အခန်း (၉၇-၉၉)

အခန်း ၉၇- ထုန်ကျိုးနယ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

သံဓားတောင်၏ လောကီရေးရာများမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးအတွက်မူ တွယ်တာစရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။

ထိုနေ့ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် အပြင်ဂိုဏ်းခန်းမသို့ သွားရောက်ကာ ထင်းဂိုဒေါင် တာဝန်ခံ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ချန်ချင်းစုန်ထံသို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဟူထျယ်ရှန်းတွင် အပြစ်အနာအဆာများစွာ ဖြစ်သော ငွေမက်ခြင်း၊ ကာမဂုဏ်လိုက်စားခြင်းနှင့် စိတ်သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းခြင်းတို့အပြင် အားသာချက်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

သူသည် ချန်ချင်းစုန်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ကျောက်ဖေးကို ကတိပေးထားခဲ့သည့်အတိုင်း ကတိတည်ခဲ့သည်။

"...တာဝန်ခံ ဟူက ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး စောင့်ရှောက်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဆေးလုံးခန်းကနေ ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်မျိုးပဲထွက်ထွက် ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ဝေစုရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက အစ်ကိုကျောက်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"

ချန်ချင်းစုန်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။

ယခုအခါ ချန်ချင်းစုန်တွင် ချန်ယွမ်ရှန်း၏ အသိမိတ်ဟောင်း တာဝန်ခံအဆင့်ရှိသူ အချို့က စောင့်ရှောက်ပေးနေသည့်အပြင် သူ၏ အထက်လူကြီး ဟူထျယ်ရှန်းကပါ ကြည့်ရှုပေးနေသဖြင့် သူ၏ဘဝသည် တကယ့်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး ထွက်ခွာသွားမည်ကို ချန်ချင်းစုန် အတန်ငယ် နှမြောနေမိသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သူသိသဖြင့် ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်မှန်း သိသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်ဖေးကို တားဆီးရန် သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်သဖြင့် စိတ်ထဲမှသာ ဆုတောင်းပေးနိုင်တော့သည်။

"ဒီတစ်ခါ ခွဲခွာပြီးရင် ဘယ်တော့ ပြန်ဆုံမလဲ မသိဘူး။ ဟဲဟဲ... စိတ်မပျက်ပါနဲ့၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ ပြန်ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ကျောက်ဖေးက ပြုံးလျက် ချန်ချင်းစုန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ချင်းစုန်သည် ကျောက်ဖေးကို တောင်

အောက်ခြေရှိ ဓားအိမ်ရာအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုမှသာ သူသည် လမ်းဆုံတွင်ရပ်ကာ ကျောက်ဖေး၏ ပုံရိပ် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် အထုပ်အပိုး အနည်းငယ်ဖြင့် ခရီးထွက်လာပြီး ရွှမ်မုမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ကူးတို့ဆိပ်တွင် သူ၏ သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ကိုယ်ပွားသည် ကျန်းယွဲ့မြို့သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားရောက်ကာ လိုအပ်သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သည်။

အများစုမှာ ကိုယ်ပွားများ ဝတ်ဆင်ရန် အဝတ်အစားနှင့် လက်နက်များ ဖြစ်ကြပြီး အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ရုပ်ဖျက်အတတ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အထောက်အကူပြုမည့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများမှာ ကျောက်ဖေး ကိုယ်တိုင်အတွက် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပွားများသည် စားရန်၊ သောက်ရန် မလိုသဖြင့် ပစ္စည်းဝယ်ယူရသည်မှာ ရိုးရှင်းပြီး အဆင်ပြေလှသည်။

သင်္ဘောကြီးသည် ကမ်းမှ ခွာကာ မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

မြစ်နှစ်ဖက်ကမ်းရှိ ရှုခင်းများသည် အဝေးသို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရွှမ်မုမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် နှစ်ဖက်ကမ်းရှိ အဆောက်အအုံများသည် လျင်မြန်စွာ ကျဲပါးသွားပြီး စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကို သင်္ဘောအား ထိန်းကျောင်းခိုင်းစေပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကုန်းပတ်ကို ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

သင်္ဘောအခန်းများကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲထားပြီး ပထမအဆင့်မှာ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်ရှိကာ နေထိုင်ရန် အသုံးပြုသည်။

အခြားတစ်ဆင့်မှာ ကုန်းပတ်အောက်တွင်ရှိပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန် အဓိက အသုံးပြုသည်။

ဤသင်္ဘောကြီးမှာ မူလက ကုန်တင်သင်္ဘော ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး ဝယ်ယူပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုပြင်ခဲ့သော်လည်း မူလပုံစံကို အများအပြား ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများမှာ အောက်ထပ် ကုန်လှောင်ခန်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ထပ်အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပတ်တီးများ ပတ်ထားသော ကိုယ်ပွားတစ်ဦးသည် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ပိန်ရှည်သွားကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ လက်မောင်းများ ရှည်ထွက်လာပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဦးခေါင်းမှာ လေးထောင့်ပုံစံမှ ဘဲဥပုံမျက်နှာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်...။

ထိုပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွား၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အခြားသော ကိုယ်ပွား ၂၀ ကျော်မှာ ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေကြပြီး အောက်ထပ်အခန်းမှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနေကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွားထံသို့ အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်ပေးနေကြသည်။

ယခုအခါ ပြန်လည်ကုသပြီးနောက် ထိုကိုယ်ပွား၏ ဒဏ်ရာများမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်၍ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားများကို စုဆောင်းရန်အတွက် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရုပ်ဖျက်အတတ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲခြင်းအခြေခံကို အနည်းလေး နားလည်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် အောက်ထပ်အခန်းတွင် ခဏနေပြီးနောက် ပျင်းလာသဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။

အောက်ထပ်တွင် လူပေါင်းများစွာ ပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် လေထုမှာ အလွန် မွမ်းကြပ်လှသည်။

ကိုယ်ပွားများကမူ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သို့သော် ကျောက်ဖေးကမူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒုက္ခမခံလိုပေ။

သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ မြစ်နှစ်ဖက်ကမ်းရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဘဲကင်၊ သစ်သီးများနှင့် အခြား မုန့်ပဲသရေစာများ ခင်းကျင်းထားသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ရွှမ်မုမြို့နှင့် ကျန်းယွဲ့မြို့တို့မှ သူစုဆောင်းလာသော စာအုပ်များလည်း ရှိနေပြီး အချို့မှာ နတ်ဘုရားများနှင့် သရဲတစ္ဆေများအကြောင်း ဝတ္ထုများ ဖြစ်ကြသည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပလောကကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤမျှ လှပသော ရှုခင်းတွင် အလှနတ်သမီးတစ်ပါးသာ အနားမှာရှိလျှင် တကယ့်ကို ပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်...

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယခု ဇူလိုင်လသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပူပြင်းလာသည်။ မြစ်ထဲရှိ ငါးများပင် အသက်မပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

တရုတ်ပြည်တောင်ပိုင်း၏ ရာသီဥတုအရ ဇွန်လမှ စက်တင်ဘာလအထိသည် တစ်နှစ်တာ၏ အပူဆုံးကာလ ဖြစ်သည်။

စက်တင်ဘာလနှောင်းပိုင်း ရောက်မှသာ အပူရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကျန်းယွဲ့မြို့အပြင်ဘက် ရွှမ်မုမြို့မှ သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ယနေ့နံနက်တွင် ထုန်ကျိုးပြည်နယ်၊ လင်းကျန်းခရိုင် နယ်နိမိတ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြေပုံအရဆိုလျှင်

ရေကြောင်းအတိုင်း နောက်ထပ် ဆယ်မိုင်ခန့် သွားပါက ဟုန်ဟယ်မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

မှတ်သားစရာတစ်ခုမှာ ဤကာလအတွင်း ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားတစ်ဦး ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့သဖြင့် သူဆင့်ခေါ်နိုင်သော စုစုပေါင်း ကိုယ်ပွားအရေအတွက်မှာ ၃၂ ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤဒေသသည် ဟုန်ဟယ်မြို့နယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် စပါးပင်များနှင့် သိပ်မသန်စွမ်းလှသော လယ်ကွင်းများကို တွေ့မြင်နေရသည်။

ယခုနှစ် သီးနှံအထွက်နှုန်းမှာ သိပ်မကောင်းနိုင်ပုံရသည်။

မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် ငါးကြေးခွံကဲ့သို့ လှိုင်းကြက်ခွံများ ပြန့်လွင့်နေပြီး အဝေးတွင် တံငါလှေတစ်စင်း ဖြတ်သွားသည်။

လှေပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ ကျောကုန်းကုန်းနှင့် တံငါအဖိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။

"အဖိုး... ဒီအနားမှာ ပိုင်ယွင်တောင်လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာရှိလားဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား?"

ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ကိုယ်ပွားတစ်ဦးက မီတာများစွာ အကွာအဝေးမှနေ၍ အော်မေးလိုက်သည်။

ဝါးလုံးဖြင့် လှေထိုးနေသော တံငါအဖိုးအိုသည် သူ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေပြီး "ပိုင်ယွင်တောင် ဟုတ်လား? ငါ ဒီမြစ်ထဲမှာ ငါးဖမ်းလာတာ အနှစ်လေးဆယ် ရှိပြီ၊ အဲဒီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကိုယ်ပွားက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လှေကို ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လမ်းတွင် နောက်ထပ် တံငါသည်နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူတို့ကလည်း ပိုင်ယွင်တောင်အကြောင်းကို မကြားဖူးကြပေ။

ကျောက်ဖေးမှာ အတန်ငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် ထုန်ကျိုးမြေပုံများစွာကို ဝယ်ယူခဲ့သော်လည်း ပိုင်ယွင်တောင်ဟု အမည်တပ်ထားသော နေရာကို မတွေ့ရသဖြင့် ပိုင်ယွင်တောင်တွင် အခြားအမည်တစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်ဟု သူခန့်မှန်းထားသည်။

ကျောက်ဖေးမှာ မလောပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိုင်ယွင်တောင်သည် လင်းကျန်းခရိုင်ထဲတွင်သာ ရှိသဖြင့် အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် သူသည် လင်းကျန်းခရိုင် တစ်ခုလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ရှာဖွေသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

လှေသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာရာ နှစ်ဖက်ကမ်းရှိ ရှုခင်းများမှာ ပိုမိုခြောက်ကပ်လာသည်။

ကျေးရွာနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျောက်ဖေးသည် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကို ကမ်းပေါ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဤကျေးရွာများမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေပြီး လူငယ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းများကို မတွေ့ရသလောက် ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယွင်တောင်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဘာမှ မသိရသေးပေ။

သို့သော် လင်းကျန်းခရိုင်၏ အခြေအနေမှာ အတန်ငယ် ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

ခေါင်းဝါစစ်တပ်ဟု ခေါ်သော သူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်မှ လင်းကျန်းခရိုင်သို့ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

လင်းကျန်းခရိုင်သည် မြို့များစွာကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ယခုအခါ မြောက်ဘက်ကို ခုခံကာကွယ်ရန် စစ်အင်အား အများအပြား စုစည်းနေသည်။

လင်းကျန်းခရိုင်၏ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိသော ဟုန်ဟယ်မြို့နယ်မှာမူ လက်ရှိတွင် အခြေအနေ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သာမန်ကာလျှံကာဟုသာ ဆိုနိုင်သည်။

မြောက်ဘက်မှ စစ်ပြေးဒုက္ခသည်များ ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်တွင် ဓားပြများ သောင်းကျန်းနေခြင်းတို့ကြောင့် ခရိုင်ရုံးက ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် စစ်ဆင်ရေးများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရဘဲ နှိမ်နင်းလေလေ ဓားပြအရေအတွက်မှာ ပိုမိုများပြားလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။

နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီကတည်းက အနီးနားရှိ ကျေးရွာနှင့် မြို့နယ်များမှ လူငယ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းများကို စစ်ထဲဝင်ရန် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ဆင့်ခေါ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၈- ပိုင်ယွင်တောင်မှ သတင်းစကား

မြစ်နှစ်ဖက်ကမ်းတွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်တို့ဖြင့် လှပသော ရှုခင်းများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောကြီးသည် အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်လာပြီး ဟုန်ဟယ်မြို့နယ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ၊ ကမ်းပေါ်တွင် မြောက်ဘက်မှ ဆင်းလာသော လူများကို ကျောက်ဖေး ပိုမိုတွေ့မြင်လာရလေလေ ဖြစ်သည်။

ချမ်းသာသော မိသားစုများသည် နွားလှည်း၊ မြင်းလှည်းများဖြင့် ပစ္စည်းအပြည့်တင်ဆောင်ကာ၊ မြင်းစီးလက်နက်ကိုင် သိုင်းသမားများကို ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ငှားရမ်း၍ ခရီးသွားနေကြသည်။

သို့သော် အများစုမှာမူ နွမ်းပါးစုတ်ပြတ်ကာ အစာရေစာ ငတ်မွတ်နေသော စစ်ပြေးဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ကြပြီး မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် ခက်ခဲစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

အချို့ဒုက္ခသည်များမှာ အလွန်ဆာလောင်နေသဖြင့် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဝပ်၍ ရေကိုသာဗိုက်ဖြည့် သောက်နေကြရသည်။

အခြားဒုက္ခသည်တစ်ဦးမှာမူ မြစ်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားပြီး အခြားသူများ ဆွဲတင်လိုက်ချိန်တွင် အသက်မရှိတော့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဟုန်ဟယ်မြို့နယ်တွင် ရေဘေးမကြုံရခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ သောက်ရန်ရေပင် ရှာရခက်ပေလိမ့်မည်။

လှေထိုးနေသော ကိုယ်ပွားသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ သူမြင်သမျှ မြင်ကွင်းများကို ကျောက်ဖေးထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်၍ မျှဝေပေးနေသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျန်းယွဲ့ခရိုင်မှ ထွက်လာကတည်းက လမ်းတစ်လျှောက် ရှုခင်းများမှာ ပို၍ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ထုန်ကျိုးနယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးနေသည်။

ကျောက်ဖေး စိတ်ထဲတွင် များစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးမင်းဆက် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာကျော်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ပြိုလဲလုနီးပါး အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ထင်ရသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဤသည်မှာ သူအတွေးလွန်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယခုမြင်နေရသည်မှာ လင်းကျန်းခရိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်...

ဟုန်ဟယ်မြို့၏ မြို့ရိုးသည် တဖြည်းဖြည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သင်္ဘော ကူးတို့ဆိပ်သို့ ကပ်သည်နှင့် ကျောက်ဖေးသည် ကမ်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

မြို့တံခါးအနီးတွင် စုတ်ပြတ်နေသော သက်ကယ်တဲများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ပုပ်စော်နံသော အနံ့အသက်များနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ခြောက်ကပ်နေသော ခေါင်းအချို့ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထိုခေါင်းပိုင်ရှင်များမှာ မည်သည့်ပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် အသတ်ခံရသည်ကို မသိရပေ။

မြို့က ချပေးသော ဆန်ပြုတ်တန်းများရှေ့တွင် လူတန်းကြီးများ ရှည်လျားစွာ ရှိနေသော်လည်း ထိုဆန်ပြုတ်ဆိုသည်မှာ မိမိမျက်နှာကို ပြန်မြင်ရလောက်အောင်ပင် ရေကျဲကျဲ ဖြစ်နေသည်။

မြို့ထဲမှ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ အဝတ်အစား သပ်ရပ်သော အိမ်တော်ထိန်းအချို့သည် လူငယ်များကို တိရစ္ဆာန်များ ရွေးချယ်သကဲ့သို့ ရွေးချယ်နေကြသည်။

ရွေးချယ်ခံရသူများ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ရှိနေကြသည်—ကျွန် သို့မဟုတ် အစေခံ ဖြစ်သွားရမည် ဆိုသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

"အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါဦး..."

ပိန်ချောင်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် အိမ်တော်ထိန်း ခြေထောက်ကို ဆွဲထားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အဖိုးအိုမှာ လဲကျရာမှ ပြန်ထကာ စကားနာကျင်အောင် ပြောရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လူနှစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဝိုင်းဝန်း ထိုးကြိတ်ကြတော့သည်။

အဖိုးအို ငြိမ်ကျသွားပြီး လမ်းဘေးတွင် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပစ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရချိန်အထိ လက်သီးချက်များမှာ ရွာကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများမှာ ထုံထိုင်းစွာဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် လစ်လပ်သွားသော နေရာသို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့နေကြသေးသည်။

ကျောက်ဖေးသည် မသိလိုက်ဘဲ ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မှုများ မြင့်တက်လာသည်။

သူသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သိုင်းသမားချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုများတွင် လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသော မြင်ကွင်းများကို သူ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း မည်မျှပင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းစေကာမူ ယခုလက်ရှိ မြင်တွေ့နေရသော တကယ့်ဖြစ်ရပ်ဆိုး၏ ရိုက်ခတ်မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို သူ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်လျှင်ပင် လောကရှိ လူအားလုံးကို သူ မကယ်တင်နိုင်ပေ

ခေတ္တလျှောက်လာပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသည်—ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာရှိဦးမည့် ကလေးနှစ်ဦးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်နေရင်း သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ရော့... စားကြ။"

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် သူစားလက်စ အသားမုန့် နှစ်လုံးကို ထုတ်၍ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုမုန့်ကို ငမ်းငမ်းတက် ဝါးမျိုကြတော့သည်။ အလွန်မြန်လှသဖြင့် သီးပြီး မျက်လုံး

များပင် လန်တက်သွားကြသည်။

သို့သော် သူ၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ ပျားအုံကို တုတ်နှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အနီးနားရှိ ဒုက္ခသည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသော လက်များကို သူ့ထံသို့ ဆန့်တန်းကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

အချို့ ဒုက္ခသည်များမှာ ထိုကလေးနှစ်ဦးထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူတို့ပါးစပ်ထဲမှ မုန့်ဖတ်များကို အတင်းနှိုက်ယူကာ ညစ်ပတ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထည့်နေကြသည်။

ကျောက်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အမြန်ခုန်ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဒုက္ခသည်များ၏ ဝိုင်းရံမှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ပေါ့ပါးသော သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ လူအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မြို့တံခါးဝသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မြို့ထဲမှ မြင်ကွင်းသည် အပြင်ထက် အနည်းငယ် သာသော်လည်း ခြောက်ကပ်နေသော ခံစားချက်ကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် "ဧည့်ကောင်းလာပြီ” ဟုခေါ်သော စားသောက်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ ဝိုင်တစ်အိုးနှင့် မြည်းစရာ အချို့ကို မှာလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် အစားအသောက်များ ချပေးပြီး ပြန်ထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...

ကျောက်ဖေးက သူ့ကို တားကာ မေးလိုက်သည်။ "ညီလေး... ငါ မင်းကို မေးစရာ ရှိလို့။"

ကျောက်ဖေး၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကစားနေသော ငွေပြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ဖားပြားသော အပြုံးဖြင့် "အရှင်... အရှင် လူမှန်ကို မေးတာပါပဲ။ ကြွားတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီဟုန်ဟယ်မြို့နယ်ထဲမှာ ဖြစ်သမျှကို ကျွန်တော် နည်းနည်းစီတော့ သိပါတယ်။ လူမှန်ကို မေးတာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဖေး ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဒါဆိုရင်... လင်းကျန်းခရိုင်ထဲမှာ ပိုင်ယွင်တောင်ဆိုတဲ့ နေရာကို ကြားဖူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ယွင်တောင်လား? ဟုန်ဟယ်မြို့နားမှာတော့ အဲဒီနာမည်နဲ့ တောင်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ပိုင်ယွင်တောင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးသလိုလိုပဲ။ အရှင် ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါရစေ..."

စားပွဲထိုးလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ မှတ်မိပြီ၊ မနှစ်က ဆောင်းဦးတုန်းက မြောက်ဘက်ကလာတဲ့ ဧည့်သည်အချို့ သူတို့ စကားပြောနေရင်း ပိုင်ယွင်တောင်အကြောင်း ထည့်ပြောသွားတာ ကြားလိုက်တယ်။"

"အဲဒီတောင်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး မြူတွေဆိုင်းနေတတ်ပြီး အနီးနားမှာ နတ်ဘုရားတွေက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘီလူးတွေကို နှိမ်နင်းနေတာကို မြင်ဖူးတဲ့သူတွေတောင် ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလို နတ်ဘုရားပုံပြင်တွေကတော့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း တစ်နှစ်ကို ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ကြားနေရတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် အတည်ယူလို့ ရမှာလဲ?"

ကျောက်ဖေး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီ ပိုင်ယွင်တောင်ပေါ်မှာ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ဆိုတဲ့ တာအိုကျောင်း ရှိသလား?"

"ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်လား? အဲဒါတော့ ကျွန်တော် မသိဘူးခင်ဗျာ။" စားပွဲထိုးက ခေါင်းခါပြသည်။

ကျောက်ဖေးက ဆက်မေးသည်။ "သူတို့ အတိအကျ တည်နေရာကို ပြောသွားတာ ကြားလိုက်လား? ဒီကနေ ဘယ်လောက် ဝေးသလဲ?"

"ဒါကတော့..."

စားပွဲထိုးလေးမှာ ပို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ "တကယ် အားနာပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒါကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဧည့်သည်တွေက မြောက်ဘက်က လာကြတာဆိုတော့ ပိုင်ယွင်တောင်က ဟုန်ဟယ်မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရှိဖို့ များပါတယ်။"

ကျောက်ဖေးက သူ့ကို အကျပ်မကိုင်ဘဲ လက်ထဲမှ ငွေပြားကို စားပွဲထိုးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ၊ ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်။"

ပိုင်ယွင်တောင်ပေါ်ရှိ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ အတိအကျ တည်နေရာကို မသိရသေးသော်လည်း စားပွဲထိုးပေးသော သတင်းက သူ့အတွက် ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

မြောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားလေလေ ပိုင်ယွင်တောင်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ဖြစ်ရာ၊ ထိုအခါကျမှ ထပ်မံစုံစမ်းရန် ပို၍ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်။"

စားပွဲထိုးလေးသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ခဏစဉ်းစားကာ ပြန်လှည့်လာပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "အရှင် မြောက်ဘက်ကို သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အထူးသတိထားရပါမယ်။ အဲဒီမှာ အခု စစ်ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီ ခေါင်းဝါသူပုန်တွေက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်တယ်၊ လူသားစားတယ်၊ မကောင်းမှုမှန်သမျှ လုပ်တယ်လို့ ကြားရတယ်။ သူတို့က မြို့နယ်တော်တော်များများကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး တပ်ဖွဲ့တွေလည်း အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ထားတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"အင်း... သတိပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။"

ကျောက်ဖေး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ရှေ့ခရီးလမ်းက မည်မျှပင် ဘေးအန္တရာယ် များပါစေ၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်နှင့် ဉာဏ်အလင်းကို ရှာဖွေမည့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို မည်သည့်အရာကမျှ မလှုပ်ခါနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ခေါင်းဝါစစ်တပ်ကို လုံးဝ အရေးမလုပ်ပေ။

ကိုယ်ပွားစနစ်ရှိခြင်းကြောင့် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော စစ်တပ်ကြီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပွါးများသည် မကြောက်မရွံ့ရှိကြပြီး သူ့ကဲ့သို့ပင် အဆင့် (၇) သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

မကြာမီပင် သူသည် အဆင့် (၆) သိုင်းသမား ဖြစ်လာပေဦးမည်။

အကယ်၍ မမျှော်လင့်ဘဲ ရန်သူ့စစ်တပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်တော့လျှင်ပင် သူသည် ကိုယ်ပွားကို အသုံးပြု၍ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ပြန်လည်မွေးဖွား ရှင်သန်နိုင်ပေသည်။

ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက်...

ကျောက်ဖေးသည် မြို့ထဲတွင် ခဏလျှောက်သွားကာ ဆယ်ရက်ကျော်စာ ရိက္ခာများကို ဝယ်ယူပြီး သင်္ဘောသို့ ပြန်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယွင်တောင်၏ ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်ကို ရထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် မရည်ရွယ်သေးပေ။

ရုပ်ဖျက်အတတ်မှာ ယခုအခါ အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မှတ်သားစရာမှာ ကျောက်ဖေး၏ ရုပ်ဖျက်အတတ် တိုးတက်မှုသည် သူနဂိုက ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပိုမို စုဆောင်းမိလာသည်နှင့်အမျှ ရုပ်ဖျက်အတတ်ကို ကျင့်ကြံနေသော ပတ်တီးပတ်ထားသည့် ကိုယ်ပွားမှာ ဒဏ်ရာများ ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းလာခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် နဂိုအတိုင်းပြန်လည်ကျန်းမာရန် အနည်းဆုံး တစ်လ သို့မဟုတ် တစ်လခွဲခန့် ကြာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ယခု ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်သာ ကြာသေးသည်။

ပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွား၏ ဒဏ်ရာများမှာ ၇၀-၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပျောက်ကင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားသည့် အချိန်သည်ပင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်ကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်မည့် အချိန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခန်း ၉၉- ရုပ်ဖျက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်

ခြင်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်

နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့နံနက်တွင် ကျောက်ဖေးသည် သင်္ဘောအောက်ထပ်အခန်း၌ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေသော ပတ်တီးပတ်ထားသည့် ကိုယ်ပွား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ထိုကိုယ်ပွား၏ စွမ်းအင်စုပ်ယူမှုနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်ကို ကျောက်ဖေး သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပတ်တီးများအောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အသား၊ အရေနှင့် သွေးကြော အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းကလီစာများသာမက အရိုးများ၊ အသားများနှင့် အသစ်ထွက်လာသော ဆံပင်များတွင်ပင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစွမ်းအင်များထဲတွင် နှစ်မြှုပ်ထားခြင်းကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး ထူးကဲသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အသိသာဆုံး အပြောင်းအလဲမှာ သူ၏ အာရုံငါးပါးသည် သိသိသာသာ ထက်မြက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ရှင်းပြရန်ခက်ခဲသော အခြားအပြောင်းအလဲများလည်း ရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ လူသားစွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့်မူ ထိုအရာများကို အာရုံခံရန် မစွမ်းသာသေးပေ။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ထိုအချိန်မှာပင် ကျောက်ဖေးသည် အမှောင်ထုထဲမှ အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး တည်ဆောက်ပုံမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါးတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် အကျိုးပြုကာ သဘာဝအတိုင်း လည်ပတ်နေကြသည်။

ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် တမင်တကာ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာလည်း မီတာတစ်ထောင်ခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ မြှင့်တင်မှုဟုပင် ဆိုနိုင်ပါသည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည်လည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွားသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပွားများကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကျောက်ဖေးက ယေဘုယျအားဖြင့် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

လက်ရှိ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအရ သူဆင့်ခေါ်နိုင်သော ကိုယ်ပွားအရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး ၅၀ ကျော် ရှိသင့်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ယခုအခါ ပိုက်ဆံအပြည့်ရှိသော အခန်းထဲတွင် နေထိုင်သော်လည်း ထိုပိုက်ဆံကို မည်သို့ သုံးရမည်ကို မသိသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြောင်းအလဲများကြောင့် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှုနှုန်းမှာလည်း တစ်ဖန် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်း ရောက်သောအခါ...

ပတ်တီးပတ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျိုးနေသော အရိုးများနှင့် ဒဏ်ရာများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြားသော ကိုယ်ပွားများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကင်းစောင့်ရန်အတွက် တစ်ဦးတည်းကိုသာ အပြင်တွင် ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပင်မခန္ဓာကို ပတ်တီးပတ်ထားသော ကိုယ်ပွားဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်ဖေး ဤလောကသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကိုယ်ပွားကို အသုံးပြု၍ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမအကြိမ်သည် မိုးမခပင်အိုမိစ္ဆာ၏ သတ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အလိုအလျောက် အသက်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ဒုတိယအကြိမ်မှာမူ သူကိုယ်တိုင် အစီအစဉ်ရှိရှိဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဤခန္ဓာကိုယ်သစ်တွင် အာရုံငါးပါး ပိုမိုထက်မြက်လာရုံသာမက ကဏ္ဍစုံတွင် ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဖေး စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့်

ကိုယ်ပွား ၂၂ ဦးသည် သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး အောက်ထပ်ခန်းမကို ပြည့်ကျပ်သွားစေသည်။

ကိုယ်ပွား ၂၂ ဦး၊ နန်ကျိုးတွင် ကျန်ခဲ့သော ကိုယ်ပွား ၂ ဦးနှင့် အပြင်ဘက် ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ၁ ဦး—ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်ဖေးသည် ယခုအခါ စုစုပေါင်း ကိုယ်ပွား ၂၅ ဦးကို ဆင့်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာလည်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သူ ခံစားရသည်။

ဤပမာဏသည် ကိုယ်ပွားအသစ် တစ်ခု ဆင့်ခေါ်ရန် မလုံလောက်သေးသော်လည်း နှစ်ဆခန့် ဖြစ်လာပါက လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် စနစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် ၂၄ နာရီအတွင်း သူဆင့်ခေါ်နိုင်သော ကိုယ်ပွားအရေအတွက်မှာ တစ်ဝက်သို့ လျော့ကျသွားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤအားနည်းသော ကာလ ပြီးဆုံးသွားပါက ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားပေါင်း ၅၀... မဟုတ်ပေ၊ အတိအကျဆိုရလျှင် ၅၁ ဦးအထိ ဆင့်ခေါ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ စိတ်အာရုံ ခံစားနိုင်စွမ်းသည်လည်း မီတာ ၅၀၀ အကွာအဝေးအထိ ပြန်လည် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်ဖေးသည် တစ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်း ကိုယ်ပွားများကို လွတ်လပ်စွာ ဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီး အချက်အလက်များ အပြန်အလှန် ပေးပို့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ကိုယ်ပွား ၂၀ ကျော်မှာ စတင် ပြောင်းလဲလာကြသည်။

အရိုးအဆစ်များ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံသည် ယမ်းခွံများ ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီပင် ထိုကိုယ်ပွားများသည် မတူညီသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အချို့မှာ ပုပုဖိုဖို၊ အချို့မှာ မြင့်မြင့်ပိန်ပိန်၊ အချို့မှာ ဦးခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အချို့မှာ ဘဲဥပုံမျက်နှာများ—အားလုံး မတူညီကြပေ။

ကိုယ်ပွားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကဲခတ်ကြည့်နေကြသည်။

"ကောင်းတယ်။"

ကျောက်ဖေး ကျေနပ်စွာ ထပ်မံပြုံးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့၏ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကိုယ်ပွါးများသည် လုံးဝ မတူညီသော လူများကဲ့သို့ ထင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်၏ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများကို ပုံပျက်နေသည့် အနေအထားတွင် ထိန်းသိမ်းထားရသောကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင် စွမ်းအားမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရုပ်ဖျက်အတတ်၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေး၏ အမြင်တွင် အားသာချက်မှာ အားနည်းချက်ထက် များစွာ သာလွန်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ အစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် လျော့သွားလျှင်ပင် သာမန် အဆင့် (၇) သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိပေ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် မျက်နှာတစ်ထောင်နှင့်၊ သွေးချီထိန်းချုပ်ခြင်းတ်ု့ကို လေ့ကျင့်ရမည်သာ

ကိုယ်ပွား ၂၂ ဦးစလုံး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ထောင်အခန်းမှ ကြွက်သားများကို ထိန်းချုပ်သည့် နည်းစနစ်များကို စတင်လေ့ကျင့်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် သွားဖြဲပြခြင်း၊ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပြခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် အမူအရာများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

အရိုးများကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲခြင်း နှင့် မတူဘဲ၊ နောက်ထပ် အခန်းနှစ်ခုမှာ ကြွက်သားနှင့် သွေး၏ အစွမ်းကို ထိန်းချုပ်ရန်သာ အဓိကထားသည်။

ကိုယ်ပွား ၂၀ ကျော်သည် မျက်နှာပြင်ဆင်မှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်နေကြပြီး အတွေ့အကြုံများကို တကယ့်အချိန် တွင် မျှဝေနေကြသဖြင့် တိုးတက်မှုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ ရုပ်ဖျက်အတတ်သည် အကြီးအကျယ် တိုးတက်နေကြောင်း ကျောက်ဖေး ခံစားနေရသည်။

သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျောက်ဖေးသည် ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် အသားကျအောင် ခဏနေပြီးမှ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း

မြို့အနီးတွင် မီးဖိုအချို့ကို တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

မှောင်အတိကျနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အော်ဟစ်သံများ၊ အသနားခံသံများ၊ တိုက်ခိုက်သံများနှင့် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။ အမှောင်ထဲ၌ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ကျောက်ဖေး နားလည်သည်မှာ လူသားများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေတွင် သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်ဗီဇများ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဝံ့ကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ဤသဘောတရားကို သူ ယခင်ဘဝကတည်းက သိခဲ့သော်လည်း ယခုမှသာ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သင်္ဘောဘေးမှ ရေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ဖေး ငုံ့ကြည့်လိုက်၏

အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရေထဲမှ ထွက်လာကာ သင်္ဘောဘေးကို ဆွဲ၍ တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း စုံသွားကြသည်။

ထိုလူမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ? မင်းဆီမှာရှိတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ပေးစမ်း၊ မပေးရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”

စကားပြောရင်း သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အားပြုကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အမြန်တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိုင်းပညာ အခြေခံရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့် (၉) သို့ပင် မရောက်သေးပေ။

ကျောက်ဖေးသည် စကားတစ်ခွန်းမှပင် မဆိုဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ကန်ချလိုက်သည်။

"အား..."

ထိုလူမှာ အော်ဟစ်လျက် ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လန်ထွက်သွားပြီး မီတာ ခုနစ်၊ ရှစ်မီတာခန့် အကွာသို့ လွင့်ကျသွားသည်။

"ဗွမ်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရေပွင့်များ အကြီးအကျယ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရေထဲတွင် ခဏမျှ ကူးခတ် လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ထိုလူ သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကိုယ်ပွားတစ်ဦး ကင်းစောင့်နေသဖြင့် ထိုလူ မသေလျှင်ပင် နောက်တစ်ကြိမ် တက်လာနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် တစ်ညတာ အနားယူခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ဖေး နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နိုးလာသောအခါ...

တစ်ညလုံး မအိပ်မနေ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသော ကိုယ်ပွား ၂၀ ကျော်၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ထောင်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သွေးနှင့်ချီ ထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်ကိုပင် အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခု လိုအပ်သည်မှာ ကျွမ်းကျင်မှု ပိုမိုရှိလာစေရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။