အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း 161

သုံးလသား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု၏ တစ်လသည် အဖေအသစ်နှင့် အမေအသစ်အတွက် ရှုပ်ထွေးသည်။

မိန်ရှီနှင့် ချန်အဘွားအိုတို့က ကူညီသော်လည်း ကလေးသည် နို့သောက်ရန် လိုအပ်သည်။ ညဘက်တွင် လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ အိပ်ရသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အနောက်ခန်းသို့ ပြောင်းရန် မလိုချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် နေ့ရောညပါ အချိန်မရှိ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အတွက် အချိန်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ သူတို့၏အချိန်သည် ရှောင်ထျန့်ထျန့်၏ အချိန်နာရီကို လိုက်သွားသည်။

ရှောင်ထျန့်ထျန့်သည် ငယ်သေးသည်။ သူမ၏ ဗိုက်ထဲတွင် အစာ သိပ်မဆန့်။ နာရီဝက်တိုင်း နို့သောက်သည်။ နေ့ရောညပါ ဒီလိုပဲ။ နို့သောက်ပြီးရင် ဆီးသွားပြီး အီးပါသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် မိန်ရှီနှင့် ချန်အဘွားအိုတို့က ကူညီသည်။ ညဘက်တွင် ကျိုးကျင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး ပင်ပန်းသည်ကို တွေးသည်။ သူတို့သည် သားအမိကို ဂရုစိုက်ရသည်။ အိမ်မှုကိစ္စများနှင့် ထမင်းချက်ရသည်။ သူတို့သည် အသက်ကြီးပြီ။ ညဘက်တွင် စောင့်ရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကိုယ်တိုင် လုပ်သည်။

ထျန့်ထျန့် နိုးလာသောအခါ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး ဇနီးကို နို့တိုက်ခိုင်းသည်။ ထျန့်ထျန့် အီးပါသောအခါ သူမ၏ အနှီးထည်ကို လဲပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် အနှီးထည်များကို ဆေးကြောရန်ပင် ကူညီသည်။ ယခု သူ၏ဘဝသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည်။ ဤကလေးသည် ဘာလို့ ဒီလောက် မငြိမ်မသက် ဖြစ်တာလဲဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူမသည် ကြီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲရာမှ ဖြူလာသည်။ သူမသည် ပန်းရောင် နုနုလေး ဖြစ်လာသည်။ နို့သောက်နေချိန်တွင် သူမ၏ပါးစပ်လေးသည် လှုပ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဖေကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်လေးကို ကွေးသည်။ သူ၏ ယောက်ျားလေးနှလုံးသားသည် အရည်ပျော် သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီ၏ အဆိုအရ ကျိုးကျင်းသည် ယခုအခါ ဖခင်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သီးသန့်ပြောဖူးသည်။ အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ဒီလို ပင်ပန်းခံရမယ်။ ဒါမှ ကလေးကို ချစ်တတ်မယ်။ ယောက်ျားတွေက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ မတူဘူး။ ကလေးက ဝမ်းထဲမှာ ကြီးလာတယ်။ မိခင်မေတ္တာက သဘာဝအတိုင်း ရှိသည်။ ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ ဖခင်မေတ္တာကတော့ နောက်ပိုင်းမှ ပျိုးထောင်ရတယ်။

၎င်းသည် မိန်ရှီသည် ကလေးလေးယောက်ကို မွေးဖွားပြီးနောက် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။ သူမ ပြောသော စကားအရ လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ဤနည်းဖြင့် ပင်ပန်းခံခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် သူ့ကလေးများကို ဤမျှ ချစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုကျောင်းယွဲ့သည် နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ကျိုးကျင်း၏ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်နိုင်သည်။ ဥပမာ၊ ယောက်ျားတွေက စိတ်မရှည်ဘူး။ ကျိုးကျင်းသည် အရင်ကလည်း စိတ်မရှည်ပေ။ ပန်းကန်လုံး ဆေးရင်တောင် အနည်းငယ် ချိုးဖျက်သည်။ ယခု သူသည် ထျန့်ထျန့်၏ အနှီးထည်ကို လဲပေးသည်။ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အလွန် သိမ်မွေ့သည်။ သူမ၏၏အမေထက်ပင် ပိုကောင်းသည်။ သူမက နို့တိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

“ဒီလို ယောက်ျားမျိုးကို တွေ့ဖို့ မင်း ဘဝ ဘယ်နှစ်ခု ကံကောင်းခဲ့လဲ” မိန်ရှီက ပြောသည်။

ဒါက ကံကောင်းမှုလား။

ဟုတ်ပြီ၊ ၎င်းကို ကံကောင်းမှုဟု မှတ်ယူကြစို့။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နေ့တိုင်း နွေးထွေးသော အိပ်ရာပေါ်တွင် ရှိသည်။ ထိုင်ရမည့်အစား လဲလျောင်းသည်။ နေ့တိုင်း အစားအသောက်ကောင်းများ စားသည်။ ကလေးကို နို့တိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏ အိပ်ချိန်သည် ပြတ်တောက် နေသော်လည်း အခြားအချိန်များတွင် သူမသည် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးဖြင့် ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ထိုသေးငယ်သော ပုခက်ကို ပွေ့ထားသည်။ ရှေ့သို့နောက်သို့ လှုပ်ခါပြီး ချော့မော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။

သူမသည် အမှန်ပင် ဘဝများစွာအတွက် ကံကောင်းခဲ့သည်။

ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်သည်။

တစ်လသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သည်။ ထျန့်ထျန့် တစ်လပြည့်ရန် ရက်အနည်းငယ် အလိုတွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုနှင့် ကျိုးကျင်းသည် ပွဲခံရန် အစီအစဉ်များ စတင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးကျင်းသည် မိသားစုကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ခိုင်းရန် စီစဉ်ခြင်း မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ရွာရှိလူများကို နားမလည်ပေ။ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်စရာ အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှသင့်သည်။ သို့သော် လူတိုင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်အထိ ပွဲလုပ်ကြသည်။

161 02

သူသည် ယခု ပိုက်ဆံမရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် လူများကို ချက်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

သူသည် ပွဲများအတွက် ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ကို ခေါ်သည်။ အခြားအလုပ်ငယ်လေးများကို မိသားစုဝင်များက လုပ်သည်။ ဆွေမျိုးများကို မနှောင့်ယှက်စေရန် သူသည် မိန်အာ့ဟူကို မခေါ်ဘဲ အခြားကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ကို ရှာသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့တွင် မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ဧည့်ခံပွဲသို့ လာသော ဆွေမျိုးများနှင့် ရွာသားများကို နှုတ်ဆက်သည်။ မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ရှောင်ထျန့်ထျန့်ကို ကိုင်ထားသည်။ ရွာမှ အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောသည်။ လုကွမ်းယီနှင့် ကွေ့အယ်တို့သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသည်။ နေရာတိုင်းကို ဂရုစိုက်ပြီး စားပွဲတိုင်းတွင် အစားအစာများ ထားသည်။

တစ်လကြာ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအပြီးတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးဖွားပြီးနောက် ရှုပ်ပွနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် နီရဲပြီး ဖြူနေသည်။ သူမသည် နီရဲသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် အဖြူရောင် ပိုးထည်ကို ဝတ်သည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို အနည်းငယ် စောင်း၍ ဆံထုံး ထုံးသည်။ လိပ်ပြာရွှေအပ်ကို ထိုးထားသည်။ သူမသည် အလွန် လှပသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ကလေးကို နို့တိုက်နေသောကြောင့် သူမ၏ရင်ဘတ်သည် ပြည့်သည်။ သူမသည် မက်မွန်သီးတစ်လုံးလို ဖြစ်သည်။ သူမ၏ရင့်ကျက်မှုမှ ထွက်လာပြီး ရင့်ကျက်လာသည်။ သူမတွင် လက်ထပ်ပြီးသော အမျိုးသမီး၏ ကျက်သရေ ရှိသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် သိသာသော စိတ်မသက်မသာမှု ရှိသည်။

အခြားအရာများကြောင့် မဟုတ်။ ရွာမှ အမျိုးသမီးများနှင့် အဒေါ်များ ပြောသော စကားကြောင့် ဖြစ်သည်။

“နို့ကောင်းလား”

“ကလေး ဗိုက်ဝရဲ့လား”

“ကျွန်မရဲ့ XXX ကို မွေးတုန်းက နို့တွေက အပြင်ကို ပန်းထွက်တယ်”

အရာအားလုံးသည် ကလေး နို့သောက်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပြင် သိပ်မထွက်ပေ။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ စကားပြောခြင်းကို အသားမကျပေ။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြာသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူမ၏အမေက သူမအတွက် ပြန်ဖြေပေးသည်ကို နားထောင်သည်။

“နို့တွေက လုံလောက်ပါတယ်။ သူမ နို့ထွက်ဖို့အတွက် မိသားစုက ကြက်ဆယ်ကောင်ကျော်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ ကျင်းက သူမကို ချစ်တယ်။ ဒီလို အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် သူက မြစ်ထဲကို သွားပြီး ငါးဖမ်းတယ်။ ဟင်းချိုလုပ်ပြီး အားဖြည့်ပေးတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ဤအေးသော ရာသီဥတုတွင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူသည် မြို့တွင် ဝယ်ချင်သည်။ သို့သော် ယောက္ခမက ဘေးတွင် မြစ်ရှိသည်။ ဘာလို့ သွားဝယ်ရမှာလဲ။ အထူးသဖြင့် ဤအေးသော ဆောင်းရာသီတွင် မြို့၌ လတ်ဆတ်သော ငါးများကို ဝယ်ရန် ခက်ခဲသည်။ ငါးက လတ်ဆတ်မှ လူကို အားဖြည့်ပေးသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ဇနီး မိန်ရှီ ကလေးမွေးစဉ်က သူ မြစ်ထဲသို့ သွားပြီး ငါးဖမ်းခဲ့သော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် မြစ်ထဲသို့ သွားရတော့မည်။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်ချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏အမေက ကလေးငယ်သည် မစားနိုင်တော့ဘဲ နံရံပေါ်သို့ ပက်ပစ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။

သူမ ဘာကြောင့် မျက်နှာနီရဲသွားလဲဆိုတာကို ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤအရာများအကြောင်း ပြောနေစဉ် မမျှော်လင့်ထားသော တစ်ဦးသည် တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။

161 03

ဤလူသည် ရင်းနှီးသောသူ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မနှုတ်ဆက်မီ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဝင်လာသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးများအုပ်စုသို့ ဝင်လာသည်။ အားလုံးကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်သည်။ မိန်ရှီနှင့် သမီးကို ပြောသည်။ “ဒါ ကျွန်မရဲ့ တူမလေးလား။ အရမ်း လှတာပဲ။ မျက်လုံးတွေက ဒီလောက် မှောင်ပြီး တောက်ပနေတာ။ လာ၊ အဒေါ် ပွေ့ဖက်ပါရစေ”

ဤသူသည် လုကျောက်မေ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သည်။ လုကျောက်မေသည် ထိုအချိန်ကတည်းက သူမ၏အိမ်သို့ တစ်ခါမှ မလာဖူးပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အပြင်မထွက်ပေ။ သူမ ဘာလို့ ဒီနေ့ လာတာလဲ။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ပထမအိမ်မှ မိသားစုကို မဖိတ်ကြားခဲ့ပေ။

လုမိသားစု၏ ပထမနှင့် ဒုတိယအိမ်များကြားတွင် မကျေနပ်မှုများ ရှိသည်ကို လူတိုင်း သိသည်။ ပွဲသည် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောက်မေသည် တည်ငြိမ်သည်။ သူမ၏ အမူအရာက လူများကို မသက်မသာ မဖြစ်စေတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သည်။ သူမသည် ကလေးကို သူမ၏ရှေ့သို့ ခေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် ကလေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

“သူက လူစိမ်းတွေကို နည်းနည်း ကြောက်တယ်”

လုကျောက်မေ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှု ရှိသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် မပြပေ။ သူမသည် သူမ၏လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထျန့်ထျန့်၏မျက်နှာလေးကို ကလိသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ရင်ခွင်မှ ငွေသော့တစ်ခုကို ထုတ်သည်။ “အဒေါ်မှာ ပေးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ငွေသော့တစ်ခုကို ဝယ်လာတယ်။ ကလေးငယ်တွေက ငွေဝတ်ရင် ကံဆိုးတာတွေကို တွန်းလှန်နိုင်တယ်။ သူတို့က ချမ်းသာပြီး လေးစားခံရမယ်”

“ဒါကို ဘယ်လို ယူရမလဲ” တောက်ပသော ငွေသော့ကို ကြည့်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အလျင်စလို ပြောသည်။

ရွာမှ အဒေါ်တစ်ဦးက ပြောသည်။ “လုမေက အရမ်း ရက်ရောတာပဲ”

“မှန်တယ်။ အရမ်း လှတဲ့ ငွေသော့။ ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မှာပဲ”

လုကျောက်မေသည် ဂရုမစိုက်။ သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အဒေါ် ဖြစ်တာ”

သူမသည် ငွေသော့ကို ထျန့်ထျန့်၏ ပုခက်ထဲသို့ ထည့်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကလေးကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ယူသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ ၎င်းသည် ပါးလွှာသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ သူမ၏နှလုံးသည် ခုန်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် စေတနာ ဖြစ်သည်ကို တွေးသည်။ သူမသည် ပြုံးပြီး ကျေးဇူးတင်သည်။ သို့သော် သူမသည် မပြုံးနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအုပ်တွင် အဒေါ်များနှင့် ချွေးမအချို့သည် လုကျောက်မေကို ချီးကျူးကြသည်။ သူမ၏ ရက်ရောမှုအကြောင်းကို အမြဲ ပြောကြသည်။ သူမသည် ကလေးငယ်အတွက် ထိုကြီးမားသော ငွေသော့ကို ဝယ်ပေးသည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် ရင်းနှီးသည်။ တူမလေးကိုလည်း ဂရုစိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နှိမ့်ချဟန်ဆောင်သည်။ သို့သော် သူမသည် လုံးဝ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။

ဤအရာသည် လုကျောက်မေ၏ အမှား မဟုတ်သင့်ပေ။ သူမသည် အခြားသူများ၏ ပါးစပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် သူမသမီး၏ အမူအရာကို မြင်သည်။ သူမသည် ကလေးကို နို့တိုက်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲထုတ်သည်။

သူတို့သည် နောက်ခန်းသို့ ရောက်ကြသည်။ မိန်ရှီက ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကို မလိမ်။ ငွေသော့ကို သူမအား ပေးသည်။

မိန်ရှီသည် ၎င်းကို ထိသည်။ ချက်ချင်း ပြောသည်။ “သူမရဲ့အမေလိုပဲ။ သူမက အပေါ်ယံပဲ ကောင်းတာ။ တခြားသူကို နင်းပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကို ကောင်းအောင် လုပ်ရတာ ကြိုက်တယ်”

သူတို့ ပြောနေစဉ် ကျိုးကျင်းသည် ဝင်လာပြီး မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”

ယောက်ျားရှေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အတွေးများကို မဖော်ပြနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ ဘာပြောရမလဲ။ သူမသည် သူမ၏လက်ဆောင်က သေးငယ်လွန်းသည်ဟု မကျေနပ်ဘူးလား။ သူမသည် ထိုလူက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ထိုကြီးမားသော ငွေသော့ကို ဝယ်ပေးသည်ဟု ယူဆသည်လား။ ဤအရာမျိုးကို ပြောရန် ခက်သည်။ သူမသည် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး သူ့ကို လိမ်သည်။

ဧည့်ခန်းတွင် လုကျောက်မေသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားသော ထိုအရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများသည် လင်းလာသည်။

******

162 01

အခန်း 162 မင်းကိုပဲ မြင်တယ်

သူမ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သုံးယောက်သား အတူတူ ထွက်လာသည်။

လုကျောက်မေသည် ထိုသို့ မြင်သောအခါ ပြုံးပြီး လာနှုတ်ဆက်သည်။ "ယွဲ့၊ ဒါ မင်းယောက်ျား မလား။ အရင်က မမြင်ဖူးဘူး"

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ဖက်လူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တောက်ပသည့် အပြုံးကို အကျင့်မရှိပေ။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြုံးနေမှန်း မသိပေ။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးသည်။ “ဒါက ကျွန်မ ခင်ပွန်းပါ။ သူ့နာမည်က ကျိုးပါ။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ခရီးထွက်နေလို့ အစ်မကြီး မတွေ့တာ”

“မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက စီးပွားရေးလုပ်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာစီးပွားရေးလုပ်တာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမမိသားစုကလည်း စီးပွားရေးလုပ်တယ်” လုကျောက်မေသည် ကျိုးကျင်းကို လှည့်ပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် မေးသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို ဖယ်ရှားရန် အနည်းငယ် လိမ်ပြောရန် ပြင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦးက သူ့ကို ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် အလျင်စလို ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွမ်းယီ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်တော် သွားနှုတ်ဆက်လိုက်မယ်”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏သမီးကို ပြောသည်။ “မင်းရဲ့အဘွားတို့ ရောက်လာပြီ။ သွားနှုတ်ဆက်ကြစို့” သူမသည် လုကျောက်မေကိုလည်း ပြောသည်။ “မေ၊ အပြစ်မမြင်ပါနဲ့။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ များတယ်”

လုကျောက်မေ၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ “ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဒေါ်ငယ်၊ အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ”

မိန်ရှီသည် ကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားသော သမီးကို ဆွဲပြီး ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အပြင်သို့ မသွားခိုင်းပေ။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် သွားသည်။ ရာသီဥတုက အေးသည်။ ကလေးက ငယ်သေးသည်။ လေဝင်မည်ကို ရှောင်ရန် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ မိန်မိသားစု၏လူများ ရောက်လာသည်။

မိန်အာ့ဟူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောသည်။ “မင်းတို့က တခြားလူတွေလိုပဲ။ လူတွေကို ဘာလို့ ချက်ခိုင်းတာလဲ။ မင်းရဲ့ဦးလေးက ဒါကို လုပ်တာပဲ”

ကျိုးကျင်းသည် ဘေးတွင် ရယ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရှင်းပြသည်။ “ကျင်းက ဦးလေးကြီးကို သနားလို့ပါ။ ဦးလေးကြီးက တခြားသူတွေအတွက် လုပ်တဲ့အခါ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို တွေးပြီး ဒီနေ့တော့ အနားယူပြီး တစ်ခွက်ကောင်းကောင်း သောက်စေချင်တာ”

မိန်အဘိုးကြီးနှင့် သူ၏ဇနီးသည်လည်း ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ရှီအတွက် စကားပြောသည်။ သူတို့သည် သားဖြစ်သူ၏ မသိနားမလည်မှုကို ပြုံးရယ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိသားစုဝင်များအားလုံး ဝိုင်းလာကြသည်။ ကလေးကို ကြည့်ကြသည်။ လျူရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။ သူမ အမေဖြစ်သွားသည်ကို သက်ပြင်းချသည်။

မိန်ရှီသည် နှုတ်ဆက်သည်။ “အပြင်မှာ လူများတယ်။ အဖေ၊ အမေ၊ အထဲမှာ စကားပြောကြစို့”

လူအုပ်ကြီးသည် အနောက်ခန်းသို့ လှုပ်ရှားသည်။ လုကျောက်မေသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။ သူမသည် လူတိုင်းသည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သည်ဟု တွေးသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ သွားပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်နေသည်။ သို့သော် သူမကို မည်သူမျှ မမြင်ပေ။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ်သော အမှောင်ရိပ်များ ဖြတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ရောက်လာသည်။ သူမသည် အပြုံးဖြင့် အလျင်စလို သွားနှုတ်ဆက်သည်။

ဤပွဲသည် ညနေအထိ ကြာသည်။ ရွာမှ အခြားသူများသည် စောစော ထွက်သွားသည်။ ဆွေမျိုးများနှင့် ရင်းနှီးသောသူများသာ ကြာကြာ နေသည်။

ဆွေမျိုးများအားလုံးကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ရှင်းလင်းရန် ကူညီသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့ လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိပေ။ ပွဲအတွက် ခေါ်ထားသော အဖွဲ့သည် အလုပ်များနေသည်။ သူတို့သည် ပိုက်ဆံများစွာ ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အပြီးသတ်ရန် ကူညီပေးရမည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် ယောက်ျားများသည် ရွာမှ ငှားလာသော စားပွဲများနှင့် ခုံတန်းရှည်များကို ပြန်ပေးရန်သာ တာဝန်ရှိသည်။

162 02

လုကျောက်မေသည် နေပြီး ကူညီချင်သည်။ သို့သော် မိန်ရှီက သူမကို ငြင်းသည်။

“မေက ဒီနေ့ အရမ်းနေလှတာပဲ။ ဒီညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေ ဘာလို့ လုပ်နေတာလဲ။ အိမ်ကို မြန်မြန် ပြန်တာ ပိုကောင်းတယ်။ မိသားစုက စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။ ဒီလိုလေးတဲ့ အလုပ်မျိုးမှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းလည်း မကူညီနိုင်ပါဘူး”

လုကျောက်မေသည် မတတ်သာတော့ပေ။ သူမသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပွဲ စတင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ မထွက်တော့ပေ။ အပြင်သည် ဆူညံသည်။ ထျန့်ထျန့်သည် အိပ်ချင်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲတွင် နေရသည်။ နေ့လယ်စာကို ချန်အဘွားအိုက သူမအတွက် ယူလာပေးသည်။ ဧည့်သည်များ ထွက်သွားသောအခါ ထျန့်ထျန့်သည် ပြန်နိုးသည်။ ကလေးငယ်သည် အလုပ်များသည်။ အနှီးထည်လဲပေးသည်။ နို့တိုက်သည်။ သူမ အိပ်ပျော်ရန် အချိန်ကုန်သည်။

အပြင်တွင် အလုပ်များ ပြီးစီးသောအခါ ညနေစောင်းပြီ။ ကျိုးကျင်းသည် အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ “သမီး အိပ်နေပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏လက်ဖြင့် ကလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးသည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ချန်အဘွားအိုက ထမင်းချက်ပြီးပြီ။ နည်းနည်းစားပြီးရင် အိပ်တော့။ မင်းလည်း တစ်နေ့လုံး အလုပ်များတယ်”

“ကျွန်မကို မပြောပါနဲ့။ ရှင်လည်း အတူတူပဲ”

ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စောစော အိပ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် တခြားအရာများ လုပ်ချင်သော်လည်း ဇနီးသည် သုံးလသား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုမှ ထွက်လာကာစ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားပြန်မပြည့်သေးမှာ သူ ကြောက်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူသည် အလွန်ပင်ပန်းသည်။

သုံးယောက်သား အိပ်ရာတစ်လုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။ အိပ်ပျော်သွားသည်။

လုကျောက်မေသည် တံခါးသို့ ဝင်လာသည်။ ဟူရှီ၏ မျက်နှာမည်းကို တွေ့သည်။

“မင်း ဘယ်ကို သွားသွား အမေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို သွားပြီး မျက်နှာချိုသွေးဖို့ မသွားရဘူး”

ဟူရှီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ နေ့လယ်စာချိန်တွင် သမီးဖြစ်သူကို မတွေ့ရသောအခါ သူမသည် ကျိုးမိသားစုတွင် ပွဲရှိသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ထမင်းစားပွဲတွင် အနည်းငယ် ညည်းညူသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ဘာမှ မပြောပေ။ ယောက္ခမက မေသွားပြီး လှုပ်ရှားတာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောသည်။ မိသားစုနှစ်ခုကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ကောင်း စေနိုင်တယ်လို့ ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။ သို့သော် သူမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုကျောက်မေသည် ပြန်လာသည်။ သူမ ဒေါသသည် ထွက်လာသည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး…”

လုကျောက်မေသည် စကားစသည်နှင့် ဟူရှီက ဖြတ်ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့အမေလား၊ ငါက မင်းအမေလား။ မင်းရဲ့အမေက မင်းကို သင်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ငါ မင်းကို တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်။ မင်း ဘယ်ကို သွားသွား အမေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို သွားပြီး မျက်နှာချိုသွေးဖို့ မသွားရဘူး”

လုကျောက်မေ အိမ်ပြန်လာပြီးနောက် ဟူရှီသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှ တင်းမာစွာ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဖိနှိပ်သည်။ ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်မ ဒုတိယဦးလေးအိမ်ကို မသွားပါဘူး။ ကျိုးအိမ်ကို သွားတာ”

“ကျိုးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က ဘာကွာလဲ။ ကျိုးကျင်းက ဒုတိယအိမ်ရဲ့ သားမက်ဆိုတာ မေ့နေပြီလား”

“ဒါပေမဲ့ အမေက သူ့ကို သားမက်လို့ ပြောတယ်မလား။ သူက သားရင်း မဟုတ်ဘူး။ သားမက်တစ်ယောက်က တစ်နေ့မှာ သားမက် မဟုတ်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်…” လုကျောက်မေသည် သူမ၏စိတ်ထဲက အကြံအစည်ကို မတော်တဆ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် စကားကို လှည့်ရန် ပြင်နေသည်။ သို့သော် ဟူရှီသည် နားလည်သွားသည်။

“မင်း ဘာဆိုလိုတာလဲ။ မင်း…” ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် ထုံကျင်သွားသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပူသည်။ “မင်း ဒီလိုမျိုး စိတ်ကူးတွေ ရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရင်က ကျိုးကျင်းကို မမြင်ဖူးဘူး။ ဘာလို့ အဲလိုလူကို ကြိုက်တာလဲ”

162 03

“အဲလိုလူက ဘာဖြစ်လဲ။ အမေက ကျွန်မကို ရွာက လယ်သမားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ခိုင်းပြီး အမေ့လိုပဲ တစ်သက်လုံး ရိုးရိုးဘဝနဲ့ နေခိုင်းချင်တာလား။ ပြီးတော့ အမေ၊ ခင်ဗျားနဲ့ အဖေနဲ့ ကျွန်မရဲ့မောင်လေး ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေစေချင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံလေးကို အိမ်အတွက် သုံးစေချင်တယ်” လုကျောက်မေ၏ မျက်ခုံးများသည် မြင့်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နေသည်။

ဟူရှီသည် သမီးဖြစ်သူ ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။ “မင်းက ငါ့သမီး။ ငါက မင်းကောင်းစားစေချင်တာပဲ။ အရင်တစ်ခါက မင်းကို အချိန်ကုန်စေခဲ့တယ်။ အမေက မင်းအတွက် လူကောင်းတစ်ယောက် ရှာချင်တာ။ မင်း ကောင်းကောင်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်စေချင်တာ”

လုကျောက်မေသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ပြီး ပြောသည်။ “ဟုတ်ပြီ။ အခု ကျွန်မ လူကောင်းတစ်ယောက် ရှာတွေ့ပြီ။ ကျွန်မက လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ ယောက်ျားကို ကြိုက်တယ်”

ခဏရပ်ပြီး သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မကိစ္စကို မစွက်ဖက်နဲ့။ ကျွန်မမှာ ကိုယ့်အတွေးတွေ ရှိတယ်။ အမေက ကျွန်မရဲ့လေးစားမှုကို ဆက်လိုချင်ရင် ကျွန်မကို မတားနဲ့…”

သူမ ပြောနေစဉ် လုကွမ်းရန်သည် တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။

သူသည် မိုက်မဲသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာများကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူသည် လုကျောက်မေဘေးသို့ ကပ်လာသည်။ “အစ်မကြီး၊ ပိုက်ဆံ ရှိလား။ နည်းနည်း ပေးပါ”

လုကျောက်မေသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ “ဘာအတွက် ပိုက်ဆံ လိုတာလဲ။ ငါ မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပေးခဲ့တယ်မလား”

လုကွမ်းရန်သည် စိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်က ဘာဖြစ်လဲဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် ပြုံးသည်။ “မင်းရဲ့တူလေးအတွက် မဟုတ်ဘူး။ သူက အရမ်းပိန်နေတယ်လို့ ငါ တွေ့တယ်။ သူ့အမေ နို့တွေ ပိုထွက်အောင် သူ့အမေကို ကောင်းတာလေးတွေ နည်းနည်း ဝယ်ပေးချင်တာ”

လုကျောက်မေသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ကံမကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေတယ်။ တကယ် အသုံးမဝင်ဘူး” သို့သော် သူမသည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်အိတ်ထဲမှ ငွေအနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြီး သူ့ကို ပေးသည်။

“မှန်တယ်။ ငါလည်း ဒီလိုပဲ ပြောတယ်။ အရင်က ရှောင်ဟူရှီက နို့တွေ အရမ်းထွက်တာပဲ။ သူမ ကလေးကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်းလေးပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး။ မင်းရဲ့တူလေး ကြီးလာတဲ့အခါ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ”

“တော်ပြီ။ တော်ပြီ။ သွားတော့”

လုကွမ်းရန်သည် အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် ဟူရှီကို စောင်းကြည့်သည်။ “ဒါက အမေ့ရဲ့ သားကောင်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ရအောင် အမေက စဉ်းစားတယ်။ ကျွန်မက တစ်သက်လုံး ဒီအိမ်မှာ နေပြီး သူ့သားကို ပြုစုပေးမယ်လို့ ထင်နေတယ်။ အမေက ကျွန်မ ကောင်းစားစေချင်ရင် ကျွန်မကိစ္စကို မစွက်ဖက်နဲ့။ ကျိုးမိသားစုကို လက်ထပ်ပြီးရင် ကျွန်မက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် အိမ်ကို ယူလာနိုင်မယ်ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မက ကျိုးမိသားစုရဲ့ ငွေအများကြီးကို မြင်တယ်။ အဲဒီကို လက်ထပ်ပြီးရင် ကျွန်မရဲ့ဘဝ တစ်ဝက်က စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ဘူး”

ဟူရှီသည် ဘာမှ မပြော။ သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အမေ သိပါတယ်။ ကျွန်မ လုပ်ချင်တာကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်မဲ့အစား ကျွန်မကို အနီးနားက အိမ်ထောင်တစ်ခုကို လက်ထပ်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အဖေနဲ့အမေကို နောက်ပိုင်းမှာ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မယ်”

ဤစကားကို ချန်ထားပြီး လုကျောက်မေသည် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အရှေ့ခန်းတွင် လုကွမ်းရန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူထွေးဟော်က မေးသည်။ “ပိုက်ဆံရလား”

လုကွမ်းရန်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “အစ်မကြီးက အခု ပိုပြီး လောဘကြီးလာပြီ”

ချူထွေးဟော်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ “ငါပြောတာကို နားထောင်။ မင်းအစ်မက လွယ်လွယ်ကူကူ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဒီအိမ်မှာ တစ်သက်လုံး မနေနိုင်ဘူး။ သူမ လက်ထပ်ပြီးရင် သူမရဲ့ ပိုက်ဆံက တခြားသူတွေရဲ့ ပိုက်ဆံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ များများ ရအောင် လုပ်ရမယ်။ နောင်မှာ ဆင်းရဲတဲ့ဘဝကို မပြန်ရအောင်”

လုကွမ်းရန်သည် မျက်ခုံးကြုတ်သည်။ “ဒါကို မင်း ပြောစရာ မလိုဘူး”

“ဒါဆို ပိုက်ဆံက ဘယ်မှာလဲ” ချူထွေးဟော်က သူ့ကို ပိုက်ဆံ တောင်းသည်။

လုကွမ်းရန်သည် ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲသည်။ “မင်းက တစ်နေ့လုံး ကလေးကို နို့တိုက်နေတာ။ ပိုက်ဆံ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ပိုက်ဆံကို ငါ ကိုယ်တိုင် သိမ်းထားမယ်”

162 04

“ငါအပြင်သွားစရာ ရှိတယ်” ထို့နောက် ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

ချူထွေးဟော်သည် သူ့နောက်ကျောကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို တွေးသည်။ ရုတ်တရက် အိပ်ရာမှ ဆင်းသည်။ သူမသည် အရင် အဝတ်လဲသည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး အခန်းမှ ထွက်သွားသည်။

သူမသည် ဗဟိုခန်းသို့ မသွားပေ။ အနောက်ခန်းသို့ သွားသည်။

တတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ပြောင်းသွားပြီးနောက် အနောက်ခန်းသည် လွတ်သွားသည်။ ၎င်းသည် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်သော အိမ် မဟုတ်ပေ။ ရွာမှ အိမ်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းကို ရောင်းရန် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းကို ပုံမှန်အားဖြင့် သော့ခတ်ထားသည်။ ချောင်ရှီ၏ အတွေးသည် သူမ ကိုယ်တိုင် မနေသော်လည်း ပထမအိမ်ကို အကျိုးအမြတ် မပေးပေ။ သို့သော် ဤအိမ်ကို ပထမအိမ်က ယူသွားသည်။

လုအဖိုးကြီးနှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် ကိုယ်တိုင် လာခဲ့သည်။ လုကျောက်မေ ပြန်လာသည်။ အိမ်တွင် နေစရာနေရာ မရှိပေ။ သူမသည် လုကွေ့လီ၏ အခန်းတွင် နေနိုင်သည်။ သို့သော် သူမသည် အခန်းက ကျဉ်းသည်ဟု ထင်သည်။ မိသားစု၏ ဝင်ငွေသည် မြေးမလေးအပေါ် မူတည်သည်။ မတတ်သာတော့ပေ။ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ တတိယသားကို ရှက်ရွံ့စွာ သွားတောင်းသည်။

ချောင်ရှီသည် စိတ်တိုတတ်သည်။ သို့သော် လုမင်ရှန်းသည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏မိဘများ ဖြစ်သည်။ အိမ်အလွတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လုမင်ရှန်းသည် ပြဿနာ နည်းစေရန် အခန်းကို ပြန်ပေးသည်။

ယခု လုကျောက်မေသည် အခန်းသုံးခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း နေသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ကျယ်သည်။ သူမသည် မြို့သို့ သွားပြီး ပရိဘောဂများပင် ဝယ်လာသည်။ သို့သော် ဤအိမ်သည် အိမ်အို ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းတွင် အိပ်ရာပါ ရှိနေသေးသည်။ မြို့မှ အိမ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် လုမိသားစုတွင် အသပ်ရပ်ဆုံး အခန်း ဖြစ်သည်။

ဟူရှီသည် ဧည့်ခန်းတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။ ချူထွေးဟော်သည် ဝင်လာသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ အပြင်သွားလည်မယ်။ တန့်လေးကို ခဏ ကြည့်ပေးပါဦး။ တစ်နေ့လုံး အိမ်ထဲမှာပဲ နေရတာ စိတ်ရှုပ်တယ်”

“ရှောင်ဟူရှီကို ကြည့်ခိုင်းလို့ မရဘူးလား” ဟူရှီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြောသည်။ အခု အိမ်အလုပ်တွေကို ရှောင်ဟူရှီက လုပ်နေသည်။ ဟူရှီသည် အသားကျနေပြီ။

ချူထွေးဟော်သည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့သည်။ “အမေ့ရဲ့ မြေးလေးကို စောစော မသေစေချင်ရင်တော့ သူ့ကို ပေးလိုက်ပေါ့”

အမှန်တော့ ချူထွေးဟော် ပြောစရာ မလိုပေ။ ဟူရှီသည် ၎င်းကို သိသည်။ ရှောင်ဟူရှီ၏ အဆင့်အတန်းသည် လုမိသားစုတွင် နိမ့်ကျလာသည်။ ချူထွေးဟော်သည် သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားပြီး ရှောင်ဟူရှီတွင် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တန့်လေးသည် စောမွေးသောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မကောင်းပေ။ ကလေးကို ရှောင်ဟူရှီ၏လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်လျှင် ရှောင်ဟူရှီ ယူဝံ့သည်ဆိုလျှင်ပင် ဟူရှီသည် ပေးဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟူရှီသည် မြေးဖြစ်သူကို ယူသည်။ “တော်ပြီ။ တန့်လေးကို ငါ ကြည့်ပေးမယ်။ ဒီလို အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အပြင်မှာ ဘာသွားလည်တာလဲ။ အေးမှာ ကြောက်တယ်”

“ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ လပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီ။ အပြင်ထွက်တာ အကန့်အသတ် ရှိတယ်…”

ဟူရှီသည် ချွေးမနှင့် စကားမပြောတော့ပေ။ သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မောင်းထုတ်သည်။ “တော်ပြီ။ တော်ပြီ။ စောစော ပြန်လာပါ”

ချူထွေးဟော်သည် လှည့်ပြီး အနောက်ခန်းမှ ထွက်သွားသည်။ ထွက်သွားချိန်တွင် မီးဖိုခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟူရှီကို မြင်သည်။ သူမသည် သူမကို ပြုံးပြသည်။

ချူထွေးဟော်၏ အရိပ်သည် အိမ်တံခါးမှ ပျောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဟူရှီသည် သူမ၏ ကိုယ်ရုံကို ချွတ်ပြီး သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ဒီရက်ပိုင်း လုကျောက်မေသည် မကြာခဏ လာသည်။ သူမသည် အထီးကျန်သည်ဟု ပြောသည်။ ရွာတွင် စကားပြောရန် လူမရှိပေ။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် စကားပြောချင်သည်။

လူကောင်းကို မနှုတ်ဆက်ခြင်းသည် မကောင်းပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာလွှဲရန် မသင့်တော်ပေ။ သို့သော် သူမသည် စိတ်ရှုပ်သည်။

သူမသည် အခု အဆင်မပြေပေ။ နို့တိုက်ရသည်။ အနှီးထည် လဲပေးရသည်။ အလုပ်ရှုပ်သည်။ ဘေးတွင် အကျင့်မရှိသူ တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ မည်သူမဆို စိတ်တိုမည်။ အထူးသဖြင့် လုကျောက်မေ လာသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ရှောင်ရမည်။ အရင်က သူတို့နှစ်ဦးသည် ကလေးကို အတူတူ ပြုစုသည်။ ပျော်စရာကောင်းသည်။ ယခု ဤပျော်ရွှင်မှုသည် ပျောက်သွားပြီ။

ဒီနေ့ လုကျောက်မေသည် ညနေအထိ ကျိုးအိမ်တွင် နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ အနည်းငယ် အိပ်ချင်သည်ဟု ပြောမှ သူမ ထွက်သွားသည်။

162 05

လုကျောက်မေ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် အရှေ့ခန်းသို့ လာသည်။

“သူ ထွက်သွားပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏မျက်ခုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် တက်ကြွနေသည်။ သူသည် ရှောင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနောက်ခန်းတွင် အိပ်သည်။ အိပ်ရေးဝသောအခါ သူသည် တက်ကြွသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဇနီးကို ကြည့်သည်။ “ဒီအစ်မကြီး ပြန်လာရင် ချန်အဘွားအိုကို အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး သူ့ကို ပြန်ပို့ခိုင်းပါ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိသားစုနဲ့ ပထမအိမ်က အရင်ကတည်းက စိတ်ဆိုးနေတာ။ ဒီလိုလူကို ထိန်းသိမ်းစရာ မလိုဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏စကားတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သိပြီး မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းယမ်းသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်မကြီးက အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မေးချင်နေသည်။ သို့သော် ထျန့်ထျန့်သည် ရုတ်တရက် ငိုသည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။ နို့တိုက်သည်။ အနှီးထည်လဲပေးသည်။ ကလေး အိပ်ပျော်ရန် အချိန်ကုန်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်ပင်ပန်းသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူမကို အိပ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် မေးရန် မေ့သွားသည်။

ညဘက်တွင် နိုးလာပြီး ထမင်းစားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို ပြန်သတိရသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ထပ်မေးသည်။

ကျိုးကျင်းသည် တွန့်ဆုတ်သည်။ “ငါ အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မင်း သိတယ်။ ကွမ်းကျီ လောင်းကစားရုံက ဖိန်းယွမ်လမ်းပေါ်မှာ ရှိတယ်။ ဖိန်းယွမ်လမ်းက မြို့မှာ နာမည်ကြီး ပန်းလမ်းပဲ။ ပန်းမလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်တိုလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။ “အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ အထဲက မိန်းကလေးတွေကို မထိဖူးဘူး”

“တကယ်လား”

“တကယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ယောက်ျားကို ယုံဖို့ ရွေးချယ်သည်။

ကျိုးကျင်းက ပြောသည်။ “ငါက နေ့တိုင်း အဲဒီထဲကို ဝင်ထွက်နေတာ။ ငါ မြင်ဖူးတဲ့ ပန်းမလေးတွေကို ရေတွက်လို့ မရဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်မကြီးက အဲဒီလို နေရာမျိုးက လာတဲ့လူလိုပဲ ခံစားရတယ်”

သူသည် သူ့ကို မြှူချင်သော ပန်းမလေးများစွာ ရှိသည်ကို မပြောဝံ့ပေ။ သူ အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်နှင့် ဇနီးသည် စိတ်တိုသည်။ အသေးစိတ်ပြောရင် ဒီည အိပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့ဩသည်။ “ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ကျွန်မအမေ ပြောတာက သူမရဲ့ယောက်ျား သေသွားတာ။ ကလေးလည်း မရှိဘူး။ တခြားနေရာက ပြန်လာတာ”

“မင်းရဲ့အမေက သူမ ပြောတာကို နားထောင်တာ။ သူမက ဒီလောက် နှစ်အကြာကြီး ပျောက်သွားတာ။ သူမ ပြောတာကို မင်းတို့ ယုံကြတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စဉ်းစားသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည် လုကျောက်မေ၏ စကားကို သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်း ပြောသလို လုကျောက်မေသည် ရှစ်နှစ်ကြာ ပျောက်သွားသည်။ သူမ အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို ဘယ်သူ သိမလဲ။ သူမသည် အရင်က လူဟောင်း ဖြစ်သေးသည်ဟု ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပြုမူပုံသည် မှားနေသည်။ သူမ ထွက်ပြေးစဉ်က သူမ၏အမေသည် သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ကျိန်ဆဲသည်။ သူမသည် အခြားသူများကို နစ်နာစေမည်ကို ကြောက်သည်။ သူမ အိမ်ထောင်ကျသောအခါ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည်ကိုလည်း ကြောက်သည်။ ဒါကြောင့် သူမ၏အမေက ပထမအိမ်ကို လျှို့ဝှက်ထားရန် ကူညီသည်။ သူမ၏ တတိယအဒေါ်လည်း အတူတူပင်။ သူမ၏တတိယအဒေါ်က ဟူရှီကို မကြိုက်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဤကိစ္စကို မပြောပေ။ ဤပြုမူမှုမျိုးသည် ရွာတွင် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အပြင်သို့ ပေါက်ကြားပါက အိမ်ရှိ မိန်းကလေးများအားလုံး လက်ထပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

162 06

“ဒါပေမဲ့ သူမက ကုန်သည်တစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးတာ။ အဲဒီနေရာက ဘယ်လို ထွက်လာမှာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် မယုံသေးပေ။

“ဘယ်သူ သိမလဲ။ မင်း မယုံရင် ငါ ကော်တန့်ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်။ သူက ခွေးနှာခေါင်း ရှိတယ်။ အဲဒီလူတွေနဲ့ အချိန်ကုန်တာ များတယ်။ သူမက အဲဒီအလုပ် လုပ်ဖူးလားဆိုတာကို သူရဲ့ နှာခေါင်းနဲ့တောင် အနံ့ခံနိုင်တယ်”

“ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား”

“ရောက်လာရင် မင်း သိလိမ့်မယ်”

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် တကယ်ပင် ကော်တန့်ကို ခေါ်လာသည်။

ကော်တန့်သည် ယခု လွတ်လပ်သော ဘဝကို နေထိုင်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် စီးပွားရေး လုပ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် မြို့ရှိ နယ်ပယ်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို ကော်တန့်ကို ပေးသည်။ ယခု သူသည် နေ့တိုင်း လောင်းကစားရုံတွင် ဖြတ်သန်းသည်။ နေရာတိုင်းကို လျှောက်သွားသည်။

ဘယ်ကို လျှောက်သွားတာလဲ။ အမည်မသိ မိန်းကလေးကို ရှာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျိုးကျင်းတို့နှင့်အတူ စီးပွားရေး လုပ်ချင်သည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းတွင် ကူညီနိုင်သောသူ မရှိပေ။ သူသည် မြို့ရှိ နယ်ပယ်ကို ခံယူရမည်။ နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ကောင်းသော လူများကို ရှာတွေ့ပြီးမှ ထွက်နိုင်သည်။

ဒီလို အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အပြင်ထွက်ရင် ခွေးသေနိုင်သည်။ ကော်တန့်သည် မိန်းကလေးကို ရှာရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ သူသည် အထီးကျန်သည်။ တစ်နေ့လုံး အခန်းထဲတွင် အနံ့အသက်ဆိုး ထွက်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း လာသည်။

လာပြီးနောက် ကျိုးကျင်းက သူ့ကို အခြေအနေ ပြောသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ရယ်သည်။ “ကျင့်၊ မင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံက တကယ် ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလို ကိစ္စလေးအတွက် ငါ့ကို မြို့ကနေ ဆွဲခေါ်လာတာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤလူများ၏ စကားပြောပုံကို မကျွမ်းကျင်သေးပေ။ သူမသည် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး ကလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး အရှေ့ခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်ပြီး ဆူသည်။ “တော်ပြီ။ မင်းရဲ့မရီးက ရှက်တတ်တယ်။ သူ့ကို အမြဲ မလှောင်နဲ့”

ကော်တန့်သည် ဟဲဟဲ ရယ်သည်။ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုကျောက်မေသည် နောက်တစ်ခါ လာသောအခါ ကျိုးအိမ်တွင် ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိသည်ကို မြင်သည်။

သူသည် အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် အလွန် ယဉ်ကျေးသည်။ လုကျောက်မေသည် ဤကဲ့သို့ အမျိုးသားမျိုးကို မြင်ဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့ အသွင်အပြင်နှင့် အဝတ်အစားရှိသူများသည် ပညာတတ်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် ဂုဏ်ပုဒ်များပင် ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ဒါက ဘယ်သူလဲ” လုကျောက်မေ၏မျက်လုံးများတွင် တစ်ခုခု ဖြတ်သွားသည်။

“သူက ကျင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း”

လုကျောက်မေသည် အနည်းငယ် ရယ်သည်။ ကော်တန့်ကို ကြည့်သည်။ “မတူဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့မတ်က စီးပွားရေး လုပ်တယ်။ ဒီလူလည်းလား”

သူမ၏ စကားတိုလေး ကြားတွင် သူမ၏မျက်နှာ အမူအရာများသည် အလွန် ကြွယ်ဝသည်။ သူမသည် ကော်တန့်ကို ကြည့်သည်။ ကျိုးကျင်းကို ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နေသည်။ သူမသည် သူမနှင့် စကားပြောနေသော လုကျောင်းယွဲ့ကို မကြည့်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်က လုကျောက်မေနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်။ သူမသည် စိတ်ရှုပ်နေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခု သူမသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် မတူညီသော အရာများကို မြင်သည်။

သူမ၏ စိတ်မသက်မသာမှုသည် ပို၍ပင် ကြီးလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သတိထားမှုက သူမ၏ကျောကို တင်းမာစေသည်။

မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကို သူမ မသိပေ။ သဘာဝရန်သူကို တွေ့ရသလို ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဇနီးကို ကြည့်သည်။ ဤမိုက်မဲသော မိန်းကလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောက်မေ၏ စိတ်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျိုးကျင်းနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူမကို လူအများရှေ့တွင် မလုပ်ချင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်။ ကော်တန့်ကို မြို့ကနေ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ယခု ဇနီးသည် ရန်လိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် အမျိုးသမီး၏ မနာလိုစိတ်သည် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု မထင်ပေ။ သူသည် ရယ်ချင်သည်။

162 07

ထိုအချိန်တွင် အထဲမှ ထျန့်ထျန့်၏ ငိုသံ ထွက်လာသည်။ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အထဲသို့ ဝင်ရန် ခိုင်းသည်။ သူသည် မရပ်ဘဲ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထွက်သွားချိန်တွင် သူသည် ကော်တန့်ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြသည်။

ကော်တန့်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုကျောက်မေကို စစ်ဆေးရန်သာ လာသည် မဟုတ်။ တခြားအသုံးပြုမှုများ ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ပြင်ဆင်မှုနှစ်ခု လုပ်ထားသည်။

အရှေ့ခန်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထျန့်ထျန့်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး နို့တိုက်သည်။

ကျိုးကျင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြောသည်။ “သူမက ရှင့်ကို မကောင်းတဲ့စိတ် ရှိလား”

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို မလိမ်တော့ပေ။ သူသည် လှောင်ပြောင်သည်။ “မင်း နောက်ဆုံးတော့ မြင်ပြီလား”

ယောက်ျား၏ ဤအမူအရာက လုကျောင်းယွဲ့ကို ဘာမှ မတွေးခိုင်းပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။ “အဲ့ဒါကြောင့် ချန်အဘွားအိုကို သူ့ကို ပြန်ပို့ခိုင်းတယ်လို့ ရှင် ပြောတာကိုး။ ကျွန်မကို လာခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ဒီလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် မထင်ခဲ့ဘူး…”

“တော်ပြီ။ သူမ ဘာတွေးလဲဆိုတာ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်လာသည်။ “ရှင့်မှာ တခြားအတွေး မရှိဘူးလား”

“ဘာအတွေးလဲ”

ကောင်းပြီ၊ ယောက်ျားသည် အလွန် ရိုးသားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ သဘောထားသေးသော စိတ်ကို ပြောရန် ရှက်သည်။

သူမသည် လုကျောက်မေအကြောင်း ပြန်ပြောသည်။ “သူမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို ရှင် ပြောပါ။ ရှင့်မှာ ဇနီးနဲ့ ကလေး ရှိပြီးသား။ ဘယ်လို လုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဤအရာကို တွေးသောအခါ သူမသည် စိတ်ဆိုးသည်။ ဤလုမိသားစုမှ မိန်းကလေးများသည် ဘာဖြစ်နေလဲ။ အရင်က လုကျောက်ရှင်းက လုကွေ့လီကို လုပ်သည်။ အခု လုကျောက်မေက သူမကို လုပ်သည်။ ကံကောင်းတာက ယောက်ျားက ကောင်းတယ်။ သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ မရှိဘူး။ မဟုတ်ရင်…

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြက်သီးထသည်။

“ရှင့်မှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်…မဟုတ်ရင်…” သူမသည် ခြိမ်းခြောက်ရန် စကားလုံးများ မတွေ့နိုင်ပေ။

“မဟုတ်ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ” ကျိုးကျင်းက လှောင်ပြောင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏ စဉ်းစားသည်။ ခက်ခဲစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ ထျန့်ထျန့်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကျွန်မမိဘအိမ် ပြန်သွားမယ်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး”

“မင်းမိဘအိမ်က ဘေးမှာပဲ။ ငါ အိမ်နံရံကို ကျော်ပြီး သွားနိုင်တယ်”

“ကျွန်မ ရှင့်ကို ကွာရှင်းမယ်”

သူမကို လှောင်ပြောင်ချင်သော်လည်း သူမ၏စကားကို တွေးကြည့်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ငါက အဲလို အမျိုးသမီးမျိုးကို မကြိုက်ဘူး”

“ဒါဆို ရှင်ဘယ်လို အမျိုးသမီးမျိုးကို ကြိုက်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိတ်ထား သေးသေးလေးကို အံ့အားသင့်သည်။ စကားတစ်ခွန်းကပင် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ပြုံးပြီး ကပ်လာသည်။ “ငါက မင်းကိုပဲ ကြိုက်တယ်။ မင်းကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုချင်ဘူး”

ဤသို့ ရိုးသားသော စကားက လုကျောင်းယွဲ့ကို ရှက်သွေးဖြာစေသည်။ သူတို့သည် အသက်ကြီးပြီး ကလေးလည်း ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသည် ချိုမြိန်သည်။ သူမသည် သူမ၏အမေ ဘာကြောင့် အဖေကို အမြဲ စိတ်တိုနေသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သည်။ ၎င်းသည် ဇနီးမောင်နှံကြားက ပျော်ရွှင်စရာလေး ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ ဆင်စွယ်လို ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲလာသည်ကို မြင်သည်။ သူမ၏လည်ပင်းအထိ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ၏ ကော်လံအောက်တွင် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် မှောင်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပူလာသည်။

သူသည် သူမကို နမ်းရန် ခေါင်းငုံ့သည်။ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်သည်။ ၎င်းကို နှစ်ခါ ပွတ်ပြီးနောက် သူ၏လျှာကို ထည့်သည်။

“အိုး…”

သူမသည် သူ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းသည်။ သူမ၏ပါးစပ်မှ မပီမသ ပြောသည်။ “သမီး…”

ကျိုးကျင်းသည် စိတ်ပျက်စွာ ထိုင်သည်။ သူသည် သမီးကို ဖိမိမလားဆိုတာကို ကြည့်သည်။ “ညဘက်မှာ ချန်အဘွားအိုကို အနောက်ခန်းကို ပြောင်းခိုင်းပါ။ သမီးကို သူမနဲ့ အတူ အိပ်ခိုင်းပါ။ နို့တိုက်ဖို့ လိုမှ ပြန်ခေါ်ခဲ့”

******