတ်ပူသည်။ သူသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သားကြီးကို စေလွှတ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါနဲ့အဖေက မြေစိုက်ပျိုးတာကို မင်းသိတယ်။ ငါတို့က မြေကို အလကား မဖြစ်စေရဘူး” လုမင်ဟိုင်သည် ဘာမှ မပြောသောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် ဆက်ပြောသည်။

148 05

သူသည် ရှက်ရွံ့နေသည် သို့မဟုတ် မာနကြီးသောကြောင့် ခေါင်းမော့ကြည့်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို မမြင်ရပေ။

“အစ်… ခေါင်းမာတာ” လုမင်ဟိုင်သည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။ သူသည် အစ်ကို ဟူသော စကားကို မျိုချလိုက်ပြီး မသဲမကွဲ ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မြေကို ငှားပြီးပြီ”

လုမင်ချွမ်းသည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် လည်ချောင်းမှ အသံကို ထုတ်သည်။ “ဒုတိယညီ၊ မင်း အရင်က ကိစ္စတွေအတွက် ငါ့ကို မမုန်းနဲ့။ ငါလည်း ဒီလိုမျိုး မလိုချင်ဘူး။ မင်းတို့က အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းလို့ ငါ လုပ်ခဲ့ရတာ” သူ၏အသံသည် အဆုံးတွင် ကျယ်လာသည်။

အပြင်ဘက်မှ အသံမမှန်သည်ကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းသည် ထွက်လာသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူ၏အဖေကို ခက်ခဲစေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူသည် ဝင်ပြောသည်။ “ဦးလေးကြီး၊ အစ်ကိုကျင်းရဲ့မြေကို တကယ် ငှားပြီးပြီ။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ နံနက်ပိုင်းက တောက်ဇီရဲ့ မိသားစုကို သဘောတူခဲ့တာ”

“မင်းတို့က ရှောင်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်သူမှ မကြားဖူးဘဲ မြေကို ဘယ်လို ငှားပြီးပြီလဲ” လုမင်ချွမ်းသည် ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် လုမင်ဟိုင်၏ ဖခင်နှင့်သားကို ကြည့်သည်။

“ဦးလေးကြီး၊ မယုံရင် တောက်ဇီရဲ့မိသားစုကို သွားမေးကြည့်”

လုကွမ်းယီသည် စိတ်ရှည်သူ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင်းကတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မာနကြီးသူများကို အမြဲတမ်း မုန်းသည်။ သူတို့သည် ယခု လာသည်။ အရင်က မြေကို မျက်နှာ ပြောင်ပြောင်ဖြင့် တောင်းသောအခါ သူတို့သည် ယနေ့အကြောင်း မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် တောင်းပန်လာသော်လည်း ဤသို့ ပြုမူသည်။ သူတို့သည် မည်သူ့ကို ပြသချင်ကြတာလဲ။

++++++