အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း 169 ကျောက်ရှင်း၏ အိမ်ရာ

လုကျောက်ရှင်း၏ ကိစ္စကို ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်အားလုံး သိသည်။

သို့သော် နောင်တရခြင်းနှင့် သက်ပြင်းချခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့သည် ဘာမှ မကူညီနိုင်ပေ။

ရာသီဥတုက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပူနွေးလာသည်။ နွေဦးလေသည် မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သည်။ အညိုရောင်မြေသည် တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာသည်။ နွေဦးရာသီ စိုက်ပျိုးချိန် ပြန်ရောက်လာပြီ။ ရွာသားများသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီး လယ်ကွင်းသို့ သွားကြသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ဘက်သို့ ခရီးသွားရန် အထူးလာရောက် ဆွေးနွေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ယခုတစ်ကြိမ် မသွားဘဲ အိမ်တွင်နေရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ယခုတွင် သူ၏သမီးက ငယ်သေးသည်။ အိမ်တွင် အိုမင်းသောသူများနှင့် အမျိုးသမီးများသာ ရှိသည်။ သူ၏ယောက္ခမ မိသားစုသည် အလုပ်များနေသည်။ သူသည် လအနည်းငယ်ကြာ အပြင်သို့ မသွားရဲပေ။

ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်း လုကျောက်ရှင်းသည် မီးတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည်။

ကျိုးကျင်းသည် တောင်ပေါ်သို့ အထူးတစ်ခေါက် သွားသည်။

ကံကောင်းတာက ချောင်ရှီသည် သူမသမီးကို ပြန်ခေါ်လိုသော စိတ်ကူး ရှိနေသောကြောင့် သူသည် မုဆိုးနှင့် စကားကို သေချာ မပြောခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ထိုဘက်မှ အချိန်တိုင်း စောင့်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ချောင်ရှီ၏ တောင်းဆိုမှုအရ တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် လုကျောက်ရှင်း၏ ကိစ္စကို ထိုမုဆိုးကို ပြောပြရန် ဖြစ်သည်။ သူ သဘောတူပါက အိမ်သို့ လာပြီး တတိယအိမ်မှ လင်မယားကို တွေ့ရန် ဖြစ်သည်။ လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏သမီးကိုလည်း ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်း ပြန်လာသောအခါ ထိုမုဆိုးကို ခေါ်လာသည်။

ထိုမုဆိုးသည် လုကျောက်ရှင်းက အပျို မဟုတ်တော့တာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမတွင် သမီးတစ်ဦး ရှိတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် သူနှင့် ရိုးရိုးသားသား အတူတူ နေထိုင်လိုရင် ရပြီ။ ဒီမုဆိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်နိမ့်ကျစွာ မမြင်ပေ။ သူတို့၏ တောင်ကြားတွင် ဇနီးသည် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသည်။ ငွေဖြင့် ဇနီးသည် ဝယ်သော မိသားစုများတွင်လည်း ဇနီးသည်က တစ်ရက်ရက်တွင် ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ ရိုးသားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

တတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် အိမ်တွင် ရှန်ဇီကို တွေ့သည်။

လူငယ်လေးက အရပ်ရှည်သည်။ ရုပ်ဆိုးခြင်း မရှိပေ။ အရေပြားက မည်းရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြုံးသောအခါ သွားဖြူများကို မြင်ရသည်။ သူက အလွန် ရှက်ရွံ့သည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် လူများနှင့် စကားပြောသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသည်။ သူသည် သူ့ဦးခေါင်းကို အမြဲတမ်း ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ကောင်းမွန်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အပို စိတ်ကူးများလည်း မရှိပေ။

ချောင်ရှီက တွေးသည်။ သူသာ တောင်ပေါ်သား မဟုတ်ရင် ကောင်းလေစွ။ သို့သော် သူမက ပြန်တွေးသည်။ သူသာ တောင်ပေါ်သား မဟုတ်ရင် ငါ့သမီးကို သူ လိုလိမ့်မည် မဟုတ်။ သူမသည် ချက်ချင်း ဝမ်းနည်းလာပြီး အနောက်အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ကျွန်မသမီးက အထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်း သွားတွေ့လိုက်ပါ”

ရှန်ဇီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီး ထိုအခန်းသို့ သွားသည်။

သူသည် ရုပ်ရိုးရိုး သို့မဟုတ် ရုပ်ဆိုးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသည်။ တခြားသူများက သူမကို ဘာလို့ မလိုချင်တာလဲ။ သို့သော် သူသည် နတ်သမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

ရှန်ဇီသည် ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏နှလုံးသားတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လာသည်။ ဒါက သူ့ကို ခေါင်းမူးစေသည်။ သူသည် စကားပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ရှန်ဇီပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် မင်း သမီးကို ကိုယ့်သမီးအရင်းလို ဆက်ဆံပါမယ်။ မင်းသာ ကျွန်တော့်နဲ့ ကောင်းကောင်းနေရင် ကျွန်တော် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါမယ်။ အိမ်မှာ ပေါက်စီတစ်လုံးပဲ ရှိရင်တောင် မင်းကိုရော၊ မင်း သမီးကိုရော စားစေပါမယ်။ ကျွန်တော် မစားပါဘူး...” နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဘာပြောနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မသိတော့ပေ။ သူသည် သူ့ဦးခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူ၏ စိတ်ကောင်းကို မြင်သည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ”

သူသည် ကောင်းသောသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏ အနာဂတ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးသည်။

169 02

လုကျောက်ရှင်းသည် မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ဘဲ ရှန်ဇီနှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။

သူမသည် ဘာမှ မယူသွားပေ။ သူမ ငယ်စဉ်က ဝတ်ခဲ့သော အဝတ်အနည်းငယ်နှင့် ချောင်ရှီက စီစီအတွက် ပေးခဲ့သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။ စီစီက လုကျောက်ရှင်း သမီး၏ နာမည်ဖြစ်သည်၊ သူမသည် သူမသမီး၏ဘဝသည် ပျားရည်ပုံးတစ်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ ချိုမြိန်စေရန် မျှော်လင့်သည်။ သူမသည် ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိသော ဆန္ဒ ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် ဤသို့ မျှော်လင့်နေသည်။

သူမ ထွက်သွားသောနေ့တွင် ချောင်ရှီသည် ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို ဆွဲထားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်မှ ဘဝက အလွန် ခက်ခဲသည်။ သူမ၏သမီးသည် ဘယ်လို ဆက်လျှောက်ရမည်ကို သူမ မတွေးနိုင်ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် လှည်းကို ခြံထဲမှ မောင်းထွက်သည်။ အိမ်တွင် ပြတင်းပေါက်နောက်မှ ရပ်နေသော ချောင်ရှီသည် မျက်ရည်များ ပြန်သုတ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းက စိုးရိမ်တကြီး သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ပြီး အပြစ်တင်စွာ ပြောသည်။ “မိန်းကလေး မွေးရတာ ဘာအတွက်လဲလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်။ သူမ တခြားသူတွေနဲ့ ထွက်သွားရင် ပြန်လာဖို့ကို မမှတ်မိတော့ဘူး”

လုမင်ရှန်းသည် သူမ၏နှလုံးသားတွင် ဒီလို မစဉ်းစားကြောင်း သိသည်။ သူသည် သူမကို နှစ်သိမ့်သည်။ “တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ကြာရင် သူမ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ သူမ စီစီရဲ့ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်”

ချောင်ရှီသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ပြောသည်။ “အဲဒီ ကောင်မလေး တောင်ပေါ်က ဒုက္ခကို ခံနိုင်မှာလား မသိဘူး။ တောင်ပေါ်မှာ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်...”

လုမင်ရှန်းသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်သည်။

“မင်းလည်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ နှစ်နှစ်ကြာရင် အဆင်မပြေရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာမယ်။ အဲဒီရှန်ဇီကို ငါနဲ့အတူတူ ဈေးသည် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သူတို့ရဲ့ဘဝက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”

လုကျောက်ရှင်း၏ ကိစ္စကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို ပို၍ တန်ဖိုးထားသည်။

သူမတွင် မိဘများ၊ ညီအစ်ကိုများ၊ သူမကို ချစ်သော ခင်ပွန်းနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော သမီးလေး ရှိသည်။ ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ဒီလောက်ပါပဲ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြင်ပလိုအပ်ချက်များစွာ ရှိသောသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကျေးဇူးတင်ပြီး ကျေနပ်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးကျင်းသည် အိမ်တွင်နေရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူတို့ လင်မယားသည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ နေ့စဉ် သူတို့သည် သူတို့၏ သမီးကို ဂရုစိုက်ကြသည်။

ထျန့်ထျန့်သည် ယခု ငါးလအရွယ် ရှိပြီ။ သူမသည် ဖခင်၏ရင်ခွင်တွင် မတ်တတ်ထိုင်နိုင်သည်။ သူမသည် ဒီကမ္ဘာကြီးကို အလွန် သိချင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အလွန် တက်ကြွသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သမီးက အိပ်ပြီး စား၊ စားပြီး အိပ်သော နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အလွန် စိတ်ရှည်သည်။ ထျန့်ထျန့်က သူမကို တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ချီခိုင်းချင်သည်။ သူသည် သူမကို ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရွာသို့ လမ်းလျှောက် ခေါ်သွားပြီး အပြင်ကမ္ဘာကို ပြသသည်။

ရွာတွင် သူတို့သည် ရွာသားများနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ဆုံကြသည်။ လူအချို့က လာပြီး ထျန့်ထျန့်က ဘယ်လောက် ဖြူဖွေးပြီး မျက်လုံးကြီးကြောင်း၊ သူမက ဘယ်လောက် နာခံတတ်ကြောင်း ချီးကျူးကြသည်။ မိဘတိုင်းသည် သူတို့၏ကလေးကို ချီးကျူးတာကို ကြားရတာကို နှစ်သက်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်သော မျက်နှာ ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်က ရေခဲက အရည်ပျော်သွားသည်။ သူသည် ရွာသားများနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောသည်။ တဖြည်းဖြည်း သူသည် ရွာသားများနှင့် ရင်းနှီးလာသည်။

169 03

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း သူမ၏သမီးကို ချီပြီး ကစားချင်သည်။ သို့သော် ယခု ထျန့်ထျန့်၏ ကိုယ်အလေးချိန်က အနည်းဆုံး ကီလို ၂၀ ရှိနေပြီ။ သူမ၏ ပိန်သွယ်သော လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များက မထမ်းနိုင်ပေ။ သူမသည် ချီနိုင်သော်လည်း အကြာကြီး မချီနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးသမားလိုသာ ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ထျန့်ထျန့်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ နောက်မှ လိုက်သည်။ သူတို့၏ သုံးယောက်သား မိသားစုသည် ရွာ၏ လမ်းများတွင် ထင်ရှားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွာသူရွာသားအားလုံးက လုဒုတိယအိမ်၏သမီးသည် ကံကောင်းသည်ဟု ပြောကြသည်။ သူမကို လက်ထပ်ဖို့အတွက် ယောကျ်ားက ရွာသို့ အထူးလာပြီး အခြေချခဲ့သည်။ ယောကျ်ား၏အိမ်သည် သူမ၏မိဘအိမ်နှင့် နီးသည်။ ယောကျ်ားသည် ငွေရှာနိုင်ပြီး ကြင်နာသည်။ သူတို့သည် ခင်ပွန်းသည်၏စကားကို နားထောင်သော အမျိုးသမီးများစွာကို ရွာတွင် တွေ့ဖူးသည်။ သို့သော် နေ့တိုင်း ကလေးငယ်ကို ချီပြီး လမ်းလျှောက်သော ခင်ပွန်းသည်မျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အမျိုးသားက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အမျိုးသမီးက အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်တာ ပုံမှန်ဖြစ်လာသည်။ အမျိုးသားများသည် အိမ်အလုပ် မလုပ်ကြသလို ကလေးကိုလည်း မချော့ကြပေ။ အမျိုးသမီးများသည် လယ်ကွင်းအလုပ်၊ အိမ်အလုပ်၊ ကလေးအလုပ်များဖြင့် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကလေးများကို ချော့တာက အမျိုးသမီးများ လုပ်ရမည့် အလုပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကလေးငယ်ကို ချီပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ငိုသောအခါ သူသည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ချော့သည်။ သူသည် အလွယ်တကူ လှုပ်ခါသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ပျော့ပြောင်းလာပြီး ကလေးငယ်နှင့် စကားပြောသည်။ သူတို့သည် အလွန် မနာလို ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားများသည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်သောအခါ သူတို့သည် ဇနီးသည်များနှင့် ငြင်းခုံကြသည်။ မင်းမှာ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ခင်ပွန်းလို ငွေရှာနိုင်လား။ မင်းမှာ သူ့လို အရပ်ရှည်ပြီး ချောလား။ မင်းမှာ သူ့လို ကြွယ်ဝလား။

ဘာမှ မရှိဘူးလား။ ဒါဆို အလုပ်လုပ်ဖို့ မြန်မြန် သွား။ ကလေးရဲ့နှာရည်တွေက ပါးစပ်အထိ ကျတော့မယ်။ ဖခင်က သုတ်ပေးဖို့တောင် မသိဘူး။

အမျိုးသားများက တစ်ခါတစ်ရံ နားမထောင်ပေ။ သူတို့က ပြန်ပြောသည်။ မင်းမှာ လု ဒုတိယအိမ်ရဲ့သမီးလို လှပသလား။ မင်းမှာ သူမလို ပျော့ညံ့သော စရိုက် ရှိလား။

မရှိဘူးလား။ ဒါဆို ဘာလို့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရတာလဲ။

လင်မယားများက အနည်းငယ် ငြင်းခုံပြီး အလုပ်လုပ်ကြသည်။ အချို့က ငြင်းခုံရင်း ရိုက်ပုတ်ကြသည်။ အချုပ်အားဖြင့် ရွာသည် မကြာသေးမီက အလွန် ပျော်စရာကောင်းသည်။ ဒါက ကျိုးကျင်းတို့ လင်မယား မထင်ထားသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ဒီရက်များတွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် အလွန် အလုပ်များနေသည်။

ခရိုင်၏ဆိုင်သည် ဖွင့်ပြီးပြီ။ စီးပွားရေးက ကောင်းသည်။ ကွေ့အယ်သည် ဆိုင်တွင် ဟင်းချိုနှင့် မုန့်အနည်းငယ် ပေါင်းထည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဆိုင်တွင် လူနှစ်ဦးကို ခန့်ထားသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက် လေးဆယ်ကျော် အဒေါ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟင်းချိုချက်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို လုပ်သည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ အသက် ၁၅ သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူသည် စားပွဲထိုးခြင်းနှင့် ဖောက်သည်များကို ခေါ်ယူခြင်း လုပ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် ငွေကောက်ခံခြင်းကို တာဝန်ယူသည်။ သူမသည် သုံးလပြည့်အောင် မနေသေးပေ။ ဒါကြောင့် မိန်ရှီသည် နေ့တိုင်း ခရိုင်သို့ သွားပြီး သူမကို ကူညီသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် မြို့တွင် ဈေးဆိုင် ဆက်ဖွင့်သည်။ လုကွမ်းယီက အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်သည်။

အိမ်မှ လူတိုင်း အလုပ်များသောကြောင့် ဝူလန်နှင့် လုကွမ်းကျိတို့သည် ဒီရက်များတွင် ကျိုးမိသားစုနှင့်အတူ စားသည်။

ဒီနေ့ လုကွမ်းကျိ ပြန်လာသောအခါ သတင်းကောင်းတစ်ရပ် ယူလာသည်။

မနေ့က ခရိုင်တွင် စာရင်းများ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ တစ်လအတွင်းတွင် တုံရှန် စာမေးပွဲ စတင်တော့မည်။ ချင်ဆရာက သူ့ကို ဝင်ဖြေရန် စီစဉ်ပေးသည်။

169 04

ဒီကိစ္စကို ပြောသောအခါ မိသားစုသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး စားနေကြသည်။

စားပွဲတွင် ကျိုးကျင်းတို့ လင်မယား၊ လုကွမ်းကျိ၊ ဝူလန်တို့ ရှိသည်။ ချန်အဘွားတို့သည် အတူတူ မစားပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် စားပွဲတွင် မထိုင်ကြပေ။ ပထမတော့ သူတို့သည် မီးဖိုချောင်တွင် စားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ထပ်ပြောသောအခါမှ သူတို့သည် သူတို့၏ အခန်းထဲတွင် စားကြသည်။

ဒီအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းသည် သူ၏သမီးကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။ သူသည် ဇွန်းငယ်တစ်ဇွန်းဖြင့် သူမကို ဆန်ပြုတ်ရည် တိုက်နေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး လက်ကြီး၊ ခြေထောက်ကြီးသည်။ သူ၏ပေါင် ကွေးလိုက်သောအခါ ထျန့်ထျန့်က အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်သည်။ ကလေး၏တင်ပါးသည် ဖခင်၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ကလေး၏ကိုယ်ခန္ဓာက ဖခင်၏ရင်ခွင်တွင် မှီသည်။ ဒါက ဧကရာဇ်မင်း၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် ဒီလို အဆင်မပြေသော အနေအထားနှင့် ကလေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဟင်းချိုကို တစ်ဇွန်းချင်း တိုက်သည်။ ထျန့်ထျန့်က အစာ စားကောင်းသောသူ ဖြစ်သည်။ ဖခင်က ဇွန်းကို ပေးသောအခါ သူမသည် စုပ်ယူသည်။ ဒါက ဘယ်သူ သင်ပေးတာလဲ မသိပေ။ မိန်ရှီက ငါးလကျော် ကလေးက သူမလို စားနိုင်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဟု ပြောသည်။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ကြီးမားသောလက်ဖြင့် သမီးကို ဆက်တိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ကြည့်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က အံ့သြသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲက ဓားကို လွှင့်ပစ်တော့မလို ဖြစ်သည်။

သူမသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဒုတိယမောင်သည် စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ အမှန်တကယ် မထင်ထားပေ။ သူမသည် ချင်ဆရာကို မြင်ဖူးသည်။ သူသည် အလွန် တင်းကျပ်ပြီး အလေးအနက်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ဒါကို ပြောလိုက်ရင် လုကွမ်းကျိ၏ လက်ရှိ အဆင့်ကို သူ အသိအမှတ်ပြုပြီဟု ဆိုလိုသည်။

“ဒါဆို မင်းမှာ ယုံကြည်မှု ရှိလား။ တစ်လကြာရင် စာမေးပွဲ စမှာက နည်းနည်း မြန်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ဒီအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏နှလုံးသားတွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အလွန် စိတ်မချ ဖြစ်နေသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ရယ်ပြီး ပြောသည်။ “ဆရာက ဒါက အတွေ့အကြုံရဖို့ပဲ။ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောတယ်”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ မင်း စိတ်ဖိစီးမှု မထားပါနဲ့။ အောင်ရင် ကောင်းတယ်။ မအောင်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ရှိသေးတယ်”

“ငါကတော့ ကွမ်းကျိ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်” ခင်ပွန်းသည်က ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြီး သူ၏သမီးကို ဆန်ပြုတ်ရည် ဆက်တိုက်သည်။

ဒုတိယအိမ်မှ တခြားသူများ ပြန်လာသောအခါ ဒီသတင်းကောင်းကို ကြားကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကဲ့သို့ပင် ဒုတိယအိမ်မှ တခြားသူများသည်လည်း ဂုဏ်ယူသော်လည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။ လယ်သမား မိသားစုက ပညာရှင်တစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ဖို့ မလွယ်ကူပေ။ ဒုတိယအိမ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ ရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့၏ဘဝသည် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် လုကွမ်းကျိသည် အကြာကြီး စာမသင်ခဲ့ပေ။ မိသားစုဝင်များသည် သူ အောင်မြင်နိုင်မလား စိုးရိမ်ကြသည်။ သူ မအောင်မြင်ရင် သူ၏ ယုံကြည်မှု ထိခိုက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်ကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် လုကွမ်းကျိကို စိတ်ဖိစီးမှု မထားရန် ပြောသည်။ ယခု မိသားစု၏ အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကောင်းလာသည်။ သူ စာသင်ချင်ရင် သူတို့ ဆက်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ လုမင်ဟိုင်က သားကို သီးသန့်နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် မိန်ရှီကလည်း သားကို စကားပြောသည်။ အဓိပ္ပာယ်က အတူတူပင်။ လုကွမ်းယီပင်လျှင် ညီလေးကို စိတ်ဖိစီးမှု မထားရန် ပြောသည်။ ဒီနှစ် အဆင်မပြေရင် နောက်နှစ် သို့မဟုတ် နောက်နှစ်များတွင် ပြန်ဖြေနိုင်သည်။

169 05

လုကွမ်းကျိသည် မိသားစုဝင်များ၏ ရှေ့တွင် ဘာမှ မပြောပေ။ ဆရာက သူ၏လက်ရှိ အသိပညာဖြင့် တုံရှန် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဒါက သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူတွင် ယုံကြည်မှု အများကြီး မရှိပေ။

အမှန်တကယ်တော့ လုကွမ်းကျိ၏နှလုံးသားတွင် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိသည်။ သူသည် မိသားစုကို ဂုဏ်ယူစေရန် အောင်မြင်မှုတစ်ခု လိုချင်သည်။ သူသည် ဒီနှစ်များတွင် အိမ်မှ နည်းနည်းသာ ထွက်သည်။ သူသည် စာသင်ခြင်းတွင်သာ စိတ်နှစ်ထားသည်။ သို့သော် ရွာ၏ ကောလာဟလများက သူ့နားသို့ ရောက်သည်။ ရွာတွင် လူအများအပြားက သူ့မိဘများကို အရူးလို ရယ်မောကြသည်။ သားက အရွယ်ရောက်နေပြီ။ သူတို့က သူ့ကို စာသင်ဖို့ ပို့လိုက်သည်။ သူက ပညာတတ် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဘဲ အရူး ဖြစ်လာမယ်။ သူတို့၏မိသားစုက ငွေ အပို ရှိသောကြောင့် ထင်သည်။

သူ့ကို သိမှာကို ကြောက်သောကြောင့် သူ့အမေသည် ဒေါသထွက်ရင်တောင် သူ မမြင်အောင် လုပ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် အရူး မဟုတ်ပေ။ သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် အရာအားလုံးကို မှတ်ထားသည်။ ယခုတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန် အရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။ ချင်ဆရာသည် သူ့၏ စိတ်ကို မြင်ခဲ့သောကြောင့် သူ စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တုံရှန် စာမေးပွဲကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲသည်။ ခရိုင် စာမေးပွဲနှင့် ပြည်နယ် စာမေးပွဲ ဖြစ်သည်။

ခရိုင် စာမေးပွဲကို ခရိုင်တွင် ကျင်းပသည်။ ခရိုင်၏ခရိုင်မှူးက စာမေးပွဲမှူး ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သောသူများသည် ပြည်နယ် စာမေးပွဲတွင် ဝင်ဖြေနိုင်သည်။ ပြည်နယ် စာမေးပွဲကို ပုံမှန်အားဖြင့် ခရိုင် စာမေးပွဲအပြီး နှစ်လအကြာတွင် ကျင်းပသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ကျင်းပပြီး ပြည်နယ်မှုးက စာမေးပွဲမှူး ဖြစ်သည်။ ခရိုင်နှင့် ပြည်နယ် စာမေးပွဲနှစ်ခုစလုံး အောင်မြင်ရင် တုံရှန်ဟု ခေါ်သည်။ သူသည် ပညာရှင်များ၏ အဆင့်သို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်သည်။

ဒါက အောင်မြင်သော လမ်း၏ အစပဲ ရှိသေးသည်။ ဒါက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ လှမ်းသည်။ တုံရှန် အောင်မြင်ပြီးနောက် သူသည် ယွီရှီ စာမေးပွဲတွင် ဝင်ဖြေနိုင်သည်။ ယွီရှီ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သောသူကို ရှို့ချိုင်ဟု ခေါ်သည်။ သူသည် ဒေသခံ ပညာရှင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ သူသည် အခွန်များနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများမှ ကင်းလွတ်ပြီး ရာထူးရှိသူများ၏ ရှေ့တွင် ဒူးမထောက်ရပေ။

လက်ရှိ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုက ခိုင်မာသည်။ တောင်သူလယ်သမားမှ ပညာရှင်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းက လွယ်ကူသလို ထင်ရသော်လည်း ဆင်းရဲသော ပညာရှင်များစွာကို တားဆီးခဲ့သည်။

ဒီတစ်လတွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ပို၍ အလုပ်များသည်။ ကျိုးကျင်းသည်လည်း ကူညီသည်။ တုံရှန် စာမေးပွဲမတိုင်ခင် လုပ်ရမည့် အလုပ်များစွာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး ခရိုင်ရုံး၏ ရုံးတွင် မှတ်ပုံတင်ရမည်။ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက်များကို ဖြည့်စွက်ရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ မူလနေရာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ၊ မိဘနှင့် သုံးမျိုးဆက် အချက်အလက်များ၊ အဆင့်အတန်းများနှင့် အခြား အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဖြည့်စွက်ရမည်။

အမှားအယွင်းများ မဖြစ်အောင် ကျိုးကျင်းသည် သူ၏မြေသုံးဧကကို ဒုတိယအိမ်၏အမည်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ လုအဖိုးကြီးက ဒုတိယအိမ်၏မြေကို ယူသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဆင့်အတန်းအရ တောင်သူလယ်သမားများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသေးစိတ် စစ်ဆေးရင် အမှားအယွင်းများ ရှိနိုင်သည်။

မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက် နောက်အလုပ်က အာမခံခြင်း ဖြစ်သည်။

အာမခံခြင်းသည် တုံရှန် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသူ ငါးဦး လိုအပ်သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အာမခံကြသည်။ ထို့အပြင် ရာထူးရှိသူတစ်ဦးက အာမခံရမည်။ ဖြေဆိုသူ ငါးဦး အချင်းချင်း အာမခံခြင်းသည် တစ်ဦး ပြဿနာ ရှိရင် ငါးဦးလုံး အပြစ်ပေးခံရသည်။ ရာထူးရှိသူက အာမခံခြင်းကလည်း အတူတူပင်။ သို့သော် ရာထူးရှိသူက အာမခံရမည်။ ဖြေဆိုသူသည် တရားမဝင် မှတ်ပုံတင်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ သေသူကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ လူစားထိုးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ နာမည်အတု မဟုတ်ကြောင်း၊ နောက်ခံက သန့်ရှင်းကြောင်း၊ ပြည့်တန်ဆာ၊ အနုပညာရှင် သို့မဟုတ် ကျေးကျွန်များ၏ သားများ မဟုတ်ကြောင်း၊ ရာဇဝတ်မှု မကျူးလွန်ထားကြောင်း အာမခံရမည်။

++++++

170 01

အခန်း 170

ချင်ဆရာသည် ရာထူးရှိသောကြောင့် လုကွမ်းကျိကို အာမခံနိုင်သည်။ အခက်အခဲက ဖြေဆိုသူ ငါးဦး အချင်းချင်း အာမခံခြင်းတွင် ရှိသည်။

ကျေးလက်တွင် ပညာရှင်များက နည်းသည်။ ရွာတစ်ရွာတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသူ လေးဦးကို ရှာဖွေရန် ကျိုးကျင်းသည် လူများကို သွားမေးသည်။ လုမင်ဟိုင်တို့ လင်မယားသည်လည်း မိန်မိသားစုကို အကူအညီ တောင်းသည်။

လူများကို ရှာရန် မခက်ပေ။ ရင်းနှီးသောသူများကတစ်ဆင့် လုံလောက်သော လူများကို ရှာနိုင်သည်။ သို့သော် အာမခံခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ လူတိုင်းက အချင်းချင်း မသိကြပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ကြောက်သည်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်လတွင် အချိန်အများစုက တစ်ယောက်၏ နောက်ခံကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးသည်။

ကံကောင်းတာက ခက်ခဲသော်လည်း ပြဿနာ မရှိခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲနေ့ ရောက်လာသောအခါ လုကွမ်းကျိကို ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်များအားလုံးနှင့် ကျိုးကျင်းတို့ လင်မယားတို့သည် စာမေးပွဲရုံး၏ တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်သည်။

စာမေးပွဲရုံး၏ တံခါးဝတွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ မိသားစုများ အားလုံး လိုက်လာကြသည်။ စာမေးပွဲရုံး၏ တံခါးဖွင့်သောအခါ အရာရှိ ဆယ်ဦးကျော် ထွက်လာသည်။ သူတို့သည် ပထမဆုံး နာမည် ခေါ်သည်။ နာမည်ခေါ်ခံရသော ပညာရှင်များသည် စာမေးပွဲပုံးကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ရှာဖွေခံရပြီးမှသာ သူတို့သည် စာမေးပွဲရုံးသို့ ဝင်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မနက်လင်းနေပြီ။ စာမေးပွဲရုံး၏ တံခါးဝတွင် မီးပုံးများစွာ လင်းနေသည်။ နေရာတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူတိုင်းသည် ပထမဆုံး ခေါ်ခံရသော ပညာရှင်များကို အရာရှိများက ရှာဖွေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဤရှာဖွေခြင်းသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဟုတ်ပေ။ ဖိနပ်များကို ချွတ်ရမည်။ ဆံပင်ကို ဖြည်ရမည်။ အင်္ကျီများကိုလည်း ဖွင့်ပြီး အတွင်းခံကို ပြသရမည်။ ဒါက စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာမေးပွဲရုံးသို့ ဝင်လိုရင် ဒါကို ဖြတ်သန်းရမည်။ ဒါက လိမ်လည်မှုမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ရုံးတွင် လီရွှေချန်၏ ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ကြိုတင်ပြီး လူများကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ရှာဖွေခြင်းကို တာဝန်ယူသော အရာရှိက လုကွမ်းကျိကို ဒုက္ခ မပေးပေ။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်သည်။ ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုသည်။ ဘေးတွင် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ရှိသည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ အရာရှိက သူ့ကို အတွင်းခံကိုပါ ချွတ်ခိုင်းသည်။

ဒါက အလုပ်အောက်ခြေမှ အရာရှိက အခွင့်အရေး ယူပြီး ငွေတောင်းတာပဲ။ ဒါက တုံရှန် စာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံးအဆင့်ပဲ။ အဆင့်မြင့်သူများက အရေးမကြီးဘူး။ ဒါက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငရဲဘုံ၏ဘုရင်ကို တွေ့ရတာ လွယ်သည်။ ငရဲသားကို တွေ့ရတာ ခက်သည်။ မင်းကို အတင်းလုပ်ချင်တဲ့ ငရဲသားနဲ့ တွေ့ရင် မင်း ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။ နားလည်သောသူများက သူတို့၏လက်ထဲတွင် ငွေထည့်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို ဖုံးထားသည်။ ငွေက အရာရှိကို ကျေနပ်စေရင် သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မင်းကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးသည်။

ဒီလူငယ်လေးက နားမလည်တာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေသည်။ သူသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး အတွင်းခံကို ချွတ်လိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လုကွမ်းကျိသည် ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းပင် ပြန်လှည့်ရဲသည် မဟုတ်။ သူသည် စာမေးပွဲရုံးသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်များလည်း ဒီလိုပဲ။ လုကျောင်းယွဲ့က ကျိုးကျင်းကို ဆက်ဆံရေး ရှာဖွေရန် ပြောသောအခါ သူတို့က အလေးအနက် မထားပေ။ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က အတင်း တိုက်တွန်းသောကြောင့် ကျိုးကျင်းသည် လူများကို ဆက်သွယ်ပြီး ခရိုင်ရုံးမှ လူများနှင့် ပြောသည်။

အစိုးရတွင် လူ ရှိရင် အလုပ်လုပ်ရတာ လွယ်သည်။ ဒါက စာမေးပွဲဝင်ပေါက်တွင် ရှာဖွေခြင်းအတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ ခရိုင် စာမေးပွဲတွင် စာမေးပွဲ ငါးခု ရှိသည်။ တစ်ရက် ဖြေပြီးနောက် တစ်ရက် ပြန်လာရသည်။ သူသည် အတွင်းတွင် ငါးရက်ကြာ နေရမည်။ အတွင်းတွင် ကူညီမည့်သူ ရှိရင် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

“ယွဲ့၊ မင်း ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်လို သိတာလဲ” သားက အတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ မိန်ရှီသည် အားလပ်သွားသည်။ သူမသည် စကားပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဦးလေးငယ် ပြောတာကို ကြားဖူးတာ”

သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် တုလျန်က ဒီလို အခြေအနေများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် စာမေးပွဲရုံးတွင် တစ်ခုခု မနှစ်သက်သောအခါ ပြန်လာပြီး ညည်းညူသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ဒါတွေကို သိသည်။ သူမ၏ ဒုတိယမောင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြေဆိုတာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မလိုအပ်သော အရာများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ပေ။

ခုနက ရှာဖွေခံရသော လူငယ်ကို ကြည့်ပ။ သူ၏ မျက်နှာ နီရဲပြီး ခြေလှမ်းများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ စာမေးပွဲဖြေဆိုဖို့အတွက် စိတ်ငြိမ်ရမည်။ စိတ်ငြိမ်ရင် အာရုံစူးစိုက်မှု ကောင်းမည်။ ထိုသူ၏ စိတ်က လှုပ်ရှားနေတာကို ကြည့်ရင် သူ ဒီစာမေးပွဲကို အောင်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခံစားရသော အရှက်နှင့် ဒုက္ခကိုသာ တွေးနေလိမ့်မည်။ သူက စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်တော့ဘူး။

170 02

လုကျောင်းယွဲ့ ဒီလို ပြောသောအခါ လူတိုင်းက သံသယ မရှိပေ။ သူတို့၏နှလုံးသားတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အရာရာကို သိသည်။ မင်းက ဘာပဲ ပြောပြော သူက ပြောနိုင်ပြီး မှန်ကန်စွာ ပြောနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသောသူ ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်တွင် ဗဟုသုတများစွာ ရှိသည်။

“ဒါဆို ငါတို့ ဒီမှာ စောင့်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်ရမလား” ပညာရှင်အများစုက ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်က မေးသည်။

သူသည် ဒီလို မေးတာက မိဘများစွာက ပြန်မသွားဘဲ စောင့်နေတာကို မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ရယ်သည်။ “အဖေ၊ သူတို့လို မလုပ်ပါနဲ့။ ညနေအထိ သူတို့က တံခါးဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ စောပြီး တံခါးဖွင့်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ စောစော လာနိုင်တယ်။ ဒီမှာ စောင့်နေစရာ မလိုဘူး”

လုမင်ဟိုင်က သူ့သမီး ပြောတာကို အနည်းငယ် မယုံပေ။ သူသည် သားမက်ကို ကြည့်သည်။ ကလေးကို ချီထားသော ကျိုးကျင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ကြိုတင်ပြီး စုံစမ်းထားသည်။ ဒါက စည်းမျဉ်းဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

“ဒါဆို သွားကြစို့”

မိန်ရှီက မသွားချင်ပေ။ “သွားရင်တောင် ကျွန်မက ဒီမှာ စောင့်မယ်”

လုမင်ဟိုင်က သူမကို ဒေါသတကြီး ဆွဲသည်။ “မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်မှာလဲ။ ဆိုင်က စီးပွားရေး မလုပ်တော့ဘူးလား။ နေ့လယ်ပိုင်းမှ ပြန်လာ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါတို့ သားက အဆင်ပြေမှာပါ” လုမင်ဟိုင်သည် ဒီလို ပြောသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ခင်ပွန်းသည်က ဒီလို ပြောသောအခါ မိန်ရှီသည် နားထောင်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် ဆိုင်သို့ ပြန်လာသည်။ ဆိုင်က ဖွင့်ပြီးပြီ။ ကွေ့အယ်သည် ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်နေသည်။ ဆိုင်တွင် နံနက်စာစားရန် ဖောက်သည်များစွာ ရှိသည်။ ဒုတိယအိမ်၏ နံနက်စာက သန့်ရှင်းပြီး အရသာ ရှိသောကြောင့် မကြာသေးမီက စီးပွားရေးက ကောင်းသည်။

လူများစွာ ကူညီသောကြောင့် ဆိုင်သည် ယနေ့တွင် အလုပ်သမား နည်းပါးမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။ သူတို့သည် ညနေမှ ပြန်လာရမည်ကို သိသောကြောင့် ကျိုးကျင်းတို့ လင်မယားသည် ထျန့်ထျန့်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထျန့်ထျန့်က ဒီအချိန်တွင် စိတ်ဆိုးနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက လုကျောင်းယွဲ့၏ရင်ဘတ်သို့ နီးကပ်စွာ ရောက်လာသည်။ သူမသည် ဗိုက်ဆာနေတာ ထင်သည်။ လင်မယားနှစ်ဦးသည် ကလေးကို နောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။

နေ့လယ်စာကို ဆိုင်တွင် အလွယ်တကူ စားသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းကို အဆင်ပြေစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မိန်ရှီသည် စာမေးပွဲရုံးသို့ အလျင်အမြန် သွားရန် တိုက်တွန်းသည်။

လူအုပ်စုသည် စာမေးပွဲရုံးသို့ ပြန်ရောက်သည်။ သူတို့သည် နာရီဝက်ကြာအောင် စောင့်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စာမေးပွဲရုံး၏ တံခါးက ဖွင့်လိုက်သည်။ ဖြေဆိုသူ ဆယ်ဦးကျော် ထွက်လာသည်။ လုကွမ်းကျိက ထိုအထဲတွင် ရှိသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် စောပြီး ပြီးတာလဲ”

လုကွမ်းကျိက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က စာမေးပွဲကို စောပြီး ဖြေပြီးသွားတယ်။ ကျွန်တော်က အတွင်းမှာ ခဏ စောင့်ရတယ်။ စာမေးပွဲရုံးက လူတွေ လုံလောက်မှသာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးတာ”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ သား စာမေးပွဲ ဘယ်လိုဖြေခဲ့လဲ ထပ်မေးချင်သေးသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်က ရယ်သည်။ “မင်းလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ငါတို့ အရင် ပြန်ကြစို့။ အိမ်ရောက်ရင် မင်းအမေက မင်းကို ဦးနှောက်အတွက် ကောင်းတာတွေ ချက်ကျွေးလိမ့်မယ်”

လုကွမ်းကျိက ခေါင်းညိတ်သည်။

အိမ်ပြန်သော လမ်းတွင် လှည်းပေါ်တွင် လုမင်ဟိုင်က မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “မင်းတို့ အမျိုးသမီးတွေက ပါးစပ် မအားဘူး။ မေးစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ သားကို စိုးရိမ်အောင် မလုပ်နဲ့။ နောက်ထပ် စာမေးပွဲ လေးခု ရှိသေးတယ်”

170 03

မိန်ရှီသည် နာကျင်စွာ မျက်နှာရှုံ့သည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် ဒီအကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူး။

စာမေးပွဲ ငါးခုကို ငါးရက်ဆက်တိုက် ဖြေပြီးနောက် ခရိုင် စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသည်။ ရလဒ်များကို ငါးရက်အကြာတွင် ထုတ်ပြန်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ငါးရက်အကြာတွင် ရလဒ်ကို သိလိမ့်မည်။

သူတို့သည် စိတ်ရှည်စွာ ငါးရက်ကြာအောင် စောင့်သည်။ ရလဒ်များကို ထုတ်ပြန်သောနေ့တွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုအားလုံး ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် စာရင်းတွင် ရှာဖွေသည်။ စာရင်း၏ အလယ်တွင် လုကွမ်းကျိ၏ နာမည်ကို တွေ့သည်။

“ငါတို့သား အောင်သွားပြီ” လုမင်ဟိုင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်သည်။

သူသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြရန် သုံးပေကျော် ခုန်ချင်သည်။

ဘေးတွင် စာရင်းကို ကြည့်နေသော လူအုပ်က သူ့ကို ကြည့်ကြသည်။ ဒီလူ၏ ရုပ်ဆိုးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့၏နှလုံးသားတွင် လှောင်ပြောင်ကြသည်။

သူသည် လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသူပဲ။ တုံရှန်၏ ပထမအဆင့်ပဲ အောင်တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားရတာလဲ။ သို့သော် သူတို့က ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် လူငါးဆယ်သာ အောင်မြင်သည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြသည်။ လူ ၅၀ ထဲတွင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဒါက ရာနဲ့ချီတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အချို့သော မိဘများသည် လာပြီး အခြေအနေကို မေးကြသည်။ လုကွမ်းကျိက ဒီနှစ်တွင် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြေဆိုတာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အလွန် ချီးကျူးကြသည်။ လှောင်ပြောင်စိတ်ကလည်း လျော့နည်းသွားသည်။

ဘယ်နေရာမှာမဆို အရည်အချင်းရှိသောသူကို လူတိုင်း မနာလိုကြသည်။ မိသားစုတွင် အရည်အချင်းရှိသော သားတစ်ဦး ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူ စိတ်လှုပ်ရှားတာ မဆန်းပါဘူး။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

လုမင်ဟိုင်၏ မျက်နှာက ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူသည် ရယ်မောသည်။ “အားလုံး ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အားလုံး ဂုဏ်ယူပါတယ်”

******