ငါရှိနေတာနဲ့လုံလောက်ပြီ ၂

ဝံပုလွေ နတ်ဆိုးသည် ထမလာဘဲ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအစား ဆုတ်ဖြဲလိုက်သော အသံနှင့်အတူ ၎င်း၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရေပြားသည် ကွဲဟသွားပြီး လည်ပတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

မျက်လုံးအဖွင့်အပိတ် လုပ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သင်္ကေတလေးပါးက ၎င်း၏သူငယ်အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ထိုဓားက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကို သယ်ဆောင်ကာခုတ်ချလိုက်သော်လည်း ရှန်းယီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မကျရောက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ၎င်းက ဘုန်းကြီးအို၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖောက်ဝင်သွားပြီး ကြီးမားသော ပြတ်ရှဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။

"ဂျွတ်..." ခေါင်းကို အဆုပ်ခံထားရသော ဘုန်းကြီးအိုက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးများကိုပြူးကျယ်သွား၏။

သူတို့၏အရွယ်အစားမှာ ဆင်တူသော်လည်း ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုတင်းကြပ်စွာချုပ်နှောင်ရန် လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ယခုအခါ သင်္ကေတလေးပါး ဓား၏တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူ ရုန်းကန်ရန် မည်သည့် ခွန်အားများကျန်ရှိတော့မည်နည်း။

ယခုအခါ အစောပိုင်းက ဝူရှန်း၏အတွေးများကို နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။

စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလျက်နှင့် ခုခံရန် အခွင့်အရေးမရရှိခြင်းမှာ မည်မျှ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စရာ ကောင်းမည်နည်း။

"အသုံးမကျလိုက်တာ" ၎င်းက ကောင်းစွာညှိနှိုင်းထားသောခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ ဤဘုန်းကြီးအိုက ကျားနဂါးအာဟတ်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်ရန်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ့သာအဖမ်းခံလိုက်ရကာ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့၏။

ဝံပုလွေ နတ်ဆိုး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ မြင့်တက်လာပြီး ၎င်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ၎င်း၏လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ဟန်ပြုလုပ်ပြီး ဘုန်းကြီးအို၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သင်္ကေတလေးပါးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

၎င်းသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး နောက်ထပ် ဓားခုတ်ချက်တစ်ခုဖြင့် ရှန်းယီဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဓား မကျလာမီတွင် လက်မောင်းတစ်ဖက်က မိုးခြိမ်းသံ၏အင်အားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ လက်ကြီးသည် ဝံပုလွေ နတ်ဆိုး၏ လည်ပင်းကို တိကျစွာဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်၏။

ဝံပုလွေ နတ်ဆိုး၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်လာသည်။

၎င်းအော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ရှန်းယီက ဘုန်းကြီးအိုကိုလည်း အလားတူ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ကြီးမြတ်သော အာဟတ်နှစ်ပါးကို မြေကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

ဝုန်း..

ထိုကဲ့သို့ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြေကြီးများ တုန်လှုပ်ကာ တောင်များ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွား၏။

ရှန်းယီ ခါးကိုကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်များသည် လည်ပင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း အင်အားသုံးလိုက်၏။

ဘုန်းကြီးအိုနှင့် ဝံပုလွေနတ်ဆိုးတို့၏မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သူတို့၏လုပ်ရပ်များမှာ အလွန် ဆင်တူနေပါသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ရှန်းယီ၏လက်ကောက်ဝတ်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏လက်ဝါးများမှာ အနည်းငယ်မှမတုန်မလှုပ်ဘဲ ပိုမိုတင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

"တုတ်တစ်သောင်း နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်ခြင်း" သူ၏ဆရာအဖမ်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုန်းကြီးဟွေ့ရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်သွား၏။

အသစ်ပေါ်လာသော ဤကြီးမြတ်သည့် ကျားနဂါးအာဟတ်က ဗောဓိဂိုဏ်း၏နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူက ဝူရှန်းကို ကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူနှင့် သူ၏တပည့်တို့၏အစောပိုင်းက လုပ်ရပ်များအရ ပြိုင်ဘက်သာ အနိုင်ရသွားပါက သူ့အတွက် မည်သည့် နေရာ ကျန်ရှိတော့မည်နည်း။

သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးများစွာကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့၏တောင်ဝှေးရှည်များကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်၏။

ရွှေရောင် မျဉ်းကြောင်းများက သံကြိုးများကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့သောမြေပြင်မှ ပျံ့နှံ့လာပြီး ရှန်းယီ၏မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွယ်တက်ကာ တင်းကြပ်စွာရစ်ပတ်ပြီး သူ၏လက်မောင်းများကို ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်နှောင်လိုက်၏။

"နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ခြင်း တုတ်"

ဟွေ့ရှင်း သူ၏တောင်ဝှေးရှည်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ရာ ဘုန်းကြီးများသည်လည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြ၏။

ရွှေရောင် ကြိုးမျှင်များသည် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ရဟန္တာ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲငင်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

ထိုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဗောဓိဂိုဏ်း အစီအရင်၏ရှေ့တွင် ရှန်းယီ တုန်လှုပ်ပုံမပေါ်ဘဲ သူ၏ လက်မောင်းများကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်သံကြိုးကွင်းများ ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားပြီး ဘုန်းကြီးများ၏ တောင်ဝှေးရှည်များက ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ တုတ်ကို ကိုင်ထားသော သူတို့၏လက်ဖဝါးများမှ စတင်ပြီး သူတို့၏တစ်ကိုယ်လုံးသည်လည်း ထိုကြီးမားသော အင်အားအောက်တွင် ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ကြေမွသွား၏။

ဟွေရှင်းက အကြာဆုံးတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး အသက်သုံးရှိုက်စာကြာမြင့်ခဲ့ကာ ဤခဏတာ အချိန်အတွင်း သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လိမ်ကောက်သွားရန် အချိန်လုံလောက်ခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သနားညှာတာရန် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကိုပင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘုန်း..

ဝူရှန်း ဧရာမ ဓမ္မခန္ဓာကိုယ်သုံးခုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ နောက်သို့ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်ကုန်းများနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် သက်ရှိအရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

စတုတ္ထအဆင့် နယ်ပယ်၏ကျင့်ကြံသူအားလုံးက ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်စွမ်းပင်မရှိသကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့မှု ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဤကျားနဂါးအာဟတ်က စတုတ္ထအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ မသိခဲ့သည့် အရာမှာ ဤသည်မှာ ယဲ့လန်မရှိသောကြောင့်သာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ရှန်းယီက အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ဗောဓိဂိုဏ်း၏နည်းစနစ်များကိုသာ တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်းကို သူမသတိထားမိပါလိမ့်မည်။

၎င်းအပြင် သူက ဓမ္မအသီးအပွင့်ထက် အနည်းငယ်မျှပင်နိမ့်ကျခြင်းမရှိသော ထိုက်ရွှီတာအိုအသီးအပွင့်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးကြောင်း သိရှိထားရမည်ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ဤအလင်းတန်းများက ကောင်းကင်ယံ တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

ထိုတောက်ပမှုအတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လက်မောင်းများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရှန်းယီ၏ခြေလက်များပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ သူ့ကိုမြေကြီးပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

လက်မောင်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ရှိရှိသမျှအရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွား၏။

ဝူရှန်းက သူ၏အတွင်းကြေဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်ထားရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ဆွဲငင်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့ကထိန်းချုပ်၍မရအောင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

သူ ပါးစပ်ကိုဟလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်နေကာ သူ၏နတ်ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"လက်လွှတ်လိုက်စမ်း" အသံက ပဲ့တင်ထပ်လာပြီးလက်မောင်းများ၏အဆုံးတွင် ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသူ၏ပုံရိပ်က လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။

ရှန်းယီ သူတို့ နှစ်ဦး၏လည်ပင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပါသည်။

ဘုန်းကြီးအိုနှင့် ဝံပုလွေနတ်ဆိုးတို့က အလွန်ဝမ်းသာသည့် အမူအရာများကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်ကြ၏။ "ဗောဓိသတ္တ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူပါ"

အကယ်၍ ဗောဓိသတ္တ၏တိုက်ရိုက် ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက ယနေ့ ဤလူ၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုအရ သူတို့သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးရပါလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ သူတို့က ဗောဓိသတ္တ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပါသည်။ လက်ဝါးများက သူတို့၏လည်ပင်းများကို ညှစ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အင်အားအောက်တွင် ၎င်းတို့ကိုတစ်လက်မမျှ ပိုမို တင်းကျပ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့၏ဝမ်းသာနေသော အမူအရာများ အပြည့်အဝထွက်မပေါ်လာမီတွင် ရှန်းယီ၏ပခုံးများတိတ်တဆိတ်လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ မိုးပြာရောင်နဂါးတစ်ကောင်ထွက်ပေါ်လာပြီး ညာဘက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားတစ်ကောင်က ၎င်း၏သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကိုဖြဲဟလိုက်သည်။

သားရဲခေါင်းနှစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ အာဟတ်နှစ်ပါး၏ခေါင်းများကို ပြတ်သားစွာဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ်ဝါးစားပြီးနောက် သပ်ရပ်စွာ မျိုချလိုက်၏။

သူတို့၏နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ဗောဓိသတ္တတစ်ပါး၏ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မည်သို့များအကြမ်းဖက်ရဲပြီးအောင်မြင်သွားခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ပဟေဠိဖြစ်နေဆဲပင်။

...

ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ထောင်ဘုန်းကြီးက သူ၏အမူအရာတွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအရောင်မှာ သိသိသာသာ အေးစက်သွား၏။

သူ၏အောက်တွင် ထိုင်နေသော အနက်ရောင် ခွေးကြီးပင်လျှင်ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဒဏ်၏ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းကိုပင် မဖော်နိုင်တော့ပေ။

လက်တစ်ထောင်ဗောဓိသတ္တက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးမြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရကာ မလှုပ်မရှားနိုင်ဖြစ်နေသော အာဟတ် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်မင်းရှင်းပြဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ်ပဲ ပေးမယ်၊တစ်ကြိမ်တည်းပဲ"

ဗောဓိသတ္တ၏တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာမှုမှ မြင့်မြတ်သောစွမ်းအားက အတားအဆီးမရှိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

ဝူရှန်းက ဆက်လက်၍မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ပိုမိုမှုန်ဝါးလာပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးနောက်ဆုံးတွင် နောက်သို့ လဲကျသွား၏။

သတိမလစ်မီနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏နဘေး၌အလွန် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအသံက သူ၏အံ့အားသင့်နေသောမျက်နှာတွင် နောက်ထပ် တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

...

ဓမ္မကိုယ်ထည်သုံးခုက မြေကြီးဆီသို့ ခေါင်းငုံ့ထားကြ၏။

မိုးပြာရောင်နဂါးမှာ ရက်စက်စွာမန်ဖီနေပြီး၊ဖြူဖွေးသောကျားမှာ ရူးသွပ်နေကာ အလယ်ခေါင်းတစ်ခုတည်းသာ ယခင်ကဲ့သို့ အမူအရာကင်းမဲ့နေ၏။

ရှန်းယီ အောက်ဘက်ရှိအလောင်းနှစ်လောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ကြည့်နေပြီး ဤမြင်ကွင်းကို အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အလားပင်။

သူ ဗောဓိသတ္တကိုနောက်လှည့်မကြည့်သလို သူ့ကိုယ်သူရှင်းပြရန်လည်း မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် စကားပြောနိုင်တယ်"

"ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လို့ရတယ်" ထိုရိုးရှင်းသော စကားလုံးများအပေါ်တွင် လက်တစ်ထောင်ဗောဓိသတ္တက အပြစ်အနာအဆာကင်းလုနီးပါးဖြစ်သော အာဟတ် ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ကြည့်လိုက်၏။

နဂါးနှင့်ကျား ခေါင်းများက သဘာဝတရား ကိုယ်တိုင်က ထွင်းထုထားသည့်အလားပင်။

ကပ်ဘေးသုံးထောင်လည်း အပြည့်ပင်။

ဗောဓိသတ္တ၏အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှုသာ လျော့ကျသွားပြီးရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရ၏။

ထိုဝံပုလွေနတ်ဆိုးက အတိတ်က ကြဲချခဲ့သော အင်တိုက်အားတိုက်အကြီးထွားဆုံး မျိုးစေ့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ရှေ့ရှိ လူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းက အရေးမပါအရာမရောက် ဖြစ်သွား၏။

လက်တစ်ထောင် ဗောဓိသတ္တက ဤသူကိုသာ လက်လွှတ်လိုက်ရပါက ထိုကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း ပြီးပြည့်စုံသော စတုတ္ထအဆင့်အာဟတ်မျိုးကို နောက်ထပ် တစ်ခါမျှပြန်တွေ့ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာလို့ သူတို့ကို သတ်ပစ်ရတာလဲ" သူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီသေမျိုးလောကမှာ ကျွန်တော့်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆုံးအမတွေကိုဖြန့်ဝေဖို့ အသုံးမကျတဲ့ သတ္တဝါတွေအများကြီးမလိုအပ်လို့ပဲ"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်မောင်းများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ရှန်းယီက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာဝေဝါးနေကာ နောက်လှည့်မကြည့်သေးသလို ဗောဓိသတ္တ၏နေရာအောက်ရှိ အနက်ရောင်ခွေးကြီးကိုလည်း တစ်ချက်မျှမကြည့်ဘဲ သူ၏အသံမှာ ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိနေ၏။

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ"