အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

အခန်း 159

အနှီးစထဲတွင် နီရဲသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် သူ၏လက်ဖဝါးထက်ပင် သေးသည်။ သူမ၏ဆံပင်သည် ထူသည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အရေပြားသည် နူးညံ့လွန်းသောကြောင့် သူသည် အသံကျယ်စွာ မရှူရဲပေ။ အားလုံးသည် လွင့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်ထားသည်။ ပါးစပ်လေးသည် တစ်ခါတစ်ရံ လှုပ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူ၏နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။

၎င်းသည် သူ၏သမီး၊ သူနှင့် ကျောင်းယွဲ့၏သမီး ဖြစ်သည်။

သူ၏နှာခေါင်းသည် အနည်းငယ် နာကျင်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အရည်များ စုနေသည်ကို ခံစားရသည်။ ကျိုးကျင်းသည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်သည်။ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်သည်။ အသေးစိတ်ကို ကြည့်သည်။

သားမက်၏ ပုံစံကြောင့် မိန်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ကလေးကို ပွေ့ဖက်ခွင့်ပြုသည်။ သူမသည် လှည့်ပြီး ချန်အဘွားအိုကို အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် ကူညီသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် နိုးလာသောအခါ မည်သူနှင့်မျှ မတူသော ကလေးငယ်ကို မြင်သည်။

သူမသည် အံ့အားမသင့်မီ သူမ၏အမေက သူမကို ကလေးကို နို့တိုက်ခိုင်းသည်။

ကလေးငယ်သည် အမေ၏လက်ထဲ ရောက်နေသည်ကို သိနေပုံရသည်။ သူမသည် နို့စို့လိုက်သည်။ သို့သော် ဘာမှ မဝင်လာပေ။ သူမ၏မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးသည်။ သူမသည် အော်ဟစ် ငိုသည်။

“အမေ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” အမေအသစ်သည် မလုံမလဲ ဖြစ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလိုပဲ။ မင်းရဲ့နို့ မထွက်သေးဘူး။ အများကြီး စို့ရင် ထွက်လာလိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ သူ ငိုနေတယ်…”

“ဒါဆို တခြားအရာ တစ်ခုခု ပေးလိုက်။ ဗိုက်ဆာမှာ စိုးတယ်” အဖေအသစ်သည်လည်း အမေအသစ်ထက် မသာပေ။ သူသည် အကြံဉာဏ်အမှားများ ပေးသည်။

“ဘာပေးရမှာလဲ။ မလုပ်နဲ့။ မွေးစကလေးက သုံးရက်ကြာ ဗိုက်ဆာတာကို မသိဘူး။ မင်းရဲ့အစ်မကို မင်းအတွက် ထမင်းချက်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ အများကြီး စားပါ။ အများကြီး သောက်ပါ။ အများကြီး စို့ပါ။ မနက်ဖြန်ဆို မင်းရဲ့နို့ ထွက်လာလိမ့်မယ်”

မိန်ရှီက ဤသို့ ပြောသောကြောင့် ၎င်းကို လုပ်ရတော့မည်။

ကွေ့အယ်သည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည်။ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လုံး ရှိသည်။ ဆန်ပွင့်များသည် ပွနေပြီး ကပ်စေးနဲနေသည်။ အနီရောင် ပဲလေးများလည်း ထည့်ထားသည်။

“မင်း စတင် နာကျင်ချိန်ကတည်းက ချက်ထားတာ။ အခု စားရုံပဲ။ အမေက မင်း အဆီပါတဲ့အရာတွေ မစားသင့်သေးဘူးလို့ ပြောတယ်။ အရင် ဗိုက်ပြေအောင် စားပါ။ ပြီးရင် နို့ထွက်မှ ဖြည့်စွက်ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဗိုက်ဆာနေသည်။ သူမသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး စားသည်။

စားပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။ မိန်ရှီသည် ကလေးကို ပွေ့ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

159 02

“အမေက မင်းကို သုံးလသားထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ အစပိုင်းမှာ မင်း ဘာမှ မလုပ်ရဘူး။ ဘေးကနေ ကြည့်နေရုံပဲ။ ဒါဆို သုံးလသား ပြီးရင် ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမသည် ပုခက်ကို လုကျောင်းယွဲ့ဘေးတွင် ထားသည်။ အနှီးထည်များကို ထုတ်သည်။ ဤအနှီးထည်များကိုလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှော်ဖွတ်ပြီး နေပူလှန်း ထားသည်။

မိန်ရှီသည် အနှီးခေါက်ပြသည်။ အမေအသစ်နှင့် အဖေအသစ်သည် ဘေးမှ အနှီးထည်ကို ဘယ်လို ခေါက်ရမယ် ဆိုတာကို ကြည့်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် ကလေး၏ ပါးလွှာသော ခြေထောက်များကို ကြည့်သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် တုန်ခါသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယောက္ခမသည် မတော်တဆ သူသမီး၏ခြေထောက်ကို ချိုးပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။

သူ့စိုးရိမ်မှုသည် အပိုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ မိန်ရှီသည် အနှီးထည်ကို ပြောင်းလဲပြီးသည်အထိ ကလေးငယ်သည် မနိုးသေးပေ။

“သူ ဘာလို့ မျက်လုံး မဖွင့်တာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့က မေးသည်။

“ဘာလို့ အလျင်လိုတာလဲ။ ကလေးတွေ မျက်လုံး ဖွင့်တာက စောတာနဲ့ နောက်ကျတာ ရှိတယ်။ မွေးတာနဲ့ ဖွင့်တာ ရှိတယ်။ တစ်လခွဲကြာမှ ဖွင့်တာလည်း ရှိတယ်။ မင်းက အခု ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိဘူး။ ကလေးကို အများကြီး စို့ခိုင်းလိုက်။ စောစော ထွက်ရင် မင်းရဲ့သမီးလည်း ဒုက္ခ နည်းနည်းပဲ ခံရလိမ့်မယ်” မိန်ရှီသည် သမီး၏အနေအထားကို ချိန်ညှိသည်။ ကလေးကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးသည်။

မိန်ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အင်္ကျီကို ဟသည်။ ကလေးငယ်ကို နို့စို့ခိုင်းသည်။

အဖေအသစ်သည် ဘေးတွင် ထိုင်သည်။ သူသည် ပင်ပန်းသည်ကို မပြပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်သည်။ သူမသည် အင်္ကျီကို ဆွဲပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖုံးသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် ၎င်းကို ဆွဲဖယ်ပြီး ပြောသည်။ “ကလေးကို မဖုံးနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တွေးသည်။ သူ မှန်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ထားလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်လုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဤသို့ နေကြသည်။ လှုပ်ရှားနေသော တစ်ခုတည်းသော အရာသည် ကလေးငယ်၏ လက်ချောင်းအရွယ် ပါးစပ်လေး ဖြစ်သည်။

“ကိုယ်ရဲ့သမီးလေးက အားမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။ နို့စို့တာ နို့မထွက်တာ ထင်တယ်။ ကိုယ် လုပ်ပေးရမလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏သမီးကို ဖယ်လိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ ကျိုးကျင်းကို စိုက်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် အမှန်ပင် အပြစ်ကင်းသည်။ မည်သည့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိပေ။

“စောစော ထွက်လာရင် ငါတို့သမီး ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူး” ကျိုးကျင်းက ထပ်ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံပြီးနောက် ပြောသည်။ “မရဘူး”

“ငါတို့သမီးကို ဗိုက်မဆာစေနဲ့”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မရဘူး။ ရှင် ဘာပြောပြော အသုံးမဝင်ဘူး”

ဇနီးသည် ခေါင်းမာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် စကားကို လှည့်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့သမီးအတွက် ဘယ်လို နာမည်လေး ပေးမလဲ”

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမေးခွန်းကို မစဉ်းစားရသေးပေ။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

159 03

“ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”

“ငယ်နာမည်လေးက ထျန့်ထျန့်ပေါ့။ သူမက ဘယ်နေရာမှာကြည့်ကြည့် သေးသေးလေးပဲ။ နာမည်ကြီးအတွက်တော့ ငါ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပြီးမှ ပြောမယ်”

ထျန့်ထျန့်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် မျက်လုံးဖွင့်သည်။

သူမ၏ နက်မှောင်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် ခရမ်းရောင် စပျစ်သီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်သောအခါ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ သမီးမွေးသည်ကို ထိုနေ့တွင်ပင် မိန်ရှီက မိန်မိသားစုကို သွားပြောသည်။ ထို့ကြောင့် သုံးရက်သားမြောက် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲတွင် မိန်မိသားစုမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် လာကြသည်။ အထုပ်များစွာ ယူလာကြသည်။

ဆီကိတ်မုန့်၊ ကြက်ဥ၊ သကြားညိုတို့ ရှိသည်။ ဦးလေးများနှင့် အဒေါ်များက ကလေးငယ်အတွက် အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်သည်။ လျူရှီသည် အသက်ကြီးပြီး အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းကို ရပ်နားထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကလေးအတွက် အဝတ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပေးသည်။ ထိုအဝတ်အစားများသည် အလွန်လှပသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အပ်ချုပ်စွမ်းရည်သည် အဘွားထက် နိမ့်ကျသည်ဟု အမြဲ ထင်သည်။ လျူရှီသည် သူမက ပိုကောင်းသည်ဟု ချီးမွမ်းသော်လည်း ဤအဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ ဤအရာသည် မှန်သည်ဟု ထင်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း လာသည်။ ရွှေသော့ငယ်လေးတစ်ခု ယူလာသည်။

သူက လာပြီး ကလေး၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ထားပြီး ပြောသည်။ “အခု ဒါကို ဝတ်ထား။ ပိုကြီးလာရင် ဦးလေးက ပိုကြီးတာကို လဲပေးမယ်”

ယခု မိန်ကျွမ်းယီသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်သည်။ မိသားစုဝင်များက သူ ပိုက်ဆံရှာသည်ကို သိသည်။ အရင်က ကိစ္စများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မေမိသားစု၏ ပထမအိမ်မှ ချွေးမနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို မောင်လေး၊ မောင်လေးဟု ခေါ်ကြသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်းကို အရင်က ပြောဖူးသည်။ ငွေသည် ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ပြဿနာများစွာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ဤစကားသည် မိသားစုဝင်များကြားတွင် ရိုင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူများသည် နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးသည် ငွေကုန်ကျသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းသည် ဤမျှလောက် ရိုင်းသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ပြဿနာတွေ ပျောက်သွားပြီ။ မိသားစုဝင်များသည် ပြုံးနေကြသည်။ လျူရှီသည် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ မိန်အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ ပုဂ္ဂလိက အားဖြင့် အငြင်းပွားမှု အနည်းငယ် ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ပထမအိမ်မှ ချွေးမနှစ်ယောက်သည် မိန်ကျွမ်းယီကို ချော့မော့ကြသည်။ လျူရှီသည် မိန်ကျွမ်းယီကို လက်ထပ်ပေးချင်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဆွေမျိုးများမှ သမီးများကို ခေါ်လာကြသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်။

မိန်မိသားစုမှ လူများ လာရုံသာမက တတိယအိမ်မှ လင်မယားနှင့် လုဦးလေးကြီးနှင့် လုဦးလေးလေးတို့၏ မိသားစုများလည်း ယနေ့ လာကြသည်။

လက်သည်သည် အခကြေးငွေ ရသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤအလုပ်သည် သူမ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရှာခဲ့သော အရာထက် ပိုများသည်။ ထွက်ခွာချိန်တွင် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မွေးဖွားသောအခါ သူမကို ခေါ်ရန် ပြောသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း လာမည်ဟု ကတိပေးသည်။

ကျိုးကျင်းသည် မြို့တွင် ဧည့်ခံပွဲ သုံးခုကို မှာထားသည်။ လူတိုင်းကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်ကြသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အပြင်တွင် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် စီးပွားရေးကိစ္စများကို ပြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အထဲတွင် မိန်ရှီနှင့် စကားပြောသည်။

“အမေ၊ တတိယအဒေါ် ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်”

159 04

မိန်ရှီသည် ရှောင်ထျန့်ထျန့်ကို ပြင်ပေးနေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏လက်များ ရပ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဟုတ်သားပဲ။ တုမိသားစုက လုကျောက်ရှင်း မွေးဖွားပြီးပြီလား။ ဘာလို့ တတိယအဒေါ်က လာမပြောတာလဲ။ အဲဒီမုဆိုးမက စောင့်နေတယ်” သူမအမေ၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့က မေးသည်။

မိန်ရှီသည် ရှောင်ထျန့်ထျန့်ကို လုကျောင်းယွဲ့ဘေးတွင် ထားသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ဒါကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ။ ရှင်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက မမွေးသေးဘူး”

“မမွေးသေးဘူးလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်သည်။ “သူက ကျွန်မထက် စောပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ် မမွေးသေးတာလဲ”

“ဒီကိစ္စကို အမေ မင်းကို မပြောချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မေးလာတော့…”

******

160 01

အခန်း 160 ဖောက်ပြန်သူ

ချောင်ရှီသည် တုမိသားစု၏ ကိစ္စကို အမြဲ စဉ်းစားနေသည်။ လုကျောက်ရှင်း မမွေးဖွားမီ အချိန်ရောက်လာသည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းသောအခါ တုမိသားစုသို့ သွားသည်။

သို့သော် သူမ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဝမ်းသေးသေးလေးဖြင့် လုကျောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကလေးအနည်းငယ် မွေးဖူးသည်။ ချောင်ရှီသည် အမှန်တရားကို သဘာဝအတိုင်း သိသည်။ ၎င်းသည် ငါးလ မပြည့်သေးသော ကိုယ်ဝန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လိမ်ညာခဲ့သည်မှာ သိသာသည်။

ချောင်ရှီသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သည်။

လုကျောက်ရှင်း ရှင်းပြပြီးနောက်မှ ချောင်ရှီသည် ဘာဖြစ်သည်ကို နားလည်သည်။

မူလက လုကျောက်ရှင်းသည် လိမ်ညာခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်သားကို လက်ထပ်ရန် မလိုချင်ပေ။ ဟူရှီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူမသည် ချောင်ရှီကို လိမ်ညာခဲ့သည်။ သူမ၏ ရာသီသွေး နှစ်လကြာ ပျောက်နေသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် လုကွေ့လီသည် ကိုယ်တိုင် လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ညီမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏သမီးက သူမကို လိမ်ညာနေသည်ကို သူမ မတွေးနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဤလူများ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်မြောက်သည်။ လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ခေါ်သွားသည်။

လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်း လိမ်ညာသည်ကို မသိပေ။ တိကျစွာပြောရလျှင် တုမိသားစုမှ လူများအားလုံး မသိပေ။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်ကူးရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုသည်။ သူမသည် အပြစ်အနည်းငယ် လုပ်သည်။ တုမိသားစုတွင် နေထိုင်ပြီးနောက် သူမ၏ ဗိုက်က မကြီးသေးသောကြောင့် သူမသည် တုလျန်ကို နေ့တိုင်း မြှူသည်။

တုလျန်သည် ယောက်ျားသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် လိုအပ်ချက်များ ရှိသည်။ လုကွေ့လီသည် သူ့ကို မထိချင်ပေ။ သူသည် လုကျောက်ရှင်းကိုလည်း ရွံသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မြှူမှုများကို မခံနိုင်ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တုမုဆိုးမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လိမ်ခဲ့ကြသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် မွေးဖွားသင့်သော အချိန်ရောက်သော်လည်း မမွေးသေးသောအခါ တုမုဆိုးမသည် သံသယဝင်လာသည်။ သူမသည် ရက်အနည်းငယ် ကြာအောင် တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ကိုယ်ဝန်မရှိကြောင်း သေချာသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်ပြီး သူမကို မောင်းထုတ်ချင်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသည် လွယ်ကူသော်လည်း ၎င်းကို ပို့ဆောင်ခြင်းသည် ခက်ခဲသည်။ ယခု လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်၏ အကာအကွယ်ကို ရသည်။ သူမ၏ဝမ်းထဲတွင် ကလေးရှိကောင်း ရှိနိုင်သည်။ တုမုဆိုးမသည် သူမကို ဘယ်လို မောင်းထုတ်နိုင်မလဲ။ သူမသည် သူမကို အိမ်တွင် ဆက်နေခွင့်သာ ပေးနိုင်သည်။

သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် အားထုတ်သူ ဖြစ်သည်။ နှစ်လမပြည့်မီ သူမသည် တုံ့ပြန်မှု ရှိလာသည်။ ယခု တုမုဆိုးမသည် သူမကို ပို၍ပင် မောင်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် လုကျောက်ရှင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ထက် စောပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိသော်လည်း မမွေးဖွားသေးသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် ချောင်ရှီကို ဤသို့ မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် ငိုယိုသည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်သားကို လက်ထပ်ရန် မလိုချင်သောကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် ချောင်ရှီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အမှန်တရားသည် ချောင်ရှီ၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် တူညီသည်။

“ဒါဆို အဒေါ်ငယ်က သူမကို တုမိသားစုမှာ ဆက်နေခွင့် ပေးခဲ့တာလား” လုကျောင်းယွဲ့က မေးခွန်းထုတ်သည်။

“ဆက်မနေခွင့် ပေးရင် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ မင်းရဲ့အဒေါ်ငယ်က စိတ်ထား နူးညံ့တယ်။ တုမုဆိုးမနဲ့ ရှင်းဆိုတဲ့ကောင်မလေးကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်နိုင်မလဲ”

“ဒါဆို…”

ဟုတ်ပြီ၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွေ့လီသည် ဤဖောက်ပြန်သော စုံတွဲကို ဘယ်လို သည်းခံနိုင်သည်ကို မတွေးနိုင်ပေ။

၎င်းသည် ဖောက်ပြန်သော စုံတွဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ဦးသည် လက်မထပ်မီ လိင်ဆက်ဆံသည်။ တစ်ဦးသည် လက်ထပ်ပြီးသား အမျိုးသားဖြစ်ပြီး သူ၏တူမနှင့် ပူးပေါင်းသည်။ ထိုအချိန် နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မဖြစ်ခဲ့ပါက တုလျန်သည် ခေါင်းရှုပ်သွားသည်ဟု နားလည်နိုင်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ငယ်ပြီး အမှားလုပ်သည် ဟုလည်း နားလည်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သိလျက်နှင့် လုပ်သည်။ ၎င်းကို ဖောက်ပြန်သော စုံတွဲဟုသာ ရှင်းပြနိုင်သည်။

160 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ အစားထိုးသည်။ သူမသည် ဤအရာကို မခံနိုင်။ သူမသည် တုမိသားစုကို မီးရှို့ပြီး ဤခွေးနှင့်မိန်းမကို အတူတူ သတ်ပစ်မည်။ သူမ၏အရင်ဘဝတွင် အလွန်နူးညံ့သော စိတ်ထားရှိသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို မခံနိုင်ပေ။ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် တုလျန်ကို မယားငယ်ယူခွင့် ပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ကွဲပြားသည်။ တုလျန်သည် ချမ်းသာလာသည်။ အချိန်မရွေး မယားငယ်ယူနိုင်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ထိုသူသည် သူမ၏တူမ မဟုတ်ပေ။

အဒေါ်နှင့်တူမတစ်ဦးတည်းသည် ယောက်ျားတစ်ဦးကို အတူတူ ခွဲဝေသည်။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့် ရွံသည်။

“မင်းရဲ့အဒေါ်ငယ်က လုကျောက်ရှင်းကို ကလေး မွေးပြီးမှ မောင်းထုတ်ချင်တယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတယ်။ မင်းရဲ့အဒေါ်ငယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူ ကလေး မမွေးနိုင်တော့ဘူး” မိန်ရှီက ခန့်မှန်းသည်။

“အခြေအနေ ဒီလို ဖြစ်နေတာတောင် သူမ ဘယ်လို မောင်းထုတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တာလဲ။ ဘယ်က ယုံကြည်မှုလဲ”

မိန်ရှီသည် ဘယ်လိုပြောရမည်ကို မသိပေ။ “ဘယ်သူ သိမလဲ။ လူတွေရဲ့ အတွေးအမြင်က ကွဲပြားနိုင်တယ်”

“မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ဒီလို စိတ်ဆိုးတာက ရှင်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက နောင်တမရလို့ တစ်ဖက်ကလည်း သူ တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ရှင်းကို အတင်း ခေါ်သွားချင်တယ်။ မင်းရဲ့ အဒေါ်ငယ်က သူ့ကို တားတယ်”

ဟုတ်ပြီ၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဒါဆို တတိယအဒေါ် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းယမ်းသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် စိတ်မသက်မသာမှု ရှိသည်။ “မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်းပဲ လာတာ။ ငါလည်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ မမေးရသေးဘူး။ ငါ ခန့်မှန်းတာတော့ သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလိုပဲ။ မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချသည်။ သူမ၏ တတိယအဒေါ်အတွက် အမှန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သမီးတစ်ဦး မွေးသည် မဟုတ်။ ၎င်းသည် ပြဿနာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိန်ရှီနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်နေသည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးကျင်း၏ အံ့ဩဖွယ် အသံကို ကြားသည်။

“အမေ ဘာလို့ လာတာလဲ”

ကျွမ်းရှီသည် တံခါးခေါက်ပြီးနောက် ချန်အဘွားအိုက သူမကို ခေါ်လာသည်။

ချန်အဘွားအိုသည် ကျွမ်းရှီကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ကျိုးကျင်းတွင် အမေရှိသည်ကို ကြားဖူးသည်။ သူမသည် ကျွမ်းရှီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မေးသည်။ သူမသည် သူမကို ခေါ်လာသည်။

ကျွမ်းရှီ၏ မျက်နှာသည် မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ “မင်းရဲ့ဇနီး မွေးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ဒီနေ့က သုံးရက်သားမြောက် ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲဆိုတော့ ငါ အထူးတလည် လာခဲ့တယ်” ဟု ပြောသည်။ ခဏရပ်ပြီး သူမ ရှင်းပြသည်။ “မနက်က လာချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကြန့်ကြာခဲ့တယ်။ ကလေးရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာပွဲကို မမှီတော့ဘူး။ ကလေးကို လာကြည့်တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျွမ်းရှီ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနောက်ခန်းသို့ ရှောင်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိပေ။

“ကလေးက အထဲမှာ ရှိတယ်။ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”

မိန်ရှီကို မြင်သောအခါ ကျွမ်းရှီသည် ပို၍ပင် ရှက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် သိသာသော ရှက်ရွံ့မှု ရှိသည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “မိန်အမျိုးသမီး၊ ကျင့်ကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ယွဲ့ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ကျွန်မ… အို၊ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ တကယ်ကို…”

160 03

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ယွဲ့က ကျွန်မသမီးပါ။ ကျင်းကိုလည်း ကိုယ့်သားလိုပဲ ချစ်တယ်။ လုပ်ပေးသင့်တာပဲ။ ဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်ပေးသင့်တယ်…” ကျွမ်းရှီနှင့် ခဏကြာအောင် စကားပြောပြီးနောက် မိန်ရှီသည် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး ရှောင်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို မကျွမ်းကျင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း မကျွမ်းကျင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် သုံးလသား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုတွင် ရှိသည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ မထနိုင်။ သူမသည် အပြုံးအတုဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကျွမ်းရှီ၏ အားနည်းသော ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်သည်။

အမှန်တရားကို သူမ နားလည်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင် ၎င်းသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့က ဟန်ဟိုင်ရှန် လာသည့်ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ယောက္ခမ ဘာကြောင့် တစ်နှစ်နီးပါး မလာသည်ကို သိနိုင်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်တွင်လည်း သူမ မပေါ်လာခဲ့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ကောင်းရှိသော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင် ၎င်းသည် သူမ၏ စိတ်သဘောထား ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် နှစ်ဘဝ နေခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြဿနာတစ်ခုခု တွေ့သောအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ တွေးမနေဘဲ အခြားသူများ၏ အနေအထားတွင် နေထိုင်ကာ တွေးသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်သော လူများသည် အခက်အခဲများစွာ ရှိသည်။ တစ်ယောက်က တစ်သက်လုံး ဘယ်သူ့ကိုမှ မမှားနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ။ စိတ်ကောင်းရှိရင် လုံလောက်ပြီ။ သူမသည် ကျွမ်းရှီ၏ အခက်အခဲနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများကို မြင်သည်။ သူမ၏နောင်တကိုလည်း မြင်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကို တွေးသောအခါ သူမသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူမသည် ကျင်း၏အမေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် စကားကောင်း ပြောနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကျွမ်းရှီကို ပြောသည်။ “အမေ၊ တကယ် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျင်း အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် ခရီးထွက်နေပေမဲ့ အိမ်မှာ ကျွန်မကို ပြုစုဖို့ လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မမိသားစုလည်း ဘေးမှာ နေတယ်။ ထျန့်ထျန့်ကို မွေးတုန်းကလည်း ကျွန်မ ဒုက္ခ မရောက်ခဲ့ဘူး။ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးက ဘေးမှာ စောင့်နေကြတယ်။ ကျင်းလည်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မ အဆင်ပြေနေတယ် မဟုတ်လား”

ကျွမ်းရှီသည် မျက်ရည်များ သုတ်နေသည်။ သူမ၏အသံသည် မတည်ငြိမ်။

“ကောင်းတဲ့ကလေး၊ ငါ အပြစ်ရှိတယ်။ မင်းကို အရမ်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မင်းရဲ့အမေက မင်းကို ဒီလောက်ကြာအောင် ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ မင်း ကလေးမွေးတော့လည်း အလုပ်ရှုပ်ခဲ့တယ်။ မင်း သုံးလသား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအတွက် သူမကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ ကျွန်မကပဲ လုပ်ပေးပါမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့ဩစွာ ကျိုးကျင်းကို ကြည့်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း စကားပြောရန် အချိန်မရတော့ပေ။ သူမကိုယ်သူမသာ ပြောရတော့မည်။ “တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး အမေ။ ကျွန်မအမေ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိဘူး။ အိမ်မှာ ချန်အဘွားအိုကလည်း ဂရုစိုက်ပေးတယ်…”

ကျိုးကျင်းသည်လည်း ပြောသည်။ “အိမ်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာကို ဘာလို့ လာပြီး ဒုက္ခပေးနေတာလဲ” အမှန်တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းသည် ဤသို့ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စကားသည် ဤသို့ ထွက်လာသည်။

ကျွမ်းရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကို အလျင်စလို ဆွဲကိုင်ပြီး ရှင်းပြသည်။ “အမေ၊ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျင်းက ဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အမေ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ”

“ငါ နားလည်တယ်။ အားလုံး နားလည်တယ်” ကျွမ်းရှီသည် မျက်ရည်များ သုတ်သည်။ စကားကို လှည့်သည်။ “ကလေးက ဘယ်မှာလဲ။ ငါ ကြည့်လို့ ရမလား”

ကျိုးကျင်းသည် ထျန့်ထျန့်ကို အိပ်ရာ၏အခြားတစ်ဖက်မှ ပွေ့လာသည်။

အိပ်ရာ၏ အပူသည် နေရာတိုင်း မတူညီ။ အိပ်ရာ၏ ထိပ်ဖျားသည် ပိုပူသည်။ နောက်ဖျားသည် အနည်းငယ် အေးသည်။ ကလေးငယ်သည် အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်။ ထို့ကြောင့် သူမကို အပူခံစားရစေရန် အိပ်ရာ၏ နောက်ဖျားတွင် ထားသည်။ ဤအရာကို မိန်ရှီက မှာထားသည်။ အဖေအသစ်နှင့် အမေအသစ်သည် ၎င်းကို နားမလည်ပေ။ သူတို့သည် အမေ၏စကားကို နားထောင်ကြသည်။

160 04

ကျွမ်းရှီသည် ပုခက်ကို ပွေ့ထားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏လက်များ တုန်ခါသည်။ သူမသည် ကလေး၏မျက်နှာလေးကို ထိချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ထျန့်ထျန့်သည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမကို ပြုံးပြသည်။ ဤအချိန်တွင် ကလေးများသည် ပြုံးတတ်သည်ကို မသိပေ။ သို့သော် ကျွမ်းရှီအတွက် သူမ၏မြေးမလေးက သူမကို ပြုံးပြသည်။

“သူက ငါ့ကို ပြုံးပြတယ်” ကျွမ်းရှီ၏ မျက်ရည်များသည် ချက်ချင်း ပြန်ကျလာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ပြောသည်။ “ထျန့်ထျန့်က အဖွားကို ကြိုက်တာပေါ့”

ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏ချွေးမက သူမကို နှစ်သိမ့်နေသည်ကို သိသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ မနေဖူးသော်လည်း ဤမိန်းကလေးသည် စိတ်ကောင်းရှိသည်ကို သိသည်။ သူမသည် သူမ၏သားကို ဤမျှ ကောင်းသော ချွေးမတစ်ဦး ပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ကျိုးမိသားစုတွင် နေ့လယ်တစ်ပိုင်း ကြာအောင် နေသည်။ ထွက်ခွာချိန်တွင် သူမသည် မထွက်ချင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို အချိန်ရသောအခါ လာရန် ပြောသည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျွမ်းရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် သူ့သမီးကို ပွေ့ထားသော သူ၏ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသည်။ “မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့အမေကို စိတ်မနာလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါက စကားကောင်းကောင်း ပြောတတ်သူ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံ ဒီလို မပြောချင်ဘူး။ သူမကို မနာကျင်စေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောလိုက်တာနဲ့ သူမကို အမြဲ နာကျင်စေတယ်။ ကလေးရှိမှ မိဘမေတ္တာကို သိတယ်။ ထျန့်ထျန့် မွေးပြီးမှ ငါ ငါ့အမေကို အရင်က တင်းကျပ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ငါနဲ့ ငါ့အစ်မအတွက် ကောင်းတာကိုပဲ လုပ်ပေးတာ…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ကျိုးကျင်းကို အကျင့်မရှိပေ။ သူမသည် စကားကို လှည့်သည်။ “တော်ပြီ။ ဒါတွေကို မပြောတော့နဲ့။ ဒီအရာတွေကို နားလည်ရင် နောင်မှာ သူမကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးကြတာပေါ့။ အခက်အခဲတွေ ရှိပေမဲ့ အခွင့်အရေး အမြဲရှိပါတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏နဖူးကို နမ်းသည်။

ကျွမ်းရှီသည် ညနေစောင်းမှ ဟန်မိသားစု ရွာသို့ ရောက်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ အိမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အနောက်ခန်းနှင့် အရှေ့ခန်းတွင် မီးများ လင်းနေသည်။ တံခါးများ ပိတ်ထားသည်။ ဗဟိုခန်းတွင် မှောင်နေသည်။

သူမသည် ခဏ တွန့်ဆုတ်သည်။ ဗဟိုခန်းသို့ သွားသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ မျက်နှာမည်းကို တွေ့သည်။

“ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ” ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် လှောင်ပြောင်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်။ ဘေးမှ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်သည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်က ဆက်ပြောသည်။ “ရှောင်ဟိုင်က မင်းကို နေရာတိုင်းမှာ ရှာနေတယ်။ အရမ်း ငိုနေတယ်။ ငါက မင်းက မင်းရဲ့ သားအရင်းကို သွားရှာတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”

ကျွမ်းရှီသည် ချက်ချင်း ထရပ်သည်။ အနောက်ခန်းသို့ ပြေးသည်။ “မင်းက စိတ်ဖောက်ပြန်နေတာပဲ”

အနောက်ခန်းသည် မှောင်နေသည်။ ကျွမ်းရှီသည် တုန်ခါနေသော လက်ဖြင့် မီးထွန်းသည်။ သူမသည် သူမ၏သားငယ်လေး အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်နေသည်ကို မြင်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ရှိသည်။

160 05

ထိုနေ့မှစ၍ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ဟန်ရှောင်ဟိုင်၏နားတွင် ကျိုးကျင်းအကြောင်းကို တမင်တကာ ပြောသည်။ သူသည် အနီးနားရှိ ရွာသို့ ပြောင်းသွားသည်ဟု ပြောသည်။ သူသည် ဇနီးယူသည်။ ဇနီးသည်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းက ကျွမ်းရှီကို သူနှင့်အတူ နေရန် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်ဟုလည်း ပြောသည်။ ကျွမ်းရှီသည် သတိထားမိချိန်တွင် အလွန် နောက်ကျသွားပြီ။ သူမ၏သားငယ်သည် သူမက သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ သွားမည်ကို အမြဲ ကြောက်နေသည်။ သူသည် ကျောင်းပင် မသွားတော့ပေ။ သူမက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပြီး စိတ်ချမှ သူ ကျောင်းပြန်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ကျောင်းပြီးသည်နှင့် ဟန်ရှောင်ဟိုင်၏ ပထမဆုံး အလုပ်သည် အမေကို ရှာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို မုန်းသည်။ သူမ၏ အားနည်းချက်ကို သိသောကြောင့် ပို၍ပင် မုန်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ချွေးမသည် ကိုယ်ဝန်ကြီးဖြင့် ခင်ပွန်းက ခရီးထွက်နေသည်ကို သူမ သိသော်လည်း သူမ မသွားနိုင်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ ဟန်ရှောင်ဟိုင် ကျောင်းသွားချိန်တွင် သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ တာ့ရှီးရွာသို့ ပြေးသွားသည်။

ကျွမ်းရှီသည် သူမသားငယ်၏ မျက်နှာကို ထိသည်။ မျက်ရည်များ ရွှဲနေသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သရဲလို သူမ၏ နောက်သို့ ရောက်လာသည်။ “စိတ်မကောင်း ဖြစ်တာ ဘာလဲ။ မင်းက သူ့ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်တယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး”

ကျွမ်းရှီသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူမသည် ဤလူကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆုတ်ဖြဲချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများသည် အိပ်ပျော်နေသော သူမ၏သားငယ်ကို ထိသောအခါ သူမ၏ တင်းမာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ သွားများကြားမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ “မင်း ထွက်သွား”

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ရယ်သည်။ လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ကျွမ်းရှီသည် ထိုရယ်သံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန် ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ပခုံးများသည် ချက်ချင်း ပြိုကျသည်။

ကောင်းကင်က ဘာလို့ သူမကို သေခွင့် မပေးတာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို သေခွင့် မပေးတာလဲ။

++++++