အခန်း (၁၄၉-၁၅၀)

အခန်း 149

ကျိုးကျင်းသည် ချက်ချင်း မျက်နှာကို ခက်ခဲစေသည်။ “မြေက ကျွန်တော့်ရဲ့မြေ။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကို ငှားရမ်းပေးပေး၊ ဘာလို့ ဦးလေးကြီးက ဒီမှာ လက်ညှိုးထိုးပြနေတာလဲ”

လုမင်ချွမ်းသည် ကျိုးကျင်းနှင့် မငြင်းခုံတော့ပေ။ သူသည် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လုမင်ဟိုင်ကို မေးသည်။ “ဒါ မင်းရဲ့သားမက်လား။ သူက သူ့ဦးလေးကြီးကို ဒီလို ပြောတာလား”

ကျိုးကျင်းသည် တစ်ခုခု ပြောတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိန်ရှီ၏အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဘယ်သူ့ရဲ့ ဦးလေးကြီးလဲ။ ဘယ်သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင်းဇီရဲ့ ဦးလေးကြီးလဲ။ ကျွန်မရဲ့သားကြီးက ရိုးသားတာ။ တချို့လူတွေနဲ့ မပြောချင်ဘူး။ ဦးလေးကြီးလို့တောင် ခေါ်နေသေးတယ်။ ဒီလိုလုပ်တဲ့ ဦးလေးကြီးမျိုး ရှိလား။ အရင်က ကျွန်မတို့မိသားစုကို မြေတောင်းဖို့ မီးပေါ်မှာ ချက်ခိုင်းတုန်းက ဦးလေးကြီးဆိုတာကို ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ။ ဘယ်ဦးလေးကြီးက ခွဲလိုက်တဲ့ ညီငယ်ဆီက မြေကို တောင်းဖို့ နောက်ကွယ်ကနေ မိဘတွေကို သုံးတာလဲ”

မိန်ရှီသည် ထွက်လာသည်။ သူမနှင့်အတူ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် သူမ၏မောင်နှမများလည်း ပါလာသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အရှက်ရနေသည်။ သူသည် မိန်ရှီ၏စကားကို မတုံ့ပြန်တော့ပေ။ သူသည် လုမင်ဟိုင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။ “မင်းက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လား။ မင်းရဲ့ဇနီးက မင်းရဲ့အစ်ကိုကို ဆုံးမတာကို ဒီလိုပဲ ခံစားရတာလား”

လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည်လည်း ချက်ချင်း ခက်ခဲလာသည်။ သူသည် အရင်က မျက်နှာကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သို့သော် လုမင်ချွမ်းသည် သူ့ဇနီးအကြောင်း ပြောသောအခါ သူသည် သူ့ကို မျက်နှာမပြတော့ပေ။

“မင်း ဘယ်တုန်းက ငါ့ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာလဲ။ မြေကို ငှားပြီးပြီ။ မင်း သွားတော့”

“ကောင်းပြီ၊ မင်း တကယ် ကောင်းတယ်၊ ဒုတိယညီ”

ဤစကားကို ချန်ထားပြီးနောက် လုမင်ချွမ်းသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

လုမင်ချွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်ရှီ၏အသံသည် အေးဆေးစွာ ထွက်လာသည်။ “ဒီလူတွေ ဘာတွေလဲ။ သူတို့ရဲ့မျက်နှာက မျက်နှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့မျက်နှာက နောက်ကျောလိုပဲ။ သူတို့က ငါတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရင်လည်း မသိသလို ဟန်ဆောင်တယ်။ အခု အကူအညီ လိုတော့ လာကြပြီ။ မြေငှားဖို့ လာကြတာ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံ တောင်းသလိုပဲ”

လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည် မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း ကြားဝင်သည်။ “အမေ၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းစားရအောင်။ မဟုတ်ရင် ဟင်းတွေ အေးကုန်မယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချပြီး သတိရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသော ကလေးများကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းစားကြ”

မြေကို လုမိသားစုကို ငှားပေးလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ရွာတွင် နောက်ထပ် အငြင်းပွားမှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လူအများအပြားသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် ကျိုးမိသားစုကို နောက်ကွယ်မှ ဆူပူကြသည်။ သို့သော် ဆူပူလည်း ဘာထူးလဲ။ ဤကိစ္စမျိုးသည် လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် လုပ်၍ မရပေ။ သင်က သူ့ကို ပေးလိုက်ရင် သူသည် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သင်က သူ့ကို ပေးလိုက်ရင် သူသည် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ တစ်ယောက်ယောက်က အမြဲတမ်း မကျေနပ်ပေ။

သို့သော် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် နေ့တိုင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ အလုပ်များသည်။ ရွာတွင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့် ပြဿနာမှ မဖြစ်ပေါ်လာပေ။

အိမ်ရှိ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ခရီးထွက်ရတော့မည်။

မသွားမီ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ဒုတိယအိမ်တွင် ထမင်းစားသည်။ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အချိန်ကုန်သည်အထိ အိပ်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးကျင်းသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လိုက်ပို့ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦး အရင်က ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လွယ်လွယ်ကူကူ ငိုတတ်သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူမသည် သူထွက်သွားသည်ကို မသိဘဲ ပိုကောင်းသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ဝမ်းနည်းမှုကို လျှော့ချနိုင်သည်။

149 02

သို့သော် သူမ နိုးလာသောအခါ အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို မြင်သည်။ သူမ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော ထုပ်ပိုးနှစ်ခုလည်း ပျောက်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး ငိုသည်။

ငိုပြီးနောက် သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ ဒုတိယအိမ်သို့ ထမင်း သွားစားသောအခါ သူမသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်သည်။

သို့သော် သူမ၏နီနေသော မျက်လုံးများသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိသောအရာများကို ဖော်ပြသည်။ မိသားစုဝင်များသည် စိုးရိမ်မှုများ ရှိသော်လည်း ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူတို့သည် သူမကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျင်း ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ဓာတ်ကို လျှော့ကျစေသည်။ သူမသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ပင်ပန်းလာသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ညှိုးငယ်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံး မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဆောင်းရာသီတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ စိတ်ပူသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် သူမ၏သမီးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ခွဲခွာခြင်းကို မခံနိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြည့်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ထင်သည်။

သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမ၏ရာသီသွေး လာမလာ မေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤလတွင် မလာသေးကြောင်း သိရသည်။ သူမ၏ရာသီသွေးသည် အမြဲတမ်း မှန်သည်။ ဤလတွင် ဆယ်ရက်ကျော် နောက်ကျနေပြီ။ သူမသည် မကြာသေးမီက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းကို မစဉ်းစားမိပေ။

မိန်ရှီ၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းသည် ကွေးသွားပြီး ပြန်ကျသွားသည်။ “ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲပြီး စဉ်းစားသည်။ “ဒီလောက် စောမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းအမေလည်း ပထမဆုံးကလေး ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိတာ” ဤအကြောင်းအရာကို ပြောသောအခါ သူမ၏စိတ်ဓာတ်သည် အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည်။ သို့သော် ဤပျော်စရာ ကောင်းသော သတင်းကြောင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီအချိန်မှာ သွေးခုန်နှုန်းကို မစမ်းနိုင်သေးဘူး။ နောက်လကျရင် မင်းရဲ့အစ်ကိုကို သမားတော်ခေါ်ပြီး မင်းရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းခိုင်းမယ်။ မင်း လမ်းလျှောက်တာနဲ့ အလုပ်လုပ်တာ သတိထားပါ။ မပင်ပန်းစေနဲ့” မိန်ရှီသည် ဤသို့ ပြောသော်လည်း မသေချာသေးပေ။ “မင်းရဲ့အစ်ကိုကို မင်းရဲ့အရာတွေကို သိမ်းခိုင်းပြီး ဒီကို ပြောင်းလာခိုင်းမယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း နေတာကို စိတ်မချဘူး”

“အမေ၊ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ ကလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး”

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ရိုက်ချင်သည်။ သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူမ၏သမီးသည် ယခု နှစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကို သတိရသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလို မလုပ်ရမှာလဲ။ အမေ ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ မင်းလို ကလေးက မသိသေးဘူး။ အမေက ကြည့်နေရင် ပိုစိတ်ချရတယ်”

ထို့နောက် ဒုတိယအိမ်မှ တခြားလူများလည်း ဤသတင်းကောင်းကို သိရသည်။ သူတို့သည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။

နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း ဆယ့်ငါးရက်ကြာပြီးနောက် သမားတော် မလိုအပ်တော့ပေ။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးသည် တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ရောဂါများ စတင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် စားသမျှ အကုန်လုံးကို အန်သည်။ အနံ့အားလုံးသည် မှားယွင်းသည်။ သူမသည် သူမ၏ သည်းခြေရည်များကို အန်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် ရှေ့နှင့်နောက်သို့ ပြေးပြီး သူမအတွက် သံပရာသီး ချဉ်ချဉ်များကို ရှာသည်။ သူမသည် သူမအတွက် ပေါ့ပါးသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆီများကို မစားနိုင်ပေ။ ထမင်းချက်တိုင်း ဒယ်အိုးကို သေချာ ဆေးရသည်။ ဆီအနည်းငယ် ကျန်နေလျှင် သူမသည် စားသောအခါ အန်လိမ့်မည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်မပျက်ပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများသည် ဒီလိုပဲဟု ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ အရင်က ကိုယ်ဝန်ဆောင် အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြသည်။ သူမ၏အိမ်ထောင်ဖက်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက မည်သို့တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကို ပြောသည်။ တချို့မိန်းမများသည် ချဉ်သော အရာများကို စားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ တချို့က ဆားများကို နှစ်သက်သည်။ ဥပမာ သူမသည် လုကွမ်းယီကို ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ပုပ်နေသော တိုဖူးများကို စားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ၎င်းသည် ပုပ်လေလေ စားချင်လေလေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လုမင်ဟိုင်ကို နှာခေါင်းကို အုပ်ထားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို အရမ်းကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်တိုဖူးကို ယူပြီး ပုလင်းထဲသို့ ထည့်သည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို ထမင်းစားရန် ပေးချင်သည်။ ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် လာသည်။ သို့သော် သူမသည် အနံ့ကြောင့် မူးမေ့လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

149 03

မိန်ရှီသည် ရှက်ရွံ့သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းကို သိသောအခါ သူသည် သူမကို မိုက်မဲစွာ ပြုလုပ်သည်ဟု ဆုံးမသည်။

ရက်များသည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူတို့သည် အလုပ်များသော်လည်း ပျော်ရွှင်ကြသည်။

သူတို့၏မိသားစုတွင် လူတစ်ယောက် ပိုလာသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လူများသည် အားလပ်ချိန် ပိုရသည်။ နေ့တိုင်း လုမင်ဟိုင်သည် စောစောထပြီး တိုဖူးနှင့် ပဲနို့ကို လုပ်သည်။ သူသည် မိန်ရှီနှင့် ဘန်းမုန့်များကို ပြင်ဆင်သည်။ ထို့နောက် လုကွမ်းယီနှင့် သူ့ဇနီးသည် ခရိုင်နှင့် မြို့သို့ သွားကြသည်။ မိန်ရှီသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ဝန်ဆောင်သမီးကို ဂရုစိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ခရိုင်နှင့် မြို့အကြား သွားလာသည်။

ကျိုးကျင်း ထွက်သွားသော်လည်း သူ၏မြင်းရထားလုံးသည် ကျန်နေသေးသည်။

မြင်းရထားလုံး ရှိသောကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ပိုပြီး လွယ်ကူသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းအားလုံးကို မြင်းရထားလုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်သည်။ ပထမ မြို့သို့ သွားသည်။ ထို့နောက် ခရိုင်သို့ သွားသည်။ အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ အရင်က ဒုတိယအိမ်တွင် မြည်းတစ်ကောင်သာ ရှိသည်။ မြည်းသည် လေးလံသော အရာများကို မထမ်းနိုင်ပေ။ အရင်က ခရီးနှစ်ကြိမ် သွားရသည်။

ကျိုးကျင်း၏မြင်းကြီးကို လုမင်ဟိုင်က ဂရုစိုက်သည်။ မြင်း၏အမွှေးများသည် ပြောင်လက်နေသည်။ သူ အားလပ်သောအခါ သူသည် မြင်း၏လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ၏မိသားစုကို ပြောသည်။ အနာဂတ်တွင် ပိုက်ဆံရှိသောအခါ သူတို့သည် မြင်းတစ်ကောင် ဝယ်ကြမည်။ မြင်း မဝယ်နိုင်လျှင်ပင် မြည်းတစ်ကောင် ဝယ်ကြမည်။

မြည်းမည်းသည် ဘေးတွင် မြည်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့တွင် အဖော်အသစ် ရှိသောအခါ သူတို့သည် အဖော်အဟောင်းကို မေ့သွားသည်ဟု ကန့်ကွက်နေပုံရသည်။

မိသားစုတစ်စုလုံး ရယ်မောကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်။ “ငါ မင်းကို မမေ့ပါဘူး။ မင်းကို ပဲကြိတ်ဖို့ လိုသေးတယ်”

ထို့နောက် မြည်းမည်းသည် မမြည်တော့ပေ။

******

150 01

အခန်း 150 ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လာခြင်း

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပထမအိမ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ဆယ်ဦးနီးပါးရှိသော လူများသည် သုံးဧကကိုသာ စိုက်ပျိုးရလျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အစပိုင်းက သူတို့သည် ကျိုးမိသားစု၏မြေကို ငှားရမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယညီ၏ မိသားစုသည် ထိုမျှလောက် မျက်နှာမထောက်ခဲ့ပေ။

လုမင်ချွမ်းသည် ဒုတိယအိမ်မှ ပြန်လာသောအခါ လုအဖိုးအိုက သူ့ကို ခေါ်ပြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဒုတိယညီသည် မြေကို သူတို့အား ငှားရမ်းခြင်း မပြုခဲ့ကြောင်း သိသောအခါ လုအဖိုးအိုသည် မယုံနိုင်ပေ။ သူသည် လုမင်ချွမ်းကို သူသည် ရှက်သောကြောင့် မပြောရဲလားဟု ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဒေါသထွက်ပြီးမှသာ လုအဖိုးအိုသည် လက်တွေ့ကို လက်ခံသည်။

ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် ဆိုးရွားသည်။ ချွေ့ရှီသည် မျက်ရည်များသုတ်ပြီး ဒုတိယညီသည် လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ လုအဖိုးအိုသည် ခန်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဆေးရွက်ကြီးကို ဆွဲသည်။ အနည်းငယ် ဆွဲပြီးနောက် သူသည် ချောင်းဆိုးသည်။ လုကွမ်းရန်၏မျက်နှာသည်လည်း မကောင်းပေ။ သူသည် ကြိမ်းမောင်းပြီး ထွက်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုအဖိုးအိုသည် သူ၏မိသားစုကို သတင်းမေးခိုင်းသည်။ ကျိုးမိသားစု၏မြေကို ထျန်မိသားစုကို ငှားရမ်းခဲ့ကြောင်း ကြားသိသောအခါ သူသည် ဤအတွေးကို စွန့်လွှတ်ရတော့သည်။

သို့သော် ဘဝသည် ဆက်သွားရမည်။

မိသားစုရှိ မြေသည် လူအများကြီးအတွက် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ သူတို့သည် တခြားနည်းလမ်းများကို ရှာရသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏မြေကို စိုက်ပျိုးပြီးနောက် လုမင်ချွမ်းသည် သူ၏သားကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး အလုပ်များ ရှာသည်။ သူသည် မြို့တွင် ကုန်ထမ်းသည့် အလုပ်ကို ရှာသည်။ လုကွမ်းရန်သည် ကုန်ထမ်းခြင်းသည် အလွန် ပင်ပန်းသည်ဟု ထင်သည်။ သူသည် လွယ်ကူသော အလုပ်ကို ရှာချင်သည်။ သူသည် နေရာအများအပြားသို့ သွားသော်လည်း မည်သူမှ သူ့ကို မခန့်အပ်ပေ။

အလုပ်ကို အသိအကျွမ်းများထံမှ ရှာလေ့ရှိသည်ကို သိထားရမည်။ အရင်က လုကွမ်းရန်သည် လုကွမ်းယီနှင့်အတူ အလုပ်သွားလုပ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် လျင်မြန်ပြီး ရိုးသားသောကြောင့် လူအများအပြားသည် သူနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ချင်ကြသည်။ လုကွမ်းရန်သည် ပျင်းတတ်သည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီသည် သူ၏အလုပ်ကို ကူညီ လုပ်ပေးသောကြောင့် လူတိုင်းက မျက်နှာတစ်ဖက်မှ ကြည့်ကြသည်။ ယခု လုကွမ်းယီသည် မလာတော့ပေ။ သူတို့သည် သူ့ကို မခန့်အပ်တော့ပေ။ အလုပ်လုပ်သောအခါ သူတို့သည် ပိုက်ဆံကို အတူတူရသည်။ အလုပ်ပြီးသောအခါ သူတို့သည် ပိုက်ဆံကို ခွဲသည်။ ပျင်းရိသောသူတစ်ယောက်သည် တခြားသူများကိုသာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသည်။

လုကွမ်းရန်သည် မအောင်မြင်သောအခါ သူ၏အဖေနှင့်အတူ ကုန်ထမ်းရတော့သည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်ပင်ပန်းသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် သူ၏သားသည် သူ၏အဖေလောက် မလုပ်နိုင်ဟု ဆူပူသည်။ လုကွမ်းရန်သည် ဒေါသထွက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေပြီးနောက် သူ၏အဖေက သူ့ကို ပြန်ဆွဲခေါ်လာသည်။ ပင်ပန်းသော်လည်း သူ လုပ်ရမည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး စားသောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အလုပ် မလုပ်လျှင် ဆာလောင်၍ သေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ရရှိသောငွေသည် စားနပ်ရိက္ခာအတွက်သာ လုံလောက်သည်။ သူတို့သည် ညံ့ဖျင်းသော စားနပ်ရိက္ခာကိုသာ ဝယ်နိုင်သည်။ သို့မှသာ မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်သည်။

ဆင်းရဲသောအခါ ပြဿနာများ ပိုများလာသည်။ ဟူရှီသည် သူမ၏မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် အစားအစာ သိုလှောင်ခန်း၏သော့ကို ချွေ့ရှီ၏လက်သို့ ပြန်ပေးခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် အသက်ကြီးလာသောအခါ ပိုက်ဆံနှင့် အစားအစာ မရှိသည်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဤအကြိမ်တွင် ဝမ်းပြည့်စွာ စားနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် အနာဂတ်အကြောင်း စဉ်းစားသောအခါ အစားအစာ ခပ်သောအခါ လက်များ တုန်နေသည်။

သူတို့သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နူးညံ့သောအရာများကိုသာ စားသည်။ ထို့နောက် မိသားစုမှ အမျိုးသားများအားလုံး ကန့်ကွက်ကြသည်။

သို့သော် ကန့်ကွက်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သီးနှံရိတ်သိမ်းချိန်အထိ ချွေတာစားသုံးခြင်း မပြုလျှင် မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ချူထွေးဟော်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဟန်ဆောင်သည်။ နေ့တိုင်း သူမသည် ခေါင်းမူးပြီး အားမရှိဟု ပြောသည်။ မိသားစုသည် သူမအတွက် နေ့တိုင်း အကောင်းစား အစားအစာနှင့် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ပေးသည်။ တခြားသူများသည် ညံ့ဖျင်းသော အစားအစာများကိုသာ စားရသည်။

150 02

ရှောင်ဟူရှီသည် အမြဲတမ်း ချူထွေးဟော်နှင့် ရန်ဖြစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူမသည် လိမ္မာပါးနပ်ခြင်း မရှိပေ။ လုကွမ်းရန်သည် ချူထွေးဟော်ဘက်မှ ရှိသောကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း အရှုံးပေးသည်။ အထူးသဖြင့် ချူထွေးဟော်သည် ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို ရန်မစနိုင်တော့ပေ။ ရှောင်းဟူရှီသည် ဒေါသကို သိမ်းထားရသည်။ ယခု စားနပ်ရိက္ခာကိုလည်း လျှော့ချခံရသည်။ သူမသည် အကြီးဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ညံ့ဖျင်းသော အစားအစာများကို စားရသည်။ အငယ်ဆုံးသည် အကောင်းစား အစားအစာများနှင့် ကြက်ဥများကို စားပြီး ကိုယ်ဝန်ကို ပြုစုရသည်။ သူမသည် မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

အေးဆေးနေသော ရှောင်ဟူရှီသည် ပြန်လည် စတင်သည်။ လုမိသားစု၏ခြံတွင် နေ့တိုင်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယခု တတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ပြောင်းရွှေ့ သွားသောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ရန်ဖြစ်ကြသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ ရွာမှလူများသည် စကားအနည်းငယ်ကို ကြားရသည်။ သူတို့သည် လုမိသားစုမှ အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုသည် ပိုပြီး မိုက်မဲလာကြောင်း တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောကြသည်။ သူတို့သည် အရည်အချင်းရှိသော သားနှစ်ဦးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အသုံးမကျဆုံးသောသားကို ထားခဲ့သည်။ အသုံးမကျသည်ကို ထားလိုက်တော့၊ အိမ်သည် မည်မျှ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ကြည့်ပါ။ သူတို့သည် မကောင်းသော ဇနီးတစ်ဦးသည် မျိုးဆက်သုံးဆက်ကို ပျက်စီးစေသည်ဟု ပြောသည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့၏သားများအတွက် ဇနီး ရှာသောအခါ သူတို့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားရမည်။

ဤကောလာဟလများသည် ဒုတိယအိမ်မှ လူများ၏နားသို့ ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ၎င်းကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စများပင် အလုပ်များသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါရုံသာ လုပ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချသည်။ သို့သော် သူသည် သက်ပြင်းချရုံသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တောင်ဘက်သို့ ခရီးထွက်သော ကျိုးကျင်းနှင့် အဖွဲ့သည် ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်သို့ ရောက်သည်။

ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်ကို ဤသို့ ခေါ်ရသည်မှာ ရေလမ်းကြောင်းသည် ရှုပ်ထွေးပြီး မြစ်လမ်းကြောင်းသည် ပုံမှန် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖြတ်သန်း သွားလာသော လှေများသည် မကြာခဏ ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားသည်။

ဤနေရာတွင် မြစ်လမ်းကြောင်း မရှိခဲ့ပေ။ မြစ်ဝါ၏လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ဤထူးဆန်းသော ရေလမ်းကြောင်း ဖြစ်လာသည်။ ဤရေလမ်းကြောင်းသည် မိုင်အနည်းငယ်သာ ရှည်လျားသော်လည်း မြစ်လမ်းကြောင်းများစွာသည် ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေသည်။ မြစ်အောက်ခြေတွင် ရွှံ့များ ရှိသည်။ ရေစီးကြောင်းကြောင့် မြေမျက်နှာပြင်သည် မကြာခဏ ပြောင်းလဲသည်။ အချို့နေရာများသည် နက်သည်။ အချို့က တိမ်သည်။ ရေဝဲများလည်း အများအပြား ရှိသည်။

ဖြတ်သန်းသွားသော လှေများသည် မကြာခဏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပိတ်မိသည်။ သို့မဟုတ် မြစ်အောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်များကို တိုက်မိပြီး လှေနစ်မြုပ်ကာ လူများ သေဆုံးသည်။

အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤနေရာသည် တူးမြောင်း၏အပိုင်းတစ်ခု မဖြစ်သင့်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာသည် ဒေသနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ရန် အတိုဆုံး အကွာအဝေးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ် မလိုအပ်ပေ။ အစိုးရသည် ဤနေရာကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မြစ်အောက်ခြေတွင် ရွှံ့များ အလွန်များသည်။ လူနှင့်ပစ္စည်းများ လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ယနေ့အထိ ၎င်းကို တိုးချဲ့ပြီး ကုန်သည်လှေများ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာသည် ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် ရေဓားပြများသည် မကြာခဏ ပုန်းခိုပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသော လှေများကို လုယက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်ဟု ခေါ်သည်။

အရင်က အတွေ့အကြုံ ရှိသောကြောင့် ကျိုးကျင်းနှင့် အဖွဲ့သည် ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်ကို ဖြတ်သန်းသောအခါ အလွန် တင်းမာနေကြသည်။ သူတို့သည် အရင်က ရေဓားပြအဖွဲ့နှင့် ပြန်ဆုံမိမည်ကို ကြောက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ လုပ်ထားသောကြောင့် ရေဓားပြများ လာလျှင်ပင် သူတို့သည် အရှုံးဖြင့် ပြန်သွားလိမ့်မည်။

150 03

သူတို့သည် ဤသို့ တွေးသော်လည်း စိတ်ပူနေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်ကို ဖြတ်သန်းသောအခါ မည်သည့် မတော်တဆမှုမှ မဖြစ်ပွားပေ။ အရင်က ရေစီး အလွန်မြန်သော ရေမျက်နှာပြင်သည် ယနေ့တွင် အတော်လေး ငြိမ်သက်နေသည်။

တစ်နေ့လုံး ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်လာကြသည်။ လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် လှေပေါ်တွင် မူးဝေခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်တက်ကြွသည်။ ရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်း သူသည် လှေပေါ်ရှိ ကုန်သည်များမှ လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူများအထိ အားလုံးနှင့် ရင်းနှီးသွားသည်။ သူသည် ရေထဲတွင် ငါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လှေပေါ်တွင် ထမင်းချက်ပေးသော အဒေါ်ကြီးပင်လျှင် သူ ဘာစားရတာ ကြိုက်သည်ကို သိသည်။ ထမင်းချက်တိုင်း သူမသည် သူ နှစ်သက်သော အရာများကို တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရှေ့ရှိ ရေလမ်းကြောင်းသည် အလွန် လွယ်ကူသည်။ ဖြတ်သန်းသွားလာသော လှေများသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် လှေကုန်းပတ်သို့ လေရှူရန် သွားသည်။ သူသည် လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူ အချို့နှင့် စကားစပြောတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့၏နောက်မှ ကုန်သည်လှေသည် သူတို့၏လှေကို တစ်ဝက်နီးပါး လိုက်နေကြောင်း ပြောသည်။ ၎င်းသည် ပီလောပီနံချောင်းဆိပ်မှ စတင်ပြီး နောက်ကွယ်မှ လိုက်လာပုံရသည်။ သို့သော် လူတိုင်းသည် လှေကို အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် သတိမထားမိကြပေ။

ချီချွမ်းရှန်လည်း ရှိသည်။ သူသည် လှေ၏ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေမဆို လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူသည် သူ့ကို အစီရင်ခံလိမ့်မည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် နောက်သို့ ကြည့်သည်။ နောက်တွင် ကုန်သည်လှေတစ်စီးသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် သူတို့၏နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်နေသည်ကို သူ မြင်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီလည်း ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏကြာ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးချင်းဆုံသည်။ ချီချွမ်းရှန်က ပြောသည်။ “တိုင်ပေါ်မှာ အလံရှိတယ်။ ဒါက ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်နဲ့တူတယ်။ သူတို့က လမ်းတူတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

တကယ်တော့ လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူများလည်း ဤသို့ ထင်ကြသည်။ သို့သော် ချီချွမ်းရှန်သည် လှေပေါ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းကို အပြင်ဘက် အခြေအနေကို သတိထားရန် ပြောသောကြောင့်သာ ဤစကားကို ပြောရခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လှေကုန်းပတ်တွင် ခဏကြာ ရပ်ပြီးနောက် လှေခန်းသို့ ပြန်လာသည်။

လှေသည် မကြာမီ ထုံကျိဂိတ်သို့ ရောက်ရှိသည်။

ဤနေရာတွင် ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးရန်အတွက် စောင့်ဆိုင်းရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် စောင့်နေသော လှေများစွာ ရှိသည်။ ရှေ့တွင် မီတာရာနှင့်ချီသော မြစ်လမ်းကြောင်းသည် ဂိတ်ကို ဖြတ်သန်းရန် စောင့်နေသော လှေများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျိုးကျင်းနှင့် အဖွဲ့သည် ကံမကောင်းဟု သက်ပြင်းချရသည်။ တူးမြောင်းတွင် ရေတံခါးများစွာ ရှိသည်ကို သိထားရမည်။ ကံကောင်းလျှင် တစ်နေ့တည်းတွင် ဂိတ်ကို ဖြတ်နိုင်သည်။ ကံမကောင်းလျှင် သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ စောင့်ဆိုင်းရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ ထပ်မံစောင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သုံးရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏အလှည့် မရောက်သေးပေ။

တကယ်တော့ သူတို့၏အလှည့် မရောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမြဲတမ်း ဝင်ရောက်လာသူများ ရှိသည်။

တူးမြောင်းပေါ်တွင် လှေများကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားသည်။ အစိုးရလှေများသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ အစိုးရလှေများတွင်ပင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားသည်။ မည်သို့ခွဲခြားသည်ကို ကျိုးကျင်းနှင့် အဖွဲ့သည် မသိကြပေ။ နောက်တစ်ဆင့်သည် ကုန်သည်လှေများ သို့မဟုတ် ကုန်တင်လှေများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကိုလည်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားသည်။ စားနပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလှေများသည် ဦးစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ တခြားကုန်သည်လှေများနှင့် ကုန်တင်လှေများသည် နောက်မှသာ ဖြတ်သန်းရသည်။ ပိုက်ဆံနှင့် အာဏာရှိသော ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းများ၏လှေများသည် ဦးစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ ပိုက်ဆံနှင့် အာဏာမရှိသော သူများသည် နောက်မှသာ ဖြတ်သန်းရသည်။ နောက်တစ်ဆင့်သည် ပုဂ္ဂလိကလှေများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုဂ္ဂလိကလှေများသည် ကျိုးကျင်းတို့၏လှေများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

150 04

ကျိုးကျင်းနှင့် သူတို့၏လှေများသည် ပိုက်ဆံနှင့် အာဏာမရှိသော ကုန်သည်လှေများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော အရွယ်အစားရှိ အစိုးရလှေများ ဦးစွာ ဖြတ်သန်းသည်ကိုသာ ကြည့်နိုင်သည်။ ထို့နောက် စားနပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လှေများ ဖြတ်သန်းသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အရင်က စားနပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လှေများကို သူတို့သည် လက်ချိုးရေနိုင်သည်။ ယခု သူတို့သည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးနှင့် ဆုံမိသည်။ ဆယ်နှင့်ချီသော လှေများသည် သုံးကြိမ် ခွဲပြီးမှသာ ဂိတ်ကို အားလုံး ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

ထုံကျိဂိတ်သည် ကြီးမားသော ဂိတ်မဟုတ်ပေ။ တစ်ကြိမ်လျှင် သုံးစင်းမှ ငါးစင်းသာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် အဖွဲ့သည် တောင်ဘက်သို့ အရင်က ခရီးထွက်သောအခါ သူတို့သည် အကြီးဆုံးဂိတ်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သုံးဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျားသည်။ အမြင့်နှင့် အနံမှာ ဆယ်မီတာကျော်စီ ရှိသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်မှ နံရံများမှာ မီတာနှစ်ဆယ်ကျော် ရှည်လျားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဂိတ်ကြီးသည် တစ်ကြိမ်တည်းတွင် လှေဆယ်စင်းကျော် ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းတိုင်း ရေလွှတ်ရန်အတွက် တစ်ဝက်ခန့်ကြာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရှေ့မှ လှေအရေအတွက်ကို ခန့်မှန်းသည်။ သူတို့၏အလှည့် ရောက်ရန် မနက်ဖြန်ညအထိ စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အလုပ်မရှိသောကြောင့် လှေကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် သူတို့နောက်မှ မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင်ရှိသော ကုန်သည်လှေပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။

၎င်းသည် အရင်က လှေဖြစ်သည်။

သူသည် ၎င်းကို ခဏကြာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်သည်။ ဂိတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသောကြောင့် လှေများနှင့် နီးသည်။ ဤလှေမှ နောက်လှေပေါ်ရှိ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရသည်။

ထိုလှေ၏လှေကုန်းပတ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရပ်နေသည်။ သူတို့၏အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ တခြားအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသောလူကို မတွေ့ရပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အသေးစိတ် ကြည့်နေခြင်းကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ ဤနေရာတွင် ဂိတ်ကို စောင့်နေသောကြောင့် လှေပေါ်ရှိ လူအများအပြားသည် ပျင်းရိပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

သူတို့နောက်မှ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် လှေနှစ်စင်းရှိသည်။ သူတို့သည် နီးသောကြောင့် လှေပေါ်မှ လူများသည် စကားပြောနေကြသည်။

ဤလှေပေါ်ရှိ လူများသည် အလွန် တည်ငြိမ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ၎င်းကို နှစ်ကြိမ် ကြည့်သည်။

သူ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားသည်။ နေ့လည်ပိုင်းနှင့် နောက်နေ့နံနက်ပိုင်းတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အားလပ်သောအခါ လှေကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အမြဲ လာပြီး နောက်သို့ ကြည့်သည်။

ထိုလှေသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်သည်။ လှေကို ထိန်းချုပ်သောသူ အချို့၏မျက်နှာများ ပြောင်းသွားသည်။ တခြားသူများကို တစ်ဦးမှ မတွေ့ရပေ။

သူသည် ပိုပြီး သိချင်လာသည်။ သူသည် လှေခန်းမှ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ယူလာပြီး လှေကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ သူသည် နေပူခံသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် နောက်လှေပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မင်းကို မတွေ့ဘူး။ ဘယ်မှာ ပျော်နေတာလဲလို့ ထင်နေတာ။ ဒီမှာ နေပူခံနေတာ မထင်ထားဘူး” ကျိုးကျင်းသည် နောက်မှ သူ့ပခုံးကို ပုတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကိုယ်ကို ဆန့်သည်။ “ဒီလို ကောင်းတဲ့နေရောင်ခြည်ကို မခံဘဲ လှေခန်းထဲမှာပဲ နေရင် မှိုတက်လိမ့်မယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ပြုံးသည်။ သူသည် တခြားဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် နေရာတစ်ခု ရှာပြီး လှေကုန်းပတ်တွင် ထိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှတ်မရှိ စကားပြောနေကြသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏လက်ဖြင့် နေရောင်ကို ကာလိုက်သည်။ သူသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပူသည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခုမှ မတ်လလယ်ပိုင်းသာ ရှိသည်။ နေရောင်ခြည်သည် လူကို မပူသင့်သေးပေ။

“ဒီတစ်ခါ မင်းသွားတော့ ရှောင်ယွဲ့ မငိုဘူးလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် စကားစပြောရန် ကြိုးစားသည်။

ကျိုးကျင်း၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ “လက်ထပ်ပြီးတဲ့သူတွေက လက်မထပ်ရသေးတဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူး။ အရင်က မင်း ဟူစန်းကို နေ့တိုင်း အိမ်မပြန်နိုင်လို့ စိတ်ပူနေတာကို ရယ်နေတာ။ အခု ဘာလို့ မရယ်တော့တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် အရှက်ရပြီး ပြောသည်။ “မင်းလည်း ဒီလို ဖြစ်မယ့်နေ့ကို ငါ စောင့်နေမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်သည်။ “မင်း စောင့်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီလိုဖြစ်ရင်တောင် ငါ့ဆံပင်တွေ ဖြူလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ”

150 05

ကျိုးကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။ မင်း တကယ် လက်မထပ်ချင်ဘူးလား။ ဒီနှစ် အိမ်ကို ပြန်တော့ အဖွားက မင်းအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်” တစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် မည်သူမှ နောက်မကျပေ။

ယခု မိန်ကျွမ်းယီ၏မျက်နှာ တင်းမာလာသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ငါ တကယ် လက်မထပ်ချင်ဘူး။ ငါက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဇနီး၊ ကလေးတွေနဲ့ ပူနွေးတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်မှာ နေရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဘဝမှာ ပျော်စရာမရှိဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ယနေ့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို သတိပေးသည်။ “အဖွားက မင်းကို စိတ်ပူနေတယ်။ မင်း ရှောင်နေလို့ မရဘူး။ မင်း စဉ်းစားရမယ်။ ဒီတစ်ခါ ပြန်သွားရင် အဖွားက စပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထရပ်သည်။ “သွားကြစို့။ ထမင်းစားရအောင်။ ပြီးတော့ ချီအစ်ကိုနဲ့ သွားသောက်ရအောင်”

သူငယ်ချင်းသည် စကားကို လွှဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို ဆက်ဖိအား မပေးတော့ပေ။

သူ မသွားမီ မိန်ကျွမ်းယီသည် နောက်သို့ တစ်ဖန် ကြည့်သည်။

ညဉ့် ၂ နာရီနီးပါးတွင် ကျိုးကျင်းတို့၏လှေသည် ဂိတ်သို့ ဝင်ရန် အလှည့်ကျသည်။

သူတို့နှင့်အတူ ကုန်တင်လှေ ငါးစင်း ရှိသည်။ သူတို့၏လှေသည် နောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ရှေ့မှ လှေလေးစင်းသည် ဖြတ်သွားပြီ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသော လှေများသည် မရင်းနှီးသော လှေများ ဖြစ်သည်။

ဂိတ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ဂိတ်လှိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်သည်။ လှေသည် ရေမျက်နှာပြင်တွင် ရပ်နေသည်။ ဂိတ်ပိတ်ရန်နှင့် ရေကို လွှတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းသည်။ ထို့နောက် ရေမျက်နှာပြင် နိမ့်ကျသွားပြီး နောက်မြစ်လမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်။

ညသည် မှောင်သည်။ လရောင် မရှိပေ။ လှေများပေါ်ရှိ မီးအိမ်များမှသာ အလင်းရောင် ရရှိသည်။

ရေသံသည် ကျယ်လောင်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေသံများသာ ရှိသည်။ လှေပေါ်ရှိ လူများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြားနိုင်ရန် ကျယ်လောင်စွာ ပြောရသည်။

နောက်မှ ကုန်သည်လှေသည် ယခု ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏လှေနှင့် တူညီသော အဆင့်တွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကြည့်ရသည် ပိုလွယ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် မအိပ်နိုင်သောကြောင့် လှေကုန်းပတ်သို့ တစ်ဖန် လာသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လှေကို ကြည့်သည်။

တစ်ဖက်လှေသည် အလွန်မှောင်သည်။ လှေ၏ဦးနှင့် နောက်တွင်သာ မီးရှူးမီးတိုင်များ ထွန်းထားသည်။ တခြားနေရာများမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ လှေခန်းများတွင်ပင် မီးမရှိပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်ဖက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် နီးသောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ ကြားနိုင်သည်။ သို့သော် လာသူကို မမြင်ရပေ။ လာသူသည် အရပ်မြင့်သည်။

ထိုလူသည် ပိုနီးလာသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ လာနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏လှေပေါ်ရှိ မီးအိမ်အလင်းရောင်ဖြင့် လာသူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရသည်။

သူပင် ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့သြသွားသည်။ သူသည် ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်တော့ပေ။

လာသူသည် သူ့ကို ပြုံးသည်။ သူ၏မျက်နှာမှ ဓားဒဏ်ရာသည် ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ပီလောပီနံချောင်းကဲ့သို့ လှည့်နေသည်။

++++++