အခန်း (၇၁-၇၂)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၁) - လူတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေသော ဧည့်ပရိသတ်များ

မူရုံယီနှင့် ဇနီးသည် လီရူးတို့မှာ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင်

မိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် မိုကွန်နှင့် ဇနီးသည် ရှောင်ယွဲ့တို့

ရှိနေကြသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့အားလုံးမှာ အထူးတလည်

ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ မူရုံယီနှင့် မိုကျန့်ရွှဲ့တို့မှာ

ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ဤလက်ထပ်ပွဲသည်

စီးပွားရေးမိတ်ဖက်ဖြစ်သော မိသားစုနှစ်ခုအတွက်

ကောင်းချီးနှစ်ထပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးစီပင်။

မိုကွန်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာမူ

မှိုင်းညှိုးနေသည်။ လီရူး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ

လွှမ်းခြုံနေပြီး မူရုံချုံမှာမူ အတွင်းခန်းဆီသို့ ခဏခဏ

အကြည့်ရောက်နေ၏။

အတွင်းခန်းထဲတွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ အဘိုးအိုနှစ်ဦး တိုင်ပင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ

မူရုံမျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး မူရုံပိုင်ချွမ်းနှင့်

မိုမျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး မိုကျန်းဟူတို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ညီမောင်မူရုံ... ဒီသူဌေးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က မင်းပြောသလိုမျိုး အဆင့်(၂)

အထွတ်အထိပ်တန်ခိုးရှင် ဟုတ်လို့လား”

မူရုံပိုင်ချွမ်းက ဖြည်းညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ညီမောင်မို... ငါတို့သိကျွမ်းလာတာ

ရာစုနှစ်ချီနေပြီ၊ ငါ မင်းကို လိမ်မလား။ သူက အဆင့်(၂)တင်မကဘူး၊ အဲဒီ့ထက်လည်း...”

မိုကျန်းဟူမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာသည်။ “ဒီလောက်

အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး လောကထဲ လှည့်လည်နေလိမ့်မယ်လို့

မထင်ထားမိဘူး။ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ညီမောင်မူရုံ... ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့

နောက်ကြောင်းကိုရော သိလား”

“မသိဘူး၊ သူက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့အတိုင်းပဲ”

မိုကျန်းဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက နှစ်ထောင်ချီ

နေနိုင်ကြတာဆိုတော့ မသိတာလည်း ထူးဆန်းတော့မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့...” သူက အပြင်ဘက်ရှိ ဧည့်သည်များကို လှမ်းကြည့်ကာ

သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ညီမောင်မူရုံ... ဒီပုဂ္ဂိုလ်သာ

ဒီနေ့မလာရင် ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ စောင့်နေကြတော့မှာလား”

မူရုံပိုင်ချွမ်း၏ မျက်ခုံးများ ပူးကပ်သွားသည်။ “သူဌေးက ပြန်လာမယ်လို့

ကတိပေးထားတယ်။ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။

တန်ခိုးစွမ်းအား ကြီးမားလေ သူတို့က ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားလေပဲ။

ငါတို့အနေနဲ့ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသင့်ဘူး”

အတွင်းခန်းထဲ၌ ငြင်းခုံနေစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ အဆောင်တော်တွင်မူ စိတ်မရှည်မှုများ

စတင်လာသည်။

“မူရုံမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... သင်ပြောတဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အခုထိ

မရောက်သေးဘူး။ သူလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ပဲ ကျွန်ုပ်ထင်တယ်”

စကားသံနှင့်အတူ စားပွဲကို “ဘန်း” ခနဲ ပုတ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းမှ ဆဋ္ဌမမြောက်

အကြီးအကဲမှာ ဒေါသထွက်စွာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

“မူရုံချုံ... ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား။

လူရာချီပြီး စောင့်နေရတဲ့အထိ သူက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်နေလို့လဲ”

မူရုံချုံမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုံးကာ ပြန်ဖြေရသည်။ “ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ... တောင်းပန်ပါတယ်။

ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ထုတ်မပြောဖို့ တားမြစ်ထားပါတယ်”

ထိုအချိန်တွင် လီရူးက ဖုန်းကိုထုတ်၍ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရန် ပြင်သည်။ မူရုံချုံက သူမ၏

လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ ဇနီးသည်... ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးက

သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဖို့ မှာထားတယ်”

ရှောင်ယွဲ့က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ “ဧည့်သည်တွေ အားလုံးက လူတစ်ယောက်ကို

စောင့်နေရတာ။ မင်္ဂလာအချိန်တောင် ကျော်လွန်သွားပြီ။ ဒီနေ့ပြီးရင် ငါ့မိုမိသားစု

ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းတော့မှာပဲ။ မူရုံမိသားစုအနေနဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ပေးရမယ်”

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မူရုံချုံ၏

အစေခံက အလောတကြီး ပြေးလာပြီး လီယွဲ့အား မြင်လိုက်ရသောအခါ

တုန်ရီစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“သခင်... သခင်က... သူဌေးဟုတ်လား”

လီယွဲ့မှာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အစေခံမှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍

“ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး... အထဲကို

အမြန်ကြွတော်မူပါ မင်္ဂလာပွဲက မစရသေးပါဘူး၊ သခင်ကို

စောင့်နေတာပါ”

လီယွဲ့မှာ ကြောင်သွားသည်။ “ငါ့ကို စောင့်နေတာလား”

သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့

ကျရောက်လာသည်။ တချို့က စူးစမ်းနေကြပြီး တချို့က ဒေါသထွက်နေကြသည်။

မူရုံချုံက အမြန်ပြေးလာပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရသည်။ “သူဌေး...

ရောက်လာပြီကိုး”

လီယွဲ့က အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ငါ့ကို စောင့်နေမှန်း မသိခဲ့ဘူး၊

တောင်းပန်ပါတယ်။ နေရာယူလိုက်ကြရအောင်”

မူရုံချုံက လီယွဲ့ကို အဓိကနေရာတွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ

တီးတိုးစကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သူက သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ

မဟုတ်လား” “သူ့ဆီမှာ ဘာစွမ်းအားမှလည်း မခံစားရဘူး”

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူက ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မှပဲ

မူရုံမျိုးနွယ်စုက ဒီလောက်ထိ ရိုသေမှာ”

ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး မူရုံပိုင်ချွမ်းနှင့် မိုကျန်းဟူတို့က လီယွဲ့ထံသို့

လျှောက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ဂုဏ်ပြုကြသည်။ လီယွဲ့က

ခေါင်းညိတ်၍ “စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု

ဆိုလိုက်သည်။

“မကြာပါဘူး... မင်္ဂလာအချိန်က အခုမှ ရောက်တာလေ၊ ဟားဟားဟား”

မူရုံပိုင်ချွမ်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မင်္ဂလာပွဲ စတင်တော့သည်။

ဧည့်သည်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မင်္ဂလာအချိန်က

ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျော်လွန်ခဲ့ပြီးမှ ဖြစ်သော်လည်း...

မူရုံပိုင်ချွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လီယွဲ့ရောက်လာသည့် အချိန်သည်သာ

အကောင်းဆုံးသော မင်္ဂလာအချိန် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၂) - လက်ငင်းသောက်သုံးခြင်းနှင့် အံ့အားသင့်သွားသော ပရိသတ်များ

တူရိယာသံစဉ်များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး မင်္ဂလာပွဲ၏ အငွေ့အသက်ကို

ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ လီယွဲ့၏ ဘေးတွင်

ထိုင်နေသော မူရုံပိုင်ချွမ်းက အဓိကစားပွဲဝိုင်းမှ ဧည့်သည်များကို

တစ်ယောက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

“သခင်ကြီး... ဤသူငယ်မောင်ကတော့ မိုကျန်းဟူဖြစ်ပါသည်”

မိုကျန်းဟူက မတ်တပ်ရပ်၍ အရိုအသေပေးကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လီယွဲ့လည်း

ပြုံးလျက် တစ်ခွက်မော့သောက်လိုက်သည်။ မိုကျန်းဟူက သူ့ဘေးရှိ မိုကွန်ကို

ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်၍ အချက်ပေးလိုက်ရာ မိုကွန်မှာ

အလန့်တကြား ထရပ်လိုက်ရသည်။

မင်္ဂလာအခမ်းအနားမှာ ဆက်လက်တိုးတက်လာပြီး “သက်ကြီးဝါကြီးများကို ဂါရဝပြုခြင်း”

အပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်။ မူရုံပိုင်ချွမ်းက လီယွဲ့ဆီသို့ လှည့်လာကာ

ရယ်မောလျက် လက်ကိုဆွဲ၍ ပြောသည်။ “သူဌေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပေးပါဦး”

လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားသည်။ ‘ဘာလို့ ငါ့ကို လာဆွဲနေတာလဲ၊

အကြီးအကဲနေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းတာက မသင့်တော်ပါဘူး’ ဟု

တွေးလိုက်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍ မရတော့ပေ။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ လီယွဲ့ထံသို့

တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိလာသည်။

“သင့်တော်ပါတယ်၊ သင့်တော်ပါတယ် သူဌေးလောက် ဘယ်သူကများ ပိုသင့်တော်ဦးမှာလဲ”

မူရုံပိုင်ချွမ်းက လီယွဲ့ကို အဓိကထိုင်ခုံ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ အတင်းတွန်းပို့လိုက်သည်။

အကြီးအကဲနေရာတွင် ထိုင်၍ မင်္ဂလာလက်ဖက်ရည်ကို လက်ခံရစဉ် လီယွဲ့မှာ စိတ်ထဲတွင်

အနေရခက်စွာဖြင့်သာ သောက်လိုက်ရသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်သာရှိသေးသော သူက မိမိနှင့်

အရွယ်တူ လူငယ်စုံတွဲ၏ ဂါရဝပြုခြင်းကို ခံယူနေရသည်မှာ မည်သို့မျှ

တွေးမရနိုင်သော ကိစ္စပင်။

“သူဌေး... တစ်ခွန်းလောက်တော့ စကားပြောပေးပါဦး”

လီယွဲ့မှာ ဘာမှမပြောတတ်သဖြင့် လက်ဆောင်သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းအသစ် နှစ်ခုကို

ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် အတူတူ

ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေ”

မင်္ဂလာစုံတွဲက ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် မူရုံပိုင်ချွမ်းက လက်ဆောင်သေတ္တာကို

စိတ်ဝင်တစား ဖွင့်ကြည့်သည်။ “အမြန်ဖွင့်ကြည့်ကြစမ်း”

သေတ္တာထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းပိုးထည်

တစ်စပါရှိနေသည်။ “အဲဒါ...

အရည်အသွေးမြှင့်ဆေးရည်ပါလား”

မူရုံပိုင်ချွမ်း၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။

ဤစကားကြောင့် အခန်းထဲတွင် ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းမှ

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဇောင်ချန်းသဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်

ရယ်မောလိုက်သည်။ “အရည်အသွေးမြှင့်ဆေးရည် ဟုတ်လား။ လူမွေးလူတောင်

ပြင်လို့ရတယ်ဆိုတာ ဒီလောကမှာ မကြားဖူးဘူး။ ဒါကို လူအများကြားမှာ

လိမ်ညာပြောဆိုနေတာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှတယ်”

မူရုံပိုင်ချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားသည်။ သူက

မူရုံမျိုးနွယ်စု၏ အထွတ်အထိပ် ဖိအားစွမ်းအားကို

ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းက မလုပ်တတ်တာကိုပဲ

သူတစ်ပါးကို မယုံကြည်မစော်ကားနဲ့” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဇောင်ချန်းသဲမှာ မူရုံပိုင်ချွမ်း၏ ဖိအားဒဏ်ကြောင့် မျက်နှာပျက်ယောင်းသွားသည်။

ထိုအခါ လီယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဧည့်သည်တွေ မယုံဘူးဆိုရင်

အခုချက်ချင်း သောက်ပြလိုက်ပါဦး၊ မူရုံယီ”

မူရုံယီက လက်ခံရရှိသော ဆေးရည်ကို တစ်ခွက်မော့သောက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ

တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာ၏။

“အဆင့်တက်သွားပြီ... အဆင့်(၆)ကို ရောက်သွားပြီ”

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်

အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ “တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ အဆင့်တက်သွားတာပဲ”

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး နတ်ဆေးမျိုး ရှိနေတာလား”

ရှော့ခ်ရခြင်းများ လွန်မြောက်သွားသောအခါ ဧည့်သည်အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ

လီယွဲ့ဆီသို့ အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုမူ

ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် လွန်ကဲသော အံ့အားသင့်မှုနှင့်

ကိုးကွယ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် လီယွဲ့ကို

ငေးမောကြည့်ရှုနေကြလေတော့သည်။