အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း 165 သမီးကို ဒုက္ခပေးသော မိသားစု

ရက်ပေါင်းများစွာ ပထမအိမ်မှ မိသားစု၏မျက်နှာများသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။

အဖိုးကြီးလုသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ထုတ်၍ မရသေးပေ။ သူသည် မိသားစုက အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲ လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ရွာတွင် အိမ်တစ်အိမ်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စများ ရှိသောအခါ သူတို့သည် အစားအသောက်ကျွေးမွေးပွဲ လုပ်တတ်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ရွာလူထုရှေ့တွင် ကြွားချင်သည်။ သူသည် သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်ကို ရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေ၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသကြောင့် နာကျင်နေသည်။ ယခု မိသားစုတွင် မြေ ရှိသော်လည်း ပိုက်ဆံ တစ်ပဲမှ မရှိတော့ပေ။ အစားအသောက်ကျွေးမွေးပွဲ လုပ်ချင်လျှင် သူမက ပိုက်ဆံ ထုတ်ရမည်။

မိသားစုအတွက် မြေဝယ်ခြင်းက သူမ၏ ပိုက်ဆံအားလုံးနီးပါးကို ကုန်စေခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲအတွက် ပိုက်ဆံ ထပ်ထုတ်ရမည်။ လုကျောက်မေ၏ နှလုံးသည် သွေးထွက်နေသည်။ သူမသည် နည်းနည်းလေး မလုပ်ချင် ဟန်ဆောင်သောအခါ လုကွမ်းရန်က သူမကို ညည်းညူသည်။ အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲအတွက် ငွေ သုံး လေး ငါးလျံသာ ကုန်ကျမည်။ အစ်မကြီးတွင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိသည်။ ဒီပိုက်ဆံလေးကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်တာလဲ။

လုကျောက်မေသည် စိတ်ထိခိုက်သည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်မတင်။ သူမ ကိုယ်တိုင် အရင်က ဂုဏ်ရှိချင်ပြီး ချမ်းသာသော မုဆိုးမအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းကိုသာ အပြစ်တင်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမကလည်း အပြစ်မရှိပေ။ သူမက မုဆိုးမတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏မိဘအိမ်တွင် နေထိုင်သည်။ ချမ်းသာသည်ဟု မပြလျှင် သူမသည် မိဘများ၏ မကောင်းသော မျက်နှာများကို ကြာကြာ ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုခေတ်တွင် လက်ထပ်ပြီးသော သမီးသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး အစားအသောက် မစားသင့်ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ဆိုးသော အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြရန် မျက်နှာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြီးပြီ။ တစ်ကြိမ် ထပ်ညိတ်တာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လုကျောက်မေသည် ငွေသုံးလျံကို ဟူရှီကို ပေးသည်။ သူမ၏နှလုံးသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမသည် မိသားစုကို ဒေါသထွက်သည်။ သူတို့သည် သူမကို အရူးဟု ထင်သည်။ စောင့်နေပါ။ တစ်နေ့ကျရင်...

ဤပြဿနာများကြောင့် လုကျောက်မေ၏ ပိုက်ဆံသည် ကုန်သွားပြီ။ အဓိကအချက်မှာ သူမသည် မိသားစုကို မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးရသည်။

ဒါကြောင့် သူမသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာသည်။ ကော်တန့်သည် သူမကို ရှာလာသောအခါ သူမသည် သူ့ကို ဘယ်အချိန် လက်ထပ်မည်ကို ထပ်မေးသည်။

ကော်တန့်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမစကားကို လွှဲရသည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး ကျိုးမိသားစုထံသို့ လာသည်။

“ကျင်း၊ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် မြန်မြန် ထွက်သွားရတော့မယ်။ အဲဒီ လုကျောက်မေက ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာ။ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြောပြီးပြီ” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် ညည်းညူသည်။ “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုမှ မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ဦးက ကျွန်တော့်အပေါ် မှီခိုနေတယ်”

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်သည်။ “တခြားနေ့မှာ ငါ မင်းကို အရက်သောက်ဖို့ ဖိတ်မယ်”

“ဒါ ကောင်းတယ်။ နောက်ရက်ကျမှ လုပ်ကြစို့။ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို မလာတော့ဘူး။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို လာရှာရင် ကျွန်တော် ခရီးဝေး သွားနေတယ်လို့ ပြောလိုက်။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရမယ်” သူသည် ကျိုးကျင်း အတွက်ကြောင့်သာ ဤအမျိုးသမီးနှင့် မပတ်သက်ချင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏တောင်းဆိုမှုသည် လွန်လွန်ကျူးကျူး မဖြစ်ဟု ခံစားရသည်။

ကျိုးကျင်းသည် လွယ်လွယ်ကူကူ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ”

ပထမအိမ်သည် ရွာမှ လူတိုင်းကို ဖိတ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်၊ တတိယအိမ်နှင့် ကျိုးမိသားစုကို မဖိတ်ပေ။

မိန်ရှီသည် ဤအရာကို သိသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန် ဆိုးဝါးနေသည်။

သူမက စိတ်ထားကျဉ်းတာ မဟုတ်ပေ။ ပထမအိမ်က လုပ်တာ အရမ်း မကောင်းပေ။ အရင်က ဒုတိယအိမ်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စများ ရှိသောအခါ သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမှ အထူးတလည် မဖိတ်ခဲ့ပေ။ ရွာမှ လူများ သိသောအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် လာကြသည်။ ဤအရာသည် အဆင်မပြေမှု မဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ တခြားသူအားလုံးကို ဖိတ်ပြီး ကိုယ့်အဖေနဲ့ ကိုယ့်အစ်ကိုကို မဖိတ်တာ မဖြစ်သင့်ပေ။ လျှို့ဝှက်စွာ ဘာတွေပဲ လုပ်လုပ် ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံက သူတို့၏ရိုးသားသော သဘောထားကြောင့် ဒီလိုမျိုး မျက်နှာကို ရိုက်တာ မလုပ်နိုင်ပေ။

165 02

သို့သော် ပထမအိမ်သည် ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်သည်။ သူတို့သည် ကြွားချင်သည်။ သူတို့သည် အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီသို့ သွားပြီး လူတိုင်းကို ဖိတ်သည်။ ရွာမှ အိမ်များအားလုံးသို့ သွားသော်လည်း အိမ် သုံးအိမ်ကိုသာ ချန်ထားသည်။ ဒါက မျက်နှာကို ရိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

မိန်ရှီသည် ဒေါသထွက်သည်။ လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည်လည်း အလွန် ဆိုးဝါးနေသည်။

တတိယအိမ်တွင် ချောင်ရှီသည် လုမင်ရှန်းကို ဆဲသည်။ သူက သင်ခန်းစာ မယူနိုင်ဘူးဟု ပြောသည်။ သူက သူ့မိဘများကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် မိဘများက သူ့ကို မေ့နေပြီ။ သူတို့သည် သား၏မျက်နှာကို မြေကြီးပေါ်တွင် နင်းနေသည်။

ချောင်ရှီသည် လုမင်ရှန်းသည် အိမ်ကို မိဘများကို ပြန်ပေးခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမသည် အိမ်ကို ခွေးများ နေထိုင်သည်ဟု ဆဲသည်။

လုမင်ရှန်းသည်လည်း အလွန် ဒေါသထွက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ သူ၏မျက်နှာသည် ရေကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကျောက်မေကို ကော်တန့်က ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ကို ကြိုသိသည်။ သူမသည် ဒီလောက် ဒေါသ မထွက်ပေ။ သူမသည် ပွဲကြည့်သူကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် ရွှင်လန်းနေသည် မဟုတ်ပေ။ ပထမအိမ်က လုပ်ရပ်များသည် လူသားတို့ လုပ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

ပထမအိမ်၏ အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ရွာတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွာသူရွာသားများက ဤအရာကို သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြောကြသည်။ အချို့က စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြသည်။ အချို့က အဘိုးက စိတ်ထားသေးသေး ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ အချို့က လုမိသားစုသည် ဒီလောက် ပြဿနာများနေသည်ဟု ပြောကြသည်။ ဖခင်နှင့် သားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြိုင်နေကြသည်။ အခြားသူများက လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်ကြသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ရွာတွင် ထပ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ဤအရာများပြီးနောက် ကော်သခင်လေးသည် ရက်ပေါင်းများစွာ မလာသည်ကို သိသည်။

သူတို့သည် လုကျောက်မေကို အခြေအနေ မေးသည်။ သို့သော် လုကျောက်မေသည် ကိုယ်တိုင် မသေချာပေ။ သူမသည် မိသားစုကို ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုဝင်များ အားလုံး ပျော်ရွှင်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနာကြီး ဖြစ်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ အိမ်တွင် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ပြီးနောက် လုကျောက်မေသည် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ကျိုးမိသားစု၏ တံခါးကို လာပြီး သတင်း မေးသည်။

တံခါးကို ချန်အဘွားက ဖွင့်သည်။ သူမသည် လုကျောက်မေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာမကောင်းတော့ပေ။

“မင်း ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ”

“ချန်အဘွား၊ ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မက ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ အစ်မပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို စကားပြောချင်တယ်” လုကျောက်မေသည် ပြုံးနေသည်။

ချန်အဘွားသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “အစ်မလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို အရှက်ခွဲတုန်းက ဘာလို့ ဆွေမျိုးလို့ မမှတ်မိတာလဲ။ ကျွန်မ ထင်တာက မင်းက အရင်က မကြာခဏ လာခဲ့တယ်။ ဘာလို့ မျက်နှာ ပြောင်းသွားတာလဲ။ အခု ဘာလို့ လာတာလဲ။ မြန်မြန် ထွက်သွား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာ ချမ်းသာတဲ့ ဆွေမျိုး မရှိဘူး”

သူမ ပြောပြီးသောအခါ တံခါးသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပိတ်သွားသည်။

လုကျောက်မေသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ နားလည်ပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုကို ဒေါသထွက်သည်။

သူမသည် လုပ်ရပ်များက လွန်လွန်ကျူးကျူး မဖြစ်သင့်ဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရွာသားအားလုံးကို ဖိတ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယဦးလေး၊ တတိယဦးလေးနှင့် ကျိုးမိသားစုကို ချန်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏အမေ၊ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့က ဒုတိယအိမ်က အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲ လုပ်တုန်းကလည်း သူတို့က မဖိတ်ခဲ့ဘူးဟု ပြောသည်။

သို့သော် ဤအရာသည် တူနိုင်မလား။ ဒုတိယအိမ်က အစားအသောက်ကျွေးမွေးပွဲ လုပ်တုန်းက သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမှ မဖိတ်ခဲ့ပေ။ ရွာမှလူများသည် ကိုယ်တိုင် လာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီသို့ သွားပြီး လူတိုင်းကို ကျယ်ကျယ် လောင်လောင် ဖိတ်သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်ကို အရှက်ခွဲရန် ဖြစ်သည်။ ကျိုးမိသားစုက ဒုတိယအိမ်၏ သားမက် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ထိုသူတို့နှင့် အတူပါသွားသည်။

165 03

အခြေအနေသည် တူသော်လည်း သဘောတရား မတူပေ။ အရင်က ပထမအိမ်က မျက်နှာမရှိ၍ ကိုယ်တိုင် မသွားခဲ့ပေ။ ယခု ပထမအိမ်က ဒုတိယအိမ်နှင့် ကျိုးမိသားစုကို ရွာသူရွာသားများရှေ့တွင် မျက်နှာသာ မပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်သည်။

သူတို့သည် လူများကို မျက်နှာသာမပေးသောအခါ တခြားလူများက သူမကို မျက်နှာသာ မပေးသည်ကို အပြစ်မတင်နှင့်။

လုကျောက်မေသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နာကျင်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် သူမနှင့် ကော်သခင်လေးကြားရှိ ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို သူမ ကြောက်သည်။ သူမသည် ကော်သခင်လေးသည် ရက်များစွာ မပေါ်လာသည်မှာ ကျိုးကျင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုပင် တွေးသည်။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ သူမသည် ကြောက်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်သည်။ သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး မိသားစုရှေ့တွင် စိတ်ဆိုးသည်။

လုကျောက်မေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

အိမ်တွင် မြေ ရှိသော်လည်း ချမ်းသာသော သားမက်ကိုလည်း သူတို့ လိုချင်သည်။ ရွာတွင် လုကျောက်မေသည် မကြာမီ မြို့မှ ချမ်းသာသော လူတစ်ဦးကို လက်ထပ်တော့မည်ကို မည်သူက မသိတာလဲ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် သူတို့၏ မျက်နှာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

အဖိုးကြီးလုနှင့် အခြားယောက်ျားများသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်သည်။ ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်ကို အရှုံးပေးချင်ခြင်း မရှိပေ။ လူတိုင်းသည် မျက်နှာမကောင်းပေ။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး။ အခုတော့ သူတို့နဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားပြီ။ မြေးမလေးရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို တကယ် ဖျက်ဆီးလိုက်ရင်...”

“လုံလောက်ပြီလား။ တစ်ခွန်း လျှော့ပြောလို့ မသေဘူးလား” အဖိုးကြီးလုသည် ဆေးတံကို ပစ်ပေါက်သည်။ ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “ကော်သခင်လေးက မေကို အရမ်း ကြိုက်တာ။ ကျိုးကျင်းတစ်ယောက်တည်းက ဖျက်ဆီးနိုင်မှာလား”

သူသည် ဤသို့ ပြောသော်လည်း အဖိုးကြီးလု၏နှလုံးသည် မသေချာပေ။ သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို မချနိုင်၍သာ ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူသည် မြေးမလေး၏ ကောင်းသောအရာကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကို သိသည်။

“မေ၊ မပူပါနဲ့။ မင်း ထင်သလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟူ၍ လုကျောက်မေကို နှစ်သိမ့်သည်။

ယခု ဤသို့ တွေးနိုင်သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကော်တန့်သည် မပေါ်လာသေးပေ။ ယခု ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် တကယ် စိုးရိမ်လာသည်။

နင်က ငါ့ကို ညည်းညူတယ်။ ငါက နင့်ကို ပြန်ညည်းညူတယ်။ ထို့နောက် ညည်းညူရင်း ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အိမ်တွင် လေကောင်းလေဆိုး မရှိတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အဖိုးကြီးလုသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချသည်။

မိသားစုက တောင်းပန်ရန် သွားမည်။

ဟုတ်တယ်၊ တောင်းပန်မည်။

သူတို့၏ သဘောထားကို ပြသသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လုမိသားစုဝင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်မကို မုန်းနိုင်မလား။ သူမသည် ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လူမဟုတ်ဟု မပြောနိုင်ရင်ပေါ့။ လုကျောင်းယွဲ့ကို ဖြုတ်ချနိုင်ရင် ကျိုးကျင်းက ပြဿနာ ရှိသေးလား။

ဒါကြောင့် နံနက်စောစော ရွာမှ လူအများအပြားသည် နေရောင်ခြည်ခံရန် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်မှ မုဆိုးမသမီး၊ ရွာတွင် ကံကောင်းသည်ဟု ကျော်ကြားသော လုကျောက်မေသည် ငိုယိုပြီး ရွာ၏အဆုံးသို့ သွားသည်ကို မြင်သည်။ သူမ၏နောက်တွင် ပထမအိမ်မှ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမသည် သူမကို နှစ်သိမ့်နေသည်။ ဤအရာသည် တစ်ခုခု ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသည်။ စပ်စုသော ရွာသူရွာသားများစွာသည် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

ကျိုးမိသားစု၏ တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လုကျောက်မေသည် တံခါးကို ရိုက်သည်။ သူမသည် တံခါးကို ရိုက်နေစဉ် ငိုသည်။

နောက်တွင် စပ်စုသောလူအချို့က သူမကို နှစ်သိမ့်သည်။ သို့သော် လုကျောက်မေသည် စကားမပြောဘဲ ငိုနေသည်။

165 04

ခဏကြာပြီးနောက် တံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ” ချန်အဘွား၏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော မျက်နှာသည် လုကျောက်မေ၏နောက်တွင် လူများစွာ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

လုကျောက်မေသည် သနားစရာကောင်းအောင် ငိုသည်။ “အဘွား၊ ကျောင်းယွဲ့ကို တစ်ခု ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မက အစ်မတစ်ဦးအဖြစ် မှားပါတယ်။ သူမကို ထွက်လာပြီး ကျွန်မနဲ့ စကားပြောဖို့ ပြောပေးပါ”

ဟူရှီသည်လည်း မျက်ရည်သုတ်သည်။ “ကျွန်မတို့ မိသားစုက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က မျက်နှာမသိဘူး။ ကျွန်မတို့လို သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက မှားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းအစ်မရဲ့ ကောင်းသောအရာကို ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး...”

သူမ ပြောရင်း အသံကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မြှင့်သည်။ “ယွဲ့၊ မင်း ထွက်လာ။ အဒေါ်ကြီးက မင်းကို တောင်းပန်မယ်”

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ပွဲကြည့်သူများသည် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။

ချူထွေးဟော်သည် တခြားသူများကို ရှင်းပြသည်။ သူမသည် တခြားအရာများကို မပြော။ ကော်သခင်လေးသည် ကျိုးကျင်း၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီးနှင့် ကော်သခင်လေးသည် အစက အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထိုလူသည် ရုတ်တရက် မလာတော့ပေ။

ဤစကားများသည် မှုန်ဝါးသည်။ သို့သော် ပထမအိမ်သည် ဒုတိယအိမ်နှင့် ကျိုးမိသားစုကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲမှ ချန်ထားခဲ့သည်ကို လူများ တွေးသောအခါ သူတို့သည် ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သည်။ သူတို့သည် မကောင်းသောလူနှင့် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူသည် ဒေါသထွက်သည်။ ဒါကြောင့် သူသည် တစ်ခုခု လုပ်သည်။

အခြားသူ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ ဂူကို ဖျက်ဆီးခြင်းကဲ့သို့ပင် မကောင်းပေ။ ကျေးလက်တွင် လူတိုင်းသည် ဤအရာကို ကြောက်သည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ပထမအိမ်မှ မိသားစုကို ကူညီပြောဆိုကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ မလုပ်သင့်ဟု ပြောကြသည်။ ရန်ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ပေ။ လုကျောက်မေသည် သူမ၏အစ်မ ဖြစ်နေသေးသည်။

ဒါက ပထမအိမ်မှ မိသားစု လိုချင်သော အရာ ဖြစ်သည်။ ဟူရှီသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ထွက်လာရန် ခေါ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုအချိန်တွင် အိမ်၌ မရှိပေ။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်တွင် ရှိနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ပြဿနာ စတင်သောအခါ သူမ လုပ်သင့်သည့် ပထမဆုံးအရာမှာ ပထမအိမ်နှင့် ငြင်းခုံခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဒေါသထွက်နေသော မိန်ရှီကို ထိန်းရန် ဒုတိယအိမ်သို့ လာသည်။

မိန်ရှီသည် အမြဲတမ်း စိတ်အလိုလိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အများအားဖြင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသည်။ သို့သော် သူမသည် လှည့်စားခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ ဟူရှီ ရှိသောအခါ သူတို့ ရန်ဖြစ်လျှင် တစ်ယောက်က အရှုံးပေးရမည်။

“အမေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အမေ ထွက်စရာ မလိုဘူး။ သူတို့က ကျွန်မအိမ်ကို လာတာ။ ကျွန်မ ထွက်သွားမယ်”

“ဟုတ်တယ် အမေ။ ကျွန်တော်လည်း ရှိတယ်။ ဒီအကြောင်းကို မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြမယ်” ကျိုးကျင်းက ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆူသည်။ “မင်းလည်း မသွားနဲ့။ သူတို့က သက်ကြီးရွယ်အိုနဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး လာတာ။ မင်းလို ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူတို့နဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် အရှုံးသမားပဲ။ သူတို့က ကျွန်မကို လာရှာတာ။ ကျွန်မ သွားမယ်”

သူမသည် ထျန့်ထျန့်ကို ကျိုးကျင်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်သည်။ လှည့်ပြီး သူမ၏အိမ်သို့ သွားသည်။

165 05

ချန်အဘွားသည် လုကျောက်မေကို ကျိုးကျင်း၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် အခြေအနေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမယ်ဆိုတာ မသိတော့ပေ။ သူမသည် တံခါးကို ပိတ်ထားရုံသာ လုပ်သည်။ မည်သူ့ကိုမှ မဝင်ခိုင်းပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တံခါးမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ဟူရှီရှေ့တွင် ရပ်သည်။ “အဒေါ်ကြီး၊ ကျွန်မကို ရှာတာလား။ ဘာကိစ္စလဲ။ ပြောပါ”

ဟူရှီသည် ညည်းညူအော်ဟစ်ရန် စတင်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့က ဖြတ်ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ မပြောနဲ့တော့။ ကျွန်မ အထဲမှာ အားလုံး ကြားခဲ့တယ်။ မင်းတို့က ကျွန်မက လုကျောက်မေရဲ့ ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်လို့ ထင်တာလား”

သူမသည် လက်ညှိုးကို မြှောက်သည်။ ဘေးတွင် အားနည်းချက်ဟန်ဆောင်ပြီး ငိုနေသော လုကျောက်မေကို ထောက်ပြသည်။

ကောင်းသောလူအချို့က ဘေးတွင် ပြောသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ မင်းတို့က လုမိသားစုဝင်တွေပဲ။ မင်းတို့က သွေးသားတော်စပ်တယ်။ ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး”

စကားပြောသူသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် ကျိုးမိသားစုတို့ ကောင်းကောင်း နေထိုင်သည်ကို မနာလိုသောသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပြဿနာကို ပိုဆိုးစေချင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မျက်နှာကို မချန်ထားပေ။ “အဒေါ်၊ အခြေအနေကို မရှင်းလင်းသေးခင်မှာ ကျွန်မက တခြားသူရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ ဘာလို့ ထင်တာလဲ။ အဒေါ့်မှာ စိတ်အာရုံခံနိုင်တဲ့ မျက်လုံးများ ရှိလား”

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ရဲလာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ဆန့်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပြန်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟူရှီနှင့် လုကျောက်မေကို လှည့်ကြည့်သည်။ “ရှင်တို့က ကျွန်မက လုကျောက်မေရဲ့ ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးတယ်လို့ ထင်တာလား”

သူမ၏အသံသည် အလွန် ရိုင်းသည်။ သူမသည် တကယ် ဒေါသထွက်သည်။ သူမနှင့် ကျိုးကျင်းသည် အရာအားလုံးကို တွေးခဲ့သည်။ ပထမအိမ်က ဒီလိုမျိုး လုပ်မည်ဟု မတွေးခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန် ဒေါသထွက်သည်။

ချူထွေးဟော်သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်သည်။ “ဘာလို့ အပြစ်ကင်းသလို ဟန်ဆောင်နေတာလဲ။ မင်း မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်လဲ။ မင်းက မင်းယောက်ျားကို ကော်သခင်လေးကို တစ်ခုခု ပြောခိုင်းတာ မဟုတ်လား။ ဒါ မဟုတ်ရင် ကော်သခင်လေးက ဘာလို့ မပေါ်လာတော့တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ပထမဆုံး၊ လုကျောက်မေသည် ကော်သခင်လေးကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ပြောစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်မ မှတ်မိတာ မမှားရင် သူမက ကျွန်မအိမ်ကို မကြာခဏ လာပြီး စကားပြောနေတုန်းက ကော်သခင်လေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ။ သူမကို လိုအပ်တုန်းက အစ်မ အစ်မလို့ ပြောခဲ့တယ်။ မလိုအပ်တော့တဲ့အခါ မျက်နှာ မပြတော့ဘူး။ လူတွေကို နင်းချင်တယ်။ ဒီလို အစ်မမျိုး ရှိရင် ကမ္ဘာပေါ်က ညီမတွေ အားလုံး ငိုလိမ့်မယ်”

လုကျောက်မေသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသည်။ “ယွဲ့၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ အမှားပါ...”

ဟူရှီသည် ဆိုးဝါးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “ယွဲ့၊ ငါတို့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို အပြစ်တင်လိုက်ပါ။ ငါတို့က သစ်သားထဲက ပုလဲကို မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေက မင်းရဲ့ အစ်မပဲ။ မင်းက သူ့ကို ဒီလို ဒုက္ခပေးလို့ မရဘူး...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူတို့သည် ဤအရာကို ထပ်လုပ်မည်ကို မြင်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို မကောင်းတော့ပေ။ “တော်ပြီ။ ကော်သခင်လေး မပေါ်လာတာက ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ပဲ။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဒေါ်ကြီး မှတ်ဉာဏ်ကောင်းရင် အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဦးလေးတို့က လူများကို စွဲချက်တင်ပြီး အကျဉ်းချခံရတာကို မှတ်မိသေးလား”

ဟူရှီသည် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်သည်။ သူမသည် မကောင်းသော ခံစားချက် ရှိသည်။

“ဒီအကြောင်း ဘာလို့ ပြောတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် လှောင်ပြောင်သည်။ “ဘယ်မိသားစုက ချွေးမ လက်မထပ်ခင် နောက်ခံကို မမေးတာလဲ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကော်မိသားစုက အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဦးလေးတို့ အရင်က လုပ်ခဲ့တာကို ကြားခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့သားက ဒီလို မိသားစုက သမီးကို လက်ထပ်လို့ မရဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဆက်ပြောဖို့ လိုသေးလား”

ဟူရှီနှင့် လုကျောက်မေတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် ဆက်ပြောသည်။ “မင်းတို့အားလုံးက ကော်သခင်လေးနဲ့ အစ်မကြီးတို့ ချစ်ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ ဖျက်ဆီးလို့ မရပါဘူး။ အခု ကိစ္စက ရှင်းသွားပြီ။ မြန်မြန် ထွက်သွားပါ။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်မအိမ်ကို မလာပါနဲ့။ ကျွန်မက ခံနိုင်ရည် မရှိပါဘူး”

ဤစကားများကို ပစ်ချပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်။ ချန်အဘွားကို တံခါးကို အတွင်းမှ ပိတ်ခိုင်းသည်။

တံခါးပိတ်ပြီးမှ သူမသည် သက်ပြင်းချသည်။ ဒါက သူမ လူတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရန်ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းတာက သူမ မရှုံးခဲ့ပေ။

165 06

သမီးက ဒုက္ခရောက်မည်ကို ကြောက်၍ မိန်ရှီသည် ကျိုးမိသားစုသို့ လာခဲ့သည်။ သူမသည် တံခါးအတွင်းမှ အသံကို နားထောင်သည်။ သူမ၏သမီး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏လက်ကို အမြန်ဆွဲသည်။

“ယွဲ့ လုပ်တာ မှန်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံရမယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ရမယ်”

မိန်ရှီသည် ဤသို့ ပြောမည်ဟု လုကျောင်းယွဲ့ မထင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ “ကျွန်မလည်း သူတို့ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေတာ”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သည်။ ရုတ်တရက် မီးဖိုပေါ်တွင် ကြက်တစ်ကောင် ရှိသည်ကို သတိရသည်။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပြီးနောက် သူမသည် အားလုံးကို မေ့သွားခဲ့သည်။ အခုတော့ ရေခမ်းသွားပြီလား မသိတော့ပေ။ သူမသည် စကားတစ်ခွန်း ပစ်ချပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မရယ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ကြည့်သည်။ ပထမအိမ်ကို တုံ့ပြန်ရန် ဤနည်းလမ်းကို ကျိုးကျင်းက တွေးခဲ့သည်။ သူသည် လုကျောက်မေ နောက်တစ်ခါ လာလျှင် ဤနည်းလမ်းကို သုံးပြီး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းမည်ဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူသည် ပထမအိမ်၏ အတိုင်းအတာကို လျှော့တွက်ခဲ့သည်။ ယနေ့ သူတို့သည် ဒီလို ပြဿနာ ရှာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ယနေ့ လူအများရှေ့တွင် ရန်ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေ၏ မျက်နှာသည် လူသေကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် ဟူရှီကို မျက်လုံးပြူးပြီး မေးသည်။ “အမေ၊ အမေနဲ့ အဖေ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ”

ဟူရှီ၏ မျက်နှာသည် မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။ ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် လုကျောက်မေကို ဆွဲသည်။ “အိမ်ပြန်ပြီး ပြောကြစို့”

ပွဲကြည့်သူအချို့က စကားဖြတ်ပြောသည်။ “အဖိုးကြီးလုရဲ့ဇနီး၊ မင်း မင်းရဲ့သမီးကို ပြောလိုက်တော့။ ဒီလောက် ကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ”

ဟူရှီ၏ မျက်နှာသည် လှည့်ပတ်သွားသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကို အော်သည်။ “ဘာပြောတာလဲ။ ဘာပြောတာလဲ။ ဘာလာကြည့်နေတာလဲ။ ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ”

လူအုပ်သည် ကွဲသွားသည်။ သို့သော် အချို့က ဆက်ပြီး အပြစ်တင်သော စကားများ ပြောကြသည်။ သူတို့သည် ပြန်လာနေစဉ် လေအေးကို သယ်ဆောင်လာသည်။

“ကျွန်မ ပြောတာက မြို့က ချမ်းသာတဲ့ လူက မျက်စိကန်းတာ။ ဘာလို့ ဒီလို မိသားစုက သမီးကို ကြိုက်တာလဲ”

“မင်း လျှော့ပြောလို့ မရဘူးလား။ လူတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ မမြင်ဘူးလား”

“ကျွန်မက ဒီလိုမျိုး ယောက်ျားလေးတွေ ကလေး မမွေးနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ”

“ကျွန်မ ပြောတာက လုရဲ့ဒုတိယသမီးက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီမိန်းကလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာ ရှာလေ့မရှိဘူး။ သူက ဒီလိုမျိုး ကိစ္စကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ သမီးကို ဒုက္ခပေးတာပဲ”

“ကျွန်မ ပြောတာက ဒါက သူတို့ ကံဆိုးတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကြွားနေတာကို ကြည့်။ အမြီးက ကောင်းကင်ကို ထိုးချင်နေတယ်။ အခု သူတို့ ရယ်နိုင်မလား ကြည့်ကြစို့...”

ကျေးလက်မှ အမျိုးသမီးများသည် ခိုင်မာသည်။ ရန်ဖြစ်သောအခါ သူတို့သည် နှစ်ယောက်ကို နှစ်ယောက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ သူတို့သည် သင့်မျက်နှာတွင် တိုက်ရိုက် မရိုက်ပေ။ သို့သော် သူတို့ ပြောသော စကားများသည် လူများကို သေစေနိုင်သည်။ (လက်မပါဘူး ဆိုပေမဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြောတာလို့ ပြောတာပါ)

ဤတိုးတိုးဖော့ဖော့ စကားများသည် လေနှင့်အတူ ပထမအိမ်မှ အမျိုးသမီးများ၏ နားသို့ ဝင်လာသည်။ ဟူရှီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ချင်သော်လည်း မျက်နှာမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် လုကျောက်မေသည် ကြောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်လုံးပြူးပြီး မေးသည်။ “အမေ၊ အမေနဲ့ အဖေ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ”

“အိမ်ပြန်ပြီး ပြောကြစို့။ အိမ်ပြန်ပြီး ပြောကြစို့” ဟူရှီသည် အသံကို နှိမ့်သည်။ သူမသည် ချူထွေးဟော်ကို မျက်စိမှိတ်ပြသည်။ လုကျောက်မေကို အိမ်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်သည်။

ပထမအိမ်တွင် သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံး အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုကျောက်မေသည် အရူးတစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုသည်။ ဆဲဆိုသည်။ သူမ၏ ကံဆိုးမှုကို ငိုသည်။ မိဘများက သူမကို ဒုက္ခပေးသည်ဟု ငိုသည်။

သူမ၏မိဘအိမ်သည် အရင်က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူမ ပြန်လာပြီး မိသားစုသည် ဒီလောက် ဆင်းရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စကားတစ်ခွန်း မေးခဲ့သည်။ မိသားစုက ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်တို့ ခွဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု လိမ်ခဲ့သည်။

165 07

အမှန်တော့ လုမင်ချွမ်းနှင့် ဟူရှီတို့သည် မပြောချင်၍ ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စသည် မိသားစုတွင် တားမြစ်သည်။ မည်သူမှ မပြောရဲပေ။ လုမင်ချွမ်းသည် စိတ်ငြိမ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤကိစ္စကို ပြောသောအခါ သူသည် ဒေါသထွက်သည်။ ဟူရှီဆိုလျှင် သူမသည် ဤကိစ္စကြောင့် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် နှလုံးသားမှ ဖယ်ရှား၍ မရသော အမာရွတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုကျောက်မေသည် ရွာသို့ ပြန်လာပြီးနောက် အခြားလူများနှင့် မကြာခဏ ပေါင်းသင်းခြင်း မရှိပေ။ ရွာမှ လူများကို တွေ့သောအခါ မည်သူမှ သူမကို စိတ်ထိခိုက်စေမည့် ဤကိစ္စကို မပြောကြပေ။ ဒါကြောင့် ဒီပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပထမအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် အစပိုင်းတွင် မှားသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏သမီးကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လုကျောက်မေသည် သူတို့၏အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ဘဲ အိမ်တွင် ပြဿနာ ဆက်ရှာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ဆိုးသည်။ သူတို့သည် လုကျောက်မေကို ဆူသည်။

လုကျောက်မေသည် ဆက်တောင်းဆိုသည်။ မိသားစုသည် သူမ၏ ပိုက်ဆံများကို စားပြီး သောက်သည်။ လှည့်ပြီး သူမကို ဒုက္ခပေးသည်။

ဤအရာသည် အဖိုးကြီးလုနှင့်သား၏ မျက်နှာကို ရိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာ ပြောင်းသွားသည်။ သူတို့သည် သက်ကြီးရွယ်အိုအဖြစ် သူမကို ဖိအားပေးသည်။ သူမသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု ဆဲသည်။ လုကျောက်မေသည် ကောင်းသော အမျိုးသမီး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဒီလောက် အရှုံးခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်ဆိုးသည်။ သူမ၏ ပိုက်ဆံများ ကုန်သွားပြီ။ ယောက်ျားလည်း ပျံသွားပြီ။ သူမသည် မိသားစုအတွက် မြေဝယ်ပေးခဲ့သည်ကို ထောက်ပြသည်။ အဖိုးကြီးလုထံမှ မြေစာချုပ်ကို တောင်းသည်။

အဖိုးကြီးလုသည် ဒေါသကြောင့် မေ့မြောသွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် သမားတော်ကို အမြန် ခေါ်သည်။ အဖိုးကြီးလုသည် သတိပြန်ရလာသည်။ သို့သော် သူသည် လေဖြတ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရသည်။

သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ လက်နှင့် ခြေထောက်များ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် လိမ်သွားသည်။ သူ စကားပြောသောအခါ တံတွေးကျသည်။ စကားလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဤပြဿနာများသည် ရွာသူရွာသားများကို ပွဲကြီးပွဲကောင်း ကြည့်ရစေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဖိုးကြီးလုသည် မျက်နှာနီရဲနေပြီး လူများကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးပွဲ ဖိတ်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့် ဦးလေးကြီးလုနှင့် တတိယဦးလေးကြီးလုသည် လာကြည့်သည်။

ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်သောအခါ သူတို့သည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူတို့သည် အဖိုးကြီးလု၏ အခြေအနေကို ကြည့်သည်။ လုမိသားစုတွင် ဆက်တိုက် ဖြစ်နေသော ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးသည်။

လုကျောက်မေသည် လက်ထပ်ပြီးသော သမီးဖြစ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ သူမသည် မိသားစုအတွက် မြေဝယ်ပေးသည်။ သူမသည် ရိုးသားသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏အဘိုးကို ဒေါသထွက်စေပြီး ဖျားနာစေသည်။ ဤအရာသည် အလွန် ရိုင်းသည်။ ဤကိစ္စကို ထပ်မပြောသင့်တော့ပေ။ လူနှစ်ဦးလုံးကို ရိုက်နှက်သည်။ သူတို့သည် ပြဿနာကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးသည်။

အမှန်တော့ လုကျောက်မေသည် သူမ၏အဘိုး ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နားလည်သည်။ သူမသည် ဤအရှုံးကို ခံရမည်။ အဘိုးသာ ဤသို့ မဖြစ်လျှင် သူမသည် တခြားလူများ၏ စကားကို အသုံးပြုပြီး မြေစာချုပ်ကို မိသားစုထံမှ ပြန်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကြောင့် မိသားစုက သူမကို အပြစ်မတင်တာ ကောင်းသည်။ သူမသည် ထပ်ပြဿနာ ရှာလျှင် ရွာတွင် မည်သူမှ သူမကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် နေရာတိုင်းတွင် တားမြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်ကို အလွန် နောင်တရသည်။ အပြင်မှာ ဘဝ ခက်ခဲရင်တောင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ဤအရာအားလုံး ဖြစ်ပြီးနောက် ပြောဆိုခြင်းသည် နောက်ကျနေပြီ။ သူမသည် အတင်းအကျပ် အိမ်တွင် နေရမည်။ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ပေ။ ဘယ်နေရာမှ မသွားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မိသားစုက မြေများစွာကို ယူသွားသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် ဘိုးဘွားအဖြစ် နေမည်။ မည်သူက သူမကို ထွက်ခိုင်းရဲမည်လဲ။

******

166 01

အခန်း 166 ဒုတိယအိမ်တွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာသတင်း

ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချောင်ရှီသည် အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို တကယ် ကြည့်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် အလွန် သဘောကျသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ သူမအိမ်၏ ခြံစည်းရိုးပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ဒုတိယအိမ်သို့လည်း သတင်းပို့သည်။ ဒုတိယအိမ်သည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်နေသည်နှင့် အလားတူပင်။

အဖိုးကြီးလု လေဖြတ်သွားသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သော်လည်း အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကြောင့် ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်တွင် သနားခြင်း ကင်းမဲ့သွားပြီ။ လူတို့၏ နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။ ဖခင်က သားအပေါ် ရက်စက်သည်။ သားများက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်ဖြစ်၍ မရပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မည်ကို ကြောက်သည်။ သူ့ဇနီး၏နှလုံးသည် အမြဲတမ်း ပျော့ပျောင်းသည်။

သို့သော် သူမသည် မည်သည့်နောင်တ သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်မှ မခံစားရသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူက သူမကို မေးသည်။

သူမက ပြောသည်။ “ဘာကို စိုက်ရင် အဲဒါပဲ ရိတ်သိမ်းရမှာ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မတို့က စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”

စဉ်းစားကြည့်လျှင် မှန်သည်။ ဟူရှီက အရင်က သူမကို မစွပ်စွဲခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ စွပ်စွဲမှု မအောင်မြင်လို့ ဖမ်းဆီးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုကျောက်မေသည် ကျိုးကျင်းကို မတွေးခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကော်တန့်နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စနှစ်ခု မရှိခဲ့ရင် အဖိုးကြီးလုသည် အခု ကောင်းကောင်း နေနေဦးမှာ ဖြစ်တယ်။ တခြားလူတွေက အမြဲတမ်း အထိုးခံရပြီး ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး မမျှတတဲ့ ကိစ္စက ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိဘူး။ ဒါက ကံတရားပဲ။

တရားခံဖြစ်သော ဟူရှီသည် နောင်တရခြင်း ရှိမရှိကိုတော့ တခြားသူတွေက မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် မကြာသေးမီက အလွန် စိတ်ပူပန်နေသည်။ ချောင်ရှီ ပြောတာက လုကျောက်မေက မကြာသေးမီက သူမကို ပြဿနာများစွာ ရှာနေတာကို သိရသည်။

လုကျောက်မေသည် အဖိုးကြီးလုနှင့် လုမင်ချွမ်းကို ပြဿနာ ရှာ၍ မရပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် လုကွမ်းရန်ကို ပြဿနာ ရှာသည်။ သူမသည် လုကွမ်းရန်ကို အရင်က သူမထံမှ ချေးယူခဲ့သော ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ ဟူရှီသည် သူတို့ကို ရန်မဖြစ်အောင် ကြားဝင်သည်။ သူမသည် နှစ်ဦးလုံး၏ ညည်းညူမှုကို ခံရသည်။

ခြုံပြောရရင် ပထမအိမ်သည် မကြာသေးမီက အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒုတိယအိမ်တွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာသတင်းတစ်ခု ရှိသည်။

ကွေ့အယ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိသွားသည်။

ဒါက အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာသတင်း ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် အများအားဖြင့် စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသည် အလွန် စိတ်ပူနေသည်။ သူမ၏ မြေးမလေး ရှိနေပြီ။ သူမချွေးမ၏ ဝမ်းက ဘာလို့ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ။

သို့သော် သူမသည် ချွေးမရှေ့တွင် သူမကို အတင်းအကျပ် လုပ်ရန် မရှက်ပေ။ ကွေ့အယ်သည် အိမ်သို့ ဝင်လာပြီးကတည်းက အရာအားလုံးကို ထမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးကို ရိုသေသည်။ သူမ၏ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အလွန် ဂရုစိုက်သည်။ မိန်ရှီသည် နောက်ကျရင်လည်း နောက်ကျပါစေဟု တွေးနေသည်။ ချွေးမက အိမ်ထောင်ကျတာ မကြာသေးပေ။ သူမ တွေးနေတုန်း ကွေ့အယ်သည် တုံ့ပြန်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဒုတိယအိမ်သည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အလွန် ပျော်သည်။ သူမသည် သူမ၏မရီးထံမှ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ပျော်ရွှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အဖြစ်မှန်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမည်။ အဲဒါက မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲ။

ယခု ဒုတိယအိမ်တွင် လူအင်အား လုံလောက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် နေ့စဉ် ပဲပြားနှင့် ပဲနို့ကို ကြိတ်သည်။ မိန်ရှီသည် နံနက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်သည်။ နေ့ဘက်တွင် သူမသည် အိမ်အလုပ်များကို လုပ်သည်။ မိသားစုအတွက် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်သည်။ လုကွမ်းယီနှင့် ကွေ့အယ်တို့သည် မြို့သို့ တစ်ဦး၊ မြို့ငယ်သို့ တစ်ဦး သွားကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ကူညီသည်။ သူသည် အားသောအခါ လူငယ် ဇနီးမောင်နှံသည် အတူတူ ရောင်းနိုင်သည်။

ယခု ကွေ့အယ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ပထမသုံးလသည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် အစောကြီး ထပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာ၍ မရတော့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ မြို့ သို့မဟုတ် မြို့ငယ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို စွန့်ပစ်ရမည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ပိုလုပ်နိုင်သော်လည်း သူတို့သည် သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လူများ မဟုတ်ပေ။ ပိုက်ဆံမရဘဲ လူများကို ပင်ပန်းစေ၍ မရပေ။

ကွေ့အယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟု သိပြီးကတည်းက လုမင်ဟိုင်နှင့် သားသည် အလုပ်ကို ခွဲဝေယူကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ သူတို့သည် နေ့စဉ် မိုးမလင်းမီ ပဲများကို ကြိတ်၊ ပဲပြား၊ ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီများကို ပြင်ဆင်ကြသည်။ အလုပ်ပြီးသောအခါ သူတို့သည် ကိုယ်စီ ရောင်းရန် ထွက်သွားသည်။ နေ့လည်စာအတွက် ပြန်လာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေကြသည်။

166 02

မိန်ရှီသည် ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားတွင် နာကျင်ခံစားရသည်။ သူမ ကူညီမည်ဟု အမြန် ပြောသည်။ သို့သော် သူမသည် ရောင်းရန် သွားလျှင် အိမ်အလုပ်များကို ဘယ်သူက လုပ်မည်နည်း။ မိသားစုဝင်များ၏ အစားအသောက်နှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို ဂရုစိုက်ရမည်။ ကွေ့အယ်သည်လည်း အလွန် စိုးရိမ်သည်။ သူမ အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် ဒီလောက် အပျော့စား မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ကိုယ်ဝန်သည် အဆင်မပြေပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဟု စတွေ့သောအခါ သွေးဆင်းခဲ့သည်။ သမားတော်သည် သူမကို ကိုယ်ဝန်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆေးဝါးများ ပေးသည်။ သူမ၏ကိုယ်ဝန်သည် ခိုင်မာလာသောအခါမှသာ အလုပ်လုပ်ရန် လိုသည်။

ကွေ့အယ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်မကောင်းခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကူညီမည်ဟု ပြောသော်လည်း ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံက ငြင်းဆိုသည်။ သူမတွင် ကလေးငယ် ရှိနေသေးသည်။ ချန်အဘွားက သူမကို နေ့ဘက်တွင် ကူညီသည်။ ရှောင်ချောင်သည်လည်း အိမ်မှုကိစ္စ အသေးစားများကို လုပ်သည်။ အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် လူအင်အား မရှိတော့ပေ။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် စီးပွားရေးတစ်ခုကို စွန့်ပစ်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် အကြံပေးသည်။

ဒါက ကျိုးကျင်း ဒုတိယအကြိမ် ဒုတိယအိမ်ကို ဆိုင်ခန်းဝယ်ရန် ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် နားထောင်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ဆိုင်ခန်းဝယ်တာက ငွေ ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မသုံးရင်တောင် ငှားလို့ရတယ်။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ရှိတာက လူငှားရတာလည်း လွယ်တယ်။ ဒါဆို မိသားစုက အလုပ်များနေစရာ မလိုတော့ဘူး” ကျိုးကျင်းက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။

“ငါတို့ ကျေးလက်မှာ လူငှားပြီး အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ငွေကုန်လို့ အလုပ်သမားခပဲ ပေးရမှာ” မိန်ရှီက ပြောသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အမြင်က ကန့်သတ်ထားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤစကားကို သဘောမတူပေ။ “ဆိုင်ခန်းဖွင့်ရင် စီးပွားရေးက အရင်ကထက် ကောင်းလာမှာပါ။ ရတဲ့ ပိုက်ဆံက လူငှားဖို့ လုံလောက်တယ်။ အမေနဲ့ အဖေက ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင် လုပ်လို့ မရဘူး။ တဖြည်းဖြည်း အသက်ကြီးလာမှာ။ ဒီလောက် ပင်ပန်းလို့ မရဘူး”

ကွေ့အယ်သည် မျက်လုံးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်သည်။ “ကျွန်မ ထင်တာက ယွဲ့နဲ့ ကျင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်မ ဒါကို စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။ ကျွန်မတို့ နေ့တိုင်း အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မိုးရွာရင် မိုး၊ လေတိုက်ရင် လေ ခံရတယ်။ လူတွေ ပင်ပန်းတယ်။ အပြင်မှာ ရာသီဥတု မကောင်းရင် စီးပွားရေးကိုလည်း ထိခိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က အအေးဆုံးလကို ပြောစရာ မလိုဘူး။ မိုးရွာရင် ကျွန်မတို့ အိမ်မှာပဲ နေရတယ်။ အဲဒါက ဘယ်လောက် စီးပွားရေးကို ထိခိုက်လဲ။ ဒီစီးပွားရေးကို ရွေးနိုင်ရင် တစ်နှစ်အတွင်း ဆိုင်ခန်းအတွက် ပိုက်ဆံ ရနိုင်တယ်။ လူငှားတာက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး”

မိန်ရှီသည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ၏ချွေးမက မပြောဘဲလည်း သူမ သိသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံးဟု ပြောသော်လည်း သူတို့သည် ရှစ်လ သို့မဟုတ် ကိုးလသာ လုပ်နိုင်ကြသည်။ ကျန်သုံးလမှ လေးလကြာအောင် ဆီးနှင်းများကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်၍ မရပေ။ ထို့အပြင် မိုးရွာသော အချိန်များလည်း ရှိသည်။ ကျေးလက်လမ်းများသည် ရေကို မခံနိုင်ပေ။ မိုးရွာတာ တစ်ရက်ကျော်ရင် လမ်းမှာ လူမသွားနိုင်တော့ပေ။

“ခင်ပွန်း၊ ရှင် ဘယ်လို ထင်လဲ” သူမသည် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်သည်။

“ငါတို့မှာ အခု ဘယ်လောက် ပိုက်ဆံ ရှိလဲ” လုမင်ဟိုင်က မေးသည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်သည်။ “ငွေ တစ်ရာ မပြည့်ဘူး။ အားလုံးပေါင်း ငွေ ကိုးဆယ်ကျော် ရှိမယ်”

၎င်းသည် ဒုတိယအိမ်မှ တစ်နှစ်အတွင်း စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က မိသားစု မခွဲခင်နောက်ပိုင်းမှာ သမီးကို လက်ထပ်ပေးသလို အိမ်လည်း ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သားကြီးကို လက်ထပ်ပေးပြီး သားနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်။ ငွေ အများကြီး ကုန်ခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးကို စုဆောင်းနိုင်တာက ဒုတိယအိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးက အမှန်တကယ် ကောင်းတယ်လို့ ပြသနေသည်။ ကျေးလက်မှာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ မလွယ်ဘူး။ အရင်က မိသားစု မခွဲခင် တစ်မိသားစုလုံး တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းကြသည်။ ဒါတောင်မှ ဒီလောက် ငွေစုလို့ မရဘူး။

166 03

လုမင်ဟိုင်သည် နဖူးကြော တွန့်သည်။ “ဒီငွေက ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ ငါ မေးမြန်းခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့ မြို့မှာ ရောင်းတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ အရှေ့နဲ့ အနောက် နှစ်ဖက်ပါတဲ့ ဆိုင်ခန်းသေးသေးလေးက ငွေ တစ်ရာငါးဆယ်လောက် ကျတယ်” သူ့စကားက သူသည် ဤကိစ္စကို မကြာခဏ တွေးနေသည်ဟု ပြသနေသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် မှန်သည်။ စီးပွားရေး စတင်ပြီးကတည်းက လုမင်ဟိုင်၏ အမြင်က ကျယ်ပြန့်လာသည်။ သူသည် ကျေးလက်လူများအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုက လယ်လုပ်ခြင်းဟု မထင်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ချင်ရှုချိုင်က လုကွမ်းကျိသည် နှစ်နှစ်ကြာ ကောင်းကောင်း သင်ယူနိုင်လျှင် အငယ်တန်းအောင်လက်မှတ်ကို ရနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တွေးလာသည်။ စာသင်ခြင်းက ဘယ်လောက် ငွေကုန်လဲဆိုတာကို လုမင်ဟိုင် မသိသော်လည်း သူ စဉ်းစားနိုင်သည်။ သားနှစ်ယောက်စလုံး စာသင်နေသည်။ သူတို့က အလားအလာ မရှိရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလားအလာ ရှိရင် မိသားစုက သူတို့ကို ဆက်ပံ့ပိုးရမယ်။

ဆက်ပံ့ပိုးဖို့အတွက် ငွေ လိုတယ်။ ငွေ ရှာရမယ်။

“မိသားစုက ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ တကယ် ဆုံးဖြတ်ရင် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိတယ်...”

ကျိုးကျင်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လုမင်ဟိုင်က ဖြတ်ပြောသည်။ “ငါတို့က သားမက်ဆီက ငွေယူတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ရှိတာ မင်းကိစ္စပဲ။ ငါတို့က မင်းရဲ့ ငွေကို မယူနိုင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က ကြားဝင်သည်။ “ဘာလို့ မရတာလဲ။ ပြန်မပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေက ဆိုင်ခန်း တကယ် ဝယ်ချင်ရင် ဝယ်လိုက်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ငွေကို မယူချင်ရင် ချေးလိုက်။ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်ဆပ်ပေါ့”

“ဟုတ်တယ် အဖေ။ ကျွန်တော်တို့က သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး” ကျိုးကျင်းက နောက်မှ ပြောသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သားသမီးများကို ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုမင်ဟိုင်သည် သမီးနှင့် သားမက်ကို ပြောသည်။ “ကျင်း၊ ဒီလို စိတ်ကူးရှိတာကို ယောက္ခမအနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက စကားစပ်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြောရတာ စောသေးတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အမြန် ပြောသည်။ “အဖေ၊ ဒီကိစ္စကို နှောင့်နှေးလို့ မရဘူး။ အစ်မက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကိုလည်း လုပ်ရမယ်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ပြီးရင် အလုပ်သမား နှစ်ယောက်ကို ငှားလို့ရတယ်။ ဒါဆို အဖေနဲ့ အစ်ကို အားလပ်ချိန် ရမယ်။ ကျွန်မ ထင်တာက မြို့နဲ့ မြို့ငယ် နှစ်ခုလုံးမှာ ဝယ်သင့်တယ်။ ဒါဆို အနာဂတ်မှာ အလုပ် ပိုနည်းလာမယ်။ အဖေနဲ့ အစ်ကိုက ပစ္စည်းတွေ ပို့ရုံပဲ။ အလုပ်သမားတွေက ပစ္စည်းတွေ ရောင်းကြလိမ့်မယ်။ မယုံရင် လူတစ်ဦးကို ဘေးမှာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းလို့ရတယ်။ ကျွန်မအစ်မက မြို့နဲ့ မြို့ငယ်ကို သွားလာတာ အဆင်မပြေပေမဲ့ လူတွေကို ကြည့်ရှုတာက ပြဿနာ မရှိဘူး”

မိန်ရှီသည် သူမကို ဆူသည်။ “မင်း ပြောတဲ့ လေသံကို ကြည့်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်တာက ပဲပြားဝယ်တာနဲ့ တူတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးသည်။ သို့သော် သူမသည် ငွေ တစ်ရာကို အခုတော့ အရေးမကြီးဟု မပြောနိုင်ပေ။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံ ရှိသည်။ သူမ၏ယောက်ျားသည်လည်း ငွေရှာရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ ဒီခရီးကနေ ပြန်လာတော့ အိမ်ရဲ့ ပိုက်ဆံ နှစ်ဆ တိုးလာပြီ။ နောက်တစ်ခေါက် ခရီးသွားရန် အရင်းအနှီး လိုပေမဲ့ ငွေစ ရာပေါင်းများစွာကို လွှဲပြောင်းနိုင်သေးသည်။

ဆိုင်ခန်းဝယ်တာကို ကျိုးကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်မှာ ဘယ်လောက် ပိုက်ဆံရှိလဲဆိုတာ တွက်ချက်ထားသည်။ အရာအားလုံးကို ထည့်စဉ်းစားပြီးမှ ကျိုးကျင်းသည် ဤစကားကို စတင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာအားလုံးကို ပြောရဲသည်။

“ကျင်း၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒီမိန်းကလေးက ရိုးသားပါတယ် အဲလို မဟုတ်ဘူး။ သူမက ခင်ပွန်းရဲ့ ပိုက်ဆံကို မိဘအိမ်ကို ပေးတဲ့ လူမဟုတ်ဘူး” မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးအတွက် ရှင်းပြသည်။

166 04

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်သည်။ “အမေ၊ ယွဲ့ ပြောတာ ကျွန်တော် ပြောချင်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး”

ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် နောက်တစ်ရက် လုမင်ဟိုင်သည် မြို့နှင့် မြို့ငယ်သို့ မေးမြန်းရန် သွားသည်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ခြင်းက အမြဲတမ်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကောင်းသောနေရာရှိ ဆိုင်ခန်းများကို မလိုအပ်ရင် မရောင်းကြဘူး။ နေရာမကောင်းတာက အဆင်မပြေဘူး။ စားစရာ ရောင်းတာက လူများများ လိုတယ်။

ကံကောင်းတာက ဒုတိယအိမ်က မြို့မှာ ရောင်းတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ရောင်းချင်တဲ့ ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ ချန်ဦးလေးက လုမင်ဟိုင်ကို သတင်းပေးသည်။ ဆိုင်ခန်းသည် ချန်ဦးလေး၏ ရှေးပစ္စည်းဆိုင်နှင့် မဝေးပေ။ ၎င်းသည် ကုန်စုံဆိုင်ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းသော်လည်း ရပ်တည်နိုင်သေးသည်။ ပိုင်ရှင်၏သားသည် မြို့တော်တွင် စီးပွားရေးလုပ်သည်။ ယခု သားသည် အောင်မြင်သည်။ အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးစလုံး မြို့တော်သို့ သားနှင့်အတူ ပြန်လာရန် စီစဉ်သည်။ သူတို့သည် ဆိုင်ခန်းကို ရောင်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သတင်းကို မထုတ်ရသေးပေ။ ပိုင်ရှင်အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးသည် ချန်ဦးလေးနှင့် ရင်းနှီးသည်။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် ချန်ဦးလေးကို အရင်ပြောခဲ့သည်။ ဒီလမ်းက ဆိုင်ခန်းတွေက အမြဲတမ်း ရောင်းကောင်းတယ်။ သတင်းက စောစော ထွက်ခဲ့ရင် လုမင်ဟိုင်အတွက် အလှည့်မရှိဘူး။

ဈေးက သိပ်မမြင့်ပေ။ ငွေစ တစ်ရာရှစ်ဆယ်။ အရှေ့နှင့် အနောက် နှစ်ဖက်ပါရှိသည်။ ရှေ့တွင် အခန်းကြီးတစ်ခန်း ရှိသည်။ နောက်တွင် အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။ နေထိုင်ရန်လည်း သုံးနိုင်သည် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ထားရန်လည်း သုံးနိုင်သည်။

လုမင်ဟိုင် ပြန်လာပြီးနောက် နောက်တစ်ရက် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုနှင့် လုကျောင်းယွဲ့၊ ကျိုးကျင်းတို့သည် ဆိုင်ခန်းကို သွားကြည့်ကြသည်။

သေးငယ်သော ဆိုင်ခန်းဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သေးငယ်ခြင်း မရှိပေ။ နေရာက အနည်းငယ် ဝေးသည်။ လမ်းမကြီးတွင် မရှိပေ။ ထောင့်ချိုးတွင် ရှိသည်။ ဒီလိုမျိုး နေရာက လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ရှိရင် ငွေစ တစ်ရာရှစ်ဆယ်နဲ့ ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တွေးကြည့်ရင် သိနိုင်သည်။ နေရာက မမှန်ကန်သော ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သည်။ စတုရန်းငယ်နှင့် စတုဂံပုံ ဖြစ်သည်။ တံခါးက သေးငယ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းက ကြီးသည်။ နောက်တွင် ခြံဝင်းငယ်လေး ရှိသည်။ ခြံဝင်းတွင် ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိသည်။ နောက်တွင် အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။ ခြံဝင်း၏ထောင့်တွင် မီးဖိုချောင် ရှိသည်။

ဒါက ဒုတိယအိမ်ရဲ့ ကျေးလက်အိမ်နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။ သေးငယ်သော်လည်း အရာအားလုံး ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ခြံဝင်းတွင် ရေတွင်း ရှိတာကို ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုက အလွန် သဘောကျသည်။ ပဲပြားလုပ်ဖို့အတွက် ရေ လိုတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပဲပြား မလုပ်သေးပေမဲ့ ဘယ်သူက သိတာလဲ။ ရေတွင်းရှိတာက အမြဲတမ်း ကောင်းသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစု၏ မျက်လုံးများက ရေတွင်းပေါ်မှာပဲ လည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရှင်သည် ရယ်သည်။ “ဒီနေရာမှာ ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ရေတွင်းပါတဲ့ ဆိုင်ခန်းက သိပ်မများဘူး။ ဒီဆိုင်ခန်းက ဘိုးဘွားပိုင် အမွေအနှစ်။ ဒီရေတွင်းကို ကျွန်တော့်အဘိုးက တူးခဲ့တာ။ ရေက အရသာရှိပြီး အေးတယ်။ တခြားဆိုင်ခန်းတွေလို လမ်းထောင့်မှာရှိတဲ့ ရေတွင်းကြီးကနေ ရေခပ်စရာ မလိုဘူး။ ချန်ဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းတွေ။ သူက တောင်းဆိုတော့ ဆိုင်ခန်းရောင်းတဲ့ သတင်းကို မထုတ်ပြန်တော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဒီရေတွင်းကြောင့်ပဲ အရက်ဆိုင်တွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီး လာပြီးပြီ”

သူ ပြောတာက မကြွားဝါပေ။ မြို့က ကျေးလက်နှင့် မတူပေ။ လူဦးရေက ထူထပ်သည်။ အိမ်တွေလည်း အများကြီး ရှိသည်။ အိမ်တိုင်းမှာ ရေတွင်းတူးလို့ မရပေ။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ဒီလမ်းပေါ်တွင် ကြာကြာ ရောင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆိုင်ခန်းများစွာသည် လမ်းထောင့်ရှိ ရေတွင်းမှ ရေခပ်ရသည်ကို သိသည်။ သို့သော် ဒီလမ်းပေါ်တွင် စားစရာ ရောင်းပြီး နေထိုင်သော ဆိုင်ခန်းများစွာ မရှိပေ။ ဒီဆိုင်ခန်းက ဒီလမ်းပေါ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ အိမ်မှာပဲ ရေတွင်း ရှိမှာ ဖြစ်သည်။

မိုးခေါင်ရေရှားမှုကို တစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့သောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ရေတွင်းကို အလေးထားသည်။ သူ အိမ်ဆောက်တုန်းက အိမ်မှာ ရေတွင်းနှစ်တွင်း တူးခဲ့သည်။ ရှေ့ခြံဝင်းတွင် တစ်တွင်း၊ နောက်ဖက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံတွင် တစ်တွင်း။ သူသာ ဆိုင်ခန်းဝယ်ရင် ဒီရေတွင်းတစ်ခုတည်းကပဲ ပိုက်ဆံပေးဖို့ ဆန္ဒရှိစေမှာပါ။ ဒါက ယောက္ခမ၏ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြံပေးနိုင်သော်လည်း သူ၏နေရာကို ကျော်လွန်၍ မရပေ။

“ကောင်းပြီ” လုမင်ဟိုင်က ဆုံးဖြတ်သည်။

166 05

ဒီလမ်းမှာ ဒီလို ဆိုင်ခန်းကြီးအတွက် ငွေစ တစ်ရာရှစ်ဆယ်က နည်းနည်း များသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဈေးနှုန်းထက် ငွေစ နှစ်ဆယ် ပိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရေတွင်းတစ်ခုတည်းကပဲ ဒီငွေစ နှစ်ဆယ်တန်တယ်။

လုမင်ဟိုင်သည် ချက်ချင်း ငွေထုတ်သည်။ ပိုင်ရှင်နှင့် ချန်ဦးလေးတို့နှင့်အတူ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးသည်။ ဒီအချိန်မှာ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးဖို့အတွက် ကြားခံလူ လိုအပ်တယ်။ ချန်ဦးလေးက ကြားခံလူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့သည် မြို့ရုံးသို့ သွားရမည်။ မြေစာချုပ်နှင့် အိမ်စာချုပ်ကို အမည်ပြောင်းရမည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နောက်မှ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ဒီအလုပ်များပြီးနောက် နေ့လည်ခင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ချန်ဦးလေးကို တစ်နေရာရာတွင် ညစာစားရန် ဖိတ်သည်။ သို့သော် ချန်ဦးလေးက သူတို့သည် အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ အခွင့်အရေးများစွာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ကလေးများနှင့် မိသားစုကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအိမ်က အဆင်မပြေသည်ကို သိသည်။ ယနေ့ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထျန့်ထျန့်ကို ခေါ်လာသည်။ သူမသည် ထူထဲသော ကလေးအနှီးများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏အဖေက သူမကို ပွေ့ထားသည်။ ကလေးသည် အလွန် နာခံသည်။ တစ်နေ့လုံး မငိုပေ။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ရိုးရှင်းသည်။ သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။ ဆိုင်ခန်းဖွင့်သောနေ့တွင် ချန်ဦးလေးကို လာစားရန် ဖိတ်သည်။ မိသားစုသည် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သည်။ ပိုင်ရှင်သည် ရွှေ့ရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်ခန်းကို ဆယ်ရက်အတွင်း လွှဲပြောင်းရန် သဘောတူသည်။

ဒီလို ကြီးမားတဲ့အရာကို ရုတ်တရက် ဝယ်လိုက်တော့ ပင်ပန်းပေမဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ မိန်ရှီသည် အစားအသောက်များကို အထူးချက်ပြုတ်ပေးသည်။ မိသားစုသည် အတူထိုင်ပြီး စားကြသည်။ ယောက်ျားများက အရက်သောက်သည်။ အထူးသဖြင့် လုမင်ဟိုင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ မိန်ရှီသည် သူ အခုကတည်းက ကြွားနေသည်ဟု ဆူသည်။

ငါးရက်သည် ရှည်လျားသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တိုတောင်းသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ရက်ပေါင်းများစွာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

166 06

ထိုနေ့ရောက်သောအခါ လုမင်ဟိုင်နှင့် ဇနီးမောင်နှံ၊ လုကွမ်းယီတို့သည် ဆိုင်ခန်းကို သွားယူကြသည်။ ဆိုင်ခန်းအလွတ်တွင် ရပ်နေစဉ် မိသားစုဝင် သုံးဦး၏မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အပြည့် ရှိသည်။ ယနေ့ ကျိုးကျင်းသည်လည်း ကူညီရန် သွားသည်။ သူသည် လှည်းမောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လာသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆိုင်ခန်းဝယ်တာက ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးရှိရင် ဆိုင်ခန်းနှစ်ခု ဝယ်ပြီး အဲဒီကနေ ငှားခစားရတာလည်း အပိုဝင်ငွေ ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သူ တစ်ခါတလေ ဘာကို တွေးတယ်ဆိုတာကို ပြောသည်။ ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ငှားဖို့အတွက် တစ်ဦးဦးက စီမံခန့်ခွဲရမယ်။ ရာသီဥတုက ပူလာပြီ။ ကျိုးကျင်းသည် မကြာခင် ခရီးထွက်တော့မည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် ကလေးကို ကြည့်ရမည်။ ဒီအလုပ်လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် ဆိုင်ခန်းဝယ်တာက အခွင့်အရေးကို ကြည့်ရမယ်။ ဒုတိယအိမ်က ကံကောင်းတာ။ ဒါကြောင့် ဒီလို ကောင်းတဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ရတယ်။ နေရာမကောင်းတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငှားလို့ရတဲ့ ငှားခက ဈေးမကြီးဘူး။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး အလုပ်တွေ လုပ်နေတာလဲ။

ကျိုးကျင်းသည် စဉ်းစားသည်။ သူ့ဇနီးက မှန်သည်ဟု ထင်သည်။ သူသည် ယောက္ခမမိသားစုက မြေဝယ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ယခု စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤအလုပ်ကို လုပ်ရန် မထိုက်တန်ပေ။ သူသည် ဤစိတ်ကူးကို ခဏတာ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ သင့်တော်သော ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို တွေ့လျှင် သူသည် ဆက်လက် ဝယ်ယူမည်။ ငွေကို အဲဒီမှာ ထားရင် ငွေမရှာနိုင်ဘူး။ ငွေကို သုံးမှသာ ငွေက ငွေကို ပွားပေးလိမ့်မယ်။

ထားတော့၊ ဆိုင်ခန်းကို ရပြီးပြီ။ အခုတော့ အလှဆင်ဖို့ လိုတယ်။ မိန်ရှီက တွေးသည်။ အိမ်က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ဖို့ မလိုဘူး။ ပဲနို့၊ ပေါက်စီနှင့် ပဲပြား ရောင်းရုံပဲ။ ဒီလို ဆိုင်ခန်းကြီးက အရှုံးပဲ။ နောက်ဖက် အကြီးကြီးက သုံးလို့ မရဘူး။

“ဘယ်သူက သုံးလို့ မရဘူးလို့ ပြောလဲ။ ငါတို့က စားသောက်ဆိုင် မဖွင့်သေးပေမဲ့ အတွင်းမှာ စားပွဲအနည်းငယ် ထားလို့ရတယ်။ လူတွေက အစားအသောက် ဝယ်ပြီး အိမ်ယူသွားနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ ထိုင်စားနိုင်တယ်။ ပဲနို့နဲ့ ပေါက်စီ ရောင်းရုံပဲ မဟုတ်ဘူး။ ထမင်းပြုတ်တွေ၊ ပန်ကိတ်တွေကိုလည်း ဆိုင်မှာ ရောင်းလို့ရတယ်” လုမင်ဟိုင်သည် ကွဲပြားသော အမြင် ရှိသည်။

“အဲဒါကို လုပ်ဖို့ လူဘယ်လောက် လိုလဲ”

လုကွမ်းယီသည် ရယ်သည်။ “အမေ၊ ဆိုင်ခန်းကို ရပြီးပြီ။ ကျန်တဲ့အရာတွေကို တဖြည်းဖြည်း လုပ်လို့ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လူငှားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ လူအင်အား မရှိမှာကို ဘာလို့ ကြောက်တာလဲ”

နောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအိမ်၏ စျေးဆိုင်ငယ်တွင် ကြော်ငြာတစ်ခုကို တင်သည်။ ဆိုင်ခန်းသည် မကြာမီ အနီးရှိ ဆိုင်ခန်းသို့ ပြောင်းသွားမည်ဟု လူများကို အသိပေးသည်။ အချို့ဖောက်သည်များသည် စာ မဖတ်တတ်ကြပေ။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ဖောက်သည်များ လာပြီး အစားအသောက် ဝယ်သောအခါ ဤသတင်းကောင်းကို ပြောပြသည်။ အချို့ဖောက်သည်များသည် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ မိုးရွာရင်၊ ဆီးနှင်းကျရင် ပဲနို့ဝယ်ဖို့ နေရာမရှိမှာကို မကြောက်တော့ဘူးလို့ ပြောကြသည်။

ဆိုင်ခန်းဖွင့်တဲ့နေ့မှာ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတချို့က အဝေးကြီးကနေ လာပြီး ဂုဏ်ပြုကြတယ်။ အရင်က ရောင်းတဲ့နေရာနှင့် သိပ်မဝေးတဲ့အတွက်ကြောင့် ဖောက်သည်တွေ ပျောက်ဆုံးမှု မရှိပါဘူး။ စီးပွားရေးက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပါတယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေက နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေပင်။

ဒီနေ့ ညနေပိုင်းမှာ ချောင်ရှီ ရုတ်တရက် လာသည်။

သူမသည် လောလောဆယ် ဖြစ်နေသည်။ လှည်းငှားချင်သည်ဟု ပြောသည်။

မိန်ရှီက မေးမှ သိရသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် မီးဖွားတော့မည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် သရဲဝင်နေသလို ဝမ်းဗိုက်က နာကျင်နေသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ချောင်ရှီ မရောက်မချင်း ကလေးမမွေးချင်ဟု ဆိုသည်။ အင်အားမရှိတော့တဲ့အတွက် တုမုဆိုးမက သမီးကို တာ့ရှီးရွာသို့ သတင်းပို့ခိုင်းရသည်။

ဒါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို သွားတွေ့သောအခါ သူမ၏သွားများကို ကြိတ်သည်။ သို့သော် သူမ၏သမီးက သူမရောက်မှသာ ကလေးမွေးမည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လှည်းငှားရန် အလျင်အမြန် လာသည်။

“ကလေးမွေးပေးတဲ့သူ ခေါ်ထားလား။ ရှင်း အဆင်ပြေလား” မိန်ရှီက တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံအတွက် စိတ်ပူသည်။

“ဘယ်သူသိလဲ။ တုမိသားစုက ကောင်မလေးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ပူနေတယ်”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျင်း အိမ်မှာ ရှိတယ်။ ငါ သူ့ကို မြန်မြန် သွားဖို့ လှည်းကို ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်” မိန်ရှီက ပြောပြီး ကျိုးမိသားစုထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသည်။

166 07

မကြာမီ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း လာသည်။

“ငါ ထင်တာက တုမိသားစုမှာ တစ်ခုခု ရှိနေဦးမယ်။ ဒါကြောင့် ယွဲ့ကို ခေါ်ခဲ့တာ။ ငါတို့ သားအမိပါ အတူတူ သွားကြမယ်။ သွားပြီး ကူညီလို့ရတယ်” မိန်ရှီက ချောင်ရှီကို ရှင်းပြသည်။

“ဒါ မကောင်းဘူး။ ယွဲ့မှာ ကလေးငယ် ရှိတယ်။ မိခင်က ကလေးနဲ့ ခွဲလို့ မရဘူး” ချောင်ရှီက ပါးစပ်ဖြင့် ပြောသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်မှု အပြည့် ရှိသည်။

ဒုတိယအစ်မ၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ နားလည်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုတွင် မမြင်သင့်သောသူ ဖြစ်သည်။ တုလျန်၏ နာမည်ကြောင့် တုမိသားစုက ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ တုမုဆိုးမနှင့် တုကျွမ်းအာကို အားကိုး၍ မရပေ။ အမျိုးသမီးအချို့ သွားပြီး ကူညီပေးရင် နောက်ပိုင်းမှာ အခြေအနေ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာတဲ့အခါမှာ အကူအညီ ရနိုင်တယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက သူတို့ ကိုယ်တိုင် တွေးနေတာပဲ။ ဘယ်လို ဖြစ်ပျက်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

“အဒေါ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ချန်အဘွား အိမ်မှာ ကလေးကို ကြည့်နေတယ်။ နေ့လည်စာတုန်းက ကျွန်မ နို့နည်းနည်း ညှစ်ထားတယ်။ ထျန့်ထျန့် ဆာရင် သူမက နို့ကို နွေးပြီး စားနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် အကြာကြီး သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ အလွန်အကျွံ တွေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်မ သွားပြီး ပြန်လာလို့ရပါတယ်”

ချောင်ရှီသည် စိတ်ပူနေသည်။ “ငါ အလွန်အကျွံ တွေးမိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ မရှိရင် အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မဆီကို သွားခိုင်းဖို့ ပြဿနာ ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမက အေးဆေးနေတာကို မင်းတို့ မြင်သားပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်မရှေ့မှာ သူက ဂုဏ်ရှိချင်တယ်... ဒါက ကျွန်မကို ရှေ့ဘဝက လိုက်လာတဲ့ အကြွေးတင်တဲ့သူပဲ...”

သူမ ပြောနေတုန်းမှာပဲ ကျိုးကျင်း၏ လှည်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ရှောင်ချောင်က လာပြီး သတင်းပေးသည်။ အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် အလျင်အမြန် ကျိုးမိသားစုသို့ သွားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချန်အဘွားကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီး လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်သည်။

“အမေ၊ ယွဲ့၊ အိမ်ကို မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ရှိနေတယ်” ကွေ့အယ်သည် လှည်းဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ပြောသည်။ ယနေ့ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် အိမ်တွင် မရှိကြပေ။ သူတို့သည် မြို့သို့ ဆိုင်ခန်းကို သွားပြင်ဆင်ကြသည်။

မိခင်နှင့် သမီးတို့က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် လှည်းကို မောင်းသည်။

အပြင်မှ တုကျွမ်းအာကို လှည်းပေါ် တင်သည်။ ထို့နောက် လူစုသည် တုမိသားစုသို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချောင်ရှီသည် တုကျွမ်းအာကို စကားပြောစေရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။ ချောင်ရှီသည် ဒေါသထွက်သည်။

တုမိသားစုသို့ ရောက်သောအခါ တုမိသားစု၏ တံခါးသည် ပိတ်ထားသည်။ ခြံဝင်းတွင် လူတစ်ဦးမှ မရှိပေ။ အခန်းမကြီး၏ တံခါးလည်း ပိတ်ထားသည်။ မသိတဲ့သူတွေက အိမ်မှာ လူမရှိဘူးလို့ ထင်လိမ့်မယ်။

တုကျွမ်းအာသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး တံခါးကို ခေါက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် ထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ သူမ၏ဆံပင်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အဝတ်အစားများလည်း ပြဲနေသည်။ ချောင်ရှီကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလျင်အမြန် သူမကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သည်။

“မင်းရဲ့ ကောင်းသောသမီးက တကယ် ပြဿနာ ရှာတာပဲ...” သူမ၏ညည်းညူမှု မဆုံးခင်မှာပဲ ချောင်ရှီက သူမအဝတ်အစား၏ကော်လံကို ဆွဲပြီး မေးသည်။ “ရှင်း ဘယ်မှာလဲ။ ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ခေါ်ထားလား”

တုမုဆိုးမသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် ချောင်ရှီ၏လက်ကို ဖယ်ရှားပြီး အတွင်းသို့ လှမ်းသည်။

“ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ။ ကလေးမွေးရုံပဲ။ ကိုယ်တိုင် မွေးနိုင်တယ်။ ကျေးလက်မှာ လူတွေက ဒီလောက် ပျော့ကြတာ မဟုတ်ဘူး။ လယ်ကွင်းထဲမှာ ကလေးမွေးတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်”

******