အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း 163 ကျားကိုစီး၍ ဆင်းရခက်

လုကျောင်းယွဲ့သည် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ပေ။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါသည်။

“ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။ အဲဒါကို ချန်အဘွားကို မပြောပါနဲ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

“ဘာရယ်စရာလဲ။ မင်း ငါတို့သမီးအတွက် မောင်လေးတစ်ယောက် ထပ်မမွေးချင်ဘူးလား”

သူမ မွေးချင်သည်။ သို့သော်…

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခင်ပွန်းသည်နှင့် ဇနီးသည်တို့သည် သူတို့၏သမီးကို ညဘက်တွင် တခြားလူတစ်ဦးနှင့် အိပ်ခိုင်းသည်ကို တွေးလိုက်သောအခါ ရှက်ရွံ့မှု အကြီးအကျယ် ခံစားရသည်။

“ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။ ထျန့်ထျန့် နည်းနည်း ပိုကြီးလာတဲ့အထိ စောင့်ကြစို့” သူမသည် ဆွေးနွေးသည်။

“ဒါဆို ညဘက်မှာ ငါ့ကို ထပ်မငြင်းနဲ့။ ဒီလောက် ငယ်တဲ့ ကလေးက ဘာမှ နားမလည်သေးဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအကြောင်းကို ယောက်ျားနှင့် ဆွေးနွေးချင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့။ အပြင်မှာ နှစ်ယောက်တည်း နေတာ မကောင်းဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် သမီးဖြစ်သူကို ညဘက်တွင် ဝေးဝေးထားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူမကို သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အိပ်ခွင့် မပေးတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ထွက်လာသောအခါ ကော်တန့် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လုကျောက်မေသည် ပျောက်နေသည်။

“သူ ထွက်သွားပြီလား”

ကော်တန့်သည် မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြောသည်။ “ကျင့်၊ ဒီအမျိုးသမီးက အဲဒီနေရာက လာတာလို့ ကျွန်တော် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် အာမခံနိုင်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အမူအရာ၊ အကြည့်နဲ့ ယောက်ျားတွေကို ချဉ်းကပ်ပုံတွေအရ သာမန်မိန်းကလေးတွေက ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး”

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူလည်း အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။

ကော်တန့်သည် မေးသည်။ “ဒီအမျိုးသမီးကို ခင်ဗျားတို့အတွက် ကျွန်တော် ကူညီပြီး ဖယ်ရှားပေးရမလား” ကျိုးကျင်းသည် လုကျောက်မေ၏ မကောင်းသော စိတ်ကို ကော်တန့်ကို အရင်က ပြောခဲ့သည်။

ကျိုးကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်သည်။ “မင်း သူ့ကို ကြိုက်တာလား”

ကော်တန့်သည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်သည်။ “ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တာ”

ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးသည် ဤမျှ ယဉ်ကျေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်ကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကော်တန့်၏ ရယ်သံဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို ကော်တန့် မြင်သောအခါ သူသည် မျက်နှာကို ပြောင်းသည်။ သူတို့နှင့် တူညီသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသလို ဟန်ဆောင်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့မရီးက အရမ်းကောင်းတဲ့သူပဲ။ သူက ကျင်းအတွက် ဒီလို ချောတဲ့ သမီးလေးကို မွေးပေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီလို အမျိုးသမီးမျိုးကို ခင်ဗျားတို့ကို မဖျက်ဆီးစေချင်ဘူး။ မရီး၊ မှန်တယ်မလား”

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မျက်နှာချိုသွေးရန် ရယ်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျင်းကို မေးသည်။ “ကျင်း၊ မင်း သူ့ကို ဘာစိတ်ထားတာမျိုး ရှိလား” သူသည် မတူညီသော သဘောထားမျိုးကို ပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်ပြီး ဆူသည်။ “မင်း တော်ပြီ။ ငါ့ကို မလှောင်နဲ့။ အဲလို အမျိုးသမီးမျိုးကို မင်း ယူချင်ရင် ယူ။ ပြဿနာ မဖြစ်စေနဲ့”

“ဒါ ဘယ်လို လုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ အရည်အချင်းနည်းနည်းလေးက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး” သူသည် ထရပ်သည်။ “ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် မကြာခဏ လာနိုင်တယ်။ မရီး၊ ကျွန်တော့်ကို မမုန်းပါနဲ့”

“မမုန်းပါဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။

163 02

ကော်တန့်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်သည်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို မေးသည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီလို လုပ်တာ နည်းနည်း မကောင်းဘူးလားလို့”

“တစ်ဦးက ရိုက်ချင်တယ်၊ တစ်ဦးက ခံချင်တယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းဘူး။ မင်းက သူမရဲ့ အားစိုက်မှုတွေအားလုံးကို မင်းရဲ့ယောက်ျားအပေါ်မှာ အမြဲ ထားနေတာကို ကြိုက်လား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အလျင်စလို ခါသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် နာကျင်စေတာထက် သူငယ်ချင်းကို နာကျင်စေတာ ပိုကောင်းသည်။ ဒီလိုဆိုရင် သူငယ်ချင်းကိုပဲ နာကျင်စေကြစို့။

“ကော်တန့်က အသိဉာဏ် ရှိတဲ့သူပါ။ သူက အလွယ်တကူ မလုပ်ဘူး။ သူ လုပ်ရင်တောင်မှ အဲဒီအမျိုးသမီးက မကောင်းတဲ့ စိတ်ရှိလို့ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် ကော်တန့်သည် မကြာခဏ လာသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကော်တန့် လာတိုင်း လုကျောက်မေသည် ကိုယ်တိုင် လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဇနီးမောင်နှံသည် မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် နှစ်ဦးတည်းကို အချိန်ပေးသည်။ ဒီလို အကြိမ်များစွာ လုပ်ပြီးနောက် ကော်တန့် မလာတော့ပေ။ လုကျောက်မေလည်း မလာတော့ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူတို့နှစ်ဦး တွဲသွားသည်ဟု ပြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ စကားမဲ့နေသည်။

နှစ်သစ်ကူးအချိန်သို့ ရောက်ပြီ။ ရွာသည် အမြဲတမ်းလိုပဲ ဆူညံနေသည်။

လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ နှစ်သစ်အတွက် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် တူသားမက်နှင့် တူမတို့သည် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ချက်ချင်း ခွဲခွာရပြီး ကလေးတစ်ဦး ထပ်တိုးသည်ကို နားလည်သည်။ သူသည် အပြင်ကိစ္စအားလုံးကို ယူသည်။ ဟူစန်းနှင့် တခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ကျိုးကျင်းသည် ရှိနေရန် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဒါကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင် ဇနီးနှင့် ကလေးကို စောင့်ရှောက်သည်။ နှစ်သစ်အတွက် အိမ်အလုပ်များကိုလည်း လုပ်သည်။

ဘဝသည် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းသည်။ ဤငြိမ်းချမ်းသောဘဝကို ကျိုးကျင်းသည် အရင်က စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ခဲ့ပေ။ သူ့တွင် စံနမူနာများနှင့် ရည်မှန်းချက်များ ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ဇနီးနှင့် သမီးကို ကြည့်သောအခါ သူသည် သူတို့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားလျှင် ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

လပွဲတော်ပြီးနောက် နှစ်သည် ပြီးဆုံးသည်။ ရွာသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရာသီဥတုက အေးနေသေးသည်။ နွေဦးရောက်ပြီး အေးခဲမှု အရည်ပျော်ပြီးမှ အပြင်ဘက်တွင် ပြန်ဆူညံမည်။

ထျန့်ထျန့်သည် အခု သုံးလသား ရှိပြီ။ သူမသည် တစ်လသားကနှင့် မတူတော့ပေ။ အခု ထျန့်ထျန့်သည် ဝပြီး ဖြူဖွေးဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များသည် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူတွေကို ကြည့်ပြီး ရယ်တတ်သည်။ ငိုတတ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်ရည်ကျသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ဇနီးမောင်နှံကို လန့်သွားစေသည်။ အရင်က ထျန့်ထျန့်သည် အမြဲတမ်း အသံနဲ့ပဲ ငိုသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလျင်စလို မိန်ရှီကို ခေါ်သည်။ မိန်ရှီသည် ပြုံးသည်။ “ကလေးငယ်တွေက ဒီလိုပါပဲ။ လူကြီးတွေက ငိုရင် မျက်ရည်ကျတယ်။ မင်းက ကလေးတွေ နားမလည်ဘူးလို့ ထင်တာလား”

ဇနီးမောင်နှံသည် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွားသည်။

ထျန့်ထျန့်သည် မျက်ရည်ကျတတ်သောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် နွဲ့ဆိုးဆိုးသည်။ ကလေးက စိတ်ဆိုးတတ်သည်။ သူမ မည်သူနှင့် တူသည်ကို မသိပေ။ နည်းနည်းလေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်လျှင် အကျယ်ကြီး ငိုသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များသည် စိုစွတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် တူသည်။ လူတွေက သူမကို မြင်သောအခါ သူတို့၏နှလုံးကို ပေးချင်လာကြစေသည်။

မိန်ရှီသည် ကလေးငယ်များသည် သုံးလတွင် လှိမ့်၊ ခြောက်လတွင် ထိုင်၊ ခုနစ်လတွင် တွားသွားတတ်သည်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အခန်းကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ခိုင်းသည်။ ထျန့်ထျန့်၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် လှိမ့်ရန် သင်ယူနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤရက်ပိုင်း ထျန့်ထျန့်သည် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခြေထောက်ငယ်များကို မြှောက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ လှည့်သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်သို့ လှိမ့်ဖို့ ခက်သည်။ သူမသည် ပြန်ပြုတ်ကျသည်။ သူမသည် အကျယ်ကြီး ငိုသည်။

အဖေဖြစ်သူသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို ကူညီရန် သွားသည်။ သို့သော် အမေဖြစ်သူက သူ့ကို တားသည်။ “အမေက သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ခိုင်းတယ်။ အမြဲတမ်း လူကြီးတွေ ကူညီပေးလို့ မရဘူးမလား”

163 03

ထျန့်ထျန့်သည် သူမ၏အမေ ပြောနေသည်ကို ကြားဟန်တူသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်သည်။ သူမ၏အမေကို ခဏ ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏အဖေကို ကြည့်သည်။ သို့သော် သူမ၏အဖေက မလာတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို နှစ်ခါ ရှိုက်သည်။ မငိုတော့ပေ။ သူမသည် ဆက်၍ ကြိုးစားသည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ အမူအရာများကို ကြည့်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ပျော်ရွှင်သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောသည်။ “ဒီကလေးလေးက ကြောက်စရာကောင်းတယ်” သူသည် ရယ်မောဟန်ဆောင်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြုံးသည်။ “သူက အမြဲတမ်း စားပြီး အိပ်နေတာပဲလို့ ထင်တာလား”

ထိုအချိန်တွင် မိန်ရှီသည် လာသည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ရှိသည်။ သူမသည် ထိုင်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ် ပြောတာက မေက လူရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီလူက မင်းတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ပွဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ရတယ်။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား”

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်သည်။ သူမသည် မုသားပြောရန် မကျွမ်းကျင်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏အမေကို လိမ်ရန် မကျွမ်းကျင်ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ဖြေရန် သွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးဟန်ဆောင်ပြီး မေးသည်။ “ဒီလို ကိစ္စ ရှိခဲ့တာလား။ တတိယအဒေါ် ဘယ်လို သိတာလဲ”

မိန်ရှီသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “မေရဲ့ အမူအရာတွေက အရမ်း သိသာတယ်။ မုဆိုးမတစ်ယောက်က ယောက်ျားအသစ် ရှာတာ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက လက်မထပ်သေးဘူး။ ယောက်ျားက သူမကို သုံးရက် နှစ်ခါ လာတယ်။ ရွာက လူတွေ ပြောနေကြပြီ။ မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်က တခြားလူတွေ ပြောတာကို ကြားလို့ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်နေတာ”

ဤလျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ နံရံကို တက်ပြီး ပွဲကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို ဒုတိယအိမ်မှ လူတိုင်း သိသည်။ ဤအရာသည် မကောင်းပေ။ သို့သော် ချောင်ရှီသည် ဤပျော်ရွှင်မှုမျိုးသာ ရှိသည်။ မည်သူမှ သူမကို မတားဆီးပေ။

“အဲဒီယောက်ျားက ပိုက်ဆံ ရှိတယ်။ မြင်းလှည်းကိုလည်း စီးတယ်။ အရမ်း သပ်ရပ်တယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းတို့ တကယ် မသိဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏နှလုံးသည် ခုန်သည်။ သူမသည် အမှန်တရားကို ပြောချင်သည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားဟန်ဆောင်သည်။ “ကော်တန့် ဖြစ်နိုင်လား။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အိမ်ကို နှစ်ခါ လာခဲ့တယ်။ အမေ သိတဲ့အတိုင်း လုကျောက်မေက မကြာခဏ အိမ်ကို လာတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး နှစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်”

ယောက်ျားသည် ဤသို့ ပြောသောအခါ ဇနီးသည်က သူ့ကို ကူညီရမည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါက တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာ”

မိန်ရှီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်သည်။ တခြားဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် လှည့်ပြီး မြေးမလေးကို စနောက်သည်။

မိန်ရှီ၏ ဤတုံ့ပြန်မှုသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ ဇနီးမောင်နှံသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်သည်။ ကျိုးကျင်းသည် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး ထွက်သွားသည်။ သူမသည် မိန်ရှီဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမ ကလေးနှင့် ကစားနေသည်ကို ကြည့်သည်။

“အခု သူမက ကြီးလာပြီ။ မင်းရဲ့အမေကို ကောင်းကောင်း လှောင်ပြောင်တတ်ပြီ” မိန်ရှီသည် သမီးကို ကြည့်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြောက်သွေ့စွာ ရယ်သည်။ နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “အမေ…”

မိန်ရှီသည် သူမကို ဖြတ်ပြောသည်။ “တော်ပြီ။ ကျင်းက ရင့်ကျက်တဲ့သူမှန်း ငါ သိတယ်။ ပြဿနာ မဖြစ်စေနဲ့”

မိန်ရှီသည် ကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မလိမ်ဝံ့တော့ပေ။ သူမသည် အမှန်တရားကို အစအဆုံး ပြောပြသည်။

“ကျင်းတို့က မေက ပန်းလမ်းက လာတာလို့ ပြောတာလား” မိန်ရှီသည် မျက်ခုံးကြုတ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကော်တန့်နဲ့ ပေါင်းနေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်မက ဒီစကားကို ပိုယုံတယ်”

မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီကလေးက အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ သူမက အဲဒီကုန်သည်နဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”

163 04

“ဘယ်သူ သိမလဲ။ သူမ ကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခပေးတာ။ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ညည်းညူသည်။ သူမသည် လုကျောက်မေသည် ကျိုးကျင်းကို မကောင်းသော စိတ်ထားခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ “သူမက ကိုယ်တိုင်က မကောင်းဘူး။ စိတ်ကူးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့က သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူမ ကိုယ်တိုင်က ကော်တန့်နဲ့ ပေါင်းတာ။ အမေ၊ အရင်က သူမက အမေ့ရဲ့သားမက်အပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ စိတ်ရှိခဲ့တာကို မမေ့ပါနဲ့။ သူ့ကို မသနားပါနဲ့”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ နဖူးကို ထိုးသည်။ ရယ်ပြီး ဆူသည်။ “မင်း ပြောစရာ လိုလား။ မင်းရဲ့အမေက တခြားသူတွေဘက်က ပါနေတယ်လို့ ထင်တာလား။ မင်းကို မပြောပါဘူး။ မင်း တုံ့ပြန်မှုက အရမ်းနှေးကွေးတယ်။ ကျင်းက မင်းကို ဂရုစိုက်လို့ ကိုယ်တိုင် ကူညီပြီး ဖြေရှင်းပေးတယ်။ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင် ပြဿနာ ဖြစ်ပြီး မင်း ငိုနေရလိမ့်မယ်”

“တကယ်လို့ အဲလိုလူမျိုး ဖြစ်နေရင်လည်း ကျွန်မက လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် တော်တော် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာတွင် ပြုံးနေသည်။

မိခင်နှင့် သမီးသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် ပြောသည်။ “မင်း ကျင်းကို ပြောလိုက်။ ကော်တန့်ကို ရပ်တော့လို့ ပြောလိုက်။ သူမက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုမျိုးနွယ်ဝင်ပဲ။ အဆင်မပြေတာ မဖြစ်စေနဲ့။ မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ထိခိုက်လိမ့်မယ်”

“အမေ မပူပါနဲ့။ ကျင်းက အသိဉာဏ် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကော်တန့်ကလည်း အသိဉာဏ် မဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

ကော်တန့်သည် နေ့ဘက်တွင် တာ့ရှီးရွာသို့ ဝင်ထွက်နေသည်။ ရွာသူရွာသားများက သူ့ကို မကြာခဏ မြင်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုကျောက်မေသည် ပိုက်ဆံရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို ရရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလသည် ရွာတွင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

လူအများအပြားသည် မနာလိုကြသည်။ သို့သော် ဤအပြုအမူမျိုးသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ လျှို့ဝှက်စွာ မကောင်းသော စကားများ ပြောကြသည်။ လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်က ပိုက်ဆံကိုသာ ကြည့်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို မကြည့်တော့ဟု ဆိုကြသည်။ မိဘအိမ်တွင် နေသော မုဆိုးမတစ်ဦးသည် လူကို ဖြားယောင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကော်တန့်သည် လုကျောက်မေကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ လုအိမ်တွင် ကြာကြာ မနေခဲ့ပေ။ သူသည် လုကျောက်မေနှင့် စကားပြောသည်။ သို့မဟုတ် လုအိမ်တွင် ထမင်းစားသည်။ သို့သော် အပြင်လူများ မသိပေ။ လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်သည် ဂုဏ်သိက္ခာမရှိ။ သူတို့၏သမီးကို အိမ်တွင် လူနှင့် ပေါင်းသင်းစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေ မကောင်းသော စကားများစွာ ရှိသည်။ သို့သော် လူတိုင်းသည် ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်သည် ပထမအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်နေသည်ကို သိကြသည်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ တခြားအိမ်နှစ်ခုကို ပြဿနာ မရှာကြပေ။

အပြင်ဘက်က ကောလာဟလများအကြောင်း ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် နားမထောင်ပေ။ သူတို့သည် ရွာသူရွာသားများ မနာလိုကြသည်ဟုသာ ထင်သည်။ မနာလိုမှု မရှိလျှင် သင်သည် ပျင်းရိသူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုသည် ရွာတွင် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယခု မနာလိုမှုများ ရှိသည်မှာ သူတို့၏ဘဝသည် ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသည်။

ဤအငြင်းပွားမှုများကြားတွင် အဖိုးကြီးလုသည် မြေဝယ်ရန် ထပ်မံ ကြိုးစားသည်။

သူသည် ရွာမှ လူအများအပြားကို မေးမြန်းသည်။ မည်သူမဆို သူတို့၏မြေကို ရောင်းချင်မှာလား။ သူသည် အိမ်မှ အဆူခံရသည်။ တခြားလူတွေကို သူတို့ရဲ့မြေကို ရောင်းချင်လားလို့ ကိုယ်တိုင်မေးတာက သူတို့ မိသားစုက ကွဲတော့မလို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆူပူတာပဲ။ ရွာသူရွာသားများ၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစု မပျက်စီးမချင်း ဘယ်သူမှ မြေရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

အမှန်တော့ အဖိုးကြီးလုမှာ မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးတွေ မရှိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုက မြေရောင်းလိုက်တုန်းက ရွာက လူတွေက လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်ခဲ့ကြတယ်။ အခု မိသားစုက ကောင်းနေပြီ။ သူသည် လုမိသားစုက မပျက်စီးသေးကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောချင်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်သည် အလွန် ပြင်းထန်သည်။ သူရွေးချယ်သော နည်းလမ်းက မှားသည်။

အဖိုးကြီးလုသည် စိတ်မချမ်းသာစွာ ပြန်လာသည်။ မိသားစုက သူ့ကို ထပ်ဆူသည်။

လုကျောက်မေသည်လည်း ဒေါသထွက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တုန်ယင်သည်။ သူမသည် ရွာက လူတွေက သူမကို လှောင်ပြောင်နေပြီဟု ပြောသည်။ အဘိုးက ပြဿနာ ထပ်ရှာသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် ဒေါသထွက်သည်။ သို့သော် ပိုက်ဆံရှိသော မြေးမလေးကို စိတ်မဆိုးစေချင်ပေ။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး မှုတ်ပြောင်းကို ဆက်သောက်သည်။

163 05

ဟူရှီသည် သူမ၏သမီးကို အခန်းထဲသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သည်။

“သူက မင်းရဲ့ အဘိုးပဲ။ မင်းလိုမျိုး ငယ်ရွယ်သူက သူ့ကို ဒီလိုပြောတာ မင်းအဖေကို ဘယ်နေရာမှာ ထားမလဲ”

လုကျောက်မေသည် ဟူရှီ၏လက်ကို ဖယ်ရှားသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ “ဘာလဲ။ နေ့တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ စားပြီး သောက်နေတာ။ ကျွန်မ နည်းနည်းလောက် စိတ်မဆိုးသင့်ဘူးလား။ သူ မြေဝယ်ဖို့ ပြဿနာ ရှာနေတုန်းက ကျွန်မက သူ့မြေးမလေး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူ မစဉ်းစားဘူးလား။ ဒီလို အဘိုးနဲ့ အဖေက အိမ်မှာ မြေဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိတာလား”

နောက်ဆုံးတွင် လုကျောက်မေသည် ခါးသီးစွာ ရယ်သည်။

ဟူရှီသည် ခဏ တိတ်ဆိတ်သည်။ ထို့နောက် နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဖေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ မင်း ကော်အိမ်ကို လက်ထပ်ရင် ငါတို့ မိသားစုက အရမ်း ဆင်းရဲတာ မကောင်းဘူး။ မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ မောင်လေးက အရည်အချင်းရှိရင် ကော်သခင်လေးရှေ့မှာ မင်းလည်း ဂုဏ်ရှိမယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုက နေ့တိုင်း မင်းအိမ်ကို ပိုက်ဆံ လာတောင်း နေတာထက် ကောင်းတယ်။ မင်း နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ဆိုးနေစရာ မလိုဘူး”

လုကျောက်မေသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ပြောတော့ပြော၊ မြေဝယ်ဖို့ ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာ”

ဟူရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “အမေလည်း မင်းကောင်းစားစေချင်တာ။ မင်း ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါ”

ဟူရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်များက သူမသည် မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဘာမှ မလုပ်တတ်သော လူ၏နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီးမှ ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းသည်ဟု ပြောသလောက် မကောင်းကြောင်း သိသည်။ မြို့တွင် အိမ်ရှိသည်။ ကျိုးတို့ကျဲတဲ အိမ်နှစ်လုံးသာ။ ကိုယ့်အိမ်ထက်ပင် မကောင်းသေး။ မြို့သူ မြို့သား ဖြစ်သော်လည်း သူသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ မိဘများ မရှိ။ အနီးနားက ဘယ်သူမှ သူ့ကို မဆက်ဆံကြပေ။

အစပိုင်းတွင် ထိုလူက သူ့မိဘများ စောစော သေဆုံးသည်ဟု သူမကို လိမ်သည်။ အိမ်က တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ထိုလူများသည် အတင်းအကျပ် ရောင်းခိုင်းသည်။ သူသည် မရောင်းလို၍ အိမ်နီးချင်းများအားလုံးနှင့် ရန်ဖြစ်သည်။ နှစ်လကြာပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် ထိုလူ ပြောသလောက် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သူသည် ကြက်ခိုးခြင်း၊ ခွေးခိုးခြင်းများကို လုပ်သည်။ သူသည် မကောင်းသော အရာများကို လုပ်သည်။ သူသည် အိမ်နီးချင်းများနှင့် မကောင်းသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို မုန်းကြသည်။

သူ အဲဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။ သူသည် ကျေးလက်သို့ သွားပြီး ပိုက်ဆံရှာရန် ကုန်သည် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ အကြွေးကို ယူခဲ့သေးသည်။ သူသည် အပန်းဖြေခဲ့သည်။ သူမရှေ့မှာ ကြွားခဲ့သည်။ မကြာမီ သူရရှိသော ပိုက်ဆံသည် အတိုးနှင့်တကွ ကုန်သွားသည်။ လူတွေက သူ့ကို အကြွေး လာတောင်းသည်။ နောက်ထပ် ပွဲတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကျောက်မေသည် ထိုလူ၏ အမှန်တကယ် စိတ်ကို သိသည်။

သို့သော် ယခု ပြောဆိုခြင်းသည် နောက်ကျနေပြီ။ သူမသည် လမ်းမရှိတော့ပေ။ ဆက်သွားရမည်။

လုကျောက်မေသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုလူကို အပြင်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ကာ အိမ်ကို ထောက်ပံ့ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်သည်။ ထိုလူသည် ရက်အနည်းငယ် လုပ်သည်။ သို့သော် သူ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ လုကျောက်မေသည် အိမ်တွင် နေ့တိုင်း ရှိသည်။ ထိုလူသည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို မသိပေ။

သူမ သိသောအခါ နောက်ကျနေပြီ။ ထိုလူသည် သူမကို ရောင်းလိုက်ပြီ။ အပျော်စံအိမ်သို့ ရောင်းလိုက်ပြီ။

++++++

164 01

အခန်း 164

လုကျောက်မေသည် အကြိမ်ကြိမ် သေချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ် သေရမည့်အချိန်တွင် သေခြင်းသည် တွေးသလောက် မလွယ်ကူကြောင်း သိသည်။ ပွဲရုံပိုင်ရှင်တွင် သူမကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် သူမသည် မလုပ်တော့ပေ။ သူမသည် အပျော်စံအိမ်တွင် နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းချသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လုကျောက်မေသည် ယောက်ျားများ၏ အမှန်တကယ် မျက်နှာကို သိသည်။

ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို တကယ်ချစ်တာလဲ။ ဒါက သင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်ပြီး သင့်ပိုက်ဆံကို လိုချင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။

သူမသည် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။ သူမသည် ပွဲရုံပိုင်ရှင်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ဧည့်သည်များစွာသည် သူမနှင့် အမြဲ နေကြသည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမသည် ပိုက်ဆံများစွာ စုဆောင်းသည်။

မည်သူမှ အပျော်စံအိမ်တွင် တစ်သက်လုံး မနေချင်ပေ။ လုကျောက်မေသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဝယ်ရန် တွေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် စုဆောင်းသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ဝယ်သည်။

ဤကြီးမားသော ကမ္ဘာတွင် လုကျောက်မေသည် ထွက်လာပြီးနောက် နေရာမရှိကြောင်း တွေ့သည်။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် အလွန် ခက်ခဲသည်။

သူမသည် တာ့ရှီးရွာကို တွေးသည်။ သူမ ကြီးပြင်းခဲ့သော နေရာ။

သူမသည် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။ သူမသည် ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝကို ပြန်လိုချင်သည်။ အမှန်တော့ ဒါက ကောင်းတယ်။ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ ရိုးသားပြီး ယုံကြည်ရသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို လက်ထပ်သည်။ ဘဝသည် ဆက်လက်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် လုကျောက်မေသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကိုလည်း သိသည်။ အပျော်စံအိမ်တွင် နေခဲ့သော အမျိုးသမီးတိုင်းကို ကလေး မမွေးနိုင်အောင် ဆေးတစ်ခွက် ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေး မမွေးနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် လက်ထပ်ခြင်းသည် ဂရုတစိုက် စီစဉ်ရမည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် လက်မထပ်ဖူးသော ယောက်ျားကို ရှာရန် မခက်ပေ။ သို့သော် လက်ထပ်ပြီးနောက် ကလေး မမွေးနိုင်လျှင် ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဒါကြောင့် လုကျောက်မေသည် ကျိုးကျင်းကို ပစ်မှတ်ထားသည်။

အစပိုင်းတွင် လုကျောက်မေသည် ကျိုးကျင်းလို လူမျိုးကို ရှာရန် မတွေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ရွာဘဝသည် အလွန် ဆင်းရဲသည်။ သူမသည် အရင်က ချမ်းသာစွာ နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ရွာဘဝနှင့် အကျင့်ရရန် အချိန်ကြာသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဘဝသည် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် လုကျောက်မေသည် သူမ၏မိသားစု၏ ဘဝသည် ဤမျှ ဆိုးဝါးနေသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ မြေ မရှိတော့။ အိမ်သာ ကျန်တော့သည်။ မိသားစုတွင် လူတိုင်းသည် ပါးစပ်ဖြင့် စားသည်။ ပိုက်ဆံ ရှာနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူမ ပြန်လာခြင်းက မိသားစု၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည်။

လုကျောက်မေသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန် အလေးထားသည်။ သူမသည် အခြားသူများ ရယ်လိမ့်မည်ကို ကြောက်သည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်သည်။ မိသားစုဝင်များအားလုံး သူမတွင် ပိုက်ဆံ ရှိသည်ကို သိသည်။ သူတို့သည် သူမကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ချီးမွမ်းခြင်းက သူမ၏ အမှန်တကယ် အခြေအနေကို မေ့သွားစေသည်။

အမှန်တော့ လုကျောက်မေတွင် ပိုက်ဆံ များများစားစား မရှိပေ။ အပျော်စံအိမ်၏ ပွဲရုံပိုင်ရှင်သည် သူမနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းသည်။ သို့သော် ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောသောအခါ သူတို့၏မိဘများကိုပင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ ပြန်ဝယ်ငွေသည် အလွန် မြင့်သည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ဝယ်ပြီးနောက် သူမတွင် ငွေ နှစ်ရာကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုသို့ မဟုတ်လျှင် လုကျောက်မေသည် အိမ်သို့ ပြန်လာရန် တွေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဤငွေပမာဏသည် မြို့တွင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ ဝင်ငွေ မရှိ။ အသက်ကြီးလာသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းရမည်လား။ အိမ်ပြန်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တာ ပိုကောင်းသည်။

နေ့တိုင်း နည်းနည်းလေး သုံးသည်။ လုကျောက်မေ၏ ပိုက်ဆံသည် နည်းလာသည်။ မိသားစုသည် အောက်ခြေမရှိသော အပေါက် ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသောအခါ သူမသည် ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ပေ။ သူမသည် ပြန်လာပြီးပြီ။ ဆက်နေရမည်ဖြစ်သည်။

164 02

ဒါကြောင့် ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သော ကျိုးမိသားစုသည် သူမ၏ မျက်လုံးတွင် ဝင်လာသည်။

ယခု သူမသည် အနာဂတ်ကို မတွေးတော့ပေ။ သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဤလူများမှ လွတ်မြောက်ချင်သည်။ ပိုက်ဆံ ရှိတာ ပိုကောင်းသည်။

ကော်သခင်လေးသည် မမျှော်လင့်သော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်သည်။ လုကျောက်မေသည် ကံကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ သူမသည် ဤမျှ လှပသော မျက်နှာရှိသော လူတစ်ဦးကို တွေ့သည်။ မျက်နှာကြမ်းသော ကျိုးကျင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

လုကျောက်မေသည် အရင်က မလုံလောက်သေးပေ။ သူမသည် ထိုမျက်နှာချောမောပြီး အသုံးမကျသော ယောက်ျားကို တွေ့ခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် နောက်တစ်ဦးကို တွေ့သည်။

သို့သော် လုကျောက်မေသည် ဤအရာကို မသိသေးပေ။ သူမသည် သူမ၏အမေ ပြောခဲ့သော ကိစ္စကို စဉ်းစားသည်။

လုကျောက်မေသည် ကော်တန့်အကြောင်း များများစားစား မသိပေ။ သူသည် မြို့က လာတာကိုသာ သိသည်။ မိသားစုတွင် ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် စီးပွားရေး လုပ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံနှင့် ရုပ်ရည်ရှိသော လူတစ်ဦးသည် သူမလို မုဆိုးမကို လက်ထပ်ရန် ဘယ်လို သဘောတူမည်လဲ။ ဒါကြောင့် လုကျောက်မေသည် မုဆိုးမ၏ ဂုဏ်အသရေကို ပေးရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေသည် ဆိုးဝါးမနေရ။ ကျေးလက်နေသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် အခြေခံ အရင်းအနှီး ရှိရမည်။ နောက်ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင်သည်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မိသားစုကို လှုံ့ဆော်ရန် အရင်းအနှီး ရှိရမည်။

လှပပြီး ချမ်းသာသော မုဆိုးမတစ်ဦးသည် ဤအရာအားလုံးကို ခက်ခဲစေမည် မဟုတ်ပေ။

လုကျောက်မေသည် အိပ်ရာဘေးရှိ ဗီရိုမှ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်သည်။ ဤသေတ္တာတွင် သူမ၏ ပစ္စည်းအားလုံး ပါသည်။

သူမသည် ၎င်းကို ဖွင့်သည်။ အတွင်းတွင် ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများစွာနှင့် ငွေတစ်ရာကျော် ရှိသည်။

သူမသည် လက်ဝတ်ရတနာများကို ထိသည်။ ကံကောင်းတာက ဒါတွေ ရှိနေလို့ သူမ လိမ်ခဲ့တာ မပေါက်ကြားဘူး။ ကော်သခင်လေးသည် သူမ ပြောတာကို မယုံသင်္ကာ မရှိသေးပေ။

သူမသည် ငွေသားနှင့် ငွေခဲများကို ထိသည်။ ခဏကြာ ထိုင်သည်။ သူမသည် ငွေစက္ကူကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီ တံခါးဖွင့်ကာထွက်သွားသည်။

မိသားစုအတွက် မြေဝယ်ခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည်။ လုကျောက်မေလည်း ၎င်းကို သိသည်။ လုမိသားစု၏ အခြားလူများလည်း ၎င်းကို သိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်သည်။ လုကျောက်မေသည် ၎င်းကို သိသောကြောင့် မုန်းသည်။ သူမသည် ကော်အိမ်ကို လက်ထပ်သောအခါ သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်မလာတော့ပေ။ ပြန်လာရင်တောင် သူမရဲ့လက်ထဲကနေ ငွေတစ်ပဲမှ မရတော့ဘူး။

ဒီလို တွေးပြီး လုကျောက်မေသည် ဗဟိုခန်း၏ ကာရံကို ဖွင့်သည်။ အတွင်းတွင် ထိုင်နေသော အဖိုးကြီးလုကို ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “အဘိုး၊ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးနေတာ။ အဘိုး မြေဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ် မြေကို ကြိုက်လဲ”

အဖိုးကြီးလု၏ လက်ထဲမှ ဆေးတံသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပြုတ်ကျသည်။

တကယ်တော့ ရွာတွင် အဖိုးကြီးလုကို ဆဲဆိုသူများစွာ ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် မြေရောင်းလိုသော မိသားစုတစ်စုကို တကယ် ရှာတွေ့သည်။

သူတို့သည် မာမိသားစု ဖြစ်သည်။ မာမိသားစု၏သားသည် အရည်အချင်းရှိသည်။ သူသည် ထျောင်ယွမ်မြို့တွင် အိမ်ဝယ်သည်။ ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်ပြီး ကလေးမွေးသည်။ မာမိသားစုတွင် ဤသားတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သားသည် အရည်အချင်းရှိသည်။ ချွေးမသည် မြေးကို မွေးပေးသည်။ မိဘများက သူတို့၏မြေကို ရောင်းပြီး ထျောင်ယွမ်မြို့သို့ ပြောင်းချင်သည်။

မာမိသားစု၏ မြေသည် အကောင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း မဆိုးပေ။ အကောင်းဆုံး မြေ ၁၀ မူနှင့် သဲမြေ ၁၅ မူ ရှိသည်။ မြေ ၂၅ မူ ဝယ်ရန် ငွေ ၁၇၀ ကျော် လိုသည်။

လုကျောက်မေသည် မိသားစုအတွက် ဒီလောက် မြေများများ မဝယ်ချင်ပေ။ သူမသည် ၁၀ မူ လောက် ဝယ်ဖို့ တွေးသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် ချန်ထားချင်သည်။ ဒီလောက် မြေအများကြီး ဝယ်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပိုက်ဆံအားလုံး ကုန်သွားသည်။

164 03

သို့သော် ယခု သူမသည် ကျားကိုစီး၍ ဆင်းရခက်နေသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သည်။ ရွာတွင် နေထိုင်သူများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွာတွင် မြေရှိတာ ပိုကောင်းသည်။ နောက်ပြီးတော့ မာမိသားစုသည် မြေကို ခွဲရောင်းမည် မဟုတ်ပေ။ မတတ်သာတော့ပေ။ သူမသည် မြေအားလုံးကို ဝယ်ရသည်။

မြေစာချုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ အဖိုးကြီးလုသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်သည်။

သူသည် သူ့ဘဝတွင် မြေဤမျှလောက် မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ အရင်က မိသားစုသည် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်သည်။ မြေ ၁၇ မူ စုဆောင်းသည်။ မိသားစု ကွဲသွားသောအခါ မြေအားလုံးနီးပါး ဆုံးရှုံးသည်။ ယခု သူသည် မြေ ၂၅ မူ၏ မြေစာချုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ အဖိုးကြီးလုသည် မျက်ရည်များ ကျသည်။ သူသည် လုမိသားစု၏ ဘိုးဘွားများကို မျက်နှာပြနိုင်ပြီ။

ဤသတင်းသည် တာ့ရှီးရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကျိုးမိသားစု မရှိသောအခါ မာမိသားစုသည် ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သည်။ မာမိသားစုသည် ရွာတွင် မြေအများဆုံး ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု မာမိသားစု၏ မြေသည် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်သည် ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာသည်။

လူတိုင်းသည် လုမင်ချွမ်းသည် ကလေး မွေးတတ်သည်ဟု ပြောသည်။ သူသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မွေးသော်လည်း မိသားစုအတွက် ဒီလောက် ချမ်းသာမှုများ ယူဆောင်လာသည်။ ဤအရာသည် မနာလိုစရာ မဟုတ်ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က သမီးကို ကောင်းကောင်း လက်ထပ်ပေးနိုင်တယ်။ သမီးက ချမ်းသာတဲ့ ယောက်ျားကို လက်ထပ်သည်။ ယောက်ျား သေသောအခါ အမွေအားလုံး သမီးက ရသည်။ ယခု သမီးသည် မိသားစုအတွက် မြေဝယ်ပေးသည်။ မကြာမီ သူမသည် ချမ်းသာသော ယောက်ျားကို ထပ်လက်ထပ်တော့မည်။

ရွာတွင် ယောက်ျားများကို ပိုကြိုက်သူများသည် သူတို့၏သမီးများကို နူးညံ့စွာ ပြောဆိုကြသည်။ ဘယ်သူမှ သူတို့၏မိသားစုတွင် လုကျောက်မေ မပေါ်လာဘူးဟု မပြောနိုင်ပေ။ ဤအရာသည် လူအများအပြား မမျှော်လင့်ခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။

******