အခန်း (၇၅-၇၆)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၅) - သံလူသား၏ စိတ်ဓာတ်

လီယွဲ့၏ဆိုင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ချီမင်းသား၏ ခြံဝင်းသစ်မှာ

ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ယွဲ့ရုရီတစ်ယောက်

အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ မကြာမီတွင် ရှောင်ချင်းတို့ မိသားစုပါ ရောက်ရှိလာသဖြင့်

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ နဂါးမည်းမင်းမှာ လီယွဲ့၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် အသက်ဘေးမှ

လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် လီယွဲ့ထံ၌

အလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်လုပ်လိုကြောင်း တောင်းဆိုသော်လည်း

လီယွဲ့မှာ အေးဆေးစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မလိုဘူး၊ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က

ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ လုပ်ငန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး”

နဂါးမည်းမင်းမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားရပြီး မိမိ၏ အစုအဖွဲ့ကို

ဖုန်းမင်းတောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်မြေပြင်၌မူ စစ်ပွဲများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

လီယိုမွန်ကျောင်းတော်၏ “ငါးမျိုးဆက် စွမ်းအားစက်ကွင်း” မှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ဝူမင်းဆက်၏ တပ်မတော်ကို အကြီးအကျယ်

ဖိအားပေးနေသည်။

“ဘုန်း”

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ အနီရောင်အရာတစ်ခုသည် စက်ကွင်းအလယ်သို့

တည့်တည့်ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ မြူခိုးများ ကွဲထွက်သွားသောအခါ လူတိုင်းမှာ

အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာအမျိုးအစားလဲ”

လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ “သံလူသား” ရုပ်တုတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အနီရောင်နှင့်

ရွှေရောင်အရောင်များ တောက်ပြောင်နေပြီး လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်မှ

အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ကောင်းကင်တွင်

တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

“ဟာ... ဒါ သူဌေးရဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အလန်းစားပဲ ဓာတ်ပုံအရင်

ရိုက်ထားဦးမယ်”

စစ်မြေပြင်တွင် ရှိနေသူတစ်ဦးက ဖုန်းထုတ်ကာ “သံလူသား” နှင့်အတူ အောင်နိုင်ရေး

လက်သင်္ကေတဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ် တင်လိုက်သည်။

လီယွဲ့မှာလည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ‘ဒါ မာဗယ် က ကောင်တွေလား၊ ငါ့ဆိုင်က ရွှေဥတွေထဲက ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ဟာတွေ ရလာတာလား’ ဟု

အံ့အားသင့်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

သံလူသား၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ ချန်ကျင်းဆိုသူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး

နီရဲနေသည်။ သူသည် ရွှေဥဖောက်ရာမှ ရလာသော အရုပ်ကလေးကို ပစ်ပေါက်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက်

ကြီးထွားလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“လာစမ်း အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လာခဲ့ကြ”

ချန်ကျင်းမှာ သံချပ်ကာဝတ်စုံကြောင့် အလွန်ယုံကြည်မှု တိုးပွားနေသည်။ သူသည်

ငါးမျိုးဆက်စွမ်းအားစက်ကွင်းကို ခေါင်းတိုက်ရန် အားခဲလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ စွမ်းအင်များ ဖြာထွက်သွားသည်။ သံလူသားမှာ

တံလျှပ်ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်သို့ ထိုးကျသွား၏။

“သူ့ရဲ့ ရဲရင့်မှုကို လေးစားပါတယ်... သူ ကျဆုံးသွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့

ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေဦးမှာပါ”

“ဒါကို ငါ ‘သံလူသားစိတ်ဓာတ်’ လို့ ခေါ်လိုက်မယ်”

ပရိသတ်များမှာ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကားများ ဆိုနေကြစဉ်...

“အာ...”

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော သံလူသားထံမှ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ့စိတ်ဓာတ်ကို မလေးစားစမ်းပါနဲ့ မင်းတို့ကောင်တွေ... အမြန်လာပြီး ငါ့ကို

ဖမ်းကြစမ်း”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၇၆) - သာမန်လက်သီးတစ်ချက်

စစ်မြေပြင်တွင် “ငါးမျိုးဆက် စွမ်းအားစက်ကွင်း”

ကြောင့် ဝူမင်းဆက်တပ်များ အခက်အခဲနှင့် ကြုံနေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် စက်ကွင်းအထက်သို့

ထူးဆန်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရောက်ရှိလာသည်။ ဓားသုံးလက်ကိုင်ထားသော

အစိမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၊ တာဝါတိုင်ကဲ့သို့

စက်လက်နက်ကိုင်ထားသည့် အပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၊ နောက်ဆုံးတွင်

ဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် ခေါင်းပြောင်လူငယ်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်။

ဝါရောင်အင်္ကျီဝတ် ခေါင်းပြောင်လူငယ်သည် အားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်။ သူသည်

လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားလျက် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။ ရုတ်တရက်...

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ အောက်သို့ “သာမန်လက်သီး” တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

“ဟေး... သူရဲ့ လက်သီးက တောက်ပနေတယ်” “အလန်းစားပဲ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားဦးမယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုက်ပွဲဝင်နေသူများမှာ စစ်ပွဲကို မေ့လျော့ကာ

ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့်သာ

အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ထိုလက်သီးချက်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားတို့ကို စုစည်းထားသကဲ့သို့ပင်။

“ဘုန်း”

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ လီယွဲ့၏ ဆိုင်မှ ထွက်လာသော ထိုစက်ကွင်းမှာ

ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ထိုစက်ကွင်းကို

ဖန်တီးထားသော လီယွဲ့မွန်ကျောင်းတော်၏ တပည့်များမှာ ကြောင်အနေကြသည်။

“ဒီရူးသွပ်တဲ့ကောင်တွေက ဘယ်ကရောက်လာကြတာလဲ”

စက်ကွင်းကျိုးပေါက်သွားသည်နှင့် ဝူမင်းဆက်၏ တပ်မတော်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်

ထိုးစစ်ဆင်ကြသည်။ စစ်မြေပြင်မှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး လုယက်သူများကပင်

ပေါ်လာသည်။

“အဲ့ဒီကောင်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်က ငါ့အပိုင်ပဲ” “မလုနဲ့... သူက တံဆိပ်သုံးခုတောင်

ပါလာတာ၊ ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီ”

လုယက်သူများမှာ လီယွဲ့မွန်ကျောင်းတော်၏ တပည့်များကို ဝိုင်းရံကာ

အလောင်းအစားလုပ်သလို လုယက်နေကြသည်။

တိုက်ပွဲဝင်ရင်း စကားပြောနေသည့် ထိုလူမိုက်အုပ်စုကြောင့်

လီယွဲ့မွန်ကျောင်းတော် တပည့်များမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်

ထွက်ပြေးရတော့သည်။

ဆိုင်အတွင်းဘက်တွင်မူ ချန်ကျူးမှာ လောင်းကစားကံစမ်းမဲအတွက် ဂဏန်းများကို

မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်မိခြင်းကြောင့် အပြင်ဘက်တွင်

အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ယွဲ့ရုရီတစ်ယောက် ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲနေစဉ် ရူရွှီပေါင်းမှာ ရောက်လာပြီး သူမကို

ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ပြန်သည်။ ယွဲ့ရုရီမှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့်

ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ငါ တကယ်ပဲ

ထမင်းမစားချင်တာပါ”

ရူရွှီပေါင်းမှာ သူမကို ငေးမောကြည့်ရင်း “မေမေပြောတာ မှန်တယ်... အလုပ်ကြိုးစားတဲ့

မိန်းကလေးတွေက အချောဆုံးပဲ” ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောကာ ပြုံးနေမိသည်။

စစ်မြေပြင်တွင်မူ “သံလူသား”၊ “ဓားသုံးလက်ကိုင်သူ” နှင့် “ခေါင်းပြောင်သူရဲကောင်း”

တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စစ်ပွဲ၏

ရလဒ်မှာလည်း ဝူမင်းဆက်ဘက်သို့ လုံးဝ အသာစီးရသွားခဲ့သည်။