အခန်း (၂၁၂၆-၂၁၂၈)
Vol. 132 Ch. 2126-2128
အခန်း (၂၁၂၆) အနောက် တာ့ခ်၊ အာဏာလုပွဲ
“ဒီကောင် တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ?”
ရှာပိုလော် ခါဂန်း ၏ နဖူးကြောများမှာ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေပေသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ကူးကို လုံးဝခန့်မှန်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စမှာ ရိုးရှင်းလှလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။
မှန်ပေသည် ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထို အနောက် တာ့ခ် ဗိုလ်ချုပ်က စာ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဆက်လက် ဖတ်ပြလိုက်ပေသည်။
“…… ဒါပေမဲ့ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ယိုကျိုးနယ်စပ်မှာ ပုန်ကန်မှုတွေ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ အနောက် တာ့ခ်နဲ့ မဟာထန်ဟာ ညီအစ်ကို နိုင်ငံတွေ ဖြစ်တာကြောင့်၊ အနောက် တာ့ခ် အနေနဲ့လည်း ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ချေမှုန်းဖို့အတွက် ကူညီပေးဖို့ ငြင်းဆန်လိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်”
ထိုဗိုလ်ချုပ်၏အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွက်ဖျင်တဲတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။
မှန်ပေသည်။
ကောင်းကင်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျလာသည့် ကံကောင်းမှုမျိုး မရှိနိုင်ကြောင်းကို သူတို့ ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အရာရာတိုင်းအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။
အန်းလုရှန်းဘက်က အနောက် တာ့ခ်ကို စည်းရုံးပြီး မဟာထန်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုသော်လည်း ဝမ်ချောင်ဘက်ကမူ အနောက် တာ့ခ်ကို စည်းရုံးပြီး နိုင်ငံအသီးသီး၏ မဟာမိတ်တပ်များကို အလကား ကူညီတိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“တကယ်ကို လွယ်တဲ့ကောင် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးပဲ”
ရှာပိုလော် ခါဂန်းက ရင်ထဲမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ပြောမပြတတ်သော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်ချောင်နှင့် မဟာထန်ဘက်မှ သဘောထားမှာ အတော်လေး ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနောက် တာ့ခ်သည် တစ်နည်းအားဖြင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်း နိုင်ငံများနှင့် မဟာထန်ကြားတွင် အခြေအနေကို ကြည့်၍ ကစားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်မထားသော ရလဒ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။
အနည်းဆုံးတော့ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာအနေဖြင့် ဤကိစ္စတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သည့် အာဏာကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖတ်လို့ ပြီးပြီလား”
ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ အမူအရာမှာ အတော်လေး ပြေလျော့သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါက……”
ထိုဗိုလ်ချုပ်က စာ၏နောက်ဆုံး အကြောင်းအရာများကို ကြည့်လျက် စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ နောက်ထပ် ရှိသေးလို့လား”
ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး အခြေအနေမှာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထင်ထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေပုံ ရပေသည်။
“ဒါက…… မဟာထန်က အဲဒီလူ ပြောတာကတော့၊ အကယ်၍ ခါဂန်းမှာ ပြောရခက်တဲ့ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေမယ်ဆိုရင်၊ သူကိုယ်တိုင် ဆန်မီတောင်ကို လာပြီး ခါဂန်းနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်တဲ့”
ထိုဗိုလ်ချုပ်က ဆိုရင်း စာလွှာကို လှန်ကာ လူတိုင်း မြင်အောင် ပြသလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ လူတိုင်း သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စာလွှာတစ်ခုလုံးပေါ်တွင် “ဆန်မီတောင် တွေ့ဆုံပွဲ” ဟူသော စာလုံးကြီးများမှာ အခြားစာလုံးများထက် သိသိသာသာ ပိုမို ကြီးမားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အထူးအလေးပေးထားသော ထိုစာလုံးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း ချက်ချင်းနားလည်သွားကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြတော့သည်။ ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာ အကွက်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း မဟာထန်မှ ထိုကောင်စုတ်မှာ အရင်အတိုင်း လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။
သူသည် ထိုလူငယ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သဘောထား ပြောင်းလဲသွားရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် အနောက် တာ့ခ်အတွက် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေများကို ပေးရသနည်းဟု ထူးဆန်းနေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အကယ်၍ သူ၏ အခြေအနေများကို လက်မခံပါက၊ ထိုကောင်မှာ ဆန်မီတောင်ကို တိုက်ခိုက်ဦးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
စာသား အသုံးအနှုန်းများ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာမူ အရင်အတိုင်း လုံးဝ တူညီနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း”
လေထုမှာ တင်းမာနေစဉ်မှာပင် ရွက်ဖျင်တဲတော်၏ လိုက်ကာမှာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ လေအေးများနှင့် နှင်းမှုန်များကို သယ်ဆောင်လျက် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ အနောက်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ခမည်းတော် ကျွန်တော်မျိုးကို ခေါ်ခိုင်းတာလား”
ရွက်ဖျင်တဲတော် အတွင်းရှိ လူတိုင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဟူးဘားရှ်က ခါးကို ကိုင်းလျက် ရိုသေစွာ အလေးပြုလိုက်သည်။
“ဟူး”
စတုတ္ထမင်းသားဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွက်ဖျင်တဲ အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်မိကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသက်ရှူရ ကျပ်တည်းလှသော ထိုလေထုမှာ စတုတ္ထမင်းသား ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ထိုင်ပါ”
ရှာပိုလော် ခါဂန်းက လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ရှေ့မှ အားလပ်နေသော နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဟူးဘားရှ်က ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရိုသေစွာ ထိုင်လိုက်ပေသည်။
“ငါနဲ့ အင်ပါယာရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေဟာ ဒီတစ်ခေါက် ရေခဲကပ်ဘေးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြတာပါ။ မဟာထန်နဲ့ ယိုကျိုးဘက်ကနေပြီး စာတွေ ပို့ထားကြသလို ငါတို့ကိုလည်း စည်းရုံးနေကြတယ်။ ဒီကိစ္စကို မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ။ ငါတို့ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာအနေနဲ့ မဟာမိတ် အဖွဲ့ထဲကို ဝင်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မဟာထန်ဘက်ကိုပဲ ပါသင့်လား”
ရှာပိုလော် ခါဂန်းက လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ဘဲ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ရာ ရွက်ဖျင်တဲအတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ဦးက စာလွှာနှစ်စောင်ကို ဟူးဘားရှ်၏ လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်း ရွက်ဖျင်တဲတော် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထို စတုတ္ထမင်းသားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပထမမင်းသားအီဖီဒီယွန်းက အေးစိမ့်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပေသည်။
ဤတစ်ကြိမ် မဟာ ရေခဲကပ်ဘေးမှာ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ရှင်သန်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်သုဉ်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်နေသလို အင်ပါယာ၏ အနာဂတ်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေပေသည်။ သူ၏ စတုတ္ထမြောက် ညီငယ်မှာ မည်သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုလာမည်နည်း ဟူသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လေထုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထူးခြားသွားခဲ့ပြန်သည်။
ပထမမင်းသား အီဖီဒီယွန်းနှင့် စတုတ္ထမင်းသား ဟူးဘားရှ်တို့၏ ယနေ့ ပြောဆိုချက်များနှင့် အမြင်များမှာ၊ သူတို့၏ နောင်တစ်ချိန် အင်ပါယာအတွင်းရှိ အဆင့်အတန်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သလို တစ်အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာ၏ ကံကြမ္မာကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားကြပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဟေးဆွေ့ ရှာမန်ပင်လျှင် ဟူးဘားရှ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်း အသက်ရှူပင် မဝဝအောင် စောင့်ကြည့်နေကြပေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စတုတ္ထမင်းသား ဟူးဘားရှ်မှာ လက်ထဲရှိ စာလွှာနှစ်စောင်ကို ကြည့်လျက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ချောင်ပေးပို့သော စာ၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ဟူးဘားရှ်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
“စတုတ္ထညီငယ် မင်း က ဟောကိန်းထဲက ကယ်တင်ရှင်ပဲလေ၊ ဒီကိစ္စကို မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ?”
နန်းဆောင်အတွင်း၌ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အီဖီဒီယွန်းမှာ ဟူးဘားရှ်ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဟူးဘားရှ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ သူ၏အသံထဲတွင်လည်း သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ဟူးဘားရှ်မှာ ဟောကိန်းထဲမှ သားတော်ဖြစ်ကြောင်းမှာ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာ အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟေးဆွေ့ ရှာမန် နှင့် ထိပ်တန်း အထက်တန်းလွှာများ၊ ဗိုလ်ချုပ်များအပြင်၊ အီဖီဒီယွန်းမှာလည်း သိရှိထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း အီဖီဒီယွန်းက သူ့အပေါ် ရန်လိုနေရသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည် -
“မဟာထန်က အဲဒီမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ ခမည်းတော်အပေါ် အကြိမ်ကြိမ် မရိုမသေ ပြောဆိုခဲ့တာပါ။ စတုတ္ထညီငယ်၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းက ငါတို့ကို မဟာထန်ဘက်ကို ပါခိုင်းချင်နေတုန်းပဲလား”
အီဖီဒီယွန်းက သရော်လှောင်ပြောင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အီဖီဒီယွန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒူဝူစီလီ နှင့် ဟူလူးယဲ့ အပါအဝင် ဟူးဘားရှ်ကို ထောက်ခံသူများအားလုံး မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။
အီဖီဒီယွန်း၏ ဤစကားမှာ အလွန်ရက်စက်လှပြီး မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပါဝင်နေပေသည်။ ဟူးဘားရှ်သာ မဟာထန်ကို ထောက်ခံကြောင်း ပြောဆိုလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ရှာပိုလော် ခါဂန်းအပေါ် မရိုသေရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာ၌ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် ဟူးဘားရှ်မှာ ခါဂန်းရာထူးကို ဆက်ခံရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။
“တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ”
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဒူဝူစီလီ၏ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ အီဖီဒီယွန်းရဲ့ ဉာဏ်နဲ့တော့ ဒီလို စကားမျိုး ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ဆယ်ပုံကိုးပုံလောက်ကတော့…… ဝူနုရှီပိနောက်ကွယ်ကနေ ခိုင်းစေလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဒူဝူစီလီက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အီဖီဒီယွန်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဝူနုရှီပိဆီသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဝူနုရှီပိမှာ အမူအရာ တည်ငြိမ်နေလျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး ဘာမှမလုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း၊ ဒူဝူစီလီကမူ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အသာအယာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူနုရှီပိသည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ဒူဝူစီလီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။
နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို လေးလံလာခဲ့သည်။
အီဖီဒီယွန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရွက်ဖျင်တဲတော် အတွင်းရှိ အနောက် တာ့ခ် ဗိုလ်ချုပ် အမြောက်အမြားမှာ ရိပ်မိနေကြသော်လည်း အားလုံးက ပါးစပ်ပိတ်နေကြကာ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မပြောဆိုကြချေ။
“အစ်ကိုတော် တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ဦးအနေနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲ။ အင်ပါယာရဲ့ ရှင်သန်မှုနဲ့ ငါတို့ တာ့ခ် လူမျိုးတွေရဲ့ ရှင်သန်ရေး မဟုတ်ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုတော်အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက်တွေက ငါတို့ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာ ရှင်သန်ရေးထက် ပိုပြီးအရေးကြီးတယ်လို့ ယူဆနေတာလား။ အကယ်၍ ဒါဟာ တကယ်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် ခမည်းတော်အနေနဲ့ ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ စုဝေးစေခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလို့ ထင်လဲ?”
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဟူးဘားရှ်က စတင်ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ သူ ပြောလိုက်သော ပထမဆုံး စကားတစ်ခွန်းကပင် အီဖီဒီယွန်း၏ မျက်နှာကို အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားစေခဲ့သည်။
“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်လည်း မဟာထန်ရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသလို သူ့ရဲ့အရှက်ခွဲခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်က မဟာထန်ကို နေရာတိုင်းမှာ ရန်စပြီး ငါတို့ တာ့ခ် လူမျိုးတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို လုံးဝထည့်မတွက်ရတော့မှာလား။ အကယ်၍ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မိပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မှားယွင်းသွားခဲ့လို့ နိုင်ငံအသီးသီးရဲ့ မဟာမိတ်တပ်တွေ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင်၊ ဒီအကျိုးဆက်ကို ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ”
ဤစကားများမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားလှပေသည်။ ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ အနောက်ဘက်ရှိ ဝူနုရှီပိပင်လျှင် မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသလို အီဖီဒီယွန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဟူးဘားရှ်၏ ဤစကားများမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုထက်မြက်လှပေသည်
အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ရှာပိုလော် ခါဂန်း ပင်လျှင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို နက်နဲစွာ စဉ်းစားနေပုံ ရပေသည်။
“ခမည်းတော် ကျွန်တော်တို့ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာနဲ့ မဟာထန်ကြားမှာ နက်နဲလှတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု အရေးကြီးဆုံးက တောင်ဘက်ကို ဆင်းလာနေတဲ့ မဟာ အအေးလှိုင်းနဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ပါပဲ။ မဟာထန်က အခု အင်အား အလွန် တောင့်တင်းနေသလို စုဆောင်းထားတဲ့ စစ်သည်အင်အားကလည်း တစ်သန်းအထိ ရှိနေပြီး အရင်ကထက် အများကြီး ပိုများပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဆိုတာကလည်း အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသလို လောကတစ်ခွင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဉာဏ်ပညာပိုင်းမှာလည်း ကုန်းမြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပါဘူး။ သူက အခု ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် ရှာမတွေ့ ဖြစ်နေတာပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ယိုကျိုးဆက်သွယ်နေတာကို သူ သိသွားလို့ မဟာထန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို တွေ့သွားမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မဟာထန်ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးက တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်လာမှာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အနောက် တာ့ခ် အတွက်တော့ ပျက်သုဉ်းမယ့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးပဲ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်”
“သားတော် အနေနဲ့ ခမည်းတော် ကို အသေအချာ စဉ်းစားပေးစေလိုပါတယ်”
ဟူးဘားရှ်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရှာပိုလော် ခါဂန်းကို ကြည့်လျက် အလွန် ရိုးသားစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ဟူးဘားရှ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှာပိုလော် ခါဂန်းပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။
ဟူးဘားရှ်မှာ မဟာထန်နှင့် ရင်းနှီးကြောင်းကို အင်ပါယာ အတွင်း၌ လူအတော်များများ သိရှိထားကြသဖြင့်၊ သူသည် သူ့အား ခေါ်ယူကာ စမ်းသပ် မေးမြန်းကြည့်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊ ဟူးဘားရှ်၏ ဤစကားများမှာမူ လုံးဝအဓိပ္ပာယ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“မကောင်းတော့ဘူး”
ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အီဖီဒီယွန်းနှင့် ဝူနုရှီပိတို့မှာ ရင်ထဲမှနေ၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“ခမည်းတော်၊ မဖြစ်ပါဘူး……”
အီဖီဒီယွန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ဆက်လက် ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှာပိုလော် ခါဂန်းက လက်ဝါးကို မြှောက်ပြလိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားလျက် ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားကာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ရှိနေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို နက်နဲစွာ စဉ်းစားနေပုံ ရပေသည်။
နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်း အသက်ရှူပင် မဝဝအောင် စောင့်ကြည့်နေကြပေသည်။ ရှာပိုလော် ခါဂန်း အနေဖြင့် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားကြပေသည်။
“ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကို ဒီမှာတင် ရပ်နားလိုက်မယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို ငါ သိပြီးပြီ”
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ရှာပိုလော် ခါဂန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကိုတော့…… နောက်မှပဲ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
“ဝုန်း”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွက်ဖျင်တဲအတွင်းရှိ လူတိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဗိုလ်ချုပ်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မှင်တက်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
သိသာထင်ရှားလှသည်မှာ ဤအဖြေမျိုးကို မည်သူမျှ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။
“အားလုံး ထွက်သွားကြတော့”
ရှာပိုလော် ခါဂန်းက ဝတ်ရုံရှည်ကို ခါယမ်းလျက် ငြင်းဆန်၍ မရသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လူတိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ထပ်မံ ငြင်းခုံလိုကြသော်လည်း ရှာပိုလော် ခါဂန်းက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။
လူတိုင်း လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး အီဖီဒီယွန်းနှင့် ဟူးဘားရှ်တို့မှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ အချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စူးရှသော အလင်းရောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ သို့သော် တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ခေါင်းလှည့်ကာ ရွက်ဖျင်တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
နှင်းမုန်တိုင်းများမှာ ရက်စက်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး လေအေးများမှာလည်း ဟိန်းဟောက်နေပေသည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိရဘဲ၊ ရွက်ဖျင်တဲတော် အတွင်းရှိ လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သော ဟေးဆွေ့ ရှာမန်မှာ နောက်ဆုံးတွင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပေသည်။
“အရှင်မင်းမြတ်အနေနဲ့ မဟာထန်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား?”
ဟေးဆွေ့ ရှာမန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ခြေလှမ်းလှမ်းလျက် ရှာပိုလော် ခါဂန်း ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
******
အခန်း (၂၁၂၇) ရှေ့တန်းခံတပ်ကြီး၊ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ
ဤတစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးမှာ အဖြေမထွက်ဘဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။ လူအတော်များများက ရှာပိုလော်အနေဖြင့် မဟာထန်အပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း၊ ဟေးဆွေ့ ရှာမန်ကမူ ရှာပိုလော်၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးများမှာ အစကတည်းက လုံးဝပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်းကို ရိပ်မိနေပေသည်။
“မှန်တယ်”
ဤအချိန်တွင် ပြင်ပလူ မရှိသဖြင့် ရှာပိုလော်သည်လည်း ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ဆိုလိုက်သည် -
“တကယ်တော့ ရှာမန်နဲ့ ငါလည်း သိထားကြပြီးသားပါ။ ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာမဆို မဟာထန်ဟာ ငါတို့ အနောက် တာ့ခ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူပဲ။ ပြီးတော့ ရှာမန်၊ အဲဒီ နတ်မိန့်ကို မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား……”
ဟေးဆွေ့ ရှာမန်က စကားမပြောဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် မြူခိုးများ လွင့်မျောနေလျက် ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မြက်ခင်းပြင်ကြီးဟာ တစ်နေ့မှာ သေချာပေါက် ပျက်သုဉ်းလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီနေ့ဟာ သိပ်ပြီးဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုသည်မှာ ရှာမန် မျိုးဆက်များ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော နတ်မိန့် ဖြစ်သလို၊ ရှာပိုလော်ကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သိရှိထားသော အရာဖြစ်သည်။
ဤ နတ်မိန့်နှင့်အတူ နောက်ထပ် ပါဝင်နေသည်မှာ “ကပ်ဘေးကျရောက်မည့် နှစ်၏စတုတ္ထမြောက် မင်းသား” သည် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကာ၊ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူသားအားလုံးကို ပျက်သုဉ်းမည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ ဦးဆောင် ခေါ်ထုတ်သွားလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာလည်း စတုတ္ထမင်းသား၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ထူးခြားနေရသနည်း ဟူသော အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ငါကတော့ အလျှော့မပေးချင်သေးဘူး၊ အဲဒီ ဒေါသကို ရင်ထဲမှာ မျိုသိပ်မထားနိုင်သေးဘူး။ ငါကိုယ်တော် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်။ အကယ်၍ နိုင်ငံအသီးသီးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာထန်ကို ချေမှုန်းနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ မင်း ပြောကြည့်စမ်း၊ ငါ က နတ်မိန့် ကို ချိုးဖျက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ အနောက် တာ့ခ်တွေလည်း ကုန်းမြေကမ္ဘာရဲ့ သခင်တွေအဖြစ် ပြန်ပြီး ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့”
ရှာပိုလော် ခါဂန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဆက်လက် ပြောကြားနေပေသည်။
မဟာထန်၏ အင်အားကြီးမားမှုကို သိရှိထားသလို၊ အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာတစ်ခုတည်းဖြင့် လက်ရှိ အင်အားကြီးလှသော မဟာထန်ကို မည်သို့မျှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိထားသော်လည်း၊ ရှာပိုလော် ခါဂန်း ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နောက်ဆုံးအထိ အလျှော့မပေးနိုင်သေးဘဲ ရှိနေပေသည်။
ဤကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် ခါဂန်းများမှာလည်း အကြိမ်ကြိမ် လဲလှယ်ခဲ့ကြသဖြင့် မည်သည့်အရာမှ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မှ ပေါ်ထွက်လာသော ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ ဤမျိုးနွယ်စုမှာမူ၊ လက်တွေ့တွင် မြက်ခင်းပြင်ကြီး၏ အစစ်အမှန်သခင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ကိုမူ လူအနည်းငယ်သာ သိရှိထားကြသည်။
ယခုအခါ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူအတော်များများက မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှာပိုလော် ခါဂန်းကမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသည့် အချိန်က ဤကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးတွင် အမည်တစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့ပြီး၊ အရှေ့အနောက်ဟူ၍ ကွဲပြားခြင်း မရှိဘဲ အင်ပါယာ တစ်ခုတည်းသာ တည်ရှိခဲ့ကြောင်းကို စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားသည်။
ထိုအင်ပါယာ၏ အမည်မှာ မဟာ တာ့ခ် အင်ပါယာပင် ဖြစ်ပေသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော သိုးထိန်းမျိုးနွယ်စုများ စုစည်းလျက် အရှေ့အနောက်ကို လွှမ်းမိုးထားသော ဤဧရာမ အင်အားကြီးနိုင်ငံမှာ၊ များစွာသော အင်အားစုများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးသလို၊ ယခု အင်အားကြီးလှသော မဟာထန်ပင်လျှင် တစ်ချိန်က သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် တုန်လှုပ်ခဲ့ရဖူးပေသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ထိုဘိုးဘေးဘီဘင်များ၏ အကြောင်းအရာများကို ကြားသိခဲ့ရသည့် အချိန်တွင် သူသည် ရင်ထဲ၌ ကျိန်ဆိုခဲ့သည်မှာ တစ်နေ့တွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှေ့နှင့် အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာ ကိ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းမည် ဖြစ်ကာ၊ တောင်ဘက်မှ အင်ပါယာကြီးကိုပါ လှုပ်ခါစေလျက် ကုန်းမြေတစ်ခုလုံး၏ အကြီးမားဆုံးသော တည်ရှိမှု ဖြစ်လာစေမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ သူသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကံမကောင်းခဲ့ဘဲ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာသာ တောက်ပခွင့်ရရှိခဲ့ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းများကို ခံခဲ့ရသည်။
သူသည် တစ်ချိန်က အရှေ့ တာ့ခ် အင်ပါယာကို အပြည့်အဝ အနိုင်ယူလျက် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က အရှေ့ တာ့ခ် အင်ပါယာမှာ အလွန်အမင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေချိန် ဖြစ်သော်လည်း၊ တောင်ဘက်မှ မဟာထန်က ကြားဖြတ် ဝင်နှောက်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အရာရာတိုင်း ပျက်ပြားခဲ့ရသည်။
အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ချဲ့ထွင်ရန် ကြိုးစားတိုင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းခံခဲ့ရသလို၊ ထိုအရာများမှာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ မဟာထန်နှင့် အစဉ်အမြဲ ပတ်သက်နေခဲ့ပေသည်။
ဤသို့ဖြင့် သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေကိုသာ ထိန်းသိမ်းရသော ခါဂန်းတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် အရပ်မျက်နှာ တစ်ခု၏ ဧကရာဇ် တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် နောက်ဆုံးအထိ ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ ရှိနေပေသည်။
သူသည် မဟာထန်ဆီသို့ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လက်နက်ချလိုစိတ် မရှိသေးချေ။
သူသည် နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းကြည့်လိုသေးသည်။ အကယ်၍ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ထပ်ရှိလာဦးမလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
“ဟူး”
ဟေးဆွေ့ ရှာမန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ နက်နဲစွာ ချလိုက်မိသည်။
ရှာပိုလော် ခါဂန်း၏ ရင်ထဲရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ရည်မှန်းချက်နှင့် ဆန္ဒများကို လူအနည်းငယ်သာ သိရှိသော်လည်း၊ သူကမူ အမြဲတမ်း သိရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ခါဂန်း အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ပါတော့”
လေအေးများ တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက်၊ ရွက်ဖျင်တဲအတွင်း၌ များမကြာမီ တိတ်ဆိတ်မှုများ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
ဝေးကွာလှသော မြို့တော်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်။
အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးတွင် လှုပ်ခတ်နေကာ လေထုမှာ တင်းမာနေသော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်၏ နန်းဆောင်အတွင်း၌မူ တံခါးများ ပိတ်ထားလျက် ရှိပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ဂန်ချီလှိုင်းများမှာ နန်းဆောင်အတွင်းမှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်နေပေသည်။
နန်းဆောင်အတွင်းသို့ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ ဝမ်ချောင်သည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် နန်းဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ဒီရေလှိုင်းများအလား တစ်ရဟော စီးဆင်းနေပြီး၊ အလင်းတန်းများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေကာ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းအတွင်းရှိ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် ပရိဘောဂများ၏ ပုံရိပ်များကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရစေသည်။ ဝမ်ချောင်ကို ဗဟိုပြုလျက် ပတ်ဝန်းကျင် ပေသုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့် အတွင်းရှိ လေထုမှာ တွန့်လိမ်နေကာ၊ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ မသိမသာသော အချိန်နှင့် အာကာသ လှုပ်ခတ်မှုများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း အလွန် သေးငယ်လှသော အချိန်နှင့် အာကာသ အက်ကွဲကြောင်းလေးများနှင့် လက်သည်းခွံခန့် အရွယ်အစားရှိသော အချိန်နှင့် အာကာသ လမ်းကြောင်းလေးများပင် ပေါ်ထွက်လာနေပေသည်။
“တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”
နန်းဆောင်အတွင်းမှ တိုးညင်းလှသော ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသော အံ့သြသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါဟာ အချိန်နှင့် အာကာသ စည်းမျက်နှာပြင်တွေပဲ”
ဤအခိုက်အတန့်၌ သေသေချာချာ ခံစားကြည့်မည်ဆိုပါက ဝမ်ချောင်၏ကိုယ်မှာ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း၊ သူ၏ဝိညာဉ်နှင့် သိစိတ်အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုမှာမူ အချိန်နှင့် အာကာသ၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာများသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် အချိန်နှင့်အာကာသ ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခင်က ဝမ်ချောင်သည် ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်သည့်အခါ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ကြည့်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ပန်းချီကားပေါ်တွင် ဘာဆွဲထားသနည်း၊ ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့ရသည်မှာ ထိုအရာပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပါးလွှာလှသော ပန်းချီကားချပ်လေး တစ်ခုအဆင့်မှ၊ ထူထဲလှသော “ပန်းချီစာအုပ်” ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အလွှာပေါင်းများစွာ ခွဲခြားထားကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာတွင် အဆုံးမရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ စက္ကူပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုဖန်တီးလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို အချိန်နှင့် အာကာသဟု သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။
နှစ်ခု၏ ပြည့်စုံမှု အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ မတူညီသော အဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။
“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ……”
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သိစိတ်တို့မှာ ပင့်ကူအိမ်ချည်မျှင်များကဲ့သို့သော အချိန်နှင့် အာကာသ စည်းမျက်နှာပြင်များအတိုင်း ဤအဆုံးမဲ့လှသော အချိန်နှင့် အာကာသထဲ၌ လှည့်လည် သွားလာနေပေသည်။
ထိုအချိန်နှင့် အာကာသ စည်းမျက်နှာပြင် များမှာ စွန်လွှတ်ထားသော ကြိုးများကဲ့သို့ပင် ဝမ်ချောင်အား ပိုမိုနက်ရှိုင်းရာ နေရာများဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူသွားနေသလို၊ ဤကမ္ဘာအတွင်း၌ သူ၏ ဘေးကင်းမှုကိုလည်း အာမခံချက် ပေးထားပေသည်။
အချိန်နှင့် အာကာသ၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာမှာ အလွန် ကျယ်ပြောလှသလို၊ အလွန်လည်း ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ အချိန်နှင့် အာကာသ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း အဖြူနှင့် အမည်းဟူ၍ ရိုးရှင်းစွာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အချို့သော အာကာသများမှာ စာအုပ်မျက်နှာပြင်များကဲ့သို့ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေကြပြီး၊ အချို့သော အာကာသများမှာမူ အလွန်ပျက်စီးနေလျက် ကျောက်ခဲလမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ အချင်းချင်း နီးကပ်စွာ စုစည်းနေကြသည်။ ပိုမိုကြီးမားလှသော အချိန်နှင့် အာကာသမှာမူ ဝင်္ကပါတစ်ခုအလား အဆုံးမရှိ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မဆို ဤအဆုံးမဲ့လှသော အချိန်နှင့် အာကာသ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အလွန် သေးငယ်သွားရပေသည်။
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သိစိတ်တို့မှာ ထိုနေရာ၌ အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေလျက်၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အဆုံးမရှိသော သတင်းအချက်အလက်များမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာနေပေသည်။
ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဝမ်ချောင်၏အချိန်နှင့် အာကာသအပေါ် နားလည်မှု အဆင့်အတန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနေပေသည်။
“အချိန်နှင့် အာကာသကို လေ့လာခြင်း၊ ခံစားခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ ထိန်းချုပ်ခြင်း…… ဒါတွေဟာ ဂူကောင်းကင်အဆင့်ဆီကို သွားမယ့် အဆင့်ငယ်လေးတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီအချက်ကနေ ကြည့်ရင်၊ ငါ အခု အချိန်နှင့် အာကာသကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့ အဆင့်ငယ်လေးကို ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ ဒါဟာ ‘ဂူကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဝက်’လို့ ခေါ်တဲ့ အဆင့်ပေါ့”
ဝမ်ချောင်က ရင်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သိုင်းပညာကို မသိနားမလည်သူက အပြင်ပန်းကိုသာ ကြည့်သော်လည်း၊ ကျွမ်းကျင်သူကမူ အတွင်းအနှစ်သာရကို ကြည့်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က ထိုက်ချန်း၏ ဂူကောင်းကင်အဆင့် စည်းမျက်နှာပြင်များကို စုပ်ယူခဲ့ဖူးသဖြင့် အချိန်နှင့် အာကာသ စည်းမျက်နှာပြင်များ တည်ရှိမှုကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းကပင် “ဂူကောင်းကင်အဆင့် ဝက်ဝက်” ဖြစ်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုစဉ်က သူသည် ထိုက်ချန်း၏ ဂူကောင်းကင်အနှစ်သာရကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် လက်ဆင့်ကမ်း စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ အချိန်နှင့် အာကာသ စည်းမျက်နှာပြင်များကို စတင်မြင်တွေ့နိုင်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် အခြေခံအကျဆုံး အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် မြေအောက်ထောင်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စဉ်က၊ လီရွှမ်တုမထွက်ခွာမီ ပုတ်လိုက်သော လက်ဝါးချက်က ဝမ်ချောင်အား ဂူကောင်းကင်ကမ္ဘာ၏ တံခါးကို အမှန်တကယ် ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သဖြင့်၊ ထိုက်ချန်း၏ ဂူကောင်းကင်စည်းမျက်နှာပြင်များကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသွားစေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဝမ်ချောင်၏ အချိန်နှင့်အာကာသအပေါ် နားလည်မှုနှင့် ခံစားမှုမှာ ယခင်နှင့်ယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတော်စင် ဧကရာဇ်ချန်ရစ်ခဲ့သော မှတ်တမ်းများထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ၊ အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်မှ ဂူကောင်းကင်အဆင့်သို့ သွားရာတွင် အခက်အခဲများစွာ ရှိသလို၊ နှစ်ခုကြားတွင် ကြီးမားလှသော အဟန့်အတားကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ဤအဟန့်အတားကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ပိုမိုခက်ခဲလှပေသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်တွင် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ၊ ဧရာမ ရှန်ထိုက်သုံးခု၏ အင်အားကို ပေါင်းစည်းလိုက်မည်ဆိုပါက၊ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် အလိုလိုပင် ဤအဟန့်အတားကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ၊ ဂူကောင်းကင်အဆင့်သို့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ပင် ဖြစ်သည်။
အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်မှာ ဤဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာအတွင်း၌ လုံးဝ စိတ်နှစ်ထားလျက်၊ အချိန်နှင့် အာကာသ၏ နက်ရှိုင်းရာ နေရာများမှ အသိပညာနှင့် အင်အားများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေပေသည်။
“ဟူး”
အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိရဘဲ၊ နန်းဆောင်အတွင်း၌ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ ထိုအလွှာပေါင်းများစွာ ထပ်နေသော အချိန်နှင့် အာကာသ ခံစားချက်များမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ၊ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သိစိတ်တို့မှာလည်း ဒီရေလှိုင်းများအလား ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများ ပွင့်လာခဲ့ရာ ဖြူဆွတ်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အရာရာတိုင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ယခုတစ်ကြိမ် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်”
ထိုအချိန်မှာပင် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ ကျန်းချွယ်၏ အသံ တိုးဝင်လာသည်။
“အရှင် ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ်”
“ဝုန်း”
ဝမ်ချောင်က လက်ဝါးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နောက်တစ်ခဏ၌ လေးလံလှသော နန်းဆောင်တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲပွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ တံခါးဝရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“အရှင် အရှေ့မြောက်ပိုင်း ရှေ့တန်းခံတပ်ကြီးဆီက သတင်းရပါတယ်။ အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လို့ အခု အရှင့်ကိုပဲ စောင့်နေကြပါတယ်”
ကျန်းချွယ်က ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လျက် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဪ…”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလျက် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“အချိန်ကျပြီ ထင်တယ်”
ဝမ်ချောင်က အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိစိတ်တစ်ခုမှာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ အရှေ့မြောက်ဘက် မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ အခြား ရှန်ထိုက်တစ်ခုနှင့် စတင် ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် စံအိမ်အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ရှန်ထိုက်မှာမူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထိုက် သုံးခုကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ရလဒ်မှာ အိမ်ပြင်မထွက်ဘဲမည်သည့်နေရာတွင်မဆို အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ဝေးကွာလှသော အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်၏သိစိတ်မှာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပေသည်။
မျက်စိရှေ့တွင် နှင်းမှုန်များ လွင့်မျောနေပြီး နားထဲတွင်မူ လေပြင်းများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားနေရသည်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပူချိန်မှာ မြို့တော်ထက် များစွာပိုမိုနိမ့်ကျလှပေသည်။
“မြန်မြန်လုပ်…အချိန်ကို အမိအရ သုံးကြ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရက်မတိုင်ခင်မှာ အပြီးသတ်ရမယ်”
“ကျောက်မီးသွေး ငါတို့ဆီမှာ ကျောက်မီးသွေးတွေ အများကြီး လိုအပ်နေတယ်”
“သွန်းလုပ်ရေးအဖွဲ့ အရှိန်မြှင့်ကြစမ်း”
……
တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တိုက်တွန်းနေသော အသံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် စိပ်လှပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော နှင်းပွင့်လေးများကို ဖြတ်ကျော်လျက် နားထဲသို့ တိုးဝင်လာနေပေသည်။
“ဟီဟီဟီ…”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံများနှင့် သံချပ်ကာများ၏ တချွင်ချွင် မြည်သံများလည်း နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမ ကာကွယ်ရေး အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ကြီးမားလှသော ဆူးခွကြီးများ၊ မြေပိုက်များနှင့် သံဆူးချွန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ အဝိုင်းစပ်ကြီးတစ်ခုက စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းပတ်ထားပေသည်။
မဟာထန်၏ သာမန်ဆူးခွများနှင့် မတူညီဘဲ၊ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ဆူးခွများမှာ လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှသလို ဆူးချွန်များမှာလည်း စိပ်လွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန ကြောက်စရာကောင်းလှကာ၊ မည်သည့် ကျူးကျော်သူမဆို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။
ထိုဆူးခွများနှင့် ဆူးချွန်များ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ၊ ကင်းမျှော်စင်အမြောက်အမြားမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်မှ စီးမိုး ကြည့်ရှုနေပေသည်။ ကင်းမျှော်စင် တစ်ခုစီမှာ ပေခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့် (၂၀-၃၀ မီတာ) မြင့်မားလှပြီး၊ အပေါ်တွင်ထိပ်တန်း မြားသမားလေး၊ငါးဦးခန့် တပ်စွဲထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အစဉ်တစိုက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ ရန်သူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုပါက၊ မိုင်အနည်းငယ် အကွာအဝေးကတည်းက သူတို့တွေ ကြိုတင်သတိပြုမိသွားကြပေလိမ့်မည်။
ထိုနေရာ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ၊ ဧရာမ သံအိုးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး အတွင်း၌ မီးလောင်ဆီများ ပြည့်နေလျက်၊ ကျောက်မီးသွေးနှင့် ထင်းခြောက်များကို ရောနှောကာ အားရပါးရ မီးမွှေးထားကြပေသည်။
ကောင်းကင်ယံ၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းနေသော်လည်း၊ ထိုနေရာ၏အနားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်ခင်မှာပင် အပူလှိုင်းများကြောင့် အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော ဧရာမ သံအိုးကြီး ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ထုတ်လွှတ်ပေးနေသော ပြင်းထန်လှသည့် အပူလှိုင်းများမှာ၊ စစ်စခန်း တစ်ခုလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အပူစွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာခဲ့ပေတော့သည်။
******
အခန်း (၂၁၂၈) သံမဏိခံတပ်ကြီး
“ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထား၊ သတိဝီရိယရှိကြစမ်း မကြာခင် စစ်တိုက်ရတော့မယ်၊ စစ်မြေပြင်ရောက်ရင်လည်း မင်းတို့တွေက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကြဦးမှာလား?”
“လက်ကို ခပ်မြဲမြဲဆုပ်ထား၊ အသက်လုတိုက်ပွဲတွေ ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် မင်းတို့ အေးနေတာကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တစ်လိုင်းတည်း မြွေစစ်ကြောင်း၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်မယ်”
“နတ်မြားအဖွဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လေးနဲ့ မြားတွေကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြစမ်း”
စစ်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ခြေလျင်တပ်နှင့် မြင်းတပ်များမှာ အစီအစဉ်တကျ အတန်းလိုက် စီတန်းထားကြပြီး၊ အချို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်းလှည့် စောင့်ကြပ်နေကြကာ ကျန်ရှိသော သူများမှာမူ စစ်စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အချိန်နှင့်အမျှ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေကြပေသည်။
စစ်တပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဧရာမ အနက်ရောင် အလံကြီး နှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေသည်။ တစ်ခုမှာ နဂါးနီအလံဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာ ခြေငါးချောင်း ရွှေနဂါးအလံပင် ဖြစ်သည်။
ဤ ဧရာမ အလံကြီး နှစ်ခုမှာ မင်းဆရာ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် ထုံလော့ ဗိုလ်ချုပ် အာပူစစ်တို့၏ စစ်တပ်များကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။
“ရှေ့တန်းစစ်စခန်း”
ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
ဤနေရာမှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံး၏ ရှေ့တန်းစစ်စခန်း ပင် ဖြစ်သည်။
ဤသေးငယ်လှသော နယ်မြေအတွင်း၌ ယခုအချိန်အထိ စစ်သည်အင်အား လေးသိန်းကျော် စုစည်းထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ စစ်တပ်၏ ဟန်ပန်မှာလည်း မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အာပူစစ် ဟူသော အစွမ်းထက်လှသည့် ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ဦးကိုယ်တိုင် တပ်စွဲထားခြင်းကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားရပေမည်။
“ဟီ…”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ဝမ်ချောင်သည် မြင်းဝမ်းကို ညှပ်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ နှင်းမုန်တိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်လျက် ရှေ့သို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။
အာကာသ လွှာများကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ စစ်စခန်း၏ အရှေ့ဘက်ဆုံး နေရာတွင် စစ်သည်အင်အားများမှာ အစီအစဉ်တကျ တန်းစီလျက် ရပ်တည်နေကြသည်။ စစ်ကြောင်း၏ အရှေ့ဘက်ဆုံး နေရာတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ မုန်တိုင်းများအလား အဝေးဆီမှပင် ထွက်ပေါ်နေပေသည်။
ထိုသူများမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ မင်းဆရာ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် ထုံလော့ ဗိုလ်ချုပ် အာပူစစ်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။
“ရောက်ပြီ”
ထုံလော့ ဗိုလ်ချုပ် အာပူစစ်က ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပြီး၊ ကြေးညိုရောင်စစ်မြင်းကို စီးနင်းလျက် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။
အနောက်ဘက်တွင်မူ မင်းဆရာ ဝမ်ကျုံးစစ်က မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ မြင်းဝမ်းကို ညှပ်ကာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ စစ်စခန်းနှင့် မီတာ တစ်ထောင်ခန့် အကွာအဝေးရှိသော နေရာတွင် မဟာထန်၏ ထိပ်တန်း စစ်ဦးစီးချုပ် သုံးဦးမှာ ဆုံစည်းသွားကြတော့သည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီလား”
များစွာသော နှုတ်ဆက်စကားများကို မဆိုတော့ဘဲ ဝမ်ချောင်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အင်း… အရှင်မင်းမြတ်ဘက်ကရော ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား?”
မင်းဆရာဝမ်ကျုံးစစ်က မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်က စကားမဆိုဘဲ လက်ဝါးကို လှန်ပြလိုက်ရာ ထိုခါးချိတ်တံဆိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။
“နောက်ထပ် အင်အားဖြည့် စစ်တပ်တွေ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ?”
ဘေးနားရှိ အာပူစစ်ကလည်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ အားလုံးကို အရောက် ပို့ပေးပါ့မယ်”
ဝမ်ချောင်က မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အာပူစစ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိကြသည်။
ရှေ့တန်းစစ်စခန်းတွင် စစ်သည်အင်အား လေးသိန်း စုစည်းထားသော်လည်း၊ ယိုကျိုးနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ယိုကျိုး၏ စစ်သည် ခြောက်သိန်း အပြင်၊ ဂိုဂူလျော၊ အရှေ့ တာ့ခ် အင်ပါယာ၊ ရှီနှင့် ခီတန်တို့၏ စစ်တပ်များမှာလည်း စုစည်းထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ အားလုံး ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုပါက သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့တန်းစစ်စခန်းရှိ လေးသိန်းသော အင်အားဖြင့်သာဆိုလျှင် လုံးဝ လုံလောက်မှု မရှိချေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ နောက်ထပ် အင်အားဖြည့် စစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာမည်ဆိုပါကမူ၊ အရှေ့မြောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဟီ…”
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်မနေဘဲ၊ စကားဆိုပြီးနောက် မြင်းဝမ်းကို ညှပ်ကာ အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ဦးကြားမှ ဖြတ်ကျော်လျက် ရှေ့တန်းစစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အာပူစစ်တို့မှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
ရှေ့တန်းစစ်စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး၊ ကျန်းရှို့ကျီ၊ ဝင်္ကပါဆရာကြီးနှင့် လက်မှုပညာရှင် အဖွဲ့၏ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံး စုဝေးနေကြကာ၊ မြင်းပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေသော ဝမ်ချောင်ကို မော့ကြည့်နေကြပေသည်။
“အရှင်”
လူတိုင်းက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်ကြပြီးနောက်၊ ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံး အမိန့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ အာကာသ လွှာများကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ ဝေးကွာလှသော ယိုကျိုးအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေပေသည်။
ယိုကျိုးအရပ်မှာ အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်ကမူ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်မှ ကောင်းကင်အထိ တိုးဝင်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပေသည်။
ဝမ်ချောင်ဘက်က စစ်သည်အင်အားများကို အစွမ်းကုန် စုဆောင်းနေစဉ်မှာပင်၊ ယိုကျိုးနယ်မြေအတွင်း၌လည်း စစ်သည်များကို လေ့ကျင့်ပေးလျက် စစ်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာမှာ အင်ပါယာ အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာခဲ့ပေပြီ။
“အန်းလုရှန်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ မင်းကို အစစ်အမှန် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်”
ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာမှာ အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ကာ၊ နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြတ်သားစွာ ချလိုက်သည် -
“စတင်လိုက်ကြ”
ဝုန်း
ထိုအခိုက်အတန့်၌ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည့်အခါ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသာမက ကုန်းမြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး၏ အနေအထားမှာလည်း လိုက်ပါ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”
ဝမ်ချောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် အမိန့်ကို ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သံတူများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် တဖြောက်ဖြောက် အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ၊ ယခင်က ရှေ့တန်းစစ်စခန်းအတွင်းသို့ သယ်ယူ သိုလှောင်ထားခဲ့သော သောင်းနှင့်ချီသည့် ဧရာမ သစ်သားသေတ္တာကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ကြကာ၊ အတွင်းရှိ ဧရာမ သံမဏိ အစိတ်အပိုင်းကြီးများကို ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။
ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ယခင် အကြိမ်များအားလုံးနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။
“ချွင်…”
သံတူများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သဖြင့် မီးပွင့်များမှာ လွင့်စင်နေခဲ့ပြီး၊ လေမှုတ်အိတ်များကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မီးခိုးမည်းများနှင့် မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
အစပိုင်းတွင် သံရည်ကျိုဖို တစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း၊ များမကြာမီမှာပင် နှစ်ခု၊ သုံးခု၊ လေးခု…… ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရာနှင့်ချီသော သံရည်ကျိုဖိုများမှာ ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း”
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ နီရဲတောက်လောင်နေသော သံရည်ပူများမှာ သံမြောင်းများအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာတော့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တစ်ခုလုံးမှာ နိုးထလာသော သံမဏိ သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား၊ အစွမ်းကုန် လည်ပတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှသော ဧရာမ သံမဏိ အစိတ်အပိုင်းကြီးများမှာ သစ်သားသေတ္တာများအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အထူးပြုလုပ်ထားသော တွန်းလှည်းများနှင့် မြင်းတပ်များ၏ ဆွဲယူမှုများဖြင့် ရှေ့တန်းစစ်စခန်း၏ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးဆီသို့ အလွန် မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် သယ်ယူသွားကြတော့သည်။
ယခင်က သံမဏိ အစိတ်အပိုင်း များနှင့် မတူညီသည်မှာ၊ ဤတစ်သုတ် သံမဏိ အစိတ်အပိုင်းများ၏ အရောင်မှာ ပိုမိုနက်မှောင်လှသလို၊ အထူမှာလည်း ယခင်ကထက် နှစ်ဆမက ပိုမိုထူထဲလှပေသည်။
ပို၍သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုပါက ထို မီတောက်များဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော သံမဏိ အစိတ်အပိုင်းများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနုစိပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ပန်းခက်ပန်းနွယ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အစီအရင်များနှင့် မန္တန်စာသားများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ထိုမန္တန်စာသားများနှင့် စည်းမျက်နှာပြင်များမှာ အချင်းချင်း ဟန်ချက်ညီညီ ချိတ်ဆက်နေကြသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ဧရာမ စစ်ကြောင်း အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ပုံရပြီး ထူးခြားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များ ရှိနေပေသည်။
“ဝုန်း”
ထိုဧရာမ ဆူးခွကြီးများ၏ အနောက်ဘက်တွင် သံမဏိ အစိတ်အပိုင်းများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ များမကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့ကို မတ်တပ်ရပ် စိုက်ထူလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အရှိန်အဟုန် ပြင်းလှသော သံရည်ပူများကို လောင်းချလိုက်ကြရာ၊ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ပေါင်ချိန် သောင်းနှင့်ချီ၍ လေးလံလှသော သံတုံးကြီးများမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရှိန်ဖြင့် ပုံဖော် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ဒုတိယမြောက် နံရံ၊ တတိယမြောက် နံရံ……
ထိုသံတုံးကြီးများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များနှင့် လက်မှုပညာရှင်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး၊ တပ်ဆင်ခြင်း၊ ချိတ်ဆက်ခြင်း၊ သွန်းလောင်းခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့်၊ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရှေ့တန်းစစ်စခန်း၏ အစွန်းတွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သံမဏိ မြို့ရိုးကြီးတစ်ခုမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ထဲမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ပုံပေါ်လာတော့သည်။
ဤမျှသာမကဘဲ အဆုံးမရှိသော အမြင့်ဆုံးနေရာမှ စီးမိုးကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုပါက၊ ချန်းကျိုး၊ ယင်းကျိုးနှင့် ဟန်ကျိုး သုံးပြည်နယ် ဆုံရာရှိ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေအတွင်း၌၊ အနက်ရောင် သံမဏိ မြို့ရိုးကြီးတစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ပုံပေါ်လာနေသလို အစဉ်မပြတ် ပိုမို မြင့်မားလာနေပေသည်။
ယခုအခါမှာမူ ရိုးရှင်းလှသော ပုံစံကြမ်းမျှသာ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဧရာမဖိအားများမှာမူ လူတိုင်း၏မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်နေပေတော့သည်။
“ဟီဟီဟီ”
အဝေးဆီတွင် စစ်မြင်းများမှာ ဟီနေကြပြီး၊ မြေပြင်မှ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု၏ အနောက်ဘက်တွင်၊ ရှေ့တန်းစစ်စခန်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ကျနေသော ယိုကျိုး သံချပ်ကာမြင်းတပ်အချို့မှာ မျက်လုံးများကို အပြင်းအထန် ပြူးကြည့်နေကြပေသည်။
“ဒါက ဘာလဲ။ သူတို့တွေ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ”
“အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ မြန်မြန် ပြန်ပြီး အရှင်ကို သွားတင်ပြကြစို့”
ထိုယိုကျိုး စစ်သည်အချို့မှာ ပြောဆိုရင်း မြင်းဇက်ကြိုးကို လှည့်ကာ အဝေးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။
သူတို့သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဆူးခွများနှင့် ဆူးချွန်အချို့ ထပ်တိုးလာခြင်း၊ ပစ္စည်းအချို့ အဝင်အထွက် ရှိခြင်းမှလွဲ၍၊ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် နေ့စဉ် အပြောင်းအလဲမှာ သိပ်မရှိလှချေ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။ မြေကမ္ဘာကြီးပင် တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ကြည့်ရသည်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးနေပေသည်။
……
ဝုန်း
ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တစ်ခုလုံး အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာဖြင့် လည်ပတ်နေသည့်အခါ၊ မြေပြင်မှာ ဟိန်းဟောက်တုန်ခါနေသဖြင့်၊ ထို ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြောက်ဘက် ယိုကျိုးနယ်မြေအထိပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
အန်းတုန်း အစောင့်အရှောက် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဧရာမ စစ်မြေပြင်သဲမြေပုံ၏ ရှေ့တွင်၊ အန်းလုရှန်း၊ ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီ၊ ကောင်းရှန်း…… ယိုကျိုး ၏ ထိပ်တန်း အမာခံလူ အားလုံးနီးပါး စုဝေးနေကြပြီး၊ မဟာထန်ကို တိုက်ခိုက်မည့် စစ်ဗျူဟာများကို သေသေချာချာ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးနေကြပေသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ?”
အန်းလုရှန်း၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒါက…… အနောက်တောင်ဘက်အရပ်ကပဲ”
ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အခြားသူများလည်း ဤလှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။
အန်းတုန်း အစောင့်အရှောက်အဆောင်မှာ တည်ဆောက်ခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သလို၊ အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်ခိုင်မာလှသဖြင့်၊ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့ တုန်ခါမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။
အနည်းဆုံးတော့ ဤသည်မှာ သာမန် တုန်ခါမှုတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ချေ။
“အနောက်တောင်ဘက်လား..ငါ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
အန်းလုရှန်းက မျက်လုံးများကို ကျုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလျက် မြေပုံမှ ထွက်ခွာကာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ အနောက်တွင်လည်း လူတိုင်း လိုက်ပါသွားကြပေသည်။
အနောက်တောင်ဘက်ဆိုလျှင် သူတို့ မှတ်မိသလောက်ဆိုပါက ၎င်းမှာ မဟာထန်၏ ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တည်ရှိရာ အရပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ဟူး”
နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ နှင်းမှုန်များကို သယ်ဆောင်လာသော လေအေးများမှာ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုလှုပ်ခတ်နေသော လေစီးကြောင်းများမှာ ဓားသွားများအလား ဖြတ်တောက်နေပေသည်။
“ဟုန်း”
“ဟာ”
……
အဝေးဆီမှ အနောက်တောင်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ၊ မသဲမကွဲသော အသံများမှာ ဒီရေလှိုင်းများအလား တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသော်လည်း သေသေချာချာ နားစွင့်ကြည့်မည်ဆိုပါက၊ ထို အသံလှိုင်းများမှာ လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော အော်ဟစ်သံများ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မဟာထန်ဘက်မှာ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လှသော မြင်းခွာသံများ အဝေးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယိုကျိုးစစ်သည် တစ်ဦးမှာ နှင်းများကြားမှနေ၍ အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဤနေရာဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“သတင်းပို့ပါတယ်”
“အရှင် အနောက်တောင်ဘက်မှာ ထူးခြားမှုတွေ ရှိနေပါတယ်။ မဟာထန်ရဲ့ ရှေ့တန်းစစ်စခန်းက လက်မှုပညာရှင် အားလုံးဟာ အစွမ်းကုန် အင်အားသုံးပြီး မြို့ရိုးတွေကို သွန်းလုပ်နေကြပါတယ်”
ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထို ယိုကျိုး စစ်သည်မှာ မြင်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် အသံမှာ မြန်ဆန်လှပြီး အရေးတကြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဘာ?”
အန်းလုရှန်း၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
သူ၏ အနောက်တွင်ရှိသော ကောင်းရှန်းပင်လျှင် ယခုအခါတွင်မူ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်နေပေသည်။
မြို့ရိုး သွန်းလုပ်နေတယ် ဟုတ်လား။
ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
မဟာထန်ရဲ့ ရှေ့တန်းစစ်စခန်းထဲမှာ ဧရာမ ဆူးခွတွေနဲ့ ဆူးချွန်တွေ ချထားပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။
မြို့ရိုး တစ်ခု ထပ်တိုးတာကရော ဘာတွေ အံ့သြစရာ ရှိလို့လဲ။
သို့သော် ကောင်းရှန်း သည်လည်း ကိစ္စရပ်မှာ ရိုးရှင်းလှလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။ ဤ ယိုကျိုး စစ်သည်မှာ အသက်ပင် မဝဝအောင် အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤစစ်သည်ကြမ်းများအနေဖြင့် အချို့သောကိစ္စများကို ရှင်းလင်းအောင် ပြောပြနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
“သွားကြစို့ အရှင် ငါတို့ သွားကြည့်လိုက်ကြရအောင်”
ကောင်းရှန်းက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ရှေ့တွင်ရှိသော အန်းလုရှန်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဆန္ဒရှိနေပြီး ဖြစ်သည်။ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း မြင်းပေါ်တက်ကာ၊ အနောက်တောင်ဘက် ရှေ့တန်းစစ်စခန်း တည်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။
တောင်ဘက်သို့ သွားနေစဉ်မှာပင်၊ ထို အသံလှိုင်းများမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ညီညာလှသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်သွားကြတော့သည်။
******