အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း 151

မိန်ကျွမ်းယီသည် ၎င်းကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြောသည်။ “မင်း မရယ်ပါနဲ့။ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးတယ်”

ဝမ်ယောင်၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။ သူသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖြင့် ခဏကြာ ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးဆေးသွားသည်။

“မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်သည်။ “မင်းကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ” သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်သည်။ “ဒီလိုနေရာမှာ ငါက မင်းကို ကြောက်ရမှာလား။ မင်းက ငါ့ကို ကြောက်ရမှာ”

“ငါက မင်းကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ”

“မင်း ငါ အော်လိုက်ရင် လူတွေ လာဖမ်းမှာကို မကြောက်ဘူးလား” ရေတံခါးများကို စစ်သားများက စောင့်ရှောက်သည်ကို သိထားရမည်။ ရေဓားပြများသည် လူတိုင်း မုန်းတီးသော လူမျိုး ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့သည် ဂိတ်ကို ဖြတ်နေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရေဓားပြများ ရှိသည်ဟု အော်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ယောင်သည် ပန်းအိုးထဲမှ လိပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်။ သူသည် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းက တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ။ ဘာလဲ။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူ့ကို လုဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။ စီးပွားရေးက ကြီးလား။ ဒီလိုနေရာမျိုးကို မင်း ရောက်နေပြီ” မိန်ကျွမ်းယီသည် မကြောက်သောကြောင့် အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းစိတ်ထဲမှာ ငါက လူတွေကို လုယက်တာကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏တံတွေးဖြင့် ကိုယ်တိုင် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။ “မင်းလို ရေဓားပြတစ်ယောက်က တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”

ဝမ်ယောင်သည် ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူက ပြောသည်။ “မင်း သိချင်လား။ ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့စကားက မှန်သေးတယ်။ မင်း ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်စေမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့အဖြေက အရင်လိုပဲ၊ မလုပ်ဘူး”

ဝမ်ယောင်သည် ခဏရပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို အော်ခေါ်သည်။ “ဟေ့၊ မင်း ငါ အော်ပြီး လူတွေ လာဖမ်းမှာကို တကယ် မကြောက်ဘူးလား”

ဝမ်ယောင်သည် ရပ်သည်။ သူသည် နောက်သို့ မလှည့်ပေ။ “မင်း လုပ်မလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏တံတွေးဖြင့် တစ်ဖန် အသက်ရှူကျပ်သွားပြန်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို တစ်ကြိမ် လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ ငါက မင်းကို တစ်ကြိမ် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် သက်သက်သာသာ ပြီးပြီ။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ငါ အားမနာတော့ဘူး”

မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဝမ်ယောင်သည် ပြုံးသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် လှေကုန်းပတ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ လှေခန်းသို့ ပြန်လာသည်။

လှေခန်းထဲတွင် လူတိုင်း မအိပ်ကြသေးပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ချီချွမ်းရှန်၊ လီစုန့်ဖာနှင့် တခြားသူများနှင့် ထိုင်ပြီး စကားပြောနေသည်။ သူ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် အံ့သြသည်။ “မင်း အိပ်နေပြီလို့ ထင်နေတာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်သည်။ “ဘာလို့ အိပ်ရမှာလဲ။ အပြင်မှာ အရမ်း ဆူညံနေတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “မှန်တာပေါ့”

ချီချွမ်းရှန်သည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ “ဘယ်ကို သွားတာလဲ။ လာထိုင်ပြီး စကားပြောပါအုံး။ ငါနဲ့ လီအစ်ကိုလည်း မအိပ်နိုင်ဘူး။ အချိန်ကုန်ဖို့ စကားပြောနေကြတာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်သည်။ “မအိပ်နိုင်ဘူး။ စိတ်ရှုပ်ထွေးတယ်။ လှေကုန်းပတ်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့တာ” သူသည် ရေဓားပြနှင့် ဆုံခဲ့သည်ကို မပြောပေ။

ထုံကျိဂိတ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရက်ပေါင်းများစွာ ဝမ်ယောင်၏ကုန်သည်လှေသည် မိန်ကျွမ်းယီတို့၏နောက်တွင် လိုက်လာသည်။

၎င်းသည် မိန်ကျွမ်းယီကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူသည် တခြားသူများရှေ့တွင် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူသည် ထိုနေ့က ထိုသို့သော အရာများကို ဘာကြောင့် ကြွားဝါခဲ့သည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရသည်။ ဤလူသည် သူ့ကို တကယ် စွဲလမ်းနေပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ နောက်တစ်ကြိမ်ဟူသော စကားကို အသုံးပြုပြီး သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လိုက်နေနိုင်သည်ဟု ထင်နေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် ထိုနေရာသို့ လက်အမူအရာများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခြိမ်းခြောက်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာသည် တိတ်ဆိတ်သည်။ ဝမ်ယောင်လည်း မပေါ်လာပေ။ အရင်က ရက်များအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

151 02

သူတို့၏လှေသည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရေဓားပြအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လူတိုင်းသည် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို သဘောတူကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် ခွဲခွာသွားကြသည်။

ကျိုးကျင်းသည်လည်း သူ့ကို ခွဲခွာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် စားနပ်ရိက္ခာကိုလည်း ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် တခြားအရာများကိုပါ ယူသွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ရှူးကျိုးသို့ သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် စူးကျိုးသို့ သွားသည်။

စူးကျိုးသို့ သွားသောလမ်းတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝမ်ယောင်ကို တစ်ဖန် တွေ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယောင်သည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးတွင် တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

စားပွဲတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသော မိန်ကျွမ်းယီကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယောင်သည် လာပြီး ထိုင်သည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်၊ အသားနှစ်ပေါင်နှင့် ဘန်းမုန့်အချို့ကို မှာသည်။ လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် ရိုးရှင်းသည်။ ၎င်းသည် ဤအရာများကိုသာ ရောင်းချသည်။

စားစရာများ ရောက်လာသောအခါ သူသည် သူ့အစာကို မစားပေ။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်က ကံကြမ္မာ ရှိတယ်။ ပထမ လမ်းတူတယ်။ အခု စားပွဲတူတယ်။ ငါ့အလုပ်ကို ကြာကြာ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့လက်အောက်က ညီအစ်ကိုတွေက စားစရာလိုတယ်။ ငါ အလုပ်ပြောင်းတော့မယ်။ မင်းက စကားကောင်းကောင်း ပြောနိုင်တယ်။ စီးပွားရေးသမားလည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းလည်း ဆက်သွယ်မှုရှိမယ် ထင်တယ်။ ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြမလား”

“အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြမလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့သြသွားသည်။ သူသည် ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်တော့ပေ။ ရေဓားပြခေါင်းဆောင်သည်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ချင်လား။

ရုတ်တရက် တစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် နံနက်စောစော အန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အလွန် ဆာလောင်နေသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မပြင်ဆင်တော့ပေ။ သူမသည် အဝတ်အစားတစ်ထည်ကို ဝတ်ပြီး ထွက်ပြေးသည်။ သူမသည် ခြံတွင် အဝတ်လျှော်နေသော မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “အမေ၊ အမေ လုပ်တဲ့ ဘန်းမုန့်ကို စားချင်တယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ဆာလောင်သည်ဟု မကြားရသည်မှာ ကြာပြီ။ တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် မကြာသေးမီက စားသမျှ အကုန်လုံးကို အန်သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း အစားအစာ စားချင်စိတ် မရှိပေ။ မိန်ရှီသည် သူမကို စားရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ရသည်။ ယခု သူမ၏သမီးသည် တစ်ခုခု စားချင်သည်ဟု ကြားရသောအခါ မိန်ရှီသည် ဝမ်းသာသည်။ သူမသည် အေးဆေးစွာ အင်းဟု ပြောသည်။

သူမသည် သူမ၏လက်များကို ဆေးပြီး သူမ၏သမီးအတွက် ဘန်းမုန့် လုပ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။

အရသာရှိပြီး ပူနွေးသော ဘန်းမုန့်ပါးများ ပန်းကန်တစ်ခုနှင့် ကြက်ဥဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် အိပ်တတ်သည်။ သူမသည် နံနက်စောစော ထလေ့ရှိသည်။ ဤအချိန်တွင် အိမ်တွင် သူမနှင့် မိန်ရှီသာ ရှိသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီး ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ကို သိသောကြောင့် သူမအတွက် မနက်စာကို မထားခဲ့ပေ။ သူမသည် စားရန် လိုသောအခါ အခုမှသာ လုပ်ပေးသည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် ချက်ပြုတ်သော ဆန်ပြုတ်များလည်း ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးသည် ဘန်းမုန့်စားသောအခါ ရေငတ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမအတွက် ကြက်ဥဟင်းရည် တစ်ခွက်ကို လုပ်ပေးသည်။

သူမသည် သူမ၏သမီးသည် ၎င်းကို သောက်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာက သူမသည် သူမ၏သမီးအကြိုက်ဆုံး ကြက်ဥဟင်းရန်ကိုပင် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြုစုရန် တိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ၎င်းသည် နံသည်ဟု အမြဲတမ်း ပြောသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘန်းမုန့်တစ်လုံး စားပြီးနောက် ကြက်ဥဟင်းရည်ကို ယူသည်။ သူမသည် တစ်ဝက်နီးပါးကို တစ်ကြိမ်တည်း သောက်သည်။ သူမသည် သောက်နေစဉ် အရမ်း အရသာရှိသည်ဟု ပြောသည်။

အရသာရှိလား။

ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရောဂါ မရှိတော့ဘူးလား။

မိန်ရှီသည် အလွန်ဝမ်းသာသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို ပိုစားရန် တိုက်တွန်းသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မငြင်းတော့ပေ။ သူမသည် ဘန်းမုန့် ငါးခုလုံးကို စားသည်။ ကြီးမားသော ကြက်ဥဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးကိုလည်း သောက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူမသည် သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်ပြီး ပြည့်သွားပြီဟု ပြောသည်။

“ပြည့်သွားတာ မကြောက်ဘူး။ မစားနိုင်တာကိုပဲ ကြောက်တယ်။ အခု မင်းက နှစ်ယောက်အတွက် စားနေရတာ။ အရင်က ကြောင်တစ်ကောင်လို စားတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ နေ့လည်စာ ဘာစားချင်လဲ။ အမေ ချက်ပေးမယ်”

151 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏အာရုံသည် နေ့လည်စာ ဘာစားရမလဲ ဟူသော စကားသို့ ပြောင်းသွားသည်။ သူမသည် စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ ကြက်သွန်မြိတ်ဖက်ထုပ် စားချင်တယ်”

“ဒါ လွယ်ပါတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံက ကြက်သွန်မြိတ်တွေက အခုမှ ထွက်တာ။ အမေ သွားခူးပြီး နေ့လည်စာအတွက် ဖက်ထုပ်လုပ်ပေးမယ်”

နေ့လည်ပိုင်းတွင် သူတို့ ပြန်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရောဂါ မရှိတော့ကြောင်း ကြားသိရသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ တခြားလူများလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။

သူတို့သည် အနည်းငယ် ကြီးမားစွာ တုံ့ပြန်သည်ဟု အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မကြာသေးမီက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရောဂါ ဆိုးရွားစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ နေ့တိုင်း သူမသည် အချဉ်များကိုသာ စားသောက်နိုင်သည်။ အသားလည်း မစားနိုင်ပေ။ သူမသည် ပိုပြီး ပိန်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မိသားစုတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

လုကွမ်းယီနှင့် ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သို့သော် သူတို့၏မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်သော အတင်းအကျပ် အမူအရာ ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ၎င်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်သည်။ သူမသည် အများကြီး မတွေးပေ။ သူမအစ်ကိုနှင့် အစ်မသည် ပြဿနာတက်နေသည်ဟု ထင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ကွေ့အယ်ကို အချိန်ယူပြီး မေးသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ သတိရှိမှုကို အံ့သြသည်။ သို့သော် သူမသည် အမှန်တရားကို မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမကို စိတ်မပူရန်သာ ပြောခဲ့သည်။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မယုံကြည်ပေ။ သူမသည် ဆက်မေးသည်။ ကွေ့အယ်သည် အကူအညီမဲ့သောအခါ အမှန်တရားကို ပြောရသည်။

အရင်က သူမနှင့် လုကွမ်းယီသည် ခရိုင်မှ ပြန်လာသောအခါ ရွာဝတွင် ချန်ထျဲကန်းကို တွေ့သည်။

ဒုတိယအိမ်သည် ရွာ၏အဆုံးတွင် ရှိသည်။ သူတို့သည် ရွာဝမှ မသွားပေ။ သူတို့သည် ဘေးဘက်မှ လမ်းငယ်လေးမှ သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ချန်ထျဲကန်းကို တွေ့ခြင်းသည် သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တမင်တကာ စောင့်နေသည်ဟု ထင်ရှားသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စကားပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ လာရောက်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောသည်။

သူလည်း မြို့တွင် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖွင့်ချင်သည်။ သူသည် လုမိသားစု၏ပဲနို့ကို လိုချင်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ ဒီကိစ္စကို နင် ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ ငါနဲ့ နင့်အစ်ကို လုပ်ပေးမယ်”

“ယောင်းမ၊ နင် ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ကွေ့အယ်သည် ခဏရပ်သည်။ “သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်မယ်”

“ဒါဆို ငါ့အစ်ကိုက ဘာပြောလဲ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကွေ့အယ်သည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် သဘောထားကွဲလွဲနေကြသည်။

******

152 01

အခန်း 152 ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးတစ်ယောက် ယူရအောင်

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အဖေသည် အေးဆေးနေမည် မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့အရှက်မဲ့မှု၏ အတိုင်းအတာကို အထင်သေးမိသွားသည်။ သူသည် လုကွမ်းယီထံသို့ လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ချန်ထျဲကန်း၏တွက်ချက်မှုသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သည်။ သူ၏သမီးသည် ခုမှ လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို သူတွေးသည်။ သူမသည် မိသားစုကို အုပ်ချုပ်နိုင်သေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် သူ၏သမက်သည် သဘောတူလိမ့်မည်။

သူ၏သေးငယ်သော အတွေးများကို မည်သူက မမြင်နိုင်မည်နည်း။

ကွေ့အယ်သည် ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်ရွံ့သည်။ သူမသည် သူ၏အရှက်မဲ့မှုကြောင့် ဒေါသထွက်သည်။ ထိုသို့သော အဖေရှိခြင်းအတွက် ရှက်ရွံ့သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမကို လျှော့တွက်မည်ကို ကြောက်သည်။ သူမသည် နေရာတွင် သူ့ကို ရန်မဖြစ်မိသည်မှာ သီသီလေး ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီသည်သာ ဝင်ပြီး ဤကိစ္စကို သူ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ အိမ်ပြန်ပြီး သူ၏မိဘများနှင့် တိုင်ပင်ရဦးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် သူ့သမက်၏သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဤကိစ္စသည် ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားသည်။

ချန်ထျဲကန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီကို ဤကိစ္စကို သဘောမတူရန် ပြောသည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီသည် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် သို့မဟုတ် တခြားအရာအတွက် ဖြစ်စေ ဤပြဿနာကို ဤမျှလောက် မလုပ်သင့်ကြောင်းနှင့် သူတို့သည် ဆက်လက်ဆွေးနွေးနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏မိသားစုကြောင့် လုကွမ်းယီနှင့် မထိုက်တန်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် သူမသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပူသွားသည်။ သူမသည် သူမခင်ပွန်းနှင့် စကားများသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အိမ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ရပ်တန့်ရသည်။

ဇာစ်မြစ်ကို ကြားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏကြာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီးက ဦးနှောက်မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ အဲလိုပြောတာ သူ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ် ရှိတာ ဖြစ်ရမယ်”

သူမတို့ ပြောနေစဉ် လုကွမ်းယီသည် ရောက်လာသည်။

“ကွေ့အယ်” သူ ခေါ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို လျှော့ချပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

လုကွမ်းယီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အမေက အိမ်မှာ ရှိနေသေးတာကို ငါ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ သူမကို စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့က စီးပွားရေးကို ငါတို့မိသားစုတစ်စုတည်း လုပ်လို့ မပြီးနိုင်ဘူး။ တချို့ကို ခွဲပေးလိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းခါသည်။ သူမသည် ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အဖေတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် သူ့စိတ်က ရိုးတယ်။ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရလွယ်တယ်။ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့နောက်မှာ အဖွားနဲ့ ဦးလေး ရှိနေသေးတာကို မမေ့ပါနဲ့။ သူတို့ကို အမြတ်ပေးရတာထက် သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးကို အစကတည်းက ဖြတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အစ်ကိုကြီး သူတို့နဲ့ အတူမနေဘူး။ သူတို့က သွေးစုပ်တဲ့ ပိုးကောင်တွေဆိုတာ မသိဘူး။ ဘာမှမရှိတုန်းကတောင် သွေးတွေ စုပ်တာ။ အခုတော့ ပိုတောင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး”

လုကွမ်းယီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ၎င်းကို မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ဇနီးကို အလယ်တွင် အခက်တွေ့စေရန် မလိုချင်ပေ။ ယခု ကြည့်လျှင် သူသည် အနည်းငယ် တုံးအသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးမှ နားထောင်နေသည်။ ဤနေရာတွင် ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ပြောသည်။ “ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”

“ဘယ်နည်းလမ်းလဲ” သူတို့နှစ်ဦး၏မျက်လုံးများသည် သူမထံသို့ လှည့်လာသည်။

“စီးပွားရေးကို ချန်မိသားစုကို ပေးလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ယောင်းမရဲ့အဖေကို မဟုတ်ဘူး။ ယောင်းမရဲ့အမေကို ပေးလိုက်ပါ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကွေ့အယ်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။ “ယောင်းမရဲ့အမေက အခု အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူမလည်း ရပ်တည်နိုင်ပြီ။ ထျဲကန်းဦးလေးက ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းစုရမယ်လို့ ပြောနေတာလား။ ဒါဆို စီးပွားရေးကို ယောင်းမရဲ့အမေကို ပေးလိုက်ရအောင်။ သူမကို စီမံခိုင်းလိုက်။ ပြီးရင် ရလာတဲ့ပိုက်ဆံကို သူမ စုထားလိုက်။ ကိုယ့်အတွက် သုံးလို့ရတယ်။ သို့မဟုတ် သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းစုဖို့လည်း ရတယ်”

152 02

ကွေ့အယ်၏မျက်လုံးများသည် ပိုပြီး တောက်ပလာသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ နင် တကယ် လိမ္မာတယ်။ ငါ ဘာလို့ ဒီနည်းလမ်းကို မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် အဖေ့ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်။ သူ့စိတ်ကူးကို ဖြတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်။ အမေလုပ်ဖို့ အလုပ်လည်း ရှိသွားမယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အမေက အဲဒီအိမ်မှာ ရှိနေတာကို ငါ စိတ်မပူဘူး။ အဲဒီမုဆိုးမက စိတ်များတယ်။ အမေတို့ သတိမထားမိရင် တိတ်တိတ်လေး အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို ငါ တကယ်ကြောက်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးသည်။ “ဒီလိုလုပ်ရင် ယောင်းမရဲ့အမေက ရှောင်ထွက်သွားနိုင်မယ်။ ချန်မိသားစုရဲ့ ပြဿနာတွေကို နေ့တိုင်း မတွေ့ရတော့ဘူး။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရန်ဖြစ်နေကြလိမ့်မယ်”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီသည်လည်း သဘောတူစွာ ပြုံးသည်။ “ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းတယ်”

သူတို့ သဘောတူညီပြီးနောက် လင်မယားသည် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားထံသို့ သွားပြီး ဤကိစ္စကို ပြောကြသည်။

လုကွမ်းယီ တွေးထားသည့်အတိုင်း လုမင်ဟိုင်နှင့် မိန်ရှီသည် အမြဲတမ်း ရက်ရောကြသည်။ သူတို့သည် စီးပွားရေးကို သူတို့မိသားစုတစ်စုတည်း လုပ်လို့ မပြီးနိုင်သောကြောင့် ဘယ်သူလုပ်လုပ် အတူတူပဲ။ သူတို့သည် လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကွေ့အယ်၏အမေတွင် ရင်းနှီးငွေရှိမရှိကိုပင် မေးသည်။ ရင်းနှီးငွေမရှိလျှင် သူတို့သည် အချို့ကို ချေးပေးနိုင်သည်ဟု ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ယောက္ခမများသည် လူကောင်းများ ဖြစ်သည်ကို သိထားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဤမျှလောက် ရက်ရောပြီး သူမအတွက် ဤမျှလောက် စဉ်းစားပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ “အမမေ့မှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်။ အဖေနဲ့အမေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မိန်ရှီသည် ထရပ်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ ပုတ်သည်။ “မိုက်တဲ့ကလေးမလေး။ မင်း ငါတို့မိသားစုကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲ။ မင်း ဒီလောက်တောင် လူစိမ်းဆန်စရာ မလိုဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောပါ။ ငါနဲ့ မင်းအဖေက ကူညီနိုင်တာ ကူညီမယ်။ အိမ်ပြန်သွားရင် ဒါက မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်လို့ မပြောပါနဲ့။ ငါနဲ့ မင်းအမေက ရင်းနှီးတယ်။ ဒါက မင်းအမေအတွက် စဉ်းစားပေးတာလို့ပဲ ပြောပါ။ ဒီစီးပွားရေးကို မင်းအမေပဲ လုပ်နိုင်တယ်။ ငါတို့က ချန်မိသားစုက တခြားလူတွေကို လုံးဝ အသိအမှတ် မပြုဘူး”

“အမေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကွေ့အယ်သည် ဤစကားကိုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ပြီး မိသားစုအတွက် ပိုက်ဆံရှာကာ မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းတက်နိုင်အောင် ကူညီမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက္ခမများကို တစ်သက်လုံး ရိုသေလေးစားမည်။

ကွေ့အယ်သည် အိမ်သို့ ပြန်ပြီး လျိုချွေ့လန်ကို ဤကိစ္စကို ပြောပြသောအခါ လျိုချွေ့လန်သည် ချက်ချင်းပင် ချန်ထျဲကန်းနှင့် စကားများရန် သွားချင်သည်။

ကွေ့အယ်သည် သူ့ကို ဆွဲထားသည်။ “အမေ၊ အမေ အခု သွားရင် ယောက္ခမ မိသားစုတစ်စုလုံးရဲ့ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲလိုလူမျိုးကို တကယ် ရင်ဆိုင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘဝကို ကောင်းကောင်းနေထိုင်ရင် ရပြီ”

လျိုချွေ့လန်သည် ထိုင်သည်။ ခဏကြာ ငိုင်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သက်ပြင်းချသည်။ “မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ယောက္ခမတွေကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ ဒုတိယလုနဲ့ သူ့မိန်းမက လူကောင်းတွေ။ သမက်ကလည်း မင်းကို ဂရုစိုက်တတ်တယ်။ မင်းရဲ့မောင်လေးနှစ်ယောက်နဲ့ ညီမလေးကလည်း နားလည်တတ်တယ်။ မင်းကို သူတို့မိသားစုဆီ လက်ထပ်ပေးလိုက်တာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး အရာပဲ”

ကွေ့အယ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ “အမေ ဘာလို့ အဲလိုပြောနေတာလဲ။ ဒီကိစ္စကို လုပ်နိုင်ပြီဆိုတော့ ကောင်းကောင်း ဆွေးနွေးကြစို့။ ဒီလူတွေ လိမ်ညာတာကို ခံရမခံရအောင် အမေ တကယ် သတိထားပါ”

လျိုချွေ့လန်သည် ခါးဆန့်သည်။ “မင်း ပြောစရာမလိုပါဘူး။ အမေ သိပါတယ်။ တခြားအရာတွေအတွက် မဟုတ်ရင်တောင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ညီမလေးတွေအတွက် သူတို့လိုချင်တာကို အမေ အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

နောက်ပိုင်းတွင် အမေနှင့်သမီးသည် ချန်ထျဲကန်းထံသို့ သွားကြသည်။ ကွေ့အယ်သည် မိန်ရှီ၏စကားကို တိုက်ရိုက် ပြောပြသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဈေးရောင်းရန် ပဲနို့လိုလျှင် ရနိုင်သည်၊ သို့သော် လုမိသားစုသည် သူမအမေကိုသာ အသိအမှတ်ပြုသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထိုဒုတိယလု၏ဇနီးသည် ဤမျှလောက် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကွေ့အယ်၏အမေနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် သူမကိုသာ အသိအမှတ်ပြုသည်ဟု ပြောသည်။ တကယ်တော့ သူသည် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ခဲ့သည်ဟု သူ့ကို ကဲ့ရဲ့နေသည်။

152 03

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောနိုင်စရာမရှိပေ။ လုမိသားစုသည် သဘောမတူသည် မဟုတ်။ သူတို့သည် လူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်သည်။ မည်သူမဆို နီးစပ်သောသူနှင့် မဝေးသောသူ ရှိသည်။ မိန်ရှီနှင့် လျိုချွေ့လန်သည် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည်။ မိန်ရှီသည် သူမအတွက် စဉ်းစားပေးသည်။ နောက်မှ လာသောသူသည် သူမကို အနိုင်ကျင့်မည်ကို ကြောက်သည်။ ၎င်းသည် ဘယ်လို မဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဘယ်လို မဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဟုတ်တယ်၊ ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤစကားသည် မုဆိုးမ၏နားသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် တစ်ဖန် စိတ်ဆိုးသည်။ ဤကိစ္စကို သူမက ချန်ထျဲကန်းကို ခိုင်းခဲ့သည်။ လုမိသားစုသည် ဤမျှလောက် မျက်နှာ မထောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လေထဲမှပင် သူမကို ပါးရိုက်သလို ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုချွေ့လန်သည် အလုပ်စတင်သည်။

အရင်က ဈေးရောင်းဖူးသော အတွေ့အကြုံကြောင့် ၎င်းသည် အခက်အခဲ မရှိပေ။ သောင်းအာသည်လည်း ကြီးလာပြီ။ သူမသည်လည်း အလုပ်အချို့ကို ကူညီနိုင်သည်။ အမေနှင့်သမီးနှစ်ယောက်သည် ထောင်အာကို ခေါ်ကာ နေ့တိုင်း မြို့သို့ ဈေးရောင်းရန် သွားကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့၏စီးပွားရေးသည် အောင်မြင်လာသည်။ မြို့မှ လူများသည် မြောက်ဘက်တွင် လုမိသားစု၏ပဲနို့ ရောင်းသော ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်ကို သိကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် တခြားလူများ အမည်ယူထားသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မေးသောအခါ မိသားစုနှစ်ခုသည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် လျိုချွေ့လန်သည် မြို့တွင် ဈေးရောင်းဖူးသည်။ လူအများအပြားသည် သူမ၏မျက်နှာကို မှတ်မိကြသည်။ စီးပွားရေးသည် သဘာဝအတိုင်း ပိုကောင်းလာသည်။

မုဆိုးမသည် ချန်ထျဲကန်းကို တစ်ဖန် လျိုချွေ့လန်ထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းရန် လှုံ့ဆော်သည်။ အမျိုးသားသည် မိသားစု၏ဦးဆောင်သူ ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ပိုက်ဆံကို အမျိုးသားက ထိန်းချုပ်ရမည်။ သို့သော် လျိုချွေ့လန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ပြန်ပြောသည်။ ရှင်က သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းစုရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အခု ငါ စုနေတယ်။ ရှင့်ကို ပေးရမလား။ ရှင် အဲဒီမုဆိုးမကို ခေါ်ပြီး သူ့သားကို ထောက်ပံ့ဖို့လား။

ချန်ထျဲကန်းသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ လျိုချွေ့လန်သည် မနာလို ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူသည်။ ပြန်ပြောခံရသော ဒေါသသည် သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့အပြင် ယခု ရွာတွင် သူ့ကို မနာလိုသူများ ပိုများလာသည်။ သူတို့သည် ချန်မိသားစုသည် ချမ်းသာလာတော့မည်ဟု ပြောကြသည်။ လူအများအပြားသည် သူ့ကို ချီးကျူးကြသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် မိသားစု၏ဦးဆောင်သူဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။ ပိုက်ဆံကို သူ ထိန်းချုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မထိန်းချုပ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။ တကယ်တော့ ကျေးလက်တွင် ပိုက်ဆံသုံးရန် နေရာမရှိပေ။ သူ့တွင် အိမ်ရှိသည်။ မြေရှိသည်။ စားစရာရှိသည်။ ထိုအရာများကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

ပိုက်ဆံသည် ကွေ့အယ်အမေ၏လက်ထဲတွင် ရှိခြင်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိသည်နှင့် တူသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ရရှိသော ပိုက်ဆံအားလုံးသည် သူ့ပိုက်ဆံဟု ထင်သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏အမေသည် မုဆိုးမကို မနာလိုသောကြောင့် သူ့ကို မပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် လျိုချွေ့လန်၏စိတ်သည် သေးငယ်သည်ဟု ဆူသည်။

လျိုချွေ့လန်သည် စိတ်ထဲတွင် အန်ချင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် မပြခဲ့ပေ။

မုဆိုးမသည် ဤကိစ္စကို မေးသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် သဘာဝအတိုင်း သူမကို ဆူသည်။ သူသည် သူမသည် သူ၏ပိုက်ဆံကို ယူပြီး သူမ၏သားအတွက် သုံးချင်သည်လားဟု သံသယဝင်သည်။

ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူ့သား မဟုတ်တာက သူ့သား မဟုတ်တာပဲ။ ချန်ထျဲကန်းသည်လည်း လူအူကြောင်ကြောင် မဟုတ်ပေ။ သူ့သားကို မည်သူက လိုချင်မည်နည်း။ အရင်တုန်းက သူသည် ရူးနေခဲ့သည်။ ယခု ချန်ထျဲကန်းသည် သားရခြင်းထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အရာကို တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် မြေတွင် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ရွာအလယ်သို့ သွားလေ့ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ့ကို ကြိုဆိုသူများ ရှိသည်။

မုဆိုးမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း ချန်မိသားစု၊ ချန်အဖွားအိုနှင့် ဦးလေး၏မိသားစုအတွက် နွားတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်ရသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နေသည်။

သူမသည် ချန်ထျဲကန်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရန်ဖြစ်ချင်သည်။ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို သည်းခံသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ၏သား အရွယ်ရောက်သည်အထိ စောင့်ရမည်။ အစကတည်းက ကျောက်ဆစ်သမားကို ရွေးခဲ့သင့်သည်ကို သူမ နောင်တရသည်။ ကျောက်ဆစ်သမားသည် အလွန်ဆင်းရဲသည်။ မြေတစ်ဧကပင် မရှိပေ။ သို့သော် ဤမိသားစုကို လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမ၏ဘဝသည် အရင်ကထက် ပိုဆိုးသည်။

152 04

အနည်းဆုံးတော့ အရင်က သူမနှင့် သူမ၏သားသည် ဆာလောင်ပြီး ဆင်းရဲသော်လည်း စိတ်သည် ပေါ့ပါးသည်။

သို့သော် သူမ၏လမ်းကို သူမကိုယ်တိုင် ရွေးခဲ့သည်။ သူမသည် ဒူးထောက်ပြီးလျှင်ပင် ၎င်းကို ဆက်သွားရမည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤလူသည် ကပ်ဘေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အစိုးရက ရှာဖွေနေသော ရေဓားပြတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် နေရာတိုင်းသို့ အလွယ်တကူ သွားရဲသည်။ ရာဇဝတ်ကြော်ငြာတွင် ပုံဆွဲထားသော ပုံသည် အလွန်ပုံကြီးချဲ့သည်။ ဝမ်ယောင်ကို သိသောသူပင်လျှင် ကြည့်သောအခါ စကား မပြောနိုင်တော့ပေ။

ပုံထဲမှ လူ၏မျက်နှာတွင် ဓားဒဏ်ရာနှင့်တူသော အမှတ်အသားတစ်ခုမှလွဲ၍ တခြားအရာများသည် လုံးဝ မတူပေ။ ဓားဒဏ်ရာ၏ နေရာပင် မှားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလူသည် ဤမျက်နှာဖြင့် သူ့နောက်သို့ နေရာတိုင်းတွင် လိုက်ဝံ့သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရပ်သည်။ “မင်း ငါ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့တော့။ ငါက သတ္တိမရှိဘူး။ မင်းလိုလူမျိုးနဲ့ ရောယှက် မနေချင်ဘူး။ ငါ့မှာ အသက် ၈၀ အရွယ် အမေ ရှိတယ်။ ငယ်ငယ်လေး အသက်သွင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ သားရှိတယ်။ ငါ အန္တရာယ် မယူရဲဘူး”

ဝမ်ယောင်က ပြောသည်။ “မင်းအမေ အသက် ၆၀ တောင် မရှိသေးဘူး။ မင်းလည်း လက်မထပ်သေးဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့သြသည်။ “မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ”

ထို့နောက် သူသည် သတိရသည်။ “အဲဒီ ရန်ချင်ရှန်း ပြောတာလား”

ဝမ်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီ ရန်ချင်ရှန်းကို ပြောမနေနဲ့တော့။ သူက မြောက်ဘက်ကနေ လာတာ။ ဘယ်လိုလုပ် မင်းတို့နဲ့ ပတ်သက်သွားတာလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး”

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို လိမ်ညာခြင်း မပြုပေ။ သူသည် ရန်ချင်ရှန်းကို ချက်ချင်းပင် ရောင်းစားသည်။

ရန်ချင်ရှန်းကို လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ဝမ်ယောင်က တစ်ကြိမ် လုယက်ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ဝမ်ယောင်သည် လူအရှင်မထားခဲ့ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုအချိန်က ဝမ်ယောင်သည် ရေဓားပြ မဟုတ်သေး။ သူသည် တောဓားပြဖြစ်သည်။ အစိုးရသည် နေရာတိုင်းတွင် ဓားပြများကို နှိမ်နင်းနေသည်။ သတင်းပေါက်ကြားခြင်း မရှိစေရန် ဝမ်ယောင်သည် သူ၏လူများကို အရှင်မထားရန် ပြောထားသည်။ သို့သော် ရန်ချင်ရှန်းသည် ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံသည်။ သူသည် ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ အနာဂတ်တွင် သူသည် ဝမ်ယောင်ကို ကြီးမားသောငါးများကို ဖမ်းနိုင်ရန် ကူညီမည်ဟု ပြောသည်။ သူသည် သူ၏အပျော်မယားနှင့် သားကိုလည်း ပေးသည်။

ဤအပျော်မယားကို သူသည် တောင်ဘက်သို့ လာစဉ်တွင် မတော်တဆ တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံပေးပြီး အိမ်တစ်အိမ်ကို ငှားကာ သူမကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့သည်။ ရန်ချင်ရှန်းသည် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်ပင် ဤနေရာသို့ မလာပေ။ သို့သော် ဤအကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့သည်။

ဤအပျော်မယားသည် မူလက ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရုပ်မချော။ အသက်လည်း ကြီးသည်။ သူမသည် ရန်ချင်ရှန်းအတွက် သားကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်သာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် နေခဲ့သည်။ ယခု သားသည် သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အိမ်ရှိ သူ့ဇနီးသည် သားမရှိသေးပေ။ ရန်ချင်ရှန်းသည် ၎င်းကို မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် သားကို ပြန်ခေါ်ပြီး တရားဝင်အမည်ကို ပေးချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အပြန်လမ်းတွင် ဤပြဿနာ ဖြစ်ပွားသည်။

ဝမ်ယောင်သည် ဤလူသည် စကားတတ်သည်။ အရှက်မဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးသည်။

ဤလူသည် အမျိုးသမီးနှင့်သားကို ထားပြီး ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရန်ချင်ရှန်းသည် ပြန်လာသည်။ သူသည် အခြားကုန်သည်အချို့ကိုလည်း ခေါ်လာသည်။ လူအချို့သည် သူ့ဆီသို့ အစာလာပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယောင်သည် သဘာဝအတိုင်း ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ကလေးကို သူ၏တောင်ဓားပြစခန်းတွင် ထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် အပို မစားကြပေ။

152 05

ဤအချိန်အတွင်း ရန်ချင်ရှန်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လာသည်။ သို့သော် သူသည် သတိထားသည်။ သူသည် ဟုန်ဖာကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်ကို အသုံးချပြီး သူ့လို တောင်ဘက်သို့ စီးပွားရေးလုပ်ရန် လာချင်သော အခြားကုန်သည်ငယ်အချို့ကို လိမ်လည်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယောင်နှင့် သူ၏လူများကို အစိုးရက ဝိုင်းရံပြီးနောက် သူတို့၏စခန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူတို့၏ပိုက်ဆံနှင့် အစားအစာများလည်း ကုန်သွားသည်။ ရန်ချင်ရှန်းကို ကြီးမားသော ငါးတစ်ကောင်ကို ခေါ်လာရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏နောက်လမ်းကို အပြီးတိုင် ဖြတ်လိုက်သည်။

ကြားပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် အံ့သြသည်။ “ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်လား”

ဝမ်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် အနာဂတ်တွင် သူ၏စီးပွားရေးမိတ်ဖက် ဖြစ်လာမည့်သူကို ဓားပြလုပ်ရန်လည်း မလွယ်ကြောင်း ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို အစိုးရက မကြာခဏ ဝိုင်းရံသည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ပုန်းနေရသည်။ ပိုက်ဆံနှင့် အစားအစာများ ကုန်မှသာ သူတို့သည် တစ်ကြိမ် လုယက်သည်။ လူတိုင်းသည် ခဏတာ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို နေထိုင်နိုင်သည်။ ဓားပြလုပ်ငန်းသည်လည်း နယ်မြေ ပိုင်းခြားခြင်းကို အလေးထားသည်။ သူသည် ဤတောင်ပေါ်တွင် ရှိလျှင် တခြားတောင်ပေါ်တွင် မလုယက်နိုင်ပေ။ စီးပွားရေးသည် မကောင်းပေ။ လူအချို့သည် သူ့ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်လာလျှင် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ တောင်ဓားပြကနေ ရေဓားပြ ဖြစ်သွားတာလဲ” မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ဝင်စားသည်။ သူသည် ကုန်းပေါ်တွင် မအောင်မြင်သောကြောင့် ရေပေါ်သို့ ပြောင်းသွားသည်လား။

“ကုန်သည်အဖွဲ့တွေက လူတွေကို အများကြီး လုယက်တယ်။ သာမန်လူတွေကတော့ မလုယက်နိုင်ဘူး။ အခု လူအများစုက ရေလမ်းကြောင်းကို သွားကြတယ်။ ရေပေါ်မှာ ပိုက်ဆံပိုရတယ်”

ဤလူသည် အလွန်ရိုးသားသည်။ သူသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြသည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ရေဓားပြ ဆက်မလုပ်ချင်တာလဲ။ စီးပွားရေး လုပ်ချင်တာလား”

ဝမ်ယောင်သည် လူရူးကို ကြည့်သလို သူ့ကို ကြည့်သည်။ “မင်းတောင် ရေဓားပြလုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတွေက ရူးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် စကား မပြောနိုင်တော့ပေ။ မည်သူမဆို အခြေအနေဆိုးမှ အခြေအနေကောင်းသို့ ပြောင်းလဲချင်သည်။ ပိတ်မိမနေလျှင် မည်သူမှ ဓားပြ ဖြစ်ချင်မည်နည်း။ အစိုးရသည် အရည်အချင်း မရှိပေ။ တောင်ဘက်သည် ချမ်းသာသော်လည်း အလုပ်ကြမ်းသမားများ၏ သွေးနှင့် အသားများကို ဖိနှိပ်သည်။ အခွန်များကြောင့် မိသားစုမည်မျှများများ သားသမီးများကို ရောင်းချရသည်။ အစိုးရအရာရှိများကြောင့် မိသားစုမည်မျှများများ ပျက်စီးရသည်။

သူသည် ဝမ်ယောင်ကို အစိုးရထံသို့ မတိုင်တန်းချင်ပေ။ အရင်က သူသည် သူ့ကို အသက်ချမ်းသာ ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအရာများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုရုပ်သေးအရာရှိများအတွက် အနည်းငယ်သော ပြဿနာများ ဖန်တီးပေးခြင်းသည်လည်း ကောင်းသည်။

“ဒါဆို မင်းမှာ ဘယ်လောက် ရင်းနှီးငွေရှိလဲ”

ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုရှိသည်။ “လူတွေပဲ ရှိတယ်ဆိုရင်ရော”

“ငါက လူတွေကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူတို့က ထမင်းလာစားရမှာလား”

ဝမ်ယောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး သူ၏ ရင်းနှီးငွေကို တွက်သည်။ “လှေနှစ်စင်းလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ကုန်တင်လှေလောက် မကြီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကုန်တင်လို့ရသေးတယ်”

မိန်ကျွမ်းယီ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။

ဝမ်ယောင်သည် ပြောသည်။ “မြောက်ကနေ တောင်ကို သွားတာ လူမပါရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းတို့လို အမြဲတမ်း လုံခြုံရေးတွေကို ခေါ်သွားတာလား။ အဲဒီလုံခြုံရေးတွေက အတုတွေပဲ။ ငါတို့လို အမြဲတမ်း ဒီအလုပ် လုပ်နေတဲ့သူတွေလောက် မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့က ရေလမ်းကြောင်းကို ဘာကြောက်လဲ။ ရေဓားပြတွေနဲ့ အခွန်တွေ ကြောက်တာ မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို ငါ ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်”

“မင်းမှာ အဆက်အသွယ် ရှိလား”

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။ “မင်း ထင်တာ မရှိရင် ငါ့ကို အကြိမ်များစွာ ဝိုင်းရံပြီးမှ ငါက အကြိမ်တိုင်း ဘယ်လို လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ချက်ချင်း ရယ်သည်။ သူသည် လက်ခုပ်တီးသည်။ “ကောင်းပြီ။ ငါတို့ အတူတူလုပ်ကြစို့”

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ရင်းနှီးငွေမရှိသောသူမှ ရင်းနှီးငွေရှိသောသူ ဖြစ်လာသည်။ လှေများ ရှိသောကြောင့် ကုန်ပစ္စည်း မရှိသည်ကို မကြောက်တော့ပေ။ ဤစျေးပေါသော လုပ်သားများကိုလည်း ထည့်မပြောတော့။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို လှည့်စားမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူသည် ဘာကို လှည့်စားနိုင်မည်နည်း။ လှေများသည် အဓိက ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ထုတ်ရသည်။ ထို့အပြင် ဤလူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားရန် ရူးနေခြင်း မရှိပေ။

ဝမ်ယောင်သည် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် အံ့သြသွားသည်။ “တကယ်လား”

“သွားကြစို့။ ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးမိတ်ဖက်တွေကို သွားပြမယ်”

++++++