အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

အခန်း157 သားယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခြင်း၊ ဟူရှီ၏သမီး

ရေပူတစ်ဇလုံပြီးတစ်ဇလုံ အထဲသို့ ယူသွားသည်။ သွေးများ တစ်ဇလုံပြီးတစ်ဇလုံ ပြန်ထွက်လာသည်။

ချူထွေးဟော်သည် တစ်နေကုန် အော်ဟစ်နေသည်။ ရှောင်နျိုနျိုသည် အမေ့ဘေးမှ ခဏတာမျှပင် မခွာဝံ့တော့ပေ။ ရှောင်ဟူရှီသည် မီးဖိုချောင်တွင် ရေနွေးအိုး တင်ထားသည်။ အစောပိုင်းတွင် လုကွမ်းရန်သည် လာပြီး သူမကို နှစ်ချက် ရိုက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုကွမ်းလီက သူ့ကို ဆွဲသွားသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် မီးဖို၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ မီးဖိုအတွင်းမှ မီးတောက်များကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ဘာလို့ မသေတာလဲဟု တွေးသည်။

သို့သော် ညရောက်နေပြီ။ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လုအဘိုးအို၊ သားနှင့် လုကွမ်းရန်တို့သည် တံခါးအပြင်တွင် စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ပတ်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် အထဲသို့ အော်ဟစ်မေးကြသည်။ အခန်းထဲတွင် လက်သည်သည် ချွေးများ ရွှဲနေသည်။ ချွေ့ရှီသည်လည်း ချွေးများ ရွှဲနေသည်။ ဟူရှီသည် ရေနွေးများ သယ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လိုက် ဝင်လိုက် လုပ်နေသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ချူထွေးဟော်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူနေသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိပေ။ အချိန်သည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်နေပုံရသည်။ ညရောက်နေသည်။ လသည် ထွက်လာသည်။ ကြယ်များသည်လည်း ထွက်လာသည်။ ရှောင်နျိုနျိုသည် အမေ့ဘေးတွင် မှီပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ခန်းမှ ကလေး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်လာသည်။

အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း အရုဏ်ဦး၏ ကြက်တွန်သံကဲ့သို့ လူတိုင်းကို အသက်ပြန်ဝင်စေသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်သည်။ ထရပ်သည်။ သူမသည် သမီးကို လက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ မသွားပေ။ သူမသည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို မှီပြီး ထိုနေရာသို့ ကြည့်နေသည်။

“သားလေး တစ်ယောက်”

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

လုအဘိုးအိုတို့၏ မျက်နှာများသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပွင့်လန်းနေသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ပထမဆုံးသား (မြေး၊ မြစ်) ဖြစ်သည်။ မိသားစုတွင် ငွေကြေး အခက်အခဲ ရှိသော်လည်း လုမင်ချွမ်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးနီပြားများ ထုတ်သည်။ “အမေကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လက်သည်သည် ချွေးများကို သုတ်ပြီး ပြောသည်။ “အားနည်းပေမဲ့ ကောင်းကောင်း ပြုစုရင် အသက်ရှင်လိမ့်မယ်”

လူတိုင်းသည် ကောင်းသောစကားများကို ကြားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများသည် ပိုပြီး ကြီးလာသည်။ ချွေ့ရှီနှင့် ဟူရှီတို့သည် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ကလေးကို ကြည့်ကြသည်။

မကြာမီ လုကွမ်းရန်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှည့်ပြီး ဆဲဆိုသည်။ “မြန်မြန် ထမင်းချက်။ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်ပြီး ချက်ချင်း ယူလာခဲ့”

ရှောင်ဟူရှီသည် ဘာမှ မပြောပေ။ ရှောင်နျိုနျိုသည် ကြောက်လန့်ပြီး နိုးလာပုံရသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များဖြင့် ငိုသည်။

လုကွမ်းရန်သည် ဆဲဆိုပြီးနောက် အထဲပြန်ဝင်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ဟူရှီသည် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ရှောင်ဟူရှီကို ပြောသည်။ “ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်လုံး ချက်။ ခေါက်ဆွဲကို နူးအိအောင် ချက်ပါ။ ကြက်ဥတစ်လုံး ထည့်။ ဆား မထည့်နဲ့”

လူတိုင်းသည် အရှေ့ခန်းတွင် စုဝေးနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကောင်းသောအရာတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး။ မီးဖိုချောင်တွင် ရှောင်ဟူရှီသည် သမီးကို တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်သည်။ သူမကို မြေပေါ်တွင် ထားသည်။ သူမသည် လှည့်ပြီး ခေါက်ဆွဲမွှေရန် သွားသည်။

ဘာလို့ မသေတာလဲ။ ဘာလို့ မသေတာလဲ။

ဒုတိယအိမ်မိသားစုသည် ဒုတိယနေ့တွင်မှ ချူထွေးဟော် မွေးဖွားသည်ကို သိသည်။

ချောင်ရှီက သတင်းကို လာပြောသည်။

သူမသည် သားယောက်ျားလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ကြားသည်။ ပိန်သော်လည်း အော်ဟစ်သံအရ သူသည် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည်။

မိန်ရှီသည် ဤကိစ္စကို လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “အဲဒီ ရှောင်ဟူရှီရဲ့ဘဝက ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သဘောတူခြင်း မရှိပေ။

ဤကိစ္စမျိုးတွင် ပြင်ပလူများ ဝင်စွက်ဖက်၍ မရပေ။ တကယ်လို့ တရားခံတစ်ယောက်ကို ရှာရမယ်ဆိုရင် ရှောင်ဟူရှီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲကို ထောင်ချောက်ဆင်သည်ဟု အပြစ်တင်သင့်သည်။ သို့သော် လုကွမ်းရန်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားသနည်း။ အရင်က သူသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိပြီး လှည့်စားတတ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ပြဿနာများ မရှိပေ။

157 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်သည် လူများကို ပြောင်းလဲစေသည်ဟူသော ရှင်းပြချက်ကိုသာ ရှာနိုင်သည်။

ပထမအိမ်နှင့် စကားများပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်သည် သုံးရက်သားမြောက် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲသို့ မသွားပေ။ တတိယအိမ်လည်း မသွားပေ။ သို့သော် ထို့နောက် ဒုတိယအိမ်မိသားစုသည် ချောင်ရှီ၏ ပါးစပ်မှ ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲ၏ အခြေအနေကို သိသွားသည်။

ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ချူထွေးဟော်သည် သူမ၏မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုမှ လူများ မလာကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲသည် မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက ဂုဏ်ပြုရန် လာကြသည်။ ချူထွေးဟော်တွင် မိသားစု မရှိပေ။ ပထမအိမ်သည် ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်များနှင့် စကားများနေသည်။ လုဦးလေးကြီးနှင့် လုဦးလေးလေးတို့သည်လည်း ဤနေရာသို့ လာခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲတွင် ပထမအိမ်မိသားစုနှင့် လက်သည်သာ ရှိသည်။

လက်သည်သည် ဘေးရွာမှ အမျိုးသမီးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။

လက်သည်သည် သူမ၏ အခကြေးငွေအပြင် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲတွင် မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက ပေးသော လက်ဆောင်များမှလည်း ငွေရရှိသည်။ ယခု မည်သည့် မိသားစုဝင် သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းမှ မလာသောကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မရတော့ပေ။ လက်သည်သည် ထွက်သွားသောအခါ လုမိသားစု၏ တံခါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် တံတွေးထွေးသည်ဟု ဆိုသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူမှ မလာတာ မဟုတ်ဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့လူတစ်ယောက် လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ချူထွေးဟော်၏ အရင်က အစ်မကြီး၊ ချန်အကြီးရဲ့ဇနီးသည် စွင်းရှီဖြစ်သည်။

စွင်းရှီသည် တစ်ယောက်တည်း လာသည်။ ဆီကိတ်မုန့်၊ ကြက်ဥနှင့် သကြားညိုတို့ကို ယူလာသည်။ ဧည့်သည် ဖြစ်သောကြောင့် လုမိသားစုမှ လူများက သူမကို ဧည့်ခံသည်။ မေးသောအခါ စွင်းရှီသည် ဂုဏ်ပြုရန် လာသည်ကို သိသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အဘယ်ကြောင့် အပြုံး တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ သူမ၏ဖခင် သေဆုံးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသနည်း။

ပစ္စည်းများကို ထားခဲ့ပြီးနောက် စွင်းရှီသည် အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။ ပစ္စည်းများသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ မလာခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

စွင်းရှီ လာရောက် လည်ပတ်ခြင်းသည် ပထမအိမ်မိသားစုကို ပိုပြီး မရှင်းလင်းစေပေ။ သူတို့သည် အကြာကြီး တွေးသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိနိုင်ပေ။ သူတို့သည် ချန်မိသားစုက ချူထွေးဟော်ကို သူတို့၏သမီးအဖြစ် လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပေးခဲ့သည် ဟူသော စကားကိုသာ အပြစ်တင်နိုင်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူမသည် သမီးတစ်ယောက် မဟုတ်လား။ ပထမအိမ်သည် လက်ဆောင် အများအပြားကို ပေးခဲ့သည်။

ဟူရှီသည် စွင်းရှီယူလာသော ပစ္စည်းများကို တံတွေးထွေးသည်။ ကြေးပြား ဒါဇင်များစွာဖြင့် ဒီပစ္စည်းအမှိုက်တွေကိုပဲ ရလိုက်တာ။ မလာတာက ပိုကောင်းတယ်။ လာတော့လည်း ရွံစရာကောင်းတယ်။

ပိုပြီး မမျှော်လင့်ထားတဲ့လူတစ်ယောက် လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုသူသည် ဟူရှီ၏ သမီးကြီး လုကျောက်မေ ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိမ်သို့ ရောက်သည်။ ချောင်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာပြီး ဤကိစ္စကို အဓိက ပြောသည်။ ဤကိစ္စသည် အမှန်ပင် အံ့သြစရာကောင်းသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောလျှင် အရင်ကအကြောင်းကို ပြောရမည်။

လုကျောက်မေသည် ပထမအိမ်မှ ပထမဆုံးမြေး ဖြစ်သည်။ လုမိသားစုတစ်စုလုံးတွင် သူမသည် အချစ်ခံရဆုံး ဖြစ်သည်။ အရင်က လုကွေ့လီမှလွဲ၍ သူမသည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေသည် လှပသည်။ အလွန်လိမ္မာသည်။ စကားပြောကောင်းသည်။ ဟူရှီ၏ အရင်က စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ရွာထဲတွင် သူမကို လူတိုင်းက ချစ်ကြသည်။ သူမ လက်မထပ်သေးမီက အိမ်အများအပြားက သူမကို သဘောကျခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤသို့သောလူသည် ထူးဆန်းသောကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည်။ ဤကိစ္စကို လုမိသားစုမှ လူများသာ သိကြသည်။ အပြင်မှ လူများ အနည်းငယ်သာ သိကြသည်။

လုကျောက်မေသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ရွာသို့ ကုန်ပစ္စည်း လာရောင်းသော ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် ထွက်ပြေးသည်။

ထိုကုန်သည်သည် ဒေသခံ မဟုတ်ပေ။ လုမိသားစုသည် လုကျောက်မေနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသည်။

157 03

ဟူရှီ၏ မျက်လုံးများ ကန်းလုနီးပါး ငိုသည်။ သို့သော် ဘဝသည် ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်။ လုကျောက်မေသည် ထွက်ပြေးသည်။ ရှုပ်ထွေးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမကို လက်ထပ်ရန် ကတိ မပေးရသေးပေ။ လုမိသားစုတစ်စုလုံးသည် ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြင်ပလူများအား ပြောကြသည်။ “လုကျောက်မေသည် ပြင်ပကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပြီး ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အခြားနေရာတွင် နေထိုင်သည်”

သို့သော် ဤမျှလောက် နှစ်ကြာလာသည်အထိ လုကျောက်မေသည် မပြန်လာသေးပေ။ ရွာမှ လူအချို့သည် ဘာဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် အချိန်အကြာကြီး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် မည်သူမှ သူမအကြောင်းကို မပြောကြတော့ပေ။

ဤမျှလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေသောလူသည် ရုတ်တရက် ပြန်လာသောအခါ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ထွက်သွားသည်။ ယခု ရှစ်နှစ် ကြာပြီ။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲကို မှတ်မိသည်။ သူမသည် သူမထက် ခုနစ်နှစ်ကြီးသည်။ သူမ ထွက်သွားသောနှစ်တွင် သူမသည် ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် သူမသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမအကြောင်းကို သိပ်မမှတ်မိပေ။ သူမသည် ဤဝမ်းကွဲသည် အလွန်လှပသည်ကိုသာ မှတ်မိသည်။ ရွာမှ လူငယ်အများအပြားက သူမကို သဘောကျသည်။ သူမသည် အလွန် စကားပြော ကောင်းသည်။ မိသားစုမှ အကြီးအကဲများက သူမအကြောင်း ပြောသောအခါ ပြုံးကြသည်။

“အခု ပထမအိမ်က ကောင်းလာပြီ။ သမီးပြန်လာပြီး ငွေအများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး ပြုံးနေကြတယ်” ချောင်ရှီသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ ရေရွတ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် မနာလိုမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု နှစ်ခုလုံး ရှိသည်။

“ဒါက သူ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ” မိန်ရှီသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိ။ သူမသည် ဤစကားကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့။ သူက ကံကောင်းတာပေါ့။ သူ့ယောက်ျား သေသွားပေမဲ့ သူက ချမ်းသာတယ်။ မုဆိုးမတစ်ယောက်ကလည်း ပိုက်ဆံရှိရင် ရွှေမုန့်ပဲ။ ဒီရွာမှာ ဇနီးမရှိတဲ့ လူပျိုတွေ အများကြီးပဲ” ချောင်ရှီသည် ရယ်သည်။

မိန်ရှီသည် သူမကို ဆူသည်။ “ကောင်းကောင်း ပြောပါဦး။ ငါတို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့သူ”

ချောင်ရှီသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လိမ်သည်။ “ဒုတိယအစ်မ၊ မင်း ယုံမလား မသိဘူး။ ဒီကောင်မလေးက နတ်ဆိုးပဲ။ အရင်က သူ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ငါ မနှစ်သက်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ရွှေတွေ ရွှေမှုန်တွေနဲ့ ပြန်လာတာတောင် ငါ မနှစ်သက်ဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့အာ့အာကို မကောင်းတဲ့ လမ်းကို ခေါ်သွားမှာစိုးတယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုသို့ သွားပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် လုကျောက်အာကို ပိုပြီး ချစ်လာသည်။ သူမသည် နောင်တရသည်။ သူမ၏ သမီးကို ထပ်မံ ပျက်စီးစေချင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှီသည် ယခု လုကျောက်အာကို အလွန် ဂရုစိုက်သည်။ မိခင်နှင့်သမီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် လုကျောက်အာနှင့် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီနှင့် စကားပြောသောအခါ ကျွန်မရဲ့ယွဲ့အာဟု ပြောတတ်သည်။ ယခု ချောင်ရှီသည် ကျွန်မရဲ့အာ့အာဟု ပြောသည်။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ကောင်းတာဖြစ်ဖြစ် ဆိုးတာဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်။ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး”

ချောင်ရှီသည် လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်သည်။ “ဒါက အဲလိုပဲလေ။ ဒုတိယအစ်မက ထက်မြက်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို စကားပြောပြီးပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းချက်ရမယ်”

“နေ့လယ်စာ အိမ်မှာ စား။ တတိယအစ်ကိုနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်လာခဲ့” မိန်ရှီက သူမကို တားသည်။

“တော်ပြီ။ မိသားစုတစ်စုလုံး လာရင် မကောင်းဘူး” ချောင်ရှီက ငြင်းသည်။

မိန်ရှီသည် သူမကို မတားတော့ပေ။ သူတို့သည် လိမ်ညာစရာ လိုသောသူများ မဟုတ်ပေ။ မည်သူမှ တမင်တကာ ယဉ်ကျေးခြင်း မရှိပေ။

အချိန်တန်ပြီဟု မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အိမ်ပြန်ရန် စီစဉ်သည်။

ထွက်ခွာချိန်တွင် မိန်ရှီက သူမကို ဆူသည်။ “ထမင်း တစ်ဇွန်းတောင် ပိုမစားဘူး။ ဘာလို့ အိမ်မှာ ပြန်စားချင်တာလဲ”

157 04

“ချန်အဘွားက ထမင်းချက်ပြီးပြီ ထင်တယ်။ ကျွန်မ ပြန်မစားရင် အစားအသောက်တွေ အလကားဖြစ်သွားမှာပေါ့။ အခု ရာသီဥတုက ပူတယ်။ အစားအသောက်တွေက မခံဘူး”

“မင်းနဲ့ ကျင်းက ဘာလို့ မိသားစုနဲ့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေတာလဲ။ သူ့မိသားစုမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ငါတို့က သူ့ကို ကိုယ့်သားလို သဘောထားတယ်။ အရင်က ဒီမှာ စားရတာ ကောင်းတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် မီးဖိုချောင် ဖွင့်လိုက်တာ။ ငါတို့က ကျင်းက ရိုင်းတယ်လို့ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ မသိတဲ့လူက မိသားစုနဲ့ စိတ်ကွဲသွားတယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးသည်။ “အမေက သူ့ကို ပြောပြီးပြီပဲ။ ဒီသမီးလည်း လုပ်ရမှာပေါ့။ တော်ပြီ၊ အမေ၊ ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးပြီ။ တခြားလူတွေက မသိရင်တောင် နေ့တိုင်း ဒီမှာ ထမင်းစားရင် ကျင့်ကို ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကို ဝင်လာတဲ့ ယောက်ျားလို့ ထင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အစ်ကိုနဲ့ ညီမက ဂရုမစိုက်ရင်တောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မသိချင်ယောင်ဆောင်လို့ မရဘူး။ သုံးလေးရက်တစ်ခါ လာစားရင် ရပြီ။ နေ့တိုင်း လာစားလို့ မကောင်းဘူး”

မိန်ရှီသည် မျက်နှာဆွဲပြီး ပြောသည်။ “မင်းတို့က အလကား မစားဘူး။ ကျင်းက အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ ယူလာတိုင်း မင်း ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ”

“အဲဒါက အမေနဲ့ အဖေကို လေးစားလို့လေ။ တော်ပြီ၊ အမေ့ကို ပြောမနေတော့ဘူး။ ကျွန်မ ပြန်ပြီ” မိန်ရှီက သူမကို ဆွဲထားရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဗိုက်ကြီးနှင့် ထွက်သွားသည်။

လုကျောက်မေ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ပထမအိမ်မိသားစု၏ဘဝသည် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရင်က တစ်နေ့သုံးကြိမ် စားသည်။ နှစ်ကြိမ်က ခပ်ပါးပါး။ တစ်ကြိမ်က အမာစားသည်။ အမာစားသည်မှာလည်း အစားအသောက်ကြမ်းများ ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့သည် အမာစားသည်ကို အမြဲတမ်း စားသည်။ အစာနုများ ဖြစ်သည်။ လုကျောက်မေသည် အိမ်၏အစားအစာကို မနှစ်သက်။ အစားအသောက်ကြမ်းများသည် လည်ချောင်းကို နာစေသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိတ်အနည်းငယ်ရှိသော အစာနုများကို ဝယ်ရန် ငွေထုတ်ပေးသည်။

ပထမအိမ်မိသားစုသည် နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဟူရှီသည် သူမ၏မြေးသည် သူမ၏မိသားစုကို ကောင်းကျိုးပေးသည်ဟု ထင်သည်။ သူ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် သူမ၏သမီး ပြန်လာခဲ့သည်။ မုဆိုးမဖြစ်သော်လည်း မုဆိုးမက ပိုက်ဆံရှိရင် ရွှေမုန့်ပဲ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာလာသောအခါ ပထမအိမ်၏ တံခါးသို့ လူများ လာကြသည်။ အချို့သည် ထူးခြားသောအရာများကို ကြည့်ရန် လာသည်။ အချို့သည် လုကျောက်မေ ပြန်လာသည်ကို ကြားပြီး သတင်းများ လာမေးကြသည်။

ဟူရှီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးအများအပြား ရှိသည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောသည်။

သားမက် သေသွားသည်။ သမီးသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ ကလေး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွာတွင် အမြစ်တွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ရွာတစ်ရွာလုံးသည် လုမိသားစု၏ မြေးမကြီး ပြန်လာသည်ကို သိသွားသည်။ သူမ ပြန်လာရုံသာမက စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်း အမြောက်အများလည်း ယူလာခဲ့သည်။ ဇနီး မရှိသေးသော လူပျိုများသည် စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။ မုဆိုးမ ဖြစ်သော်လည်း မုဆိုးမက ပိုက်ဆံရှိသည်။ အထူးသဖြင့် လုကျောက်မေသည် လှပသည်။ အသက် မကြီးသေးပေ။ ယခု သူမသည် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ပထမအိမ်သည် ပိုပြီး လူစည်ကားလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဘွားများနှင့် အမျိုးသမီးအိုများစွာ လာကြသည်။

လုကျောက်မေသည် ပြန်လာပြီးနောက် အိမ်တွင်သာ နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူမသည် ဒုတိယအိမ်သို့ သွားလည်သည်။

သူမကို တွေ့သောအခါ မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သည်။

ပထမအိမ်နှင့် သူမမိသားစု၏ ပြဿနာကို ဟူရှီသည် သမီးကို မပြောပြဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဒါဆို သူမ ဘာလို့ လာတာလဲ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဧည့်သည်သည် ဧည့်သည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လုကျောက်မေသည် မိန်ရှီ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ပထမအိမ်၏ကိစ္စသည် သူမနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမကို ဖိတ်ခေါ်သည်။

157 05

လုကျောက်မေသည် ဘဲဥပုံမျက်နှာနှင့် သစ်ရွက်ပုံ မျက်ခုံးများရှိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရေကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမျိုးသမီး၏ အကောင်းဆုံးအချိန်တွင် ရှိသည်။ မွှေးပျံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးကဲ့သို့ သူမသည် အရည်များ ပြည့်နေသည်။

သူမသည် ထိုင်ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသည်။ မိန်ရှီသည် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရိုင်းပင်းနေသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးသည်။ “ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့ အိမ်က တကယ့်ကို ခမ်းနားတယ်။ ဒီရွာမှာ ပထမဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်”

လူတိုင်းသည် ကောင်းသောစကားများကို ကြားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဤစကားသည် မိန်ရှီ၏စိတ်ကို သက်သာစေသည်။ သူမသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးလက်နေလူတွေရဲ့ အိမ်က မြို့ရဲ့အိမ်တွေထက် မသာဘူး။ မေက အပြင်ကနေ ပြန်လာတာ။ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးလိမ့်မယ်။ ဒုတိယအဒေါ်ကို မစပါနဲ့”

“ဘယ်လိုလုပ် စလို့ရမလဲ။ ကျွန်မ အပြင်မှာ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ အိမ်က ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ အိမ်က ပိုပြီး ရင်းနှီးတယ်။ ဒီရွာအဝင်က သစ်ပင်ကြီးတောင် ပိုပြီး ရင်းနှီးတယ်” စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် စကားပြောဟန်ဖြင့် မေးသည်။ “ကွမ်းယီ လက်ထပ်ပြီလို့ ကြားတယ်။ ယွဲ့အာလည်း လက်ထပ်ပြီ။ ယွဲ့အာက ဒီရွာမှာ လက်ထပ်တာလို့ ကျွန်မအဖေက ပြောတယ်။ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့အိမ်နဲ့လည်း နီးတယ်ထင်တယ်။ ဘာလို့ သူမကို မမြင်တာလဲ”

“ယွဲ့အာက ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်။ အခုက စောသေးတယ်။ သူ အိပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

လုကျောက်မေသည် အလျင်စလို ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းသည်။ “ကျွန်မ စောလာတာပဲ။ မနက်ပိုင်းမှာ ရွာမှာ လူနည်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ ဝေဖန်မှုကို ရှောင်နိုင်တယ်။ မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့အိမ်က ကျွန်မကို မရွံဘဲ လက်ခံတာ၊ မောင်းမထုတ်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ စကားသည် တောင်းပန်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် တကယ် ဤသို့ တွေးသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် ဟန်ဆောင်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ နှစ်ယောက်လုံး စကားပြောနေချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဗိုက်ကြီးနှင့် ဝင်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကျောက်မေကို အစတွင် မမှတ်မိပေ။ တစ်ဖက်လူက ယွဲ့အာဟု ပြုံးပြီး ခေါ်လိုက်သောအခါ သူမသည် သတိထားမိသည်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ လုကျောက်မေသည် အရင်က ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအကျင့်များသည် အရင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ အရင်က သူမသည် လှပသော်လည်း ကျေးလက်သူလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမသည် ကျေးလက်သူတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ပေ။

လုကျောက်မေသည် အံ့အားသင့်စွာ လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။

ဤဝမ်းကွဲသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လှပသည်။ ယခု သူမသည် အရွယ်ရောက်လာသည်။ ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းသည်။ သူမသည် ဖြူသောအသားအရေ၊ နက်မှောင်သောဆံပင်၊ မက်မွန်မျက်လုံးများနှင့် နှုတ်ခမ်းနီများရှိသည်။ လုကျောက်မေသည် အပြင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းသော အရာများစွာကို မြင်ဖူးသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤဝမ်းကွဲထက် ပိုလှသောသူကို သူမ မမြင်ဖူးပေ။

သူမသည် ကိုယ်ဝန် ရှိနေသော်လည်း ပုံပန်းသဏ္ဍာန် မပျက်ပေ။ အသားအရောင်သည် ကောင်းမွန်သည်။ နီရဲပြီး ဖြူဖျော့သည်။ ပျော်ရွှင်သောဘဝကို နေထိုင်နေသည်ကို မြင်သာသည်။

လုကျောက်မေသည် သူမ၏မျက်နှာကို မထိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ထရပ်သည်။ သူမဆီသို့ သွားသည်။ “ဘဝက အလွန်မြန်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ယွဲ့အာ ဒီလောက် ကြီးလာပြီ။ မကြာခင် အမေ ဖြစ်တော့မှာ”

“အစ်မမေ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ခေါ်သည်။

လုကျောက်မေသည် ပြုံးပြီး သူမ၏လက်ကို ပုတ်သည်။ “မင်းက မေအစ်မကို မှတ်မိသေးတာလား။ ငါ ထွက်သွားတုန်းက မင်းက ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ဗိုက်ကို ကြည့်ရတာ ငါးခြောက်လ ရှိပြီလား။ ဘယ်တော့ မွေးမှာလဲ”

157 06

မိန်ရှီက ဖြတ်ပြောသည်။ “ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။ ဒီကောင်မလေးက ကံမကောင်းဘူး။ အအေးဆုံးအချိန်မှာ ကလေး မွေးရတော့မှာ”

လုကျောက်မေသည် ရင်းနှီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလို့ ကံမကောင်းရမှာလဲ။ ယွဲ့အာက ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။ ကလေးက သူ လာချင်တဲ့အချိန် လာတာ။ ငါတို့ လူကြီးတွေက ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး”

ဤစကားကြောင့် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ရယ်သည်။ လုကျောက်မေသည် အရင်က ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမသည် ပိုပြီး စကားပြောကောင်းသည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်သော်လည်း မိန်ရှီသည် တိုက်ရိုက်မမေးရဲပေ။

နေ့လယ်စာအတွက်လည်း သူမကို နေခိုင်းသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ အခြားသူများကိုလည်း တွေ့သည်။ လုကျောက်မေ ထွက်သွားသောအခါ လုကွမ်းယီသည် ဆယ်ကျော်သက်လေး တစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။ ယခု သူသည် လက်ထပ်ပြီးပြီ။ သူမသည် အစ်မကြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မစရဲပေ။

ဤသို့ဖြင့် သူမသည် ဒုတိယအိမ်မိသားစုကို အရင်ကလို ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ မိသားစု၏ ကိစ္စများနှင့် ဒုတိယအိမ်နှင့် ပြဿနာများကို သူမ မပြောတော့ပေ။ ဘာမှ မရှိသလိုမျိုး။

ထမင်းစားပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် ကျိုးမိသားစုကိုလည်း သွားလည်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို နွေးထွေးသော စကားများ အများအပြား ပြောသည်။

သူမကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ခါးကို ပုတ်သည်။

ချန်အဘွားအိုက ဘေးမှ ပြောသည်။ “ဒီလူက တကယ်ကို ပွဲရှုပ်တာပဲ”

ဟုတ်တယ်။

လုကျောက်မေသည် ပြုံးပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ ဟူရှီသည် သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်။ “ဘယ်သွားတာလဲ။ နေ့လယ်စာတောင် အိမ်မှာ မစားဘူး။ မင်းအဖေနဲ့ မင်းအဘိုးက ဘယ်နှစ်ခါ မေးနေပြီလဲ”

“ကျွန်မ ဒုတိယဦးလေးအိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ ယွဲ့အာရဲ့အိမ်ကိုလည်း ဝင်ကြည့်ခဲ့တယ်”

ဟူရှီသည် ကြာပြီကတည်းက ခန့်မှန်းထားသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။ “မင်း ဘာလို့ သူတို့အိမ်ကို သွားတာလဲ”

လုကျောက်မေသည် သူမကို လှည့်ပြီး ပြုံးသည်။ “ကျွန်မ ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား။ အမေက မိုက်မဲတယ်။ ဒုတိယဦးလေးက ချမ်းသာနေတာ။ ပိုပြီး သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးရမယ်။ အမေကတော့ မိသားစုကို ရန်ဖြစ်စေခဲ့တာ”

ပြန်လာပြီးနောက် ဟူရှီသည် သူမနှင့် ဒုတိယအိမ်၏ ပြဿနာကို သူမ၏အမြင်မှ ပြောပြသည်။ သူမ၏ပါးစပ်မှ ဒုတိယအိမ်မိသားစုသည် စိတ်မကောင်းစရာနှင့် ရွံစရာကောင်းသည်။

သို့သော် လုကျောက်မေသည် မည်သူနည်း။ မိသားစုထဲတွင် ဟူရှီကို သိသောသူသည် သူမ၏သမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤမျှလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထွက်သွားသော်လည်း ဟူရှီ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အနည်းငယ် သိနေသေးသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏အမေက ချမ်းသာလာပြီး ညီအစ်ကိုကို မေ့သွားသော ဒုတိယဦးလေး၏အိမ်ကို သွားကြည့်ချင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ ခင်ပွန်း၊ ထိုလူဆိုးလူမိုက်ကိုလည်း ကြည့်ချင်သည်။

ဒုတိယအိမ်သည် တကယ်ကောင်းနေသည်။ အိမ်အသစ် ဆောက်ထားသည်။ လှပပြီး သပ်ရပ်သည်။ ဒုတိယအဒေါ် ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားသည်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ ဤအရာသည် ဆွေမျိုးများထံ သွားရောက် လည်ပတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သူမှ အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် ကောင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဤသို့ ဝတ်သောကြောင့် ၎င်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးမိသားစုကို ပြောရန်လည်း မလိုပေ။ ဒုတိယအိမ်၏အိမ်က ရွာမှ တခြားအိမ်များထက် ပိုကောင်းသော်လည်း သူမသားမက်၏အိမ်နှင့် ယှဉ်၍မရပေ။ အထူးသဖြင့် အိမ်၏ ပရိဘောဂများ။ လုကျောက်မေသည် လောကအတွေ့အကြုံ ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများ အိမ်ကို မည်သို့ အလှဆင်သည်ကို သိသည်။

157 07

ထို့ကြောင့် လူတို့၏စိတ်သည် ထူးဆန်းသည်။ သူမသည် ချမ်းသာပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ မိသားစုနှင့် ရွာသားများက သူမကို ချော့မော့ကြသည်။ လုကျောက်မေသည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူမ၏အိမ်သည် မြို့တွင် မနေထိုင်သော်လည်း သူမ၏ဘဝသည် အရင်က သူမထက် မဆိုးကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဤလူသည် အရင်က သူမ၏မျက်စိထဲမှ ကလေးမလေးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းလာသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောသောအခါ ဟူရှီသည် တစ်ခါတစ်ရံ နောင်တရသည်။ သို့သော် သူမ၏စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်ခဲသည်။ သူမသည် သူမသည် ဘာမှ အမှား မလုပ်ခဲ့ဘူးဟု တွေးသည်။ ဒုတိယအိမ်မိသားစုက သူမကို တမင်တကာ မုန်းသည်။

“ငါ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ လုမင်ဟိုင်နဲ့ မိန်ရှီတို့က အခုချိန်အထိ ကျေးလက်သူတွေပဲ။ ကျေးလက်သူတွေ မဟုတ်ရင်တောင် ငါ သူတို့ကို ချော့မှာ မဟုတ်ဘူး” သူမသည် သမီးကို ဆူချင်သော်လည်း သမီး၏ ပုံစံကြောင့် မဆူရဲတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက မိသားစုတွင် သုံးသောငွေသည် သမီး၏ငွေ ဖြစ်သည်။ ဟူရှီသည် ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

လုကျောက်မေသည် သူမ၏အမေနှင့် ငြင်းခုံရန် ပျင်းရိသည်။ သူမသည် စကားကို လှည့်သည်။ “ကျွန်မ ဒီတစ်ခါ ဒုတိယဦးလေးအိမ်ကို သွားတော့ ယွဲ့အာရဲ့ယောက်ျားကို မမြင်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားက သူက လူဆိုးလူမိုက်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်က အဲလို မဟုတ်ဘူး”

ဟူရှီသည် ကျိုးမိသားစု၏အိမ်သို့ မသွားဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤအရာကို နားမလည်ပေ။ သူမသည် လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ “သူက အခု စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုခု လုပ်နေတာ ထင်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ကို ရွာမှာ မတွေ့ရဘူး။ မကြာသေးခင်က အဝေးကို ခရီးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်”

လုကျောက်မေသည် အိုး ဟု ပြောသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်နေချိန်တွင် အရှေ့ခန်းမှ ဆဲဆိုသံများ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ဟူရှီကို ပြောသည်။ “ဟို ချူနာမည်ရှိတဲ့သူကို မထိန်းချုပ်ဘူးလား။ ကလေးတစ်ယောက် မွေးတာနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ အဖွားလို ဖြစ်သွားတာလား။ နေ့တိုင်း ဆူပူနေတာ လူတွေ ရယ်လိမ့်မယ်”

ဤသို့ ဆူပူခြင်းသည် ရှောင်ဟူရှီကို ရည်ရွယ်သည်။

ချူထွေးဟော်သည် ရှောင်ဟူရှီက သူမကို လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားစေသည်ကို မုန်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်ဟူရှီကို နေ့တိုင်း ဒုက္ခပေးသည်။ သူမသည် ရေနွေးအေးသည်ဟု မကျေနပ်။ သူမ ချက်သော ထမင်းသည် အရသာ မရှိဟု မကျေနပ်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဆဲဆိုသည်။ ပန်းကန်များကို သူမအပေါ်သို့ ပစ်ချသည်။

အခုလည်း ပြန်ပြီး ဆူပူနေသည်။

“ဒီမိသားစုရဲ့ အစားအသောက်တွေက ကောင်းကင်က ကျလာတာလား။ သူ ဒီလို ဆူပူတာလား” လုကျောက်မေသည် ဘာကို တွေးသည်ကို မသိ။ သူမ၏ မျက်ခုံးများတွင် စိတ်မကောင်းမှုများ ပြည့်နေသည်။

ဟူရှီသည် သမီး၏စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ချူထွေးဟော်ကို ကူညီပြောရဲခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ “သွားပြောလိုက်မယ်။ သူ့ကို မစရဘူး”

ဤသို့ပြောသော်လည်း သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘာအသံမှ မကြားရပေ။ သို့သော် အရှေ့ခန်းမှ ဆဲဆိုသံများ မထွက်တော့ပေ။

လုကျောက်မေသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ဟွန်း” သူမသည် လှည့်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။

အရှေ့ခန်းတွင် ရှောင်ဟူရှီသည် မျက်နှာကို သုတ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ထမင်းနှင့်ဟင်းများကို ဖယ်ရှားသည်။ မြေပေါ်မှ ပန်းကန်လုံးကို ကောက်သည်။ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ပထမအိမ်သည် ခဏတာမျှ ပွဲရှုပ်ပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချောင်ရှီ ပြောသလို လုကျောက်မေကို စိတ်ဝင်စားသော လူများစွာ ရှိသည်။ သို့သော် လုကျောက်မေသည် ရှောင်ရှားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်ခဲသည်။ ဤသို့ အကြိမ် များလာသောအခါ လုကျောက်မေသည် ပြန်လက်ထပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးသည်ကို လူတိုင်း သိသွားသည်။ လက်ထပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်သော သူများသည် စိတ်ပြောင်း သွားကြသည်။ သို့သော် ဇနီးမရှိသော လူပျိုအချို့သည် နေ့ခင်းအိပ်မက် ဆက်မက်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုကျောက်မေကြောင့် ပထမအိမ်သည် ပြန်ကောင်းလာသည်။ တံခါးဝသည် အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူများစွာ လာကြသည်။

သို့သော် ဤအရာ အားလုံးသည် ဒုတိယအိမ်မိသားစုနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသည်။ ဒုတိယအိမ်မိသားစုသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဘဝကို ဆက်လက် နေထိုင်ကြသည်။ မိသားစုတွင် ဤမျှလောက် အလုပ်များနေသောကြောင့် မည်သူက တခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်ရှိမည်နည်း။

157 08

စပါးရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ရာသီဥတုသည် ပိုပြီး အေးလာသည်။

စပါးရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ထျန်မိသားစုသည် ချက်ချင်း သတ်မှတ်သည်ကို ပေးသည်။ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးသည်။ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုယ်တိုင် ထားသည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်စျေးနှုန်းဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း ပေးရသည်။ သို့သော် မဖြစ်မနေမှလွဲ၍ မည်သူမှ ထိုသို့သော မိသားစုများထံမှ မြေကို မငှားကြပေ။

ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် မရှိပေ။ ဤမျှလောက် စပါးများကို လုကျောင်းယွဲ့ မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ သူမသည် လုမင်ဟိုင်နှင့် သားကို ဒုက္ခပေးရသည်။ အထူးသဖြင့် အခွန်ပေးရန်လည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော် ယခု မိသားစုတွင် လူများ ပိုများလာသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်သည်။ အခွန်ပေးပြီးနောက် ကျန်ရှိသော စပါးများကို လုကျောင်းယွဲ့ မရောင်းတော့ပေ။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို အိမ်တွင် ထားသည်။ သူမသည် မိသားစုကိုလည်း တစ်ဝက် ပေးသည်။ ဒုတိယအိမ်၏ လင်မယားသည် မယူချင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ၎င်းတို့ကို အတင်း ပေးသည်။ ကျိုးကျင်းသည် မသွားခင် ပြောခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ ၎င်းသည် အရင်က သူမ အိမ်တွင် နေခဲ့သော စားစရိတ် ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။

လင်မယားသည် အကူအညီမဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းမာပြီး ရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ၎င်းကို လက်ခံရသည်။

ရာသီဥတုသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး အေးလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ မီးဖွားမည့်ရက်သည် နီးလာသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် ပြန်မလာသေးပေ။

မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သည်။ သို့သော် ဇနီးသည်ဖြစ်သည့် လုကျောင်းယွဲ့က အေးဆေးသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းသည် သူမ မီးမဖွားမီ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ သူ ကတိပေးထားသည်။

ဤသို့ပြောသော်လည်း သူမ၏စိတ်သည်လည်း စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားပြီလားဟု စဉ်းစားသည်။

ဤညတွင် ညလယ်ပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သည်။

******

158 01

အခန်း 158 အိမ်ဆောက်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှု

လုကျောင်းယွဲ့ ကိုယ်ဝန် နောက်ဆုံးလပိုင်းတွင်ပင် မိန်ရှီသည် ချန်အဘွားအိုကို သူမကို ဂရုစိုက်ရန် ပြောထားသည်။

ချန်အဘွားအိုသည် သခင်နှင့် သခင်မနှစ်ဦးစလုံးက သူမနှင့် သူမ၏မြေးမလေးကို လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် ကျေးဇူးတင်သည်။ မိသားစုဝင်များသည် သူမနှင့် သူမ၏မြေးကို ကိုယ့်မိသားစုလိုပင် သဘောထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလွန် ဂရုစိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အိပ်ရာခင်းကို လုကျောင်းယွဲ့၏ အခန်းသို့ ချက်ချင်း ရွှေ့သည်။ နေ့တိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရန် စီစဉ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် ခေါင်းမာသော ချန်အဘွားအိုကို မစည်းရုံးနိုင်ပေ။ သူမသည် အလျှော့ပေးသည်။ ချန်အဘွားအိုကို သူမနှင့်အတူ အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ခိုင်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိပ်ရာသည် အလွန်ကြီးသည်။ လူနှစ်ယောက် အိပ်ရန် မပြောနှင့်။ လူလေးငါးယောက်ပင် အိပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ချန်အဘွားအိုသည် ဆက်မလုပ်ချင်ပေ။ သူမသည် အသက်ကြီးပြီး ညစ်ပတ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို မစည်းရုံးနိုင်ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် လွန်ဆွဲနေစဉ် ချန်အဘွားအို၏ မြေးမလေး ရှောင်ချောင်သည် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

ရှောင်ချောင်သည် ညဘက်တွင် အဘွားအတွက် စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပေ။ အများဆုံးမှာ လုကျောင်းယွဲ့သည် ညဘက်တွင် အိမ်သာ အကြိမ်များစွာ သွားတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရေ သောက်ချင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေငှဲ့ပေးရန် လိုသည်။ ရှောင်ချောင်သည် မသေးတော့ပေ။ ကျေးလက်တွင် ဆယ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် အလုပ်အင်အား၏ ထက်ဝက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤအလုပ်ကို လုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း သဘောတူသည်။ မြေးမလေး ခေါင်းမာသည်ကို ချန်အဘွားအို မြင်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြည့်သည်။ ရှောင်ချောင်သည် ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်သည်ကို တွေ့သည်။ ညဘက်တွင်လည်း သတိရှိသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤကိစ္စကို သဘောတူလိုက်သည်။

ဤညတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ညည်းညူလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ချောင်သည် ထရပ်သည်။ သူမ၏ အင်္ကျီကို ဝတ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ဘေးသို့ တက်သည်။

“အဒေါ်ယွဲ့အာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” သူမ၏ပါးစပ်က မေးနေသည်။ ရှောင်ချောင်သည် လက်ဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို စမ်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသည်။ ဆွဲငင်နာကျင်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဗိုက်က နည်းနည်း နာသွားတာ”

ရှောင်ချောင်သည် သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများကို တွန့်ချိုးသည်။ အလျင်စလို အိပ်ရာမှ ဆင်းသည်။

“အဒေါ်ယွဲ့အာ စောင့်။ အဘွားကို သွားခေါ်မယ်” လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို ရပ်ခိုင်းရန် အခွင့်အရေး မပေးမီပင် သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

မကြာမီ ချန်အဘွားအိုသည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်း၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမ မရောက်မီ သူမ၏ အသံသည် ပထမ ရောက်လာသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” ချန်အဘွားအိုသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သခင်မဟု ခေါ်ချင်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆိုမှ သူမ၏အမည်ဖြင့် ခေါ်သည်။ ကျေးလက်တွင် မည်သူကမှ သခင်မ မရှိ။ လူတွေက ရယ်လိမ့်မည်။

“အဘွား၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဗိုက် နည်းနည်း နာသွားရုံပဲ။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချောင်က အရမ်းမြန်တော့ ရှင့်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ရာသီဥတုက ဒီလောက် အေးတာ။ အဘွား အခန်းထဲမှာ အနားယူတာ ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်”

158 02

ချန်အဘွားအိုသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ “ရှောင်ချောင် လုပ်တာ မှန်တယ်။ မင်း မကြာခင် မွေးတော့မယ်။ ဘယ်အချိန် မွေးမလဲ မသိဘူး။ အခု ငါတို့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ရင် လှုပ်ရှားတာထက် ပိုကောင်းတယ်။ မင်း မသိဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကလေး မွေးတာက ငရဲတံခါးကို ဖြတ်ကျော်တာနဲ့ တူတယ်။ အနည်းငယ် လျစ်လျူရှုမှုက အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်”

ချန်အဘွားအိုသည် မထွက်ချင်သည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမနှင့်အတူ စကားပြောသည်။ သူမသည် အမှန်ပင် ဤအချိန်တွင် အိပ်မပျော်ပေ။ သူမသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် အများကြီး အိပ်သောကြောင့် ညဘက်တွင် အနည်းငယ်သာ အိပ်သည်။ ရာသီဥတုက အေးသောကြောင့် သူမသည် ပျင်းရိနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသည်ကို ခံစားရချိန်တွင် ဗိုက်သည် ရုတ်တရက် ထပ်နာသည်။ ဤတစ်ကြိမ် နာကျင်မှုသည် အရင်ကနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ တစ်ချက်ဆွဲပြီး နာကျင်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမှ ရပ်သည်။

ချန်အဘွားအို၏ စကားကို သတိရသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို ချန်အဘွားအိုအား ချက်ချင်း ပြောသည်။

ချန်အဘွားအိုသည် ချက်ချင်း ထရပ်သည်။ “အို၊ မင်း မွေးတော့မယ်။ အိမ်နီးချင်းတွေကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။ ရှောင်ချောင်၊ မင်း အဒေါ်ယွဲ့အာကို စောင့်” ထို့နောက် သူမသည် အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။

မွေးတော့မှာလား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် တအံ့တဩ ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူမသည် တွေဝေရန် အခွင့်အရေး မရတော့ပေ။ ဒုတိယအိမ်မိသားစုသည် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ ဝူလန်ပင် မျက်လုံး ပွတ်ပြီး အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး လိုက်လာသည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” မိသားစုသည် ဤမျှလောက် အလေးအနက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရယ်ချင်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘာလဲ။ မင်းက ကလေးပဲ။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကလေးမွေးတာ ဆိုတော့ နားမလည်တာ ပုံမှန်ပဲ။ မင်း မွေးတော့မဲ့ နာကျင်မှုတွေ ဒါပဲ။ မင်းအမေက မင်းညီအစ်ကို မောင်နှမလေးယောက်ကို မွေးခဲ့တာ။ မင်းထက် အတွေ့အကြုံ မရှိဘူးလား။ အခုပဲ လဲလျောင်းလိုက်။ နာကျင်မှု ကြားကာလကို သတိထားပါ။ မင်းစိတ်ထဲမှာ မကြောက်နဲ့။ ငါတို့ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတော့ မင်း ကလေးကို ဘေးကင်းစွာ မွေးနိုင်လိမ့်မယ်” မိန်ရှီသည် အလွန်မြန်မြန် ပြောသည်။ ထို့နောက် တခြားသူများကို ကိုယ်စီ အလုပ်ခိုင်းသည်။

သူမသည် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီကို လှည်းကိုယူပြီး လက်သည်ကို သွားခေါ်ခိုင်းသည်။ ကွေ့အယ်ကို မီးဖိုချောင်တွင် ရေနွေးတည်ခိုင်းသည်။ ချန်အဘွားအိုသည် မီးဖွားရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြင်ဆင်နေသည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့ကို သူမသည် အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ခိုင်းသည်။ မနက်ဖြန်တွင် ကျောင်းသွားရမည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့က မလုပ်ချင်ကြ။ သူတို့သည် အနောက်ခန်းတွင် နေရန် သဘောတူကြသည်။

မကြာမီ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေ ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည်။ နာကျင်မှုသည် ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။ အစတွင် သူမသည် မိန်ရှီတို့နှင့် စကားပြောရန် စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ တဖြည်းဖြည်း သူမ၏နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာသည်။

“မကြောက်နဲ့။ မင်းရဲ့ ကလေးအနေအထားက မှန်တယ်။ ကလေးရဲ့ခေါင်းကလည်း ဆင်းနေပြီ။ မွေးဖွားဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမလဲ ဆိုတာပဲ မူတည်တယ်။ ငါ ပြောတာကို နားထောင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်။ နည်းနည်းကြာရင် မင်းရဲ့မရီးက ခေါက်ဆွဲဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်လုံး ချက်ပေးလိမ့်မယ်။ နာကျင်မှု ခံစားရရင် မအော်နဲ့။ ခွန်အားစုထားပြီး ကလေးကို မွေးဖို့ ကြိုးစား…”

မိန်ရှီသည် ကလေး လေးယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သောကြောင့် အလွန် အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။ လက်သည်သည် တံခါးဝတွင်ပင် ဤစကားကို ကြားသည်။ “မှန်တယ်။ အားအင် စုထားပါ။ နောက်မှာ ပိုပြီးပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ အိပ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်း မွေးဖို့ အချိန် အများကြီး လိုသေးတယ်”

သူမသည် ပြောနေရင်း ကွေ့အယ် ယူလာသော ရေဇလုံတွင် လက်ကို ဆေးကြောသည်။ အိပ်ရာနားသို့ လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ ဗိုက်ကို စမ်းသည်။

158 03

ထို့နောက် သူမသည် မိန်ရှီနှင့် ချန်အဘွားအိုကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ ခင်းခိုင်းသည်။ ချန်အဘွားအိုသည် အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းအထည်အထပ်လိုက် ယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “မင်းတို့မိသားစုက တကယ်ကို ရက်ရက်ရောရောပဲ။ ငါ ကလေး အများကြီး မွေးပေးဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းအထည်ကို သုံးတာ မမြင်ဖူးသေးဘူး”

ဤအကြောင်းကို ပြောလျှင် အမျိုးသမီးများ ကလေးမွေးဖွားသည့်အကြောင်းကို ပြောရမည်။

ကျေးလက်တွင် လူအများစုသည် မချမ်းသာကြပေ။ အမျိုးသမီးများ ကလေးမွေးဖွားသောအခါ သွေးအများအပြား ထွက်သည်။ အိပ်ရာကို မပေစေရန် ရေစုပ်နိုင်သော ပစ္စည်းများ ခင်းထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဝတ်အစားများပင် ဖာထေးထားသည်။ ပုံမှန် မိသားစုသည် ဝါဂွမ်းအထည်ကို ခင်းရန် မတတ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသုံးပြုပြီးနောက် ၎င်းကို လွှင့်ပစ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပထမ အိပ်ရာခင်းကို ခင်းကြသည်။ အောက်တွင် ကောက်ရိုး သို့မဟုတ် ဂျုံပင်များကို ခင်းကြသည်။ သွေးပေလျှင် လဲလှယ်သည်။ အချို့သည် အိပ်ရာခင်းပင် မခင်းကြပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို အရင်က မသိပေ။ တစ်နေ့တွင် မိန်ရှီသည် ခြံထဲတွင် နေပူထဲ၌ ခြောက်နေသော ကောက်ရိုးနှင့် ဂျုံပင်များကို ရွေးနေသည်ကို တွေ့သည်။ သူမသည် မေးလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့ကို သူမ ကလေးမွေးရန်အတွက် အသုံးပြုသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး မိန်ရှီကို ရပ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် ဤပစ္စည်းများကို မသုံးဘဲ သူမ၏အဖေကို မြို့ သို့မဟုတ် ကောင်တီသို့ သွားပြီး အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းအထည်အချို့ ဝယ်ခိုင်းမည်ဟု ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် သူမသည် အလွန်အမင်း အထိန်းအသိမ်း မရှိဟု ဆူသည်။ သို့သော် ယခု ပြင်ပလူများရှေ့တွင် မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးသည် အထိန်းအသိမ်း မရှိဟု မပြောပေ။

“မိသားစုမှာ ဒီသမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူ့ယောက်ျားက အပြင်မှာ စီးပွားရေး လုပ်နေတယ်။ ယောက်ျားတွေက ဘာလို့ ပိုက်ဆံရှာလဲ။ မိသားစုရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေအတွက် မဟုတ်ဘူးလား။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကလေးမွေးတာ အရေးအကြီးဆုံး အရာပဲ။ ချွေတာလို့ မရဘူး”

လက်သည်သည် ဤမိသားစုသည် ချမ်းသာကြောင်း ကြာပြီကတည်းက မြင်ထားသည်။ ကလေး မွေးပြီးနောက် သူမ၏ အခကြေးငွေများစွာ ရမည်ကို တွေးသည်။ သူမသည် စကားကို လိုက်ပြောသည်။ “မှန်တယ်။ ဒီလို လုပ်သင့်တယ်။ ဒီဝါဂွမ်းအထည်တွေကို ဆေးကြောပြီး နေပူလှန်းထားတာလား။ ကောင်တီမှာ ချမ်းသာတဲ့ သခင်မတွေ ကလေးမွေးရင် ဒီအရာတွေကို သုံးတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းရဲ့သမီးက ကံကောင်းတာပဲ”

မိန်ရှီ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးအများအပြား ရှိသည်။ “ဘာကံကောင်းမှုလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက ကံကောင်းတယ်။ သူ့ကို ချစ်တဲ့ယောက်ျားကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ”

အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်သည်။ ဤအရာက ကံကောင်းမှုနှင့် ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူမသည် ထိုမြက်အစုအဝေးက ညစ်ပတ်သည်ဟု ထင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျင်းက သူမကို ချစ်သည်ဆိုတာက ဘာလဲ။ သူက အိမ်မှာ မရှိဘူး။ သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ သူမ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် မကျေနပ်ပေ။ သူ ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ။ သူ ကတိပေးထားတာ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်နေသည်ကို မသိပေ။ လှေမှ ဆင်းပြီးနောက် သူသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ရှုပ်ထွေးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

ပြင်ပတွင် ကြက်နှစ်ကြိမ် တွန်သည်အထိ လက်သည်သည် သူမ၏လက်ကို အရက်ဖြူဖြင့် သန့်ရှင်းသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို ကူညီရန် ပြင်ဆင်သည်။

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် နာကျင်မှုကို အတင်းအကြပ် ခံစားပြီး ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်လုံးနှင့် ကြက်ဥပြုတ်နှစ်လုံးကို စားသည်။ သူမသည် မိန်ရှီနှင့် ချန်အဘွားအိုကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတ်ခိုင်းသည်။

လက်သည်က သူမကို အိပ်ရာမှ ထပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး အံကြိတ်ထားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ သေတော့မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏အမေက အမျိုးသမီးများ ကလေးမွေးတာက ငရဲတံခါးကို ဖြတ်ကျော်တာနဲ့ တူတယ်လို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲဆိုတာ သူမ နားလည်သည်။ သူမသည် နှစ်ပိုင်း ခွဲခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားရသည်။ နေရာတိုင်း နာကျင်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်ချင်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိထားသည်။

158 04

မသိစိတ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထည့်လိုက်သည်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း အတင်းအကြပ် ကိုက်သည်။

သူမသည် ဤအရာကို ကျိုးကျင်း၏လက်မောင်းအဖြစ် စဉ်းစားသည်။ သူမ ဘယ်လောက် နာကျင်နေသလဲ။ သူမသည် သူ့ကိုလည်း နာကျင်စေချင်သည်။

ဒီသစ္စာမဲ့သူက ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ။

လက်သည်က သူမကို အားထည့်ခိုင်းသည်။ သူမ၏အမေက နာကျင်မှု ခံစားရသောအခါ အားထည့်ခိုင်းသည်။ သို့သော် အားအလွဲသုံးစား မလုပ်ခိုင်းပေ။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲမှ ထွက်လာသလိုမျိုး ခံစားရသည်။ သူမ၏ပါးစပ်သည် ကိုက်လိုက်သောကြောင့် ထုံနေသည်။ သူမ အားထည့်လိုက်သောအခါ နာကျင်မှုကြောင့် ကိုယ်တုန်သည်။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ကို လှည့်ရန် တစ်စုံတစ်ရာကို အစွမ်းကုန် တွေးသည်။

သူမသည် ဤမျှလောက် နာကျင်ဖူးသည်ကို မှတ်မိသေးသည်။ အရင်ဘဝက ကလေး ဖျက်ချခဲ့ချိန်က ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်။ သူမသည် တုမုဆိုးမ၏ လက်အောက်တွင် အပ်ချုပ်အလုပ် လုပ်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် အပြင်းအထန် အလုပ်မလုပ်သောကြောင့် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ညတွင် သူမသည် ဆီမီးခွက်အောက်တွင် အပ်ချုပ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဗိုက်နာသွားသည်။

ကလေးသည် လေးလနီးပါး ရှိပြီ။ လက်သည်က ကလေးသည် ပုံစံရှိနေပြီဟု ပြောသည်။ ယောက်ျားလေး ဖြစ်သည်။ တုမုဆိုးမနှင့် တုလျန်တို့ မည်သို့ ခံစားရသည်ကို သူမ မသိပေ။ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားသလိုမျိုး ခံစားရသည်။

တကယ်ကို ပြိုလဲသွားသည်။ သူမသည် သေချင်သည်။ သို့သော် သေခြင်းသည် မလွယ်ကူပေ။ တစ်လကျော်ကြာ နာမကျန်းဖြစ်ပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် သူမကို အိပ်ရာမှ မောင်းထုတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ယခုလောက် နာကျင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စိတ်ကသာ နာကျင်ခဲ့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူမသည် အသက်ရှူရန်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် အလွန် စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ ရေခဲတွင်းထဲ ကျသွားသလိုမျိုး။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏အမေသာ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ဟု တွေးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏အစ်ကိုသည် သူမအတွက် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူမသည် မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသည်။

မသိစိတ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခေါ်နေသလိုမျိုး ကြားသည်။

သူမသည် ခွဲခြားရန် ကြိုးစားသည်။ ကျိုးကျင်း၏ အသံ ဖြစ်သည်။

သူမ၏အမေက သူမ၏နားနားတွင် ကျင့် ပြန်လာပြီဟု ပြောသည်။ “အား မလျှော့နဲ့။ ခွန်အားထည့်ပြီး ကလေးကို မွေးလိုက်”

ရုတ်တရက် သူမ၏နှာခေါင်းသည် စူးရှလာသည်။ ဤမျှလောက် အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ဤအတားအဆီးကိုလည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု သူမ တွေးသည်။ သူမ၏ဘေးတွင် အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကို၊ မရီးနှင့် သူ ရှိသည်။

ဤသို့ တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အားအင် ရှိလာသည်။ သူမသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး လက်သည်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အားထည့်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် နေ့တိုင်း ရက်များကို ရေတွက်နေသည်။ သူသည် ကျောင်းယွဲ့ ဤမျှ စောစော မမွေးနိုင်သေးဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ အိမ်သို့ မရောက်မီ ခြံတွင် မီးများ လင်းနေသည်ကို တွေ့သည်။

သူသည် ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ယောက္ခမသည် သူ့ကို ယွဲ့ မီးဖွားနေသည်ဟု ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ လုကွမ်းကျိက သူ့ကို ခေါ်မှ သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် အခန်းသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်သည်။ အရှေ့ခန်းတံခါးတွင် လုကွမ်းယီက သူ့ကို ဆွဲထားသည်။

“အထဲကို မဝင်ရဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ အားလုံး အပြင်မှာ စောင့်နေကြတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ထိုင်ပြီး စောင့်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့၏ အော်ဟစ်သံသည် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်။ “စိတ်မပူနဲ့။ အမျိုးသမီးတွေ ကလေးမွေးရင် ဒီလိုပဲ”

ဤသို့ပြောသော်လည်း မပူပင်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိန်ရှီ ကလေးမွေးစဉ်က လုမင်ဟိုင်သည် ကျိုးကျင်းထက် မလျော့ပေ။

158 05

ပြင်ပတွင် မိုးလင်းလာသည်အထိ အခန်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော ကလေးအော်ဟစ်သံ ထွက်လာသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ကုလားထိုင်မှ ချက်ချင်း ထရပ်သည်။ “မွေးပြီ”

ကျိုးကျင်းသည် ကုလားထိုင်မှ ခုန်ထွက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး တစ်နေရာတည်းတွင် နေခဲ့သောကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေသည်။ သူ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် အလျင်စလို သူ့ကို ထူသည်။ နှစ်ယောက်လုံး တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး ခဏအကြာတွင် တံခါးသည် အထဲမှ ပွင့်လာသည်။

လက်သည်သည် နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် တွေဝေစွာ ပြောသည်။ “မင်္ဂလာရှိသော နေ့ဖြစ်ပါစေ။ မိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးလုံး ဘေးကင်းသည်။ သမီးလေးတစ်ဦးပါ”

ထိုအချိန်တွင် လူများ ကလေးမွေးသောအခါ ယောက်ျားလေးကို မျှော်လင့်ကြသည်။ ယခု သမီးလေး မွေးသောကြောင့် သူမ၏ အခကြေးငွေများ လျော့ကျမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ ဤသို့ တွေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ရာသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် လေးနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားရသည်။ ငွေငါးကျပ်ခန့်ရှိသော ငွေတုံးလေး တစ်တုံး ဖြစ်သည်။ လက်သည်သည် ငွေတုံးကို မမြင်ဖူးပေ။ အတုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်သည်။ တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။ သူမသည် အလွန်ပျော်သည်။

“ကလေးက ဘယ်မှာလဲ” လုမင်ဟိုင်သည် သမီးတစ်ယောက် မွေးသည်ကို ကြားသည်။ သူမ၏သွားများပင် ထွက်လာသည်အထိ ပြုံးသည်။ သူ၏မိသားစုတွင် ယောက်ျားလေးများ အများအပြား ရှိသည်။ သူ ယောက်ျားလေး မလိုတော့ပေ။

“အထဲမှာ ရှိတယ်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတုန်း…” သမီးလေး ဖြစ်သောကြောင့် လက်သည်သည် သူမကို ချက်ချင်း အပြင်သို့ မယူလာပေ။ ဤမိသားစုသည် ဤမျှလောက် ရက်ရက်ရောရော ဖြစ်သည်ကို သူမ သိခဲ့လျှင် သူမသည် သူမကို ယူလာခဲ့မည်။ သူမ၏ အခကြေးငွေ နှစ်ဆရနိုင်မည်။

သူမ စကားမပြီးမီ ကျိုးကျင်းသည် ဝင်သွားသည်။ လက်သည်က သူ့ကို မတားနိုင်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။ မိန်ရှီသည် ကလေးကို ပတ်ပေးနေသည်။ ချန်အဘွားအိုသည် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏အမေကို ကလေးကို သူမဆီသို့ ခေါ်လာပြီး ကြည့်ခိုင်းရန် ပြောရန် ပြင်နေချိန်တွင် မျက်နှာမည်းကြီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အသားမည်းပြီး ပိန်နေသည်။

“ယွဲ့အာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ နာကျင်နေသေးလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေ။ “ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ကျိုးကျင်း၏မျက်နှာသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ “လမ်းမှာ အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားတယ်။ လှေကနေ ဆင်းတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကိုတောင် နှုတ်မဆက်နိုင်ဘူး”

“လမ်းမှာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား”

“အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်”

“ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ။ ကျွန်မ အိပ်ချင်တယ်။ ခဏအိပ်ပါရစေ။ နိုးလာရင် ကလေးကို ကြည့်မယ်” စကားမပြီးမီ သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်မှာ သိသာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို ထိချင်သည်။ သို့သော် သူသည် ခရီးပန်းလာသည်။ သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သည်။

မိန်ရှီသည် လာသည်။ “သူ့ကို အိပ်ပါစေ။ မခေါ်နဲ့။ ညလယ်ပိုင်းကတည်းက စတင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ မူးမေ့လဲသွားတယ်။ ကံကောင်းတာက အဆင်ပြေသွားတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် အနည်းငယ် မလုံမလဲ ဖြစ်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတယ်”

“ပြန်လာတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ယွဲ့အာက မင်းကို အမြဲ တွေးနေတာ။ ဒါကြောင့်လည်း အခုလို စောစော မွေးတာ။ သူမက ငါ့ရှေ့မှာ ပြုံးနေပေမဲ့ သူမ စိတ်ထဲမှာ မင်းကို တွေးနေတာ ငါ သိတယ်။ ဒီတစ်ခါ သူမ မင်းကို သားလေး မမွေးပေးနိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို မှတ်ထားပါ” မိန်ရှီသည် မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြောသော်လည်း သူမသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သားမက်သည် သမီးသည် သားလေး မမွေးပေးနိုင်သောကြောင့် စိတ်ပျက်နေမည်လားကို သူမ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ အခက်အခဲများနှင့် ပင်ပန်းမှုများကို အရင်ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလေးက ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် သမီးလေးကိုပဲ ကြိုက်တယ်”

ကျိုးကျင်းသည် သမီးကို သတိထားပြီး ပွေ့ဖက်သည်။

++++++