အခန်း (၇၃-၇၄)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၃) - ကူညီပါ၊ သူဌေး၊ ကျွန်မပါ၊ ရှောင်ဟုန်

မူရုံပိုင်ချွမ်းက လက်ကိုခါယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များက မူရုံယီ၏

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို ချက်ချင်း သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ ကောင်းကင်အဆင့် အရည်အသွေးက ဓားဆီးနှင်းလောက် မမြင့်မားပေမဲ့

ထိပ်တန်းအဆင့်တော့ ရောက်ပြီ။ ငါ့မူရုံမျိုးနွယ်စုမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆက်ခံသူ

ပေါ်လာပြီ၊ ဟားဟားဟား”

မူရုံယီမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ မိုကျန့်ရွှဲ့နှင့် သူ၏ ကွာဟချက်ကို

အမြဲအားငယ်နေခဲ့သော သူသည် ယခုအခါတွင်မူ ယုံကြည်မှုအပြည့်

ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ လီယွဲ့မှာမူ လက်ဖက်ရည်ကို

ငြိမ့်ညောင်းစွာ သောက်ရင်း သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ကြည့်ကာ အပြုံးပွင့်နေ၏။

ဧည့်သည်များမှာမူ လီယွဲ့ထံမှ အရည်အသွေးမြှင့်ဆေးရည်ကို ရရှိရန်

တောင်းဆိုသံများဖြင့် ဆူညံသွားသည်။

သို့သော် လီယွဲ့မှာ တည်ငြိမ်စွာပင်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုကျန့်ရွှဲ့က

လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိသော ပိုးထည်စကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင်

ဓားသံမြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ

လေဟာနယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံလိုက်ရပြီး နှင်းများကြားမှ

ဓားရိပ်တစ်ခု၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဓားအာရုံ ဒီကလေးမလေးက ဓားအာရုံကို နားလည်သွားတာလား”

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ တုန်လှုပ်သွားပြန်သည်။ လီယွဲ့က ပြုံးလျက် “ဒီ

‘နှင်းကျဓားအာရုံ’ က မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့

ပိုးထည်စက အစပျိုးပေးရုံပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ဆက်ပြီး

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်” ဟု လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

ဧည့်ခံပွဲများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ် လီယွဲ့၏ဘေးတွင် အရက်အနည်းငယ်လွန်ကာ မူးယစ်နေသော

ယွဲ့ရုရီကို တွေ့ရသည်။ သူမမှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ အရက်သောက်မိရာမှ စားပွဲပေါ်တွင်

ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေသည်။

ရုတ်တရက်... “ဘုန်း” ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးက မူရုံနေအိမ်ပြင်ပမှ

ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြို့တော်၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် နဂါးမည်းကြီးတစ်ကောင်မှာ လူတစ်ယောက်၏

တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသည်။ နဂါးမည်း၏

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏

နောက်ကွယ်ရှိ မီးတောက်ငှက်နှင့် အပြာရောင်ရေနဂါးလေးတို့ကို အသက်စွန့်ကာ

ကာကွယ်ပေးနေသည်။

“ဝေါင်း...”

နဂါးမည်းမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အောက်သို့ ထိုးကျလာသည်။

မူရုံပိုင်ချွမ်းနှင့် မိုကျန်းဟူတို့မှာ ကောင်းကင်သို့

ချက်ချင်းပျံသန်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဘိုင်မျိုးနွယ်စု၏

ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး ဘိုင်ရှုံမှာလည်း

ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် ဘိုင်ရှုံမှာမူ

အကြောင်းရင်းမဲ့စွာဖြင့် နဂါးမည်းကို

တိုက်ခိုက်နေသည်။

“ဒီအိုကြီးက ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဒီလောက်ဒေါသကြီးနေတာလဲ” မိုကျန်းဟူက မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်ရှုံ၏ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုက မီးတောက်ငှက်ထံသို့

ကျရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် မီးတောက်ငှက်မှာ

မြေပြင်သို့ ဦးတည်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကူညီပါ၊ သူဌေး... ကျွန်မပါ၊ ရှောင်ဟုန်”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၄) - သူတို့ဆိုတာ ငါကာကွယ်ပေးရမယ့်သူတွေပဲ

နဂါးမည်းကြီးသည် သားရဲနတ်တောင်ကုန်းမှ ထွက်ပြေးလာရင်း လမ်းတစ်လျှောက်

လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသော ဂူကျောင်းထံမှ လွတ်မြောက်ရန်

လီယွဲ့ကို နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အဖြစ် အားကိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော လီယွဲ့၏ အသံကြောင့် နဂါးမည်းမှာ

ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

“သေစမ်း”

ဘိုင်ရှုံ၏ လှံချက်မှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် လီယွဲ့ထံသို့

ဦးတည်လာသည်။ သို့သော် လီယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ခြေတစ်လှမ်း

ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး

ဘိုင်ရှုံမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ လှံတံ၏ အလေးချိန်ကို

မခံနိုင်တော့ဘဲ ဆယ်ပေခန့်အထိ နောက်သို့

လွင့်စင်သွားသည်။

“သူဌေး”

ရှောင်ဟုန် မှာ လီယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အားကိုးတကြီးဖြင့်

အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီယွဲ့က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်တစ်စကို

လွှတ်ပေးလိုက်ရာ နဂါးမည်းနှင့် အပြာရောင်မြွေငယ်လေးတို့၏

ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကင်းသွား၏။

လီယွဲ့က ဂူကျောင်းနှင့် ဘိုင်ရှုံကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့ဆိုတာ

ငါကာကွယ်ပေးရမယ့်သူတွေပဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ၊ မဟုတ်ရင်တော့

ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေကြရလိမ့်မယ်”

ဘိုင်ရှုံမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “မနေ့ညက ငါ့မြေးကို

သတ်ခဲ့တဲ့ကောင်က မင်းပဲပေါ့”

“အော်... ဟိုညက စောက်ကျိုးနည်းတဲ့ လူမိုက်လေးလား။ မှတ်မိပြီ” လီယွဲ့၏ အသံမှာ

အေးဆေးလွန်းလှသည်။

ဘိုင်ရှုံက လှံကို ရမ်းကာ လီယွဲ့ထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဂူကျောင်းကလည်း သူ၏ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ

လေဆင်နှာမောင်းသဖွယ် လီယွဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ အောက်တွင်

ရှိနေသူများမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ အထွတ်အထိပ်

တန်ခိုးရှင် နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မည်သူမျှ ရင်မဆိုင်ဝံ့သည့်

အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လေထဲတွင်

ခုန်ပျံနေသော ဘိုင်ရှုံနှင့် ဂူကျောင်းတို့မှာ ရုပ်တုများသဖွယ်

ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

“ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး

အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ လီယွဲ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို

တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်သည်။ “မင်းတို့တွေကတော့ စကားနားမထောင်တဲ့အပြင်

ဆိုးသွမ်းလွန်းကြတယ်”

“ဘန်း”

ကောင်းကင်တွင် ငြိမ်သက်နေသော ရုပ်တုနှစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ရောင်စုံ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး

ဝေဆာသွားပြီး တတိယအဆင့် တန်ခိုးရှင်နှစ်ဦးမှာ အမှုန့်အဖြစ်

ကြေမွသွားလေသည်။

ဧည့်သည်များမှာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် တတိယအဆင့်

တန်ခိုးရှင်နှစ်ဦးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း

အဆုံးစီရင်လိုက်ခြင်းမှာ

အိပ်မက်တစ်ခုပင် ဖြစ်နေရတော့သည်။

“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပါပြီ၊ မူရုံမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊

ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်”

လီယွဲ့က ယွဲ့ရုရီကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်

သူတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော

မီးရှူးမီးပန်းများမှာမူ အောင်ပွဲခံသည့်အလား တလက်လက်

တောက်ပနေဆဲပင်။