အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း 153

မိန်ရှီသည် နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးသောကြောင့် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝလာသည်။

သူမသည် အလွန်ဝလာသည် မဟုတ်။ အရင်က ပိန်ကျသွားသော အသားများကို ပြန်ဝလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ဗိုက်သည်လည်း ပူလာသည်။

၎င်းသည် အလွန်သေးငယ်သော ဗိုက်ခုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဟု မထင်ရပေ။ အဆီများ စားထားသည်ဟု ထင်ရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအတွေ့အကြုံမျိုး မရှိခဲ့ဖူး။ သူမသည် မိန်ရှီကို သူမ ဝလာသည်ဟု ညည်းညူသည်။ မိန်ရှီသည် ကိုယ်ဝန်ရှိသော အမျိုးသမီးသည် မည်သို့ ဝမလာနိုင်မည်နည်းဟု ဆူသည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် မထင်ရှားကြောင်း၊ လေးလမှ ငါးလကြာမှသာ ထင်ရှားလာမည်ဟု ပြောသည်။

ငါးလပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏ဗိုက်သည် ပိုကြီးလာသည်။ ၎င်းသည် ဗိုက်ပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ထမင်းပန်းကန်လေးတစ်လုံးနှင့်တူသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရောဂါ ပြီးသွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်လည် တက်ကြွလာသည်။

သူမသည် စားချင်စိတ် ကောင်းလာသည်။ မပျင်းရိတော့ပေ။ နေ့တိုင်း သူမသည် အားအပြည့်ရှိသည်။ အိမ်တွင် အလုပ်မရှိသောအခါ သူမသည် အလုပ်ရှာချင်သည်။ မိန်ရှီသည် သူမကို လုပ်ခွင့်မပြုပေ။ သူမသည် ကွေ့အယ်နှင့်အတူ ဈေးရောင်းရန် ခရိုင်သို့ သွားချင်သည်။ သဘာဝအတိုင်း သူမကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမ၏သမီးသည် ဤမျှလောက် တက်ကြွနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် သူမကို မတားတော့ပေ။ သူမသည် သူမ လုပ်နိုင်သော အရာအချို့ကို လုပ်ခွင့်ပြုသည်။

ဤအချိန်မျိုးတွင် လှုပ်ရှားမှုများများ လုပ်ခြင်းသည် ကောင်းသည်။ မွေးဖွားသောအခါ ပိုလွယ်လိမ့်မည်။

မေလနှောင်းပိုင်းတွင် လအနည်းငယ်ကြာ အပြင်သွားနေသော ကျိုးကျင်းသည် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာသည်။

သူ အိမ်သို့ ဝင်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမျှလောက် ဝလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန်အံ့သြသည်။ သို့သော် သူသည် သတိရခြင်းဖြင့် ပြည့်နေသောကြောင့် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူ မရှိစဉ် သူ့ဇနီးသည် အိမ်တွင် ကောင်းကောင်း နေထိုင်သည်ဟု ထင်သည်။ သူယောက္ခမမိသားစုသည် သူ့ဇနီးကို ဂရုစိုက်ပေးသောကြောင့် သူသည် စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သည်။ မိန်ရှီနှင့် တခြားသူများ သတိပေးပြီးမှသာ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို သူ သိသည်။

“တကယ်လား” သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နေသည်။

ထို့နောက် ကျိုးကျင်းသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ယောက္ခမအိမ်တွင် ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း မကြာမီ ပြန်လာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းပြီး အိမ်ကို ကြိုတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည်။ နေထိုင်ရန် အခက်အခဲမရှိပေ။

အိမ်သို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ပွေ့ဖက်သည်။

သူ၏လက်များသည် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရှိသော်လည်း သူသည် ကလေးကို ထိမိမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် အနီးကပ် မဖက်ဝံ့ပေ။

“ကောင်းတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ” သူသည် စကားအသုံးအနှုန်း မပီတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ ဤလူသည် ဘာလို့ ဤမျှလောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း တုံ့ပြန်ရတာလဲ။ အစောပိုင်းက သူ၏အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကလေးကို မကြိုက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။

“မင်း ထိုင်နေလိုက်။ ငါ ရေနွေးနွေး လုပ်ပြီး အိပ်ယာပြင်ပေးမယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့” ပြောပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် အလုပ်များတော့သည်။

ပထမဆုံး သူသည် သေးငယ်သောအခန်းတွင် ရေချိုးရေကို ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အပြင်သို့ လာပြီး အိပ်ယာကို ပြင်ဆင်သည်။ ၎င်းသည် မေလဖြစ်သော်လည်း အပူရှိန် မရှိသေးပေ။ ထို့အပြင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် အောက်တွင် စောင်တစ်ထည်ကို ခံရမည်။

ကျိုးကျင်း၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် အိပ်ရာအချို့ကို ထုတ်သည်။ တစ်ထည်ကို ထူထူခံချင်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ ပူမည်ကို ကြောက်သည်။ ပါးပါးခံချင်သည်။ သို့သော် သူမ အိပ်သောအခါ မသက်မသာ ဖြစ်မည်ကို ကြောက်သည်။ သူသည် အကြာကြီး စဉ်းစားနေသည်။ စောင်တစ်ထည်ကိုပင် မခင်းနိုင်သေးပေ။

153 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို ဤမျှလောက် ဘာမှမလုပ်တတ်သည်ကို မတွေ့ဖူး။ သူမသည် ပြုံးသည်။ သူမသည် လာပြီး သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းပို့သည်။

“ရှင် ဒီလိုလုပ်နေရင် ကျွန်မတို့ ဒီည အိပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်မ လုပ်လိုက်မယ်။ ရှင် သွားရေချိုး” ကျိုးကျင်းသည် ခရီးသွားလာမှုကြောင့် ဖုန်ထူနေသည်။ သူသည် အဝတ်အစားတောင် မလဲရသေးပေ။

“ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အလုပ်မလုပ်ရဘူး” ဤအရာကို ကျိုးကျင်းသည် သိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်သည်။ “ဒါက အလုပ်လား။ ကျွန်မ အိမ်မှာ အမေအတွက် အဝတ်လျှော်တာ၊ ထမင်းချက်တာ လုပ်နေတာ”

ကျိုးကျင်းသည် နေရာတွင် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို သူမ၏ယောက္ခမက ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ကြီးဖြင့်ပင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တကယ် သူ့သမီး ဖြစ်ပါရဲ့လား။

ယောက္ခမသည် သူနှင့် သူမကို နေ့တိုင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်ကို ကျိုးကျင်းသည် လုံးဝ မေ့သွားသည်။ သူသည် ယောက္ခမသည် သူ့ဇနီးကို ကိုယ်ဝန်ကြီးဖြင့် အလုပ် လုပ်ခိုင်းသည်ဟုသာ မှင်တက်သွားသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာကိုတွေးနေသည်ကို ပြောနိုင်သည်။ သူမသည် ရယ်သည်။ “သွားပါတော့။ ရှင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ အဲဒါတွေက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်တာ။ ပြီးတော့ အမေက ကျွန်မကို အလုပ်ခိုင်းတာ ကျွန်မအတွက် ကောင်းစေချင်လို့။ ပျင်းရိနေရင် မွေးရခက်မှာကို ကြောက်လို့”

ကျိုးကျင်းသည် ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲရန် တွန်းပို့ခံရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း ရေချိုးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ ရေချိုးရန် အလှည့်ကျသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် သူမကို စိတ်မပူနိုင်။ သူသည် သူမကို ကူညီချင်သည်။ သို့သော် သူမသည် ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို အတင်းအကျပ် ထွက်ခိုင်းသည်။

သန့်ရှင်းပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ယာပေါ်သို့ တက်သည်။ ခေါင်းအုံးကို မှီပြီး စကားပြောနေကြသည်။

“နေပါဦး၊ ရှင်က သားလေးလိုချင်တာလား၊ သမီးလေးလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။

“ဒါကို ဘာလို့မေးတာလဲ။ သားလေးနဲ့ သမီးလေး ဘာကွာလို့လဲ”

“ကျွန်မက အရင်မေးတာ။ အရင်ဖြေပါ”

ဤကိစ္စကို လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြာပြီ။ သူမသည် ဤမျှလောက် မကြောက်နိုင်သည်ကို မခံစားနိုင်။ မိန်ရှီသည် ဤရက်ပိုင်း ငါ့မြေးလေးဟု အမြဲတမ်း ပြောနေသောကြောင့် သူမသည် သမီးလေး မွေးလာမည်ကို ကြောက်သည်။ သူမသည် သူမအမေ စိတ်ပျက်မည်ကို ကြောက်သည်။

သူမသည် သူမအမေ၏စိတ်ကို နားလည်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သားမွေးမှသာ ရင်မော့နိုင်သည်။ သို့သော် သူမနှင့် အစ်ကိုကျင်းသည် ဤသို့လုပ်စရာ မလိုဟု သူမ ရိုးရိုးသားသား ထင်သည်။ သူမ ဤသို့ တွေးသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသေချာမှု ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမျိုးသားများအားလုံး သားကို ကြိုက်ကြသည်။ မရီး၏အဖေသည် နေ့တိုင်း သားလေးတစ်ယောက် ရချင်သည်ကို ကြည့်ပါ။ သူမ၏တတိယအဒေါ်သည် သားလေးတစ်ယောက်အတွက် ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ကြည့်ပါ။

သူမ၏ဘေးမှ ဥပမာများကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ညဘက်တစ်ယောက်တည်း ရှိသောအခါ အခါအားလျော်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်သည်။ သူမသည် သူမ မရီး၏အမေလို သားမွေးရန် ကံမကောင်းလျှင်၊ သမီးကိုသာ မွေးနိုင်လျှင် သူမသည် ဘာလုပ်မည်နည်း။ အစ်ကိုကျင်းသည်လည်း သူမမရီး၏အဖေလို သားအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးမည်လား။ အပျော်မယားပင် ခေါ်လာမည်လား။

ဤသို့ တွေးသောအခါ သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲမှ စကားများကို ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ သမီးလေး မွေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် သူ့ဇနီး၏ ထူးဆန်းသောစိတ်ကို နားမလည်နိုင်။ “မွေးရင်လည်း မွေးတာပဲလေ”

“ဒါဆို နောက်တစ်ခါလည်း သမီးလေးပဲဆိုရင်ရော”

“သမီးလေးပဲ ဖြစ်ပါစေ”

“ကျွန်မ သားမမွေးနိုင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

153 03

ကောင်းပြီ။ ယခု ကျိုးကျင်းသည် သူ့ဇနီး ဘာတွေးနေသည်ကို နားလည်သည်။ သူသည် သူမကို ဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်မြင့်သည်။ ခွန်အားရှိသည်။ ရင်ဘတ်လည်း ကျယ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဝင်သည်။ သူသည် သူမ၏လက်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး တခြားလက်ဖြင့် သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သမီးလေးကို ကြိုက်တယ်။ ဒီကိုယ်ဝန်ကနေ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးတာကို ငါ မျှော်လင့်တယ်”

သူသည် ခဏရပ်သည်။ သူသည် သူမ၏စကားကို ဆက်ဖြေသည်။ “သားမမွေးနိုင်ရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ သမီးလေးကိုပဲ ကြိုက်တယ်”

“တကယ်လား” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုင်သည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။

“တကယ်” သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

သူ့ဇနီးသည် မယုံကြည်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါ တွေးဖူးတယ်။ ငါ ဇနီးရရင် သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးခိုင်းမယ်။ မင်းကို တွေ့တော့ မင်း ငါနဲ့ လက်ထပ်ရင် မင်းလိုမျိုး သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးပေးရင် ကောင်းမယ်လို့ ငါ တွေးခဲ့တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်တောင်ခတ်သည်။

ကျိုးကျင်း သက်ပြင်းချသည်။ သူ၏အသံသည် ဝမ်းနည်းလာသည်။ “ငါ့ညီမလေးကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အရမ်းသေးတယ်။ နာခံတတ်တယ်။ ချစ်စရာလည်း ကောင်းတယ်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်တတ်တာ သိတယ်။ ငါ သူမကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး မြင်းစီးပေးတာကို ကြိုက်တယ်။ တစ်ရွာလုံးကို ပတ်ပြီး သူမကို ထမ်းထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမ သေသွားတယ်။ သူမ သေခါနီးမှာ ငါ့ကို ပြောနေသေးတယ်။ အစ်ကို၊ အစ်ကို ကျွန်မအတွက် ဖုတ်ထားတဲ့ ငှက်ဥကို စားချင်တယ်...။ ငါ ငှက်တွေကို နေရာတိုင်း ရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငှက်တွေ ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး။ သစ်ပင်တွေတောင် ပြောင်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ညီမလေးက ငါ ဖုတ်ပေးတဲ့ ငှက်ဥကို မစားရတော့ဘူး...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏နှာခေါင်းသည် စူးလာသည်။ မျက်လုံးများသည် မှုန်ဝါးလာသည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးရှိသည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မတို့ သမီးလေးတစ်ယောက် ယူကြစို့။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အဖေလို့ ခေါ်တတ်တာကို သိလိမ့်မယ်။ အဖေက သူမကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး မြင်းစီးပေးလိမ့်မယ်။ တစ်ရွာလုံးကို ထမ်းပြီး ပတ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူမအတွက် ငှက်ဥတွေ ဖုတ်ပေးလိမ့်မယ်...”

******

154 01

အခန်း 154 လူဝယ်ခြင်း၊ ထပ်မံထွက်ခွာခြင်း

ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် တစ်ရက်သာနေပြီး ခရိုင်သို့ ပြန်သွားသည်။

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အခြေအနေကောင်းကြောင်း သတင်းပို့ချင်သည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် ခရိုင်တွင် ဆက်ရှိနေသေးသောကြောင့် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မရပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြန်ယူလာသော ကုန်ပစ္စည်းများထဲမှ ဆန်များကို အရင်က လုပ်ဖူးသော ဆန်ရောင်းသော ဆိုင်အချို့ကို ရောင်းလိုက်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီ ယူလာသော ပိုးထည်၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် တခြားအရာများအတွက် ချီချွင်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့သည် ကြားခံပေးသောကြောင့် သူတို့သည် ဝယ်သူရှာရန် မကြောက်တော့ပေ။

ရက်များစွာ ကျိုးကျင်းသည် နေ့တိုင်း စောစောထွက်ပြီး ညမှ ပြန်လာသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ခရိုင်တွင် နေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်များသော အချိန် ပြီးမှသာ ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် သူသည် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် နေ့တိုင်း အသွားအပြန် လုပ်ရသည်။

သူ့ဇနီးကို သူမ၏မိဘအိမ်တွင် ထားခဲ့နိုင်သည် ဆိုသော်လည်း ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ယောက္ခမမိသားစုကို အချိန်အကြာကြီး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခု သူ ပြန်လာသောအခါ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် မကောင်းတော့ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့တူမ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ကို သိသောအခါ သူလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ သူသည် အလုပ်အများစုကို ခွဲယူသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်သို့ ပြန်ပြီး သူ့ဇနီးကို အချိန်ပေးနိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရက်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသည်။ အလုပ်များပြီး အပြည့်အဝရှိသည်။ ရာသီဥတုသည် ပိုပူလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အပူရှိန်မပြင်းခင် ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် သူတို့လက်ထဲမှ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် အရင်ကထက် ပိုမိုရရှိခဲ့သည်။ ဤခရီးကို မထွက်ခင် အရင်က အတွေ့အကြုံကြောင့် ဟူစန်းနှင့် တခြားသူများသည် သူတို့၏ပိုက်ဆံအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ဟူစန်းနှင့် တခြားသူများကို ပေးပြီးနောက် နှစ်ယောက်သည် ခွဲလိုက်သောအခါ တစ်ဦးလျှင် ငွေသားရွက် ၂၀၀၀ နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။

ထူထဲသော ငွေစက္ကူများကို ကိုင်ထားစဉ် လုကျောင်းယွဲ့သည် မတည်မငြိမ် ခံစားရသည်။

သူမသည် ဤမျှလောက်သော ငွေများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

သူမသည် ၎င်းကို ခန်ခုတင်အတွင်း ထားသောအခါ မလုံခြုံဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏အလှပြင်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သောအခါ စိတ်မပူနိုင်တော့ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူ့ဇနီးသည် အခန်းထဲတွင် အလည်လည် ဖြစ်ပြီး ငွေများကို ထားရန် သင့်တော်သောနေရာကို ရှာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ သူသည် သူမအနီးသို့ သွားပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ။ မလုပ်နဲ့တော့။ ငါ မင်းအတွက် နေရာရှာပေးမယ်”

ထို့နောက် သူသည် ခန်ခုတင်ရှေ့တွင် ထားသော ခြေထောက်တင်ခုံကို ရွှေ့လိုက်သည်။ ခြေထောက်တင်ခုံအောက်တွင် မြေကြီးတစ်ပိုင်း ပေါ်လာသည်။ အရင်က အိမ်ဆောက်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် အိမ်၏ကြမ်းပြင်ကို အုတ်ကြွပ်အပြာများ ခင်းခိုင်းသည်။ ဤသို့ဖြင့် ခြေထောက်တွင် မြေကြီးကပ်မည်ကို မကြောက်ရတော့ပေ။ အခန်း၏ကြမ်းပြင်သည်လည်း နေ့တိုင်း ဖုန်မထူတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ထိုနေရာတွင် သေးငယ်သော အပေါက်နှစ်ခု ရှိသည်။ ပထမတော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် သူ၏လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အပေါက်ထဲသို့ ထည့်ပြီး အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆွဲတင်သည်။ အုတ်ကြွပ်အပြာတစ်ချပ်သည် ထွက်လာပြီး စတုရန်းပုံ အပေါက်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။

ထိုအပေါက်ကိုလည်း အုတ်ကြွပ်အပြာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အစိုဓာတ်မဝင်အောင် သစ်သားပြားဖြင့် ကာရံထားသည်။ အိမ်တွင် ဤသို့သော နေရာမျိုး ရှိသည်ကို လုကျောင်းယွဲ့သည် မသိခဲ့ပေ။

“အရင်က အိမ်ဆောက်တုန်းက အစ်ကိုကြီးက ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေမှာ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေ ထားဖို့ လျှို့ဝှက်အခန်းအချို့ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒီနေရာကို သူကိုယ်တိုင် ကူညီလုပ်ပေးခဲ့တာ။ ငါနဲ့သူပဲ သိတယ်။ အရင်က အိမ်မှာ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေ မရှိလို့ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားတာ။ အခုကစပြီး အိမ်ရဲ့မြေစာချုပ်တွေ၊ ငွေစက္ကူတွေ စတာတွေကို ဒီမှာ ထားလိုက်”

154 02

ထိုလျှို့ဝှက်ခန်းသည် တစ်ပေပတ်လည် ရှိသည်။ သေးငယ်သော သေတ္တာတစ်ခု ထည့်ရန် သင့်တော်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ “အစ်ကိုကြီးက တကယ် တီထွင်နိုင်တယ်။ ဒီနေရာက ပစ္စည်းတွေ ဝှက်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ငွေများ ထားလေ့ရှိသော သေးငယ်သော သေတ္တာကို ခန်ခုတင်မှ ထုတ်လာသည်။ သူမသည် ငွေစက္ကူများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထည့်သည်။ သော့ခတ်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ပြန်ထားရန် သယ်လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမသည် ခါးညွှတ်ပြီး ထားရန် လုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို ဆွဲထားသည်။ “ငါ့ကို ပေးလိုက်။ မင်း ခါးနာသွားလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်ပူနေသောကြောင့် ၎င်းကို မေ့သွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သေးငယ်သော သေတ္တာကို ထည့်သည်။ အပေါ်မှ အုတ်ကြွပ်အပြာကို ပြန်တင်သည်။ ခြေထောက်တင်ခုံကို ပြန်ထားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ခါးကို ဆန့်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီငွေတွေကို မင်း အကြာကြီး မစုနိုင်သေးဘူး။ ခဏကြာရင် ငါနဲ့ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်က တောင်ဘက်ကို တစ်ခေါက် ထပ်သွားရဦးမယ်။ အဲဒီအခါ ရင်းနှီးငွေအဖြစ် ယူသွားရမယ်”

“ထပ်သွားရဦးမှာလား။ ဒီနှစ်တော့ တစ်ခေါက်ပဲ သွားမယ် မဟုတ်လား”

“ကျွမ်းယီက အခြေအနေကောင်းတုန်း တစ်ခေါက် ထပ်သွားချင်တာ။ ပြန်လာရင်တော့ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး တစ်နှစ်လုံး နေလို့ရပြီ” တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းသည် အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် မိတ်ဖက်အသစ်တစ်ဦး ရှိသောကြောင့် အလွန် တက်ကြွနေသည်။

ဝမ်ယောင်နှင့် မိတ်ဖက်လုပ်ခြင်းအတွက် ကျိုးကျင်းသည် မှတ်ချက်မပေးပေ။ သို့သော် သူနှင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် အခြေအနေကို ပထမဆုံး ကြည့်ရန် သဘောတူထားသည်။ သူတို့သည် လူရူးများ မဟုတ်ကြ။ တခြားသူ၏စကားကို ကြားပြီး ၎င်းကို ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ လူနှင့်လူအကြား ယုံကြည်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ရန် လိုသည်။ သူနှင့် ကျိုးကျင်းသည် ဝမ်ယောင်ကို မယုံကြည်နိုင်သေးခင် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများသည် မလွဲမသွေ လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤခရီးကို ကျိုးကျင်းသည် သွားရမည်။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို တစ်ယောက်တည်း စိတ်မပူနိုင်တော့ပေ။

မိတ်ဖက်လုပ်ရန် သဘောတူပြီးနောက် နောက်အဆင့်မှာ မည်သို့ မိတ်ဖက်လုပ်ရမည်နည်း။

သူတို့၏လက်ထဲတွင် ရင်းနှီးငွေ အကန့်အသတ် ရှိသောကြောင့် ကြီးမားသော ကုန်သည်ကြီးများနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဝမ်ယောင်တွင် လူများနှင့် လှေများမှလွဲ၍ ရင်းနှီးငွေ များများစားစား မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုပြီး ရင်းနှီးငွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းရမည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူနှင့် ကျိုးကျင်းသည် မြောက်ဘက်မှ ကုန်သည်များကို တောင်ဘက်သို့ ကုန်သွယ်ရန် ဦးဆောင်မည်ဟု အကြံပေးသည်။ သူတို့သည် အကျိုးခံစားခွင့်များကို မျှဝေမည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ပြန်ယူလာမည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပိုက်ဆံရနိုင်မည်။ ကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်သောနေ့သည် မကြာမီ ရောက်လာလိမ့်မည်။

ကျိုးကျင်းသည် စီးပွားရေးအကြောင်း အနည်းငယ်သာ နားလည်သည်။ ဝမ်ယောင်သည်လည်း လုံးဝမသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိန်ကျွမ်းယီ၏စကားကို နားထောင်ရသည်။ သူ၏စကားသည် တကယ်ကို ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ပေ။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နောက်ထပ် ၁၅ ရက်အကြာတွင် သူသည် ထပ်ထွက်ခွာတော့မည်။

“ဒီတစ်ခေါက်တော့ မြန်မြန်ပြန်လာလိမ့်မယ်။ လမ်းကြောင်းတွေလည်း ကျွမ်းကျင်ပြီးသား။ မင်း မမွေးခင် ငါ ပြန်လာမယ်။ မင်းကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်” သူသည် ခဏရပ်ပြီး ဆက်ရှင်းပြသည်။ “ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ လမ်းကြောင်းတွေ ချောမွေ့သွားရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ နေတော့မယ်...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။

သူမသည် နားလည်ပြီး လက်ခံနိုင်သည်။ သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမသည် အလွန် ဝမ်းနည်းသည်။ တကယ်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ အမျိုးသမီးများ၏စိတ်သည် အလွန်သေးငယ်သည်။ သူတို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း၊ ကောင်းမွန်သော အစားအစာများနှင့် အဝတ်အစားများ မလိုအပ်ပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ခင်ပွန်းများ နေ့တိုင်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်ခြင်းကိုသာ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဘဝတွင် အရာရာတိုင်းသည် သင်လိုချင်သလို ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အမျိုးသားများတွင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသည်။ အိပ်မက်များ ရှိကြသည်။ ဇနီးသည်တစ်ဦး အနေဖြင့် သူ၏အတောင်ပံများကို မည်သို့ ဖြတ်နိုင်မည်နည်း။ ငှက်ကြီး မဖြစ်စေဘဲ သာမန်ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်စေမည်နည်း။

154 03

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖက်ထားသည်။ သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သည်။ သူသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။ “တကယ်တော့ ငါ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိပါဘူး။ အရင်က ငါ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့ ပြီးရင် မနက်ဖြန် မရှိဘူး။ ဗိုက်မဆာတာရယ်၊ အစ်မအတွက် အားပေးတာရယ်၊ သူမရဲ့ယောက္ခမအိမ်မှာ အနိုင်ကျင့်မခံရတာရယ်ကိုပဲ ငါ စဉ်းစားခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့အစ်မက သူ့ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုနဲ့ ဘဝ ပိုကောင်းလာတော့ ငါ ဒီအကြောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့အတူ အစားအသောက်နဲ့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးရမယ့် ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး ရှိလာတော့ လူတိုင်းအတွက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်...”

“ငါ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်လောက် မကောင်းဘူး။ သူက အေးအေးဆေးဆေး နေပုံရတယ်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ စိတ်ထဲမှာ အများကြီး စဉ်းစားတယ်။ ဒီနှစ်ခေါက် သူ့နဲ့အတူ စီးပွားရေးလုပ်တုန်းက ငါ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတော့မှ အပြင်က ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိလာတာ။ ငါ အဖေ ဖြစ်လာတော့မယ်။ ငါတို့မှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေက ငါ့ကို မေးရင်၊ အဖေ၊ အပြင်က ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ မဖြေနိုင်မှာကို မလိုချင်ဘူး။ ငါ ၁၀ နှစ်ကျော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ မင်းနဲ့ကလေးတွေ ငါ့လို ဒုက္ခရောက်တာကို မလိုချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ နုပျိုတုန်းမှာ ပိုက်ဆံပိုရှာဖို့ လိုတယ်။ ငါတို့ ကလေးတွေ ကြီးလာရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ ကျေးလက်မှာ နေထိုင်မယ်။ မြေပိုင်ရှင်ငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်မယ်။ အပြင်ကကမ္ဘာကြီးကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် သွားစူးစမ်းပါစေ...”

ဤနေ့ညနေခင်းတွင် ကျိုးကျင်းသည် အများကြီး ပြောပြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ရင်ခွင်ကို မှီပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

သူ၏အနာဂတ်အစီအစဉ်များနှင့် စိတ်ကူးများကို နားထောင်နေသည်။ အရင်က သူမ မသိခဲ့သော အရာများစွာကိုလည်း နားထောင်နေသည်။

ပူပန်နေသော သူမ၏စိတ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်လာသည်။ အနာဂတ်၏ အစီအစဉ်သည် အလွန်လှပသည်။ သူမ လုပ်သင့်သည်မှာ သူနှင့်အတူ ကြိုးစားရန်၊ ပျော်ရွှင်သော အနာဂတ်ကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။

သူမ၏သမက်သည် မကြာမီ ထပ်မံထွက်ခွာတော့မည်ကို သိသောအခါ မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီးသည် ကိုယ်ဝန်ကြီးဖြင့် ရှိနေသည်။ အမျိုးသားသည် အပြင်တွင် သွားလာနေသည်။ သူမနှင့် မနေပေ။ ယောက်ျားကောင်း၊ အဖေကောင်းတစ်ယောက်လား။

သို့သော် မိန်ရှီသည် ဤစကားကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်သာ စိတ်ဆိုးနေသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် သူမ၏စိတ်ဆိုးမှုကို မြင်ကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် နောင်တရသောကြောင့် ဘာမှ မပြောရဲပေ။ သူသည် သူ၏ယောက္ခမကို ကျေနပ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အနည်းငယ် တိုးညှင်းသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မိသားစုရှေ့တွင် ဤကိစ္စကို ပြောသောအခါ သူမသည်လည်း သူ့ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမအမေ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

လုကွမ်းယီနှင့် ကွေ့အယ်တို့သည်လည်း ဘေးမှ စိတ်ပူနေသည်။ ၎င်းသည် သူတို့ညီမ၏ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် နားလည်နိုင်သော်လည်း ကွေ့အယ်သည် တကယ်ကို နားမလည်ပေ။ ဘာကိုမှ မစောင့်နိုင်ဘဲ ကလေးမွေးပြီးမှ မလုပ်နိုင်တာလား။ ခင်ပွန်းကို ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ စိတ်ပူစေရတာလဲ။ ပိုက်ဆံလိုတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့။

ဒါကြောင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် မူလကပင် ကွဲပြားသော အတွေးများနှင့် ရပ်တည်ချက်များ ရှိကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့သမက်ဘက်တွင် ရပ်တည်သည်။ သူသည်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဒါကြောင့် မင်းတို့ အမျိုးသမီးတွေက စိတ်တွေ သေးငယ်တာ။ ကျိုးကျင်းက နေ့တိုင်း မင်းသမီးအနားမှာပဲ နေပြီး တစ်ပဲတောင် မရှာနိုင်ရင် မင်း စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်” လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း ရှိသောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီကို ဤသို့ ပြောသည်။

“ကျွန်မက သူ သမီးနားမှာ နေပြီး ဆင်းရဲရင်လည်း ဆင်းရဲပါစေ” မိန်ရှီသည် ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူမကို ကြည့်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဆင်းရဲရင်လည်း ဆင်းရဲတာပေါ့။ တခြားသူတွေရဲ့ ဇနီးတွေက ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ ဝတ်ထားတယ်။ မင်းရဲ့သမီးက ကြမ်းတမ်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ရမယ်။ တခြားသူတွေက ကောင်းကောင်း စားရတယ်။ မင်းရဲ့သမီးက ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်ရမယ်။ တခြားသူတွေရဲ့မြေးတွေက ကျောင်းတက်ပြီး အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မယ်။ မင်းရဲ့မြေးက လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး မြေကြီးကို မျက်နှာမူပြီး နေရလိမ့်မယ်”

မိန်ရှီသည် ဒေါသထွက်သည်။ “ရှင် စကားပြောတတ်ရဲ့လား”

154 04

“ငါ ပြောတာ မမှန်ဘူးလား။ ကျိုးကျင်းက ဂရုစိုက်တတ်တယ်၊ နွေးထွေးတယ်၊ ငါတို့ရဲ့သမီးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်။ သူက ကြိုးစားတယ်။ မင်းက မင်းသမက်ကို ရွာက ဝမ်လိုင်ဇီလို ဖြစ်စေချင်တာလား။ နေ့တိုင်း သွားတွေ ပွတ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတာ။ အလုပ် မှန်မှန်ကန်ကန် မလုပ်ဘဲ ကြက်ခိုး၊ ခွေးခိုး လုပ်ပြီး ရွာသားတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ။ သူ့ဇနီးက ဆာလောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ။ သူ့ကလေးတွေက သူတောင်းစားလေးတွေလို ဖြစ်နေတာလား”

ကောင်းပြီ။ ဤသို့ဆိုလျှင် မိန်ရှီသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်လိုင်ဇီနှင့် နှိုင်းယှဉ်သောအခါ သူမ၏သမက်သည် မည်မျှ ကောင်းသည်ကို မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း သိလာသည်။

“ဒါပေမဲ့ ယွဲ့အာဗိုက်က အကြီးကြီး ဖြစ်နေပြီ”

“သူ ယွဲ့အာ မမွေးခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူ အိမ်မှာနေရင် ယွဲ့အာကို ကလေးမွေးတဲ့အခါ ကူညီနိုင်မှာလား။ မင်း သမီးကို စိတ်ပူရင် ငါတို့ အရင်ကလို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်လို့ မရဘူးလား”

မိန်ရှီသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဖွင့်သည်။ သူမသည် ထရပ်သည်။ “မင်း ပြောစရာတွေ အကုန်လုံး ရှိတယ်။ မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ပျင်းဖို့ ကောင်းတယ်”

သူမ ဤသို့ပြောသော်လည်း ညစာစားသောအခါ မိန်ရှီသည် ကျိုးကျင်း ကြိုက်သော ဟင်းနှစ်ပွဲကို တမင်တကာ ချက်သည်။

ရာသီဥတုက တကယ်ပဲ ကြည်လင်လာပြီလား။

ငယ်ရွယ်သောသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်သည်။ သူတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသည်။ မိန်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်၏ မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်မကောင်းလျှင် မိသားစုတစ်စုလုံးသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျိုးကျင်းသည် အဖွားအိုတစ်ဦးနှင့် ကောင်မလေးတစ်ဦးကို ခေါ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မေးသောအခါ ၎င်းတို့သည် သူမကို ပြုစုရန် ကျိုးကျင်း ဝယ်လာသော သူများ ဖြစ်သည်ကို သိသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် လူများကို ဝယ်ရန် တွေးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်တွင် ပိုက်ဆံမလို။ ဇနီးကို ပြုစုရန် လူများကို ဝယ်မပေးနိုင်သည် မဟုတ်။ သို့သော် ပထမအချက်မှာ ၎င်းသည် ကျေးလက်ဖြစ်သည်။ လူများကို ဝယ်ယူခြင်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် အမြဲတမ်း အလုပ်များပြီး ၎င်းကို မေ့နေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ခရီးဝေး ထွက်တော့မည်။ သူ၏ ဗိုက်ကြီးဖြင့်ဇနီးကို ဂရုစိုက်ရန် ယောက္ခမကို အမြဲတမ်း အားကိုး၍ မရပေ။ ယောက္ခမမိသားစုတွင်လည်း အလုပ်များ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခရိုင်သို့ သွားပြီး လူနှစ်ယောက်ကို ဝယ်ခဲ့သည်။

ဤအဖွားအိုနှင့် ကောင်မလေးနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ပြောသည်။ “ကျွန်မက ဘာမှ ချမ်းသာတဲ့အမျိုးသမီး မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေကို ဂရုစိုက်ခိုင်းစရာ မလိုပါဘူး” သူမသည် နှစ်ဘဝလုံး လူများကို သူမကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ခိုင်းခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အရင်ဘဝတွင် တုလျန်သည် စာမေးပွဲအောင်ပြီးနောက် အိမ်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိသည်။ သို့သော် ထိုသူနှစ်ယောက်သည် ငှားထားသောသူများ ဖြစ်ပြီး သူမကို ဂရုစိုက်ရန် မဟုတ်။ တုလျန်နှင့် တုမုဆိုးမကို ဂရုစိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤလူနှစ်ယောက်သည် အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြသည်။ အိမ်၏ဇနီးသည် သူတို့ကို မလိုချင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ပြီး အစားအစာအချို့ကို တောင်းရမ်းသည်။

သူတို့သည် ကံမကောင်းသောသူများ ဖြစ်သည်။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလျှင် မည်သူက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရောင်းမည်နည်း။

ဤအဖွားအိုနှင့် ကောင်မလေးသည် အဘွားနှင့်မြေး ဖြစ်သည်။ အဘွားအို၏ ခင်ပွန်းအမည်မှာ ချန် ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေး၏အမည်မှာ ရှောင်းချောင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ကောင်းမွန်သော မိသားစုရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မတော်တဆမှုတစ်ခုက ချန်အဘွားအို၏သားနှင့် ချွေးမ၏အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေသည်။ ချန်အဘွားအို၏ခင်ပွန်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဖျားနာသည်။

ဤဖျားနာမှုသည် လပေါင်းများစွာ ကြာသည်။ သူတို့သည် ကျေးလက်တွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဤသို့သော အရာကို မခံနိုင်ပေ။ သူတို့သည် မိသားစု၏ ပိုက်ဆံအားလုံးကို သုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်၏ခင်ပွန်းသည် သေဆုံးသွားပြီး သူသည် အဘွားနှင့်မြေးကို ထားခဲ့သည်။

154 05

ချန်အဘွားအိုသည် သားနှင့်ချွေးမကို ဆုံးရှုံးရသော ဝမ်းနည်းမှုကို အရင်ဆုံး ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးရပြန်သည်။ သူမတွင် မြေးမလေး မရှိလျှင် သူမသည် သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်အတူ သေချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏မြေးမလေးသည် ငယ်သေးသောကြောင့် သူမသည် ဆက်ရှိနေရန် ကြိုးစားရသည်။

ဤသို့ဖြင့် အလွန် ဆိုးရွားနေပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်တွင် အမျိုးသားမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အဘွားအို၏ ဦးလေးအချို့သည် အိမ်သို့ လာသည်။ သူတို့သည် အဘွားနှင့်မြေးနှစ်ဦးကို ဂရုစိုက်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် ချန်မိသားစု၏အိမ်နှင့် မြေကို ရပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့ကို နှင်ထုတ်ပစ်သည်။

အဘွားနှင့်မြေးနှစ်ဦးသည် ရက်များစွာ လမ်းဘေးတွင် လှည့်လည် သွားလာနေရသည်။ ဆာလောင်ပြီး သေတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အဘွားအိုသည် သူမနှင့် သူမ၏မြေးကို ရောင်းရန် လူပွဲစားရုံးသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် အလွန် နည်းသောငွေကိုသာ ရသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏မြေးနှင့်အတူ နေရန် အခြေအနေတစ်ခုကိုသာ တောင်းဆိုသည်။

လူပွဲစားရုံးသည် ဤအဘိုးအိုနှင့် ကလေးကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကိုက်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် လာပြီး လူများဝယ်သည်။ သူသည် အသက်ငယ်လွန်းသူများကို မလိုချင်ပေ။ မလှုပ်ရှားနိုင်သူများကို မလိုချင်ပေ။ စိတ်ရှုပ်ထွေးသူများကိုလည်း မလိုချင်ပေ။ သူသည် ရိုးသားပြီး ကြိုးစားသော သူများကို လိုချင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ သူသည် သူ့ဇနီးအတွက် အရည်အချင်း ရှိသောသူများကို မလိုချင်ပေ။ သူတို့သည် အခြားအရာများကို စိတ်မဝင်စားသ၍ ယောက္ခမသည် သူ့ဇနီးကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ခရိုင်တွင် ကြာကြာနေခဲ့သည်။ အချို့သောလူများ၏ စိတ်သည် ရောင်းစာချုပ်ဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကို သူ သိသည်။ သူသည် အိမ်တွင် အချိန်ရှိလျှင် သူသည် သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ယခု သူသည် အိမ်တွင် အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သင့်တော်သောသူကို ရွေးရမည်။

ထို့ကြောင့် လူပွဲစားရုံးသည် ဤအဘွားနှင့်မြေးကို ခေါ်လာသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အလွန်သင့်တော်သည်။ ချန်အဘွားအိုသည် အသက်ကြီးသော်လည်း သူမသည် ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် ဤသို့သော အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးမျိုးသည် ဘေးတွင် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။ ကောင်မလေးသည် အသက်ငယ်သေးသော်လည်း ၁၀ နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ သူမသည် သေးငယ်သော အလုပ်အချို့ကို လုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝယ်ခဲ့သည်။

ဤအရာများကို ကြားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချသည်။

“အနာဂတ်မှာ အိမ်မှာ အလုပ်ရှိရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ပါ။ အမေ့ကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ အဖေနဲ့အမေကလည်း အလုပ်များတယ်။ မိသားစုမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်” ချန်အဘွားအိုနှင့် သူမ၏မြေးမလေးကို အပြင်သို့ ထွက်ခိုင်းပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

“မင်းလည်း မျက်နှာပျော့မနေနဲ့။ ခိုင်းသင့်တာ ခိုင်းလိုက်ပါ။ ငါ လူတွေကို မင်းအတွက် ဝယ်လာတာ။ သူတို့ကို ဘုရင်မတွေလို ကိုးကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အိမ်ကို မလာရင် သူတို့က တခြားနေရာမှာ ပိုအေးဆေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီတစ်ခေါက် မတော်တဆ ရောက်မလာခဲ့ရင် လူပွဲစားရုံးက သူတို့ကို ထုတ်ပစ်တော့မှာ” လူပွဲစားရုံးသည် အချည်းနှီး လူများကို ကျွေးမွေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤအဘွားအိုနှင့် ကလေးသည် ရောင်းရခက်သောကြောင့် သူတို့သည် အကြာကြီး ထားမည် မဟုတ်ပေ။

154 06

သူ၏ခင်ပွန်းသည် ဤမျှလောက် သေးငယ်သော အသေးစိတ်များကိုပင် ဂရုစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်သည်။ “ကျွန်မက ကလေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေကို နားလည်ပါတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏သေးငယ်သော နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ နှိပ်သည်။ “မင်း နားလည်တာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စိတ်က နူးညံ့တယ်။ ရှက်တတ်တယ် ဆိုတာလည်း ငါ သိတယ်။ လူ့စိတ်က ထင်မထားနိုင်တာတွေ ရှိတယ်။ မင်းက အစက ယဉ်ကျေးပြီး သူတို့ကို ပေးလိုက်ရင် အကြာကြီး ပေးလိုက်ရင် သူတို့က သူတို့ရဲ့နေရာကို မသိတော့ဘူး။ စပါးတစ်စေ့က ကျေးဇူး၊ တစ်ပုံးက ရန်သူဆိုတာကို မင်း သိလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို သူတို့ရဲ့အခြေအနေကို ပြောပြတာက ငါတို့မိသားစုမရှိရင် သူတို့ လမ်းဘေး ရောက်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာကို သိစေချင်လို့။ သနားဖို့ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ နားလည်ပါတယ်”

“ကောင်းပြီ။ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို မင်း စီမံခန့်ခွဲလိုက်” ကျိုးကျင်းသည် တွေးသည်။ သူ့ဇနီးသည် ခိုင်မာမည် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်သည်။ သူတို့ကို ထပ်မံ ပြောဆိုပေးခြင်းဖြင့် သူတို့သည် အပိုအတွေးများ မရှိစေရ။

ကျိုးကျင်းသည် အလွန် သတိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် စိတ်ပူနေသည်။ သူသည် ယောက္ခမမိသားစုကိုလည်း သွားပြောမည်ဟု တွေးသည်။ ယောက္ခမမိသားစုသည် စိတ်ကောင်းရှိသော်လည်း မည်သူမှ ရိုးအသူ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကွေ့အယ်နှင့် လုကွမ်းကျိတို့သည် ရှိနေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ကူညီစောင့်ကြည့် ပေးနိုင်သောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် အလွန် စိတ်ချရသည်။

++++++