အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း 167 ကျွန်မ အခု ပြောင်းလဲပါပြီ

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ရှီသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သည်။ သူမသည် ဆဲဆိုတော့မည်။ နောက်မှ ဝင်လာသော မိန်ရှီက သူမကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားသည်။

“အရင်ဆုံး ရှင်းရဲ့ အခြေအနေကို ဝင်ကြည့်ကြစို့။ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့”

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် အတွင်းသို့ သွားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် နောက်မှ ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို မျက်ရိပ်ပြပြီး ခဏ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည်လည်း လိုက်ဝင်သွားသည်။

အခန်းက လေဝင်လေထွက် မရှိပေ။ ဆီမီးက မီးမှိန်မှိန်နှင့် လင်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်တွင် ဂွမ်းလိုက်များကို သံရိုက်ထားသည်။ ဒါကြောင့် အပြင်ကနေ အတွင်းထဲက အသံကို ဘာကြောင့် မကြားရလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး ရုပ်ပျက်နေသည်။ ချွေးများက ပုလဲလုံးများလို စီးကျနေသည်။ သူမသည် နာကျင်စွာ ညည်းညူနေသည်။ ဘေးတွင် လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခု လုပ်ရန် လက်လှမ်းသည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် အစွမ်းကုန် ရွေ့လျားပြီး ရှောင်သည်။ တုမုဆိုးမသည် ဒါကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး လုကွေ့လီကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီမှာ မင်းက နှောင့်ယှက်နေတယ်။ ထွက်သွားတော့”

“အမေ၊ ကျွန်မ သူမအတွက် ချွေးသုတ်ပေးချင်ရုံပါပဲ...” လုကွေ့လီသည် နာကျင်စွာ အော်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အပြင်သို့ မသွားပေ။

ချောင်ရှီ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ချောင်ရှီ၏ ဦးတည်ရာသို့ ဆုပ်ကိုင်သည်။

“အမေ...”

လုကျောက်ရှင်း၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် နာကြည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ဖမ်းကိုင်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှင်း၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ အရမ်း နာကျင်နေတာလား။ မကြောက်ပါနဲ့၊ အမျိုးသမီးတွေ ကလေးမွေးရင် အားလုံးက နာကျင်ရတာပဲ”

လုကျောက်ရှင်း၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အပြုံးဖြစ်သည်။

“အမေ၊ အမေ ရောက်လာတော့ ကျွန်မ စိတ်ချသွားပြီ”

ချောင်ရှီ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် စီးကျလာသည်။ နောက်မှ ဝင်လာသော မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည်လည်း ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြသည်။

“မင်းက တကယ် မိုက်မဲတဲ့ ကောင်မလေး။ အမေက မင်းကို ပြောရတာ ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒီမိသားစုမှာ ဘာကောင်းတာတွေ ရှိလို့လဲ။ မင်းက ဒီငရဲတွင်းထဲကို ဘာလို့ ခုန်ချတာလဲ...”

ဘေးတွင် နားထောင်နေသော တုမုဆိုးမသည် မကျေနပ်ပေ။ သူမသည် ပြန်ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာလို့ ငရဲတွင်း ဖြစ်ရတာလဲ။ ငရဲတွင်း ဖြစ်ရင်တောင် မင်း သမီးကြောင့် ဖြစ်တာ”

ချောင်ရှီသည် ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာပြီး သူမကို ရိုက်နှက်တော့မည်။ မိန်ရှီသည် လျှောက်လာပြီး သူမကို ဆွဲထားသည်။ “သူမနဲ့ စကားမပြောပါနဲ့။ မြန်မြန် ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်။ ရှင်းက ဒီပုံစံနဲ့ စောင့်နေလို့ မရဘူး။ ကလေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ”

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် စကားပြောတော့မည်။ သို့သော် တုမုဆိုးမက ပြေးလာပြီး ဖြတ်ပြောသည်။

167 02

“ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ။ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီ။ ကလေးမွေးရုံပဲ။ အိမ်မှာပဲ ကိုယ်တိုင် မွေးနိုင်တယ်။ ကျေးလက်လူတွေက ဒီလောက် အပျော့စား မဟုတ်ဘူး။ လယ်ကွင်းပေါ်မှာ ကလေးမွေးတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လုကျောက်ရှင်းကျတော့ ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလို တုမုဆိုးမကို ကြည့်သောအခါ အခုလို မြင်ကွင်းက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက တစ်ခုနှင့် ရုတ်တရက် ထပ်နေသည်။ သူမသည် ထိုကလေးကို ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသောအခါ တုမုဆိုးမက ဒီအတိုင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် စကားအနည်းငယ် ပြောင်းလိုက်သည်။ သူမသည် တုလျန်ကို သမားတော်ကို မခေါ်ခိုင်းဖို့ ပြောသည်။ ကျေးလက်အမျိုးသမီးများ အလုပ်ပင်ပန်းပြီး ကလေးပျက်ကျတာက အများအပြား ရှိသည်။ နှစ်ရက် အိမ်တွင် လဲလျောင်းနေရုံပဲ။

တုလျန်သည် တုမုဆိုးမ၏ စကားကို ယုံကြည်သည်။ သူသည် သူမကို အိပ်ရာပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးက မပျက်ကျသေးပေ။ သူသည် သူမကို နှစ်ရက်ကြာ အိပ်ရာပေါ်တွင် နာကျင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တုမုဆိုးမသည် သူမ သေမည်ကို ကြောက်သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို အလျင်အမြန် ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် နားမလည်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းမှ သိသည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်မှုကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ဝန် မရှိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမ၏နှလုံးသားတွင် ဒေါသများက မုန်တိုင်းလို ထလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးနီရဲစွာနှင့် လျှောက်လာသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းနှင့် လက်များ တုန်နေသည်။

“ရှင်က လယ်ကွင်းပေါ်မှာ ကလေးမွေးချင်တာ ရှင့်ကိစ္စ။ လူတိုင်းက အဖေအမေက မွေးခဲ့တာပဲ။ ရှင်က ကောင်းမှုကုသိုလ် နည်းနည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ဒီလိုမျိုး လူတွေကို ဆက်ဆံရင် နောက်ပိုင်းမှာ ရှင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် အကျိုးဆက်တွေ ခံရပြီး မျိုးဆက်ပြတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

တုမုဆိုးမသည် ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သည်။ သူမသည် အော်သည်။ “ဒီ ကောင်မလေးက ဘယ်လို စကားပြောတာလဲ။ ပြောတတ်လား။ မင်းမိဘတွေက မင်းကို ဒီလိုပဲ သင်ပေးတာလား။ ဒီအဘွားကြီး မင်းကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။ ဒီအဘွားကြီးကို မျိုးဆက်ပြတ်အောင် ကျိန်စာတိုက်ရဲတာ... မင်း...”

သူမ၏ ဆဲဆိုမှု မဆုံးခင်မှာပဲ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ လက်မောင်းကို နောက်ကနေ ဖမ်းကိုင်ထားသည်။ တုမုဆိုးမသည် နာကျင်ပြီး လှည့်ကြည့်သည်။ သူမသည် မျက်နှာတွင် အေးစက်နေသော ကျိုးကျင်းကို မြင်သည်။

“မင်း စကားပြောတာ သတိထား။ မင်း ဒီနေ့ ဆဲစကားတစ်လုံး ပြောရင် မင်းရဲ့ ပါးစပ်က နောက်ဆို စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး” ကျိုးကျင်းက ခက်ထန်စွာ ပြောသည်။

“သူက အရင်ဆုံး ကျိန်စာတိုက်တာ” တုမုဆိုးမသည် အတောင်ပံဖြတ်ခံရသော ကြက်တစ်ကောင်လို ကျိုးကျင်း၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမကို တွန်းထုတ်သည်။ “ငါ့ဇနီးက မင်းကို ဆဲတာက မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ သူမ ဆဲရင် မင်း နားထောင်ရမယ်။ မင်းက သူမကို ဆဲလို့ မရဘူး”

“ဒါက တရားမျှတမှု မရှိဘူး”

တုမုဆိုးမသည် ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး ငိုသည်။ သူမသည် သူမ၏ အသံကို ဖုံးအုပ်ပြီး ငိုသည်။ သူမ၏ လေသံသည် ညကြောင်အော်သံနှင့် တူသည်။

“ကျင်း၊ ဒီအဘွားကြီးကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ဒီနေရာက စောင့်နေလို့ မရဘူး။ မြန်မြန် ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်”

တုမုဆိုးမသည် ချက်ချင်း ငိုတာ ရပ်သွားသည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်တော့မည့် ကျိုးကျင်း၏ ရှေ့တွင် လက်များကို ဖြန့်သည်။

“မရဘူး။ ဒါက တုမိသားစု။ မင်းတို့ လုမိသားစု မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို မခေါ်ခိုင်းဘူးလို့ ငါ ပြောထားတယ်”

“ဘာလို့ ခေါ်ခိုင်းလို့ မရတာလဲ။ ဒါက ကျွန်မသမီး။ ကျွန်မက ခေါ်ခိုင်းတယ်ဆိုရင် ခေါ်ကို ခေါ်ရမယ်။ ကျင်း၊ မြန်မြန် သွား။ ဒီအဘွားကြီးကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ တုမုဆိုးမ၊ ငါ ပြောပြမယ်။ မင်းရဲ့ လုပ်ပုံလုပ်နည်းက ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ငါက ဟူရှီ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းတို့နဲ့ ကလိမ်ကကျစ် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောပြမယ်။ ဒီနေ့ ငါ့သမီး တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် မင်းတို့ တုမိသားစုအားလုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်မယ်။ မယုံရင် ကြည့်” ချောင်ရှီသည် မျက်နှာ နီရဲပြီး မျက်လုံးပြူးကာ တုမုဆိုးမကို ပြောသည်။

သူမ၏ ပုံစံသည် မလှပပေ။ တကယ်တော့ အလွန် ရုပ်ဆိုးသည်။ ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးတိုင်းသည် မလှပနိုင်ပေ။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် သူမသည် အလွန် လှပနေသည်။

167 03

ချောင်ရှီတို့ တွေးထားသည်မှာ မှန်သည်။ တုမိသားစုက ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို လုကျောက်ရှင်းအတွက် ခေါ်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ခေါ်ရင် ကောလာဟလတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ တုမိသားစုမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးတည်းပဲ ရှိသည်။ ဇနီးသည်ရဲ့တူမက အိမ်ကို လာပြီး ကလေးမွေးတော့မှာ ဖြစ်သည်။

ကလေးက ဘယ်သူ့ရဲ့လဲဆိုတာကို တခြားသူတွေက ခန့်မှန်းစရာ မလိုပေ။

တုမုဆိုးမတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဆွေမျိုးများ မရှိပေ။ သူမ၏ မိဘအိမ်ကို ပြောစရာ မလိုပေ။ ဟူရှီနှင့်လည်း မသင့်မြတ်ပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် တုမိသားစုတွင်သာ မွေးဖွားနိုင်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည်လည်း ဒါကို သိနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမသည် အိမ်တွင် ပြဿနာ ရှာနေသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တုလျန်က သူမကို မကူညီပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသမီးများကို စိတ်မထိန်းနိုင်သော်လည်း သူ၏ အနာဂတ်အတွက်မူ အလွန် သီးခြား ဆုံးဖြတ်သည်။ တုမုဆိုးမ ဘာပြောပြော သူ နားထောင်သည်။ သူသည် သူ ဒီအတိုင်း တွေးနေသည်ဟု မပြောပေ။ သူသည် အရာအားလုံးကို တုမုဆိုးမအပေါ် လွှဲချသည်။

တုမုဆိုးမသည် တုမိသားစုတွင် ကြမ်းတမ်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်း၏ ဆန္ဒများကို လိုက်လျောမည် မဟုတ်ပေ။ အရင်ဆုံး သူမသည် သူမကို ချော့သည်။ မရတော့မှ ဖိနှိပ်သည်။ ဒီမိသားစုမှာ ဘယ်သူမှ လုကျောက်ရှင်းကို မထောက်ခံပေ။ သူမသည် မွေးဖွားချိန် နီးလာလေလေ ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် စောစောစီးစီး လှုပ်ရှားလာသည်။

ချောင်ရှီတို့ မလာခင်မှာ လုကျောက်ရှင်းက တွေးနေသေးသည်။ သူမသည် ချောင်ရှီကို ခေါ်လာပြီး ချောင်ရှီသည် သူမကို တစ်ခုခု ဖြစ်အောင် ထားမည် မဟုတ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမသည် ဘေးကင်းစွာ ကလေးမွေးပြီး လုကွေ့လီကို ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်မယ်။

အမှန်တကယ်တော့ လုကျောက်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် မပြောင်းလဲပေ။ သူမသည် လုကွေ့လီကို ပြဿနာ မရှာနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် အလွန် အားနည်းခဲ့သည်။ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အလွန် ပြင်းထန်သည်။ ပထမဆုံး လအနည်းငယ်တွင် သူမသည် အလွန်အမင်း အန်ခဲ့သည်။ မအန်တော့မှ ခန္ဓာကိုယ်က အမျိုးမျိုး အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်လာသည်။ ဥပမာ အိပ်ချင်စိတ် များလာခြင်း၊ ခါးနာခြင်း၊ စားမဝင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် နေ့စဉ် လုကွေ့လီက သူမကို လျှို့ဝှက် လုပ်ကြံမှာကို သတိထားနေရသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်သာ လုံလောက်သည်။

သို့သော် ဒီလို စိတ်ကူးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ချွေးထွက်နေသောအခါ တုလျန်သည် သူမကို နှစ်သိမ့်ခြင်း မရှိဘဲ တုမုဆိုးမ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ထွက်သွားသည်။ တုမုဆိုးမသည် သူမ၏ နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုသည်။ သူမကို အားတင်းပြီး ကလေးမွေးရန်သာ တိုက်တွန်းသည်။ လုကွေ့လီ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မကောင်းသော စောင့်ကြည့်မှု ရှိသည်။

သူမ၏ အမေ လာသောအခါ...

ချောင်ရှီကို လာခိုင်းရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် ဝမ်းသာနေသည်။ ချောင်ရှီ ရောက်လာပြီး သူမကို ဘယ်သူမှ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူမကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ထားပြီး ကလေးမွေးဖို့သာ ကူညီခိုင်းမည်။ ကလေးမွေးပြီးရင် သူမ ပြောတာကို နားမထောင်ဘဲ သူမကို ဒေါသထွက်ပြီး ထွက်သွားစေမယ်။

သူမသည် ထာဝရ ထွက်သွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ။

သို့သော် ချောင်ရှီသည် စိုးရိမ်တကြီး သူမဆီ ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး နာကျင်လား၊ မကြောက်ပါနဲ့ ဟူ၍ မေးသောအခါ၊ တုမိသားစုကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်မယ် ဟူ၍ မျက်နှာနီရဲစွာနှင့် အော်ဟစ်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် မျက်ရည် ကျချင်လာသည်။ ထိုစိတ်ကူးများက နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် စဉ်းစားသည်။ သူမက ဘာကို ခံယူချက် ထားနေတာလဲ။

သူမ၏ အမေ ပြောခဲ့သလိုပင်။ တုမိသားစုက ငရဲတွင်းမှန်း သိနေတယ်။ ဘာလို့ မသွားဘဲ အတင်းနေနေတာလဲ။ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမအဒေါ်၏ ယောကျ်ားကို လုယူနေတာလဲ။

သူမက ဘာကို ခံယူချက် ထားနေတာလဲ။

တုလျန်သည် ကောင်းသော ခင်ပွန်းလား။ တုမိသားစုတွင် ကလေးမွေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဤရက်များတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် တုလျန်၏ တကယ့်ပုံစံကို သိခဲ့သည်။ သူသည် သူရဲဘောကြောင်ပြီး အရည်အချင်း မရှိသော၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသော အမျိုးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားသည် ညစ်ပတ်သော်လည်း သူက ဘယ်တော့မှ မဖော်ပြပေ။ တုမုဆိုးမသည် တုမိသားစုတွင် အမုန်းဆုံးလူ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်လား။

167 04

တုမုဆိုးမသည်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်၊ လောဘကြီး၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ယုတ်မာသော အဘွားကြီး ဖြစ်သည်။ ဒီလို ယောက္ခမမျိုးကို သူမသည် တစ်သက်လုံး ရင်ဆိုင်ရတော့မှာလား။ သူမသည် လုကွေ့လီကို သေသည်အထိ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး နေ့စဉ် ဒီလူနှစ်ယောက်ကို တစ်သက်လုံး ရင်ဆိုင်ရမှာလား။

လုကျောက်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းမှ အဆုံးအထိ ရေအေးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သလိုပင်။ သူမသည် တုန်ယင်မှုများကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

“အမေ...” လုကျောက်ရှင်းသည် နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း အော်သည်။

တုမုဆိုးမကို ကျိုးကျင်းကို မတားဆီးရန် ဆွဲထားသော ချောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူမသည် တုမုဆိုးမကို ဆက်လက် ဆွဲထားသည်။ တုမုဆိုးမက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့နေသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

“ရှင်း၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ခဏ စောင့်လိုက်။ ကလေးမွေးပေးတဲ့သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် ပြုံးသည်။ “အမေ၊ သူမကို မတားဆီးပါနဲ့...”

ချောင်ရှီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မာကျောသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒီကလေးက အခုထိ မိုက်မဲနေတုန်းပဲ။ ဒီအဘွားကြီးကို ထောက်ခံနေတုန်းပဲလား”

ကျိုးကျင်း၏ ခြေလှမ်းများလည်း ရပ်သွားသည်။

မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည်လည်း လုကျောက်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ ရှေ့က လူများကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားတွင် အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဆက်ပြီး ပြုံးနေသည်။

“အမေ၊ သူမကို မတားဆီးပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒီမှာ မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မ အမေနဲ့ ပြန်လိုက်မယ်”

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ချောင်ရှီသည် သူမ မှားကြားသည်ဟု ထင်သည်။ သူမသည် မေးလိုက်သည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ အမေနဲ့ ပြန်လိုက်မယ်။ ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အခု ပြောင်းလဲပါပြီ။ နောက်ကျနေပြီလား”

တုမုဆိုးမ၏ လက်သည်းများကြောင့် ချောင်ရှီ၏ မျက်နှာသည် နာကျင်နေသည်။ သူမသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

သူမသည် သူမ၏သမီးကို စိုက်ကြည့်သည်။ တုမုဆိုးမက သူမကို ထပ်ပြီး ကုတ်ဖဲ့သောအခါမှ သူမသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

“မင်း ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်...”

သူမသည် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် ငိုသည်။ သူမသည် ကျယ်လောင်စွာ ငိုသည်။ ငိုရင်း အော်ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် အမေ။ တောင်းပန်ပါတယ် အဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ် ဝမ်းကွဲအစ်မယွဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်...”

‘ဝမ်းကွဲအစ်မယွဲ့’ ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို လုကျောက်ရှင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ငယ်သေးသည်။ အရာအားလုံးကို မသိသေးပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် ကြီးပြင်းလာပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ဝမ်းကွဲအစ်မဟု မခေါ်တော့ပေ။ ထိုဝမ်းကွဲအစ်မ ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည်လည်း ပေါ့ဆမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နေသည်။

++++++

168 01

အခန်း 168

ချောင်ရှီသည်လည်း ငိုသည်။ သူမသည် ပြေးသွားပြီး လုကျောက်ရှင်းကို ပါးရိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေး၊ မင်းက ငါ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေတယ်။ မင်း မှတ်ထား။ ငါ နေ့တိုင်း မင်းကို ရိုက်ရင်တောင် မင်းက ငါ့သမီးပဲ။ တစ်သက်လုံး ငါ့သမီးပဲ။ မင်း ပြောင်းလဲချင်ရင် အချိန်မီတယ်။ မင်းအဖေက သဘောမတူရင်တောင် ငါက သူ့ကို သဘောတူအောင် လုပ်မယ်။ သွား၊ ကျွန်မတို့ ပြန်ကြစို့” သူမက ပြောပြီး လုကျောက်ရှင်းကို အိပ်ရာပေါ်မှ ထူသည်။

မိန်ရှီက ဝင်ရောက် တားဆီးသည်။ “ပြန်ချင်ရင်တောင် ရှင်းကို ကလေးမွေးခိုင်းလိုက်ပါဦး။ အခုမှတော့...”

လုကျောက်ရှင်းက ဖြတ်ပြောသည်။ “အဒေါ်၊ ကျွန်မ ပြန်ချင်တယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် မနေချင်တော့ဘူး”

သူမသည် ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို မကြောက်ပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရှာထားတာ။ ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်မကို ခေါ်သွားချင်ရင် ခေါ်သွားပါစေ။ ကျွန်မ မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာကြောင့် အကျိုးဆက်တွေ ခံရတာလို့ ဆိုလိုတာပါ။ ကျွန်မ သေရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ အိမ်မှာ သေချင်တယ်...”

ထို့နောက် သူမသည် ချောင်ရှီကို တွန်းဖယ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းတော့မည်။ သို့သော် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သည်။ ချောင်ရှီသည် သူမကို ဆွဲထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်သည်။ “သွား၊ ပြန်ကြစို့”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် အလျင်အမြန် ကူညီရန် လျှောက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ကူညီရန် လိုက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်း လျှောက်လာသည်။ “ကျွန်တော် လုပ်ပါရစေ”

သူသည် မပြောတော့ပေ။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ သွားပြီး စောင်တစ်ထည်ကို ယူသည်။ လုကျောက်ရှင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အုပ်လိုက်သည်။ သူမကို ကောက်ချီလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့စကားကို နားလည်သည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် သွားပြီး စောင်ကို ရှေ့သို့ ဆွဲသည်။ လုကျောက်ရှင်း၏ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

တုမုဆိုးမသည် ကြောင်အပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး သူတို့ကို တားဆီးရန် စဉ်းစားသည်။ သို့သော် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး နောက်ကျောကို ထိခိုက်သောကြောင့် နာကျင်ပြီး မထနိုင်ပေ။ သူမသည် ရုပ်ပျက်နေသော မျက်နှာနှင့် လုကွေ့လီနှင့် တုကျွမ်းအာကို အော်သည်။ “သူတို့ကို တားထား။ တားထား”

တုကျွမ်းအာသည် အပြင်သို့ လိုက်သွားသည်။ လုကွေ့လီသည် မလှုပ်ရှားပေ။

တုကျွမ်းအာ တစ်ဦးတည်းက ကျိုးကျင်းတို့ မိသားစုကို ဘယ်လို တားနိုင်မှာလဲ။ သူမသည် သူတို့ လှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီး မောင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

သူမသည် ခဏ ကြောင်အပြီးတွင် အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး တုမုဆိုးမကို ပြောပြသည်။ တုမုဆိုးမသည် နာကျင်စွာ အော်သည်။ “ငါ့ရဲ့ မြေးလေး...”

လုကျောက်ရှင်းကို လှည်းနှင့်တင်၍ တာ့ရှီးသို့ အမြန် မောင်းပြန်လာသည်။ တတိယအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုမင်ရှန်းသည် အပြင်မှ ပြန်လာသည်။

လှည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး လုကျောက်ရှင်း အဆင်ပြေလားဟု မေးသည်။

သူသည် အပြင်မှ ပစ္စည်းရောင်းပြီး ပြန်လာသည်။ လုကျောက်အာ၏ ပါးစပ်မှ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိခဲ့သည်။ သူသည် တုမိသားစုသို့ အလျင်အမြန် သွားရန် စဉ်းစားနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းတို့သည် ပြန်လာသည်။

ချောင်ရှီသည် သူ့ကို စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် အရင်ဆုံး အော်ဟစ်ပြီး လုကျောက်အာကို ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ပိတ်ခိုင်းသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကျိုးကျင်းကို ကလေးကို ခေါ်ဖို့ ကူညီသည်။

လုမင်ရှန်းသည် ကျိုးကျင်းဘေးတွင် လျှောက်လာသည်။ သူသည် စောင်ထဲတွင် လူတစ်ဦး ရှိသည်ကို မြင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

“ဒါ ရှင်းလား”

သူ့ကို ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်ပေ။ လူအနည်းငယ်သည် အလျင်အမြန် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ထားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို အလျင်အမြန် ခေါ်သည်။

168 02

မိန်ရှီသည် ချောင်ရှီကို စောင်ကို ဖယ်ရှားရန် ကူညီနေစဉ် လုကျောင်းယွဲ့ကို ရေနွေးနွေး တည်ခိုင်းသည်။ လုကျောက်အာသည် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသော်လည်း ရေနွေးနွေး တည်ခိုင်းသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ပြေးသည်။

ဒီအချိန်မှာ လုမင်ရှန်းသည် စောင်ထဲက သမီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သည်။ လုကျောက်ရှင်း၏ ဆံပင်က ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ အပြည့် ရှိသည်။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသည်။ အသက်ရှူနှုန်းက နှေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် “အဒေါ်၊ ကျွန်မအိမ်မှာ ဂျင်ဆင်းနုပင် ရှိတယ်။ ကျွန်မ သွားယူလိုက်မယ်။ သူမကို သတိမမေ့အောင် လုပ်ထားကြပါ”

ဒီဂျင်ဆင်းနုပင်များကို သူမ မီးဖွားတုန်းက အိမ်က အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးမွေးရင် ငရဲတံခါးကို ဖြတ်သွားရသည်။ အချိန်မရွေး အားနည်း သွားနိုင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ချမ်းသာသော မိသားစုများက အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် ဂျင်ဆင်းနုပင်ခြောက်ကို အိမ်တွင် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ မီးဖွားတုန်းက မိန်ရှီက အထူးမှာကြားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဂျင်ဆင်းနုပင်ခြောက်တစ်ပင်ကို အိမ်တွင် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူမသည် မသုံးခဲ့ပေ။ ယခု အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အသုံးဝင်လာသည်။

ချောင်ရှီသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ဆက်မေးချင်သေးသည်။ သို့သော် ချောင်ရှီက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“ဘာမေးတာလဲ။ ရှင်း အဆင်မပြေတော့တာကို မမြင်ဘူးလား။ ရှင် အလျင်အမြန် မီးဖိုချောင်မှာ ရေနွေးနွေး သွားတည်။ အာ့အာကို အစားအသောက်တွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်။ ငါ အခု အဝတ်အစားတွေ သွားရှာလိုက်မယ်။ ရှင်က ခြောက်သွေ့တဲ့ ကောက်ရိုး သို့မဟုတ် ဂျုံပင်ကို သွားရှာ...” ချောင်ရှီသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏ စကားများကလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လုမင်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသည်။

မကြာမီ လုကျောင်းယွဲ့ ပြန်လာသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် အိတ်ငယ်တစ်ခု ပါသည်။ သူမသည် လှီးဖြတ်ထားသော ဂျင်ဆင်းနုများကို ထုတ်ပြီး လုကျောက်ရှင်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်သည်။ သူမကို ဂျင်ဆင်းနုများကို ငုံထားပြီး မမျိုချရန် ပြောသည်။

ဒီအချိန်မှာ အချိန်က အလွန် နှေးကွေးနေသလို ခံစားရသည်။ နှစ်တစ်နှစ်လို ကြာသည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ သို့သော် ကျိုးကျင်း ပြန်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် ဂျင်ဆင်းနုကို ငုံထားသောအခါ ပို၍ သတိရလာသည်။ သူမသည် မိန်ရှီ၏ နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် ရှူသွင်း ရှူထုတ် လုပ်နေသည်။ ချောင်ရှီသည် ဘေးတွင် သူမအတွက် ချွေးသုတ်ပေးသည်။

“ကျင်း ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ”

သူမ ပြောနေတုန်းမှာပဲ ကျိုးကျင်းသည် အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ကလေးမွေးပေးတဲ့သူ တစ်ဦး ပါသည်။

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့ မီးဖွားတုန်းက ကလေးမွေးပေးတဲ့သူ ဖြစ်သည်။

“အဒေါ်၊ ကျွန်မသမီးကို လာကြည့်ပေးပါဦး” ကလေးမွေးပေးတဲ့သူ မရပ်မနားခင်မှာပဲ ချောင်ရှီက သူမကို ဆွဲခေါ်သည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ရိုက်သည်။ “အသက်ရှူခွင့် ပေးပါဦး။ မပူပါနဲ့။ မပူပါနဲ့”

သူမသည် ဒီလို ပြောသော်လည်း သူမသည် အချိန်မဆွဲပေ။ သူမသည် အလျင်အမြန် စောင်ကို ဖယ်ပြီး လုကျောက်ရှင်း၏ အောက်ပိုင်းကို ကြည့်သည်။

“ကလေးက မထွက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေမွှာပေါက်သွားပြီ။ မင်းတို့ ရေနွေးနွေး တစ်ပုံး သွားယူခဲ့။ နှစ်ယောက်က ဒီမှာ ကူညီပေး။ နောက်ပြီး အရက် ရှိလား”

“ရှိတယ်၊ ရှိတယ်၊ အားလုံး ရှိတယ်”

ထို့နောက် အလုပ်များတော့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၊ ကျိုးကျင်းနှင့် လုမင်ရှန်းတို့ကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်သည်။ မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီတို့သည်သာ အခန်းထဲတွင် ကူညီရန် ကျန်ရစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်သံများ ထွက်လာသည်။ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏နားသို့ တီးတိုးပြောသည်။ “မင်း ကလေးမွေးတုန်းက ဒီလောက် မအော်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ “အဲဒါ တူနိုင်မလား”

168 03

လုကျောက်ရှင်းသည် အကြာကြီး မအော်ဘဲ နေခဲ့သည်။ သူမသည် လှည်းပေါ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် မအော်ခဲ့ပေ။ တခြားသူများ သတိထားမိမှာကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခုလည်း သူမသည် သူမ၏ အသံကို ဖုံးအုပ်ပြီး အော်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကလေးတစ်ဦး မွေးဖူးသည်။ သူမ နားလည်သည်။

ဒါကို တွေးပြီး သူမသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် အလျင်အမြန် မွေးသည်။ နေမဝင်ခင်မှာပဲ ကလေးကို မွေးလိုက်သည်။

သမီးလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးသည် ဝိုင်းစက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ငိုသံက အားနည်းနေသည်။

ကလေးမွေးပေးတဲ့သူကို ပြန်ပို့ပြီး ငွေပေးသည်။ ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် သတိပေးသည်။ ကလေးမွေးပေးတဲ့သူသည် အလွန် လိမ္မာပါးနပ်သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ပြီးနောက် ဤကိစ္စကို မေ့သွားလိမ့်မည်ဟု ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး ပြောသည်။

ဒီအလုပ်ပြီးသွားတော့ အချိန်က နောက်ကျနေပြီ။ မိန်ရှီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်သည်။ ချောင်ရှီတို့သည် အလွန် ကျေးဇူးတင်သည်။ တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ရန် တောင်းဆိုသည်။

“ရပြီ။ မိသားစုဝင်တွေက ဒီလို ပြောစရာ မလိုဘူး။ မင်း လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့။ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်” မိန်ရှီက ပြောပြီး လုမင်ရှန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။

စတင်ကတည်းက လုမင်ရှန်း၏ မျက်နှာသည် အမည်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ပြန်ခေါ်လာသည်။ ကလေးတစ်ဦးလည်း ပိုလာသည်။ ချောင်ရှီက သူမကို ထားချင်ရင်တောင် သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို အရင် ရယူရမည်။

ချောင်ရှီသည်လည်း ဒါကို နားလည်သည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်ရင်း ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွနေသည်။ သူမသည် အလွန် ပင်ပန်းနေသလို ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်သော လမ်းတွင် မိန်ရှီက သက်ပြင်းချသည်။ “မင်းရဲ့ အဒေါ်က အနာဂတ်မှာ ပင်ပန်းတော့မယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကတော့ အဒေါ်ကို မနိုင်ပါဘူး။ ရှင်း တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်တောင် ပြဿနာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပိုလာတယ်။ သူတို့ရဲ့ဘဝ ဘယ်လို ဆက်လျှောက်ရမလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဝမ်းနည်းနေသည်။

လူတစ်ဦးသည် လမ်းမှား လျှောက်လျှင် ပြန်လှည့်ဖို့က တခြားလူများ တွေးသည်ထက် ပို၍ ပေးဆပ်ရမည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အစကတည်းက မှားခဲ့တာလဲ။

သို့သော် သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို အလွန် လေးစားသည်။ သူမသည် ရပ်တန့်ရမည့် အချိန်ကို သိသည်။ သူမသည် တုမိသားစု၏ ငရဲတွင်းတွင် ဆက်မနေတော့ပေ။ သူမ၏ဘဝတွင် သူမ ဒီလိုမျိုး သတ္တိမျိုး ရှိခဲ့ရင် ဒီအခြေအနေသို့ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဘဝသည် ခက်ခဲရင်တောင် ဆက်ပြီး ရှင်သန်ရမယ်။ သူမ၏နှလုံးသားက ရှင်းလင်းပြီး ခိုင်မာရင် အနာဂတ်ဘဝက အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။

“တုမိသားစုက လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်” သူမသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းက ဆိုသည်။ “သူတို့က အကြီးအကျယ် မလာရဲဘူး။ ဒါ့အပြင် သူတို့က လုကျောက်ရှင်းက သမီးလေး မွေးတာကို သိရင် သူတို့က ပိုပြီး စိတ်မပူတော့ဘူး”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကံကောင်းတာက ရှင်းက သမီးလေး မွေးတာ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကိစ္စက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်”

သူတို့ ပြောခဲ့သလိုပင်။ နောက်တစ်ရက်တွင် တုမိသားစုက ရောက်လာသည်။ သူတို့က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာကြသည်။

ချောင်ရှီသည် သူတို့ကို မမောင်းထုတ်ပေ။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ကြည့်ခိုင်းသည်။ ကလေးကိုလည်း ကြည့်ခိုင်းသည်။

“ဒီလူတွေကို ခေါ်သွားဖို့ မင်းတို့ မစဉ်းစားပါနဲ့။ အကြီးရော၊ အငယ်ရော ခေါ်သွားလို့ မရဘူး”

ချောင်ရှီ၏ အဖြေက အလွန် ခိုင်မာသည်။

တုမိသားစုက သမီးလေး မွေးတာကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးကို ခေါ်သွားရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

168 04

မိန်းကလေး တစ်ဦးတည်းပဲ။ လုမိသားစု တတိယအိမ်က မွေးချင်ရင် မွေးပါစေ။

တုမိသားစု ထွက်သွားပြီးနောက် လုမင်ရှန်းသည် ညည်းညူသည်။ “မင်းက လုပ်ချင်တာ လုပ်။ အကြီးကို ပြန်ခေါ်လာတာ အဆင်ပြေသေးတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ကိုလည်း ပြန်ခေါ်လာတယ်။ ဒီကလေးငယ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ထားမလဲ”

ချောင်ရှီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ “ဒါက မင်း သမီး မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက မင်းရဲ့ မြေးမ မဟုတ်ဘူးလား။ လုမင်ရှန်း၊ မင်းက သူတို့ကို တွန်းထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုလည်း အတူတူ တွန်းထုတ်လိုက်။ ငါတို့ သုံးယောက်က မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ဘဝကို မင်း နေလိုက်”

သူမသည် ပြောပြီး အနောက်အခန်းသို့ လှည့်သွားသည်။

အနောက်အခန်းသည် တုမိသားစု၏ အခန်းနှင့် တူသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဂွမ်းလိုက်များဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ အလင်းရောင်က အလွန် မှိန်သည်။ ဆီမီးတစ်လုံးတည်းသာ လင်းနေသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ကလေးအနှီးတစ်ထည် ရှိသည်။

ချောင်ရှီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အတင်းပြုံးသည်။ “အမေ၊ အဒေါ် မိန်ရှီကို သွားပြီး အဲဒီတောင်ပေါ်လူက ကျွန်မကို လိုသေးလားဆိုတာ သွားမေးပေးပါဦး။ အခြေအနေမှန်ကို ပြောပြလိုက်ပါ။ ကျွန်မမှာ တခြား တောင်းဆိုချက် မရှိဘူး။ ကျွန်မသမီးကို ခေါ်သွားနိုင်ရင် ရပြီ”

“ရှင်း...” ချောင်ရှီသည် အံ့သြသွားသည်။ သူမက ဆိုသည်။ “မင်း အဖေကို မကြောက်ပါနဲ့။ သူက စာခြောက်ရုပ်ပဲ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ သူက မင်းကို ထွက်သွားဖို့ မလုပ်ရဲဘူး”

ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း ဒီလို စရိုက် ရှိသည်။ သူမ၏နှလုံးသားက ပျော့ညံ့ရင်တောင် သူမသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးအနှီးထဲက သမီးကို ကြည့်သည်။ ကလေးငယ်သည် အလွန် နာခံသည်။ သူမသည် အလင်းရောင် မမြင်ရကြောင်း သိသည်။ သူမသည် မွေးကတည်းက အနည်းငယ်သာ ငိုသည်။

“ကျွန်မ အဖေ တွန်းထုတ်မှာကို ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက အမေကို၊ အဖေကို၊ အာ့အာကို၊ လျိုလန်ကို ဒုက္ခ မပေးချင်ဘူး” သူမသည် ခေါင်းကို မော့ပြီး ပြုံးသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ အခက်အခဲ မခံနိုင်မှာကို မကြောက်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့သမီးကလည်း တစ်သက်လုံး ခေါင်းမော့လို့ မရတဲ့ ဖခင်မဲ့ကလေးလို မဖြစ်စေချင်ဘူး။ အမေ အဲဒီလူကို ပြောလိုက်ပါ။ သူက ကျွန်မသမီးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး သူ့ကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်မယ်”

ချောင်ရှီ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် စီးကျလာသည်။

ခဏ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ”

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် လုမင်ရှန်းသည် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ လဲ့နေသည်။

******