အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

171 01

အခန်း 171 လုကွမ်းကျိကို အကြံပေးခြင်း

လုကွမ်းကျိသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဆင့် ၁၈ ရခဲ့သည်။ ဒါသည် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ဖြစ်သည်။

ခရိုင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် သူသည် နျူရွာသို့ ချင်ဆရာကို သွားတွေ့သည်။ ချင်ဆရာသည် သူ့ကို ဘာပြောလိုက်သည် မသိပေ။ သို့သော် လုကွမ်းကျိသည် ပို၍ ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစားလာသည်။

အရင်က ညစာစားပြီးနောက် သူသည် စာအနည်းငယ် ဖတ်သည်။ ည ၁၁ နာရီအထိသာ ဖတ်ပြီး အိပ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ည ၁၂ နာရီကျော်သည်အထိ မီးကို မငြှိမ်းသေးပေ။ နေ့တိုင်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင်လည်း သူသည် အခန်းပြင် မထွက်ဘဲ အတွင်းတွင်သာ ကြိုးစားပမ်းစား စာဖတ်သည်။

မိန်ရှီသည် ဒါကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် သားနှင့် မပြောရဲပေ။ သူ့ရဲ့ ပညာရေးကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားလပ်ချိန်တွင် သမီးနှင့် ပြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်တွေးသည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင် သူမသည် လုကွမ်းကျိကို သွားတွေ့သည်။

ရက်များစွာ ညဉ့်နက်သည်အထိ စာဖတ်ပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် ယခု အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ အသားအရေက ဖြူသည်။ ယခုမူ သွေးရောင် အနည်းငယ်ပင် မရှိတော့ပေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ခြောက်သွေ့နေပြီး အက်ကွဲနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အနီရောင် ဖြစ်ပြီး သွေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ထဲက ဟင်းချိုကို ဘေးစားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့စာရေးစားပွဲသို့ သွားသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အစ်မက ရောက်လာသည်ကို သိသည်။ သို့သော် သူသည် သူမကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး သူ၏ စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏ ရပ်ကြည့်နေသည်။ မောင်လေးသည် အကြာကြီး ဖတ်သော်လည်း စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာသာ လှန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။

သူမသည် လက်ဆန့်ပြီး စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲမှ ဟင်းချိုကို ယူလာပြီး လုကွမ်းကျိ၏ရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။

“ဒီဟင်းချိုကို မနေ့ညက ချက်ထားတာ။ တစ်ညလုံး ချက်ထားတယ်။ စာ ဆက်မဖတ်နဲ့တော့။ အနားယူပြီး မင်းမျက်လုံးကို နားပါစေဦး”

လုကွမ်းကျိသည် ဘာမှ မပြောပေ။ ဟင်းချိုကို ယူပြီး တစ်ခါတည်း သောက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စာအုပ်ကို ပြန်တောင်းသည်။ အမက စာအုပ်ကို မပေးသောအခါ သူသည် ဝန်ခံသည်။ “အစ်မ၊ ကျွန်တော် ဟင်းချို သောက်ပြီးပြီ။ စာအုပ် ပြန်ပေးပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူလာသည်။ သူနှင့် အကြာကြီး စကားပြောမည့်ပုံ ရှိသည်။ လုကွမ်းကျိသည် စိတ်မရှည်သော်လည်း သူသည် အစ်မကို လေးစားသောကြောင့် ရိုးသားစွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် စာအုပ်အကြောင်း မပြောတော့ပေ။

“အခု အစ်မ မင်းကို မေးမယ်။ မင်းက တကယ်ကို စာပေကို ချစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုကို ဂုဏ်ယူစေဖို့အတွက် စာပေကို အသုံးပြုချင်ရုံပဲလား”

သူမ၏ တိုက်ရိုက် မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

“အရင်က အစ်မက မင်း စာပေကို တကယ် ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

လုကွမ်းကျိသည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။ သူသည် အစ်မ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲပေ။ “ကျွန်တော် တကယ် ချစ်တယ်။ အစ်မ၊ ထင်ရာစိုင်း မပြောပါနဲ့”

“တကယ်လား။ ဒါဆို မင်းရဲ့ စိတ်က ဘာလို့ အရင်လို မတည်ငြိမ်တော့တာလဲ”

ဒီစကားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့က သက်ပြင်းချပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ငါတို့ မိသားစုက မကြွယ်ဝပေမဲ့ ဘဝက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာတယ်။ ဒီလို ပြောကြစို့။ ငါတို့ရဲ့ ငွေရှာတဲ့နည်း ရှိတယ်။ မင်း စာမသင်ရင်တောင် ဆိုင်ငယ်လေး ဖွင့်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဈေးဆိုင်လေး ဖွင့်ပြီး အသက်မွေးနိုင်တယ်။ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း မင်း အလုပ်များတယ်။ အစ်မလည်း လက်ထပ်သွားတယ်။ ငါတို့ အတူတူ စကားပြောတာ နည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း စာသင်ကျောင်း စသွားတဲ့ မနက်ခင်းကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အစ်မ ချုပ်ပေးတဲ့ စာအိတ်ကို ကျောပိုးပြီး ပျော်ရွှင်နေတာကို မှတ်မိနေတယ်။ အစ်မက အမျိုးသမီးတစ်ဦးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာကို တကယ် ချစ်သလဲဆိုတာ အစ်မ ခွဲခြားတတ်တယ်”

“ဘယ်အချိန်မှာ မင်းက စိတ်မရှည်လာလဲ မသိဘူး။ ချင်ဆရာက မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးထားတာကို အစ်မ သိတယ်။ မင်းလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာတယ်။ မင်းက လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ပညာမတတ်တဲ့ ငှက်က စောစော ပျံရတယ်။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာရင် အသက်ကြီးတာက အရေးမကြီးဘူး။ ဒါတွေ အားလုံး ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အစ်မက မင်းကို သီအိုရီတွေ လာပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မက သီအိုရီတွေကို နားမလည်ဘူး။ အစ်မက မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်စေချင်ဘူး။ မင်း တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားမှသာ စိတ်ကို အလုပ်မှာ နှစ်မြှုပ်နိုင်မယ်။ ဥပမာ အမေ့ဘက်က မိဘတွေရဲ့ အတတ်ပညာ။ အမေက ဘယ်လိုမှ မသင်ယူနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မကြိုက်လို့ပါ။ အစ်မက ကြိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် အစ်မက သင်ယူဖို့၊ သုတေသန လုပ်ဖို့၊ အချိန်ပေးဖို့၊ ကြိုးစားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ကို ရိတ်သိမ်းတယ်”

171 02

“မင်းရဲ့ စာသင်ခြင်းကလည်း ဒီလိုပဲ။ မင်းက အလွန် ကြိုးစားပြီး အလုပ်ကြိုးစားပြီးပြီ။ မင်း အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်မလားက အရေးကြီးလား။ အောင်မြင်ရင် ကောင်းတာပေါ့။ မအောင်မြင်ရင်လည်း ငါတို့ ဘာမှ မဆုံးရှုံးဘူး။ မင်းရဲ့ ပုံမှန်စိတ်ကို မဆုံးရှုံးပါစေနဲ့။ မင်းရဲ့စိတ်က ရှုပ်ထွေးလာတာကို မသတိထားမိဘူးလား။ စာအံတာကလည်း ပိုခက်ခဲလာတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖြေလျှော့တာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငြိမ်သက်ပါစေ။ စာအုပ်များမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာများကို ကြည့်ပါ။ မင်း မိသားစုနဲ့ အကြာကြီး စကား မပြောတာကို သတိမထားမိဘူးလား။ မင်း မိသားစုဝင်တွေက မင်းကို ဘယ်လောက် စိုးရိမ်နေလဲ သိလား။ သူတို့က ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိဘူး”

လုကွမ်းကျိသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ ရှက်ရွံ့မှုက ရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ သူ့အပေါ်သို့ လှိမ့်ဆင်းလာပြီး သူ့ကို နစ်မြုပ်စေသည်။

“အစ်မ…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။ သူမသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ရပြီ။ အရမ်း မတွေးပါနဲ့။ ကောင်းမွန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မရှိရင် မင်း ဘယ်လောက်ပဲ စာတော်တော် အသုံးမဝင်ဘူး။ ခရိုင် စာမေးပွဲမှာ ငါးခုပဲ ဖြေရတယ်။ တစ်ရက် ဖြေပြီးရင် ပြန်ရတယ်။ နွေဦးရာသီ စာမေးပွဲလိုဆိုရင် ကိုးရက်ဆက်တိုက် ဖြေရတယ်။ လူအများအပြားက အသိပညာ မနည်းဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလို့သာ စာမေးပွဲ ကျရှုံးတာကို မင်း မသိဘူးလား”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ “အစ်မ၊ ဘယ်လို သိတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အတွင်းတွင် ပြုံးသည်။ “ငါ ဦးလေးငယ် ပြောတာကို ကြားဖူးတာ”

“ဦးလေးငယ်က တကယ်ကို အရမ်းတော်တာပဲ။ ဒီကိစ္စကိုတောင် သိတယ်”

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော မိန်ကျွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် နှာချေသည်။ သူသည် သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်သည်။ ဘယ်သူ သူ့အကြောင်း တွေးနေလဲ မသိပေ။

ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် အတွင်းတွင် စာဖတ်နေသော သားက ရုတ်တရက် အခန်းပြင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့သည်။ မနက်ပိုင်းတွင် သူသည် လန်းဆန်းစွာ ထသည်။ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်များနေသော မိန်ရှီကိုပင် ကူညီသည်။ ပြီးနောက် နံနက်စာစားချိန်တွင် သူသည် ဟင်းနှင့် ပန်းကန်များကို သယ်လာသည်။ စားပြီးနောက် သူသည် ရွာသို့ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားသည်။ မိန်ရှီသည် သား ဘယ်သွားလဲ စိုးရိမ်သောအခါ သူသည် ပြန်လာသည်။

သူသည် မိန်ရှီကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စာအံရန် အခန်းသို့ ပြန်ဝင်သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ သူသည် အရင်ကလို အလျင်အမြန် စားခြင်း သို့မဟုတ် မစားဘဲ မနေတော့ပေ။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသည်။ ခြံထဲတွင် ခဏ လမ်းလျှောက်သည်။ ထို့နောက် အနားယူရန် အခန်းသို့ ပြန်ဝင်သည်။ သူသည် နာရီဝက်ကြာ အိပ်ပြီး ပြန်ထကာ စာအံသည်။ ညနေ ရောက်သောအခါ သူသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ မီးကို မငြှိမ်းဘဲ မနေတော့ပေ။ သူသည် စောစော အနားယူသည်။

မိန်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သည်။ သူမသည် ဒီကိစ္စကို လုမင်ဟိုင်ကို ပြောသောအခါ လုမင်ဟိုင်က သူ့ကို ရယ်သည်။ “မင်းက ပိုပြီး လုပ်ဆောင်တာပဲ။ ငါတို့သားက ကောင်းတာကို နားလည်တယ်။ အခု ကောင်းသွားပြီဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား”

မိန်ရှီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ မိဘတစ်ဦးက ကိုယ့်သားသမီးကို ဘယ်လို မစိုးရိမ်နိုင်မလဲ။ သူက ယောက်ျား ဖြစ်သောကြောင့် သတိမထားမိတာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မိန်ရှီသည် ဒီကိစ္စကို လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ပြောသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်ကလေး ရယ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။

မိန်ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ဝင်လာသည်။ “အမေ သွားပြီလား။ မင်း ကွမ်းကျိကို ဘာပြောလိုက်လဲ။ မင်းတို့ မိသားစုထဲမှာ မင်းပြောတာကိုပဲ သူ နားထောင်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

သူမ၏ ခင်ပွန်းက ထက်မြက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လှည့်စားနိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူက သူ့ကို ဆူပူကြောင်းသာ ပြောသည်။

နှစ်များစွာ ကြာပြီးမှ ကျိုးကျင်းသည် ဒီကိစ္စကို လုကွမ်းကျိနှင့် ပြောသောအခါ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးအသော ဇနီးသည်က ဘယ်လောက် ဉာဏ်ကြီးကြောင်း သိသည်။ ဒါက နောက်ပိုင်းဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ချူထွေးဟော်သည် သားတစ်ဦး မွေးဖွားပြီးနောက် လုမိသားစုတွင် သူမ၏ အဆင့်အတန်းက မြင့်မားလာသည်။

171 03

အထူးသဖြင့် ရှောင်ဟူရှီက တိတ်ဆိတ်လာသည်။ သူမသည် ညစာစားပွဲသို့ပင် မလာတော့ပေ။ ဒါက သူမကို ပို၍ ဂုဏ်ယူစေသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အိမ်၏ ဇနီးအစစ်အမှန်လို မြင်သည်။

အရင်ကဆိုရင် ချူထွေးဟော်သည် အရိုးအကြောများ ပေါ်အောင် ရယ်နေမည်။ သူမသည် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်သို့ ဝင်လာပြီးကတည်းက ရှောင်ဟူရှီကို ဖယ်ရှားရန် အမြဲတမ်း စိတ်ကူးနေသည်။ သို့သော် အရင်က ကိစ္စပြီးနောက် သူမ၏ ယောင်းမကြီးက သူမနှင့် လုကွမ်းရန်၏ ပြဿနာကို တသမတ်တည်း ပြုလုပ်သည်။ ဒါကြောင့် သူမ၏ဘဝက ခက်ခဲလာသည်။

လုကွမ်းရန်က အသုံးမကျသောလူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုကျောက်မေမှ ငွေယူခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် လုကျောက်မေ၏ အနောက်ခန်းမှ လက်ဝတ်ရတနာများကို ခိုးယူခဲ့သည်။ လုကျောက်မေ၏ လက်ဝတ်ရတနာများသည် အနည်းငယ် တန်ဖိုးရှိသည်။ သူမသည် အလွန် ဒေါသထွက်သည်။ ဒီရက်များတွင် လုကွမ်းရန်သည် အိမ်တွင် မရှိပေ။ ဒါကြောင့် လုကျောက်မေသည် ချူထွေးဟော်ကို ဒေါသထွက်သည်။

သူမက ရှောင်ဟူရှီကို သွားရှာသင့်သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက လုကွမ်းရန်က ရှောင်ဟူရှီကို မကြိုက်တာကို သိသည်။ လုကျောက်မေသည် လုကွမ်းရန်က သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို ရှောင်ဟူရှီနှင့် သူမ၏ သမီးအတွက် ခိုးယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဟု သဘာဝအတိုင်း တွေးသည်။

လုကျောက်မေနှင့် ငြင်းခုံပြီးနောက် ချူထွေးဟော်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အိမ်မှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ရွာ၏အဆုံးသို့ လမ်းလျှောက်သည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်သည်။ ဘေးတွင် လူ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခြံတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ဖူးသူတိုင်း အံ့သြသွားကြလိမ့်မည်။ သူမသည် သူမ၏ ပထမခင်ပွန်းဖြစ်သူ သေဆုံးခဲ့သော အိမ်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချူထွေးဟော်သည် လုမိသားစုသို့ ဝင်လာပြီးကတည်းက ဒီအိမ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ ချန်မိသားစုမှ ညီအစ်ကိုများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်များ ရှိသည်။ ဒီအိမ်က ပျက်စီးနေသောကြောင့် ဘယ်သူမှ မယူကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျေးလက်တွင် အိမ်များသည် တန်ဖိုး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူထွေးဟော်သည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။ သူမသည် တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကြီးမားသောနှုတ်ခမ်းက သူမ၏ပါးစပ်ကို နမ်းသည်။ သူမသည် မခုခံဘဲ ပြုံးသည်။ “ယုတ်မာတဲ့လူ၊ အရမ်း စိတ်မရှည်ဘူး...”

ထိုသူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူ၏ လက်များကို သူမ၏ အင်္ကျီအောက်သို့ ထည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် ကြိုတင်ပြီး ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် အိမ်နောက်ဘက်မှ ကျိုးနေသော ခြံစည်းရိုးမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန် သတိထားသည်။ သူမ လာသည်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ပေ။

ဒီအိမ်က ချန်အကြီးဆုံး၏အိမ်နှင့် ကပ်လျက် ရှိသည်။ ရှောင်ဟူရှီ၏ မြင်ကွင်းမှ သူမသည် အိမ်နီးချင်း၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ကိုပင် မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး အိမ်ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ရပ်ပြီး ခဏ နားထောင်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်နှာပျက်မနေဘဲ အနောက်ဘက်ရှိ အရာများကို ထားသော အခန်းငယ်သို့ သွားသည်။

သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထင်းများကို အပြင်သို့ သယ်လာသည်။ သူမသည် ဒီထင်းများကို ရက်များစွာ စုဆောင်းခဲ့သည်။ ကောက်ရိုး၊ မြက်ပင်၊ သစ်ကိုင်းများ၊ အိမ်မှ ခိုးလာသော ထင်းများပင် ပါသည်။ မီးလောင်နိုင်သော အရာမှန်သမျှကို ရှောင်ဟူရှီသည် လျှို့ဝှက်စွာ စုဆောင်းသည်။ သူမသည် အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံး ရသောအခါ ညဘက်တွင် ဒီနေရာသို့ သယ်လာသည်။ ဒီအိမ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဘယ်သူမှ မနေသောကြောင့် ဘယ်သူမှ ဝင်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည်။

ဒါက ကောင်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် ဒီနေ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခဲ့သည်။

သူမသည် ထင်းများကို အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် တင်သည်။ အတွင်းမှ ခွေးနှင့် ခွေးမသည် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အရင်အကျင့်အရ သူတို့သည် နာရီဝက်ကြာကြာ လှုပ်ရှားလိမ့်မည်။ သူမသည် အချိန် အလုံအလောက် ရှိသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြိမ်ကြိမ် သွားလာသည်။ သူမသည် မောပန်းသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် သစ်ကိုင်းတစ်စည်းကို ယူလာပြီး ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် ထားသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို မတ်ပြီး လှည့်ပြန်ရန် ပြင်သည်။ ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးက သူမဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။

ထိုသူသည်လည်း ထင်းများစွာကို ကိုင်ထားသည်။ ရှောင်ဟူရှီက သူ့ကို ကြည့်သောအခါ သူသည် သူ့မျက်လုံးကိုပင် မလှန်ပေ။ သူသည် သူ၏လက်ထဲက ထင်းများကို ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် တင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သည်။ ရှောင်ဟူရှီ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းရင် သူသည် ထိုအခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

171 04

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ထိုလူသည် ထင်းများကို ထပ်ယူလာပြီး ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် ထားသည်။

သူသည် ရှောင်ဟူရှီနှင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သို့သော် ရှောင်ဟူရှီသည် သူ၏ စိတ်ကို နားလည်သည်။ ဘယ်လို နားမလည်နိုင်မလဲ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြေအနေ အတူတူပင်။ ရွာတွင် ဆွန်းရှီသည် ချန်မိသားစုတွင် ဘယ်လို နေလဲ မကြားရပေ။ ဒါပေမဲ့ ချူထွေးဟော်က ဒီအဆင့်အတန်း နိမ့်သောလူနှင့် ပေါင်းသင်းနိုင်ရင် ချန်အကြီးဆုံးက မကောင်းသောလူ ဖြစ်ရမည်။

တိတ်ဆိတ်သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အတွင်းမှ လှုပ်ရှားနေသော လူနှစ်ဦး၏ အသံကို လျစ်လျူရှုပြီး အကြိမ်ကြိမ် သွားလာကြသည်။ မီးလောင်နိုင်သော အရာမှန်သမျှကို သူတို့သည် အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် စုပုံလိုက်သည်။ ဆွန်းရှီသည် ရှောင်ဟူရှီကို ကြည့်သည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ မီးခြစ်ကို ထုတ်သည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်သည်။ မီးပွားများ လွင့်ပျံလာသည်။ သူမသည် ဆွန်းရှီကို ပြန်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လက်ကို မြှောက်ပြီး ထင်းပုံထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့သော မြက်များက မီးကို အလွယ်တကူ စတင်စေသည်။ ပထမတော့ မီးက သေးငယ်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ချူထွေးဟော်သည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သူမသည် အသက်မရှူနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ချန်အကြီးဆုံးကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို မဖိနဲ့။ အရမ်းလေးတယ်”

ချန်အကြီးဆုံးက တမင်တကာ သူမကို ပြန်ဖိသည်။ “ငါက မင်းကို မဖိရရင် ဘယ်သူက ဖိရမှာလဲ။ မင်းယောက်ျားက အကြာကြီး မဖိဘူးလို့ မင်း မပြောဘူးလား”

ဒီအကြောင်းကို ပြောသောအခါ ချူထွေးဟော်သည် ဒေါသ ထွက်သည်။ အရင်က သူမသည် လုကွမ်းရန်က ငယ်ရွယ်ပြီး သန်မာသောကြောင့် ချန်အကြီးဆုံး၏ နောက်ကွယ်မှ လုကွမ်းရန်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ သူမသည် တရားမဝင် ဆက်ဆံရေးသာ ရှိချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရာဇဝတ်မှုက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားသည်။ မတတ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် လုမိသားစုသို့ ရှီ(တန်းတူဇနီး)အဖြစ် ဝင်ရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ အစကတည်းကသူမက ဘယ်လောက်ပဲ ကာမ ဆန္ဒ ပြင်းပြပါစေ ချူထွေးဟော်သည် ချန်အကြီးဆုံးနှင့် ပြန်ပေါင်းစည်းရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က သူမသည် ညတွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမတွင် ခင်ပွန်းတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမသည် ကောင်းကောင်း နေထိုင်လိုသည်။ သို့သော် ကံက သူမကို လိုက်နာခြင်း မရှိပေ။ ရှောင်ဟူရှီသည် သူမကို အပြစ်ရှာရန် စွဲမြဲနေသည်။ လုမိသားစု၏ ပြဿနာများက များလွန်းသည်။ ဘဝက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဆင်းရဲလာသည်။ သူတို့သည် စားစရာပင် မရှိတော့ပေ။

ချူထွေးဟော်သည် ဘယ်တုန်းကမှ ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံဖူးပေ။ သူမ၏ ပထမခင်ပွန်း မသေခင်က သူမသည် ခင်ပွန်း၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံရသည်။ ခင်ပွန်း သေပြီးနောက် သူမတွင် မြေအနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ သူမခင်ပွန်း၏ အစ်ကိုကလည်း သူမကို ကာကွယ်သည်။ ဘဝက အဆင်ပြေသည်။

ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံဖူးသော သူသည် အသားကို စားချင်သော စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်တော့မှ နားမလည်ပေ။ လုကျောက်မေ မပြန်လာခင်က လုမိသားစုသည် ပုံမှန် ဟင်းရည်ကိုသာ သောက်ရသည်။ ချူထွေးဟော်သည် အလွန် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရသည်။ သူမသည် နေ့ည အသားစားချင်နေသည်။ သူမသည် ချန်အကြီးဆုံးအကြောင်း စဉ်းစားသည်။ ယောက်ျားများသည် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲဆောင်ခံရသည်။ သူမက အရင်က သစ္စာဖောက်ခဲ့တာကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းပါစေ၊ သူသည် ထပ်ပြီး ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

ချူထွေးဟော်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို ထပ်တွန်းသည်။ “သူက ဖိဖိ မဖိဖိ ရှင် ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ ရှင်လည်း ရှင့်ရဲ့ ဇနီးအိုကြီးကို နေ့တိုင်း ဖိဖိနေတာပဲ”

“သူ့အကြောင်း မပြောနဲ့။ သူ့အကြောင်း ပြောရင် စိတ်မပါတော့ဘူး” ချန်အကြီးဆုံးသည် သူမ၏ကိုယ်မှ လှိမ့်ချပြီး ဘေးတွင် လှဲနေသည်။

“ဘာလို့လဲ။ သူက ရှင့်ကို စိတ်ဆိုးစေတာလား” ချူထွေးဟော်သည် သူ့အနီးသို့ ကပ်ပြီး စပ်စုသည်။

ချန်အကြီးဆုံးသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ အနားယူသည်။

ချူထွေးဟော်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တခြားသူ၏ ခင်ပွန်းကို ခိုးယူနေသော်လည်း သူမသည် မနာလို ဖြစ်တတ်သည်။ သူမသည် ထိုင်သည်။ အိပ်ရာပေါ်က အဝတ်များကို ကောက်ယူပြီး ဝတ်သည်။

“ဘာလို့လဲ၊ စိတ်ဆိုးနေတာလား”

ချန်အကြီးဆုံးက ရယ်သည်။ “သူက ငါ့အတွက် သားသုံးယောက် မမွေးပေးဘူး ဆိုရင်၊ မင်းက ငါ့ညီရဲ့ ဇနီး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ငါက မင်းကို လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို အရေးလုပ်တာလဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အရိုးပဲ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သစ်ပင်အခေါက်လို ကြမ်းတမ်းတယ်။ ဘယ်လိုမှ မင်းလောက် ချစ်စရာ မကောင်းဘူး”

171 05

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချူထွေးဟော်၏ နှလုံးသားတွင် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု ရှိသည်။ သူမသည် ချန်အကြီးဆုံးကို ပြောသည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောတုန်းက ကျွန်မတို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးက မကောင်းဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်သူက သိသွားမလဲ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက လုမိသားစုကို လက်ထပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် စဉ်းစားပေးခဲ့တာ။ ရှင်ကလည်း ကျွန်မကို သတိတရ ရှိသင့်တယ်”

ချန်အကြီးဆုံးက သူမကို ဖက်ပြီး သူမ၏ပါးကို နမ်းသည်။ “ငါက မင်းကို သတိတရ ရှိတာပေါ့။ တခြားအရာတွေကို မပြောဘဲ မင်းက ငါ့အတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့တယ်”

သူသည် ခဏ ရပ်သွားသည်။ “အခွင့်အရေး ရရင် မင်းရဲ့ သားကို ငါ့ကို ပြပါဦး။ ငါ့ရဲ့ သားကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး”

“အခွင့်အရေး ရရင် ပြမယ်” ချူထွေးဟော်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားပြီး ဟန်ဆောင် ပြောသည်။

ချန်အကြီးဆုံးသည် ဘာပြောရန် ပြင်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏နှာခေါင်းကို နှာရှုံ့သည်။ “ဘာအနံ့ရလဲ မသိဘူး”

“တခြားတစ်နေရာက ထမင်းချက်ဖို့ ထင်းမီးရှို့နေတာ ထင်တယ်” အမှန်တကယ်တော့ ချူထွေးဟော်သည် အနံ့ကို အစကတည်းက ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျေးလက်တွင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်သည်။ ထမင်းချက်ခြင်းနှင့် အပူပေးခြင်းအတွက် ထင်းကိုသာ အသုံးပြုသည်။ ထင်းမီးခိုးက အနံ့ ပြင်းသည်။ ရွာတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ထင်းမီးရှို့ရင် သူတို့၏အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားရင်တောင် အနံ့ရသည်။

“ဘာလဲ၊ ရှင့်ရဲ့ဇနီးကောင်းက ရှင့်အတွက် တစ်ခုခု ချက်ပြုတ်နေတာလား။ ဒီအချိန်မှာ အလုပ်များနေတယ် ထင်တယ်” ချူထွေးဟော်သည် လှောင်ပြောင်သည်။

သူမသည် ဒီလို ပြောတာက ဒီအိမ်က ချန်အကြီးဆုံး၏အိမ်နှင့် ကပ်လျက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်အဖေ သေသောအခါ သူတို့၏မိသားစုကို ခွဲလိုက်သည်။ သူသည် အငယ်ဆုံးသားက အားနည်းသောကြောင့် အိမ်၏မြေအချို့ကို ချန်အငယ်ဆုံးအတွက် အိမ် ဆောက်ပေးခဲ့သည်။ ဒါက သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်သည်။ အိမ်နှစ်ခု၏ ခြံစည်းရိုးများက ကပ်လျက် ရှိသည်။ ဒီဘက်ကနေ ထင်းမီးအနံ့ ရရင် ချန်အကြီးဆုံး၏ အိမ်က မဟုတ်ရင် တခြားနေရာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ချန်အကြီးဆုံးသည် ပြန်လှောင်ပြောင်ရန် ပြင်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားသည်။ “ဒီနေ့ ငါတို့အိမ်မှာ ကြက် မသတ်ဘူး။ အသားလည်း မဝယ်ဘူး။ သူ့လို အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမက ဒီအချိန်မှာ ဘာချက်မှာလဲ”

သူ၏ မျက်လုံးများက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ရာမှ လျင်မြန်စွာ ထသည်။ သူ၏ ဘောင်းဘီကိုပင် ဝတ်ရန် အချိန်မရပေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက်သို့ လှိမ့်သွားသည်။

ချူထွေးဟော်သည် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

“မီးလောင်နေတယ်...”

“မင်း မုဆိုးမ ဖြစ်ရတာကို မကြောက်ဘူးလား” မီးမရှို့မီ ရှောင်ဟူရှီက မေးသည်။

ဆွန်းရှီသည် တိတ်ဆိတ်သည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် သူမက ဘာမှ မပြောဘူးဟု ထင်သည်။ သို့သော် သူမက ပြောလာသည်။ “ကျွန်မမှာ သားနဲ့ မြေးတွေ ရှိတယ်။ မုဆိုးမ ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် ကွာခြားမှု မရှိဘူး”

ဒီစကားပြီးနောက် ဆွန်းရှီသည် ကျိုးနေသော ခြံစည်းရိုးမှ ပြန်လှည့်ပြီး သူမ၏ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ပြန်သွားသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ခဏ တိတ်ဆိတ်သည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

171 06

ရှောင်ဟူရှီသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ရွာမှ အသံများ ဆူညံလာသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်သည်။

တကယ်ပဲ အသံတွေ ဆူညံလာသည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က အရမ်း စောလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ရှောင်ဟူရှီသည် ခြံထဲသို့ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ခြံ၏အလယ်တွင် ရပ်ပြီး အပြင်မှ အသံများကို နားထောင်သည်။

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန် သွား။ ချန်အငယ်ဆုံး၏ အိမ် မီးလောင်နေတယ်”

“ချန်အကြီးဆုံးက သူ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ညီရဲ့ ဇနီးဟောင်းကို သူ့ညီရဲ့ အိမ်ထဲတွင် ခိုးယူနေတယ်လို့ ကြားတယ်”

“အဲဒီလူ သေသွားပြီလား”

“မသေဘူး။ ချန်အကြီးဆုံးရဲ့ ဒုတိယသား ချန်မာရှန်းက တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာဖြစ်လဲတော့ မသိဘူး။ မြန်မြန် သွားကြည့်ကြစို့...”

ရှောင်ဟူရှီသည် နေရာတွင် တောင့်တင်းသွားသည်။ မသေဘူးလား။

အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်ဟူရှီ၏ အစီအစဉ်တွင် အမှားအယွင်းများ ရှိသည်။ ဆီမပါဘဲ ထင်းအနည်းငယ်ဖြင့် မီးက အလွန် လျင်မြန်စွာ မလောင်နိုင်ပေ။ ဒါ့အပြင် ကံကောင်းတာက လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ချန်မိသားစု၏ ဒုတိယသား ချန်မာရှန်းသည် အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာသည်။ သူသည် အဝေးမှ သူ့အဖေ၏အိမ်က မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့သည်။ သူသည် ဘာမှ မတွေးဘဲ သူ့လက်ထဲက ဓားကို ပစ်ချပြီး ရွာတွင် အော်သည်။

တစ်အိမ် ဒုက္ခရောက်ရင် ရွာတစ်ခုလုံးက ကူညီသည်။ ကျေးလက်တွင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်သည်။ အော်သံကို ကြားသောအခါ အနီးအနားမှ လူတိုင်းက ပြေးလာကြသည်။ သူတို့သည် ပုံးများကို ကိုင်ပြီး မီးငြှိမ်းရန် ကူညီသည်။

မီးက ငြိမ်းသွားသည်။ သို့သော် ချန်အကြီးဆုံးနှင့် ချူထွေးဟော်၏ တရားမဝင် ဆက်ဆံရေးကလည်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားသည်။

လူနှစ်ဦးက အဝတ်မပါဘဲ အိမ်ထဲတွင် ဖမ်းမိသည်။ လူအကန်း တစ်ယောက်ကတောင် မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ဘယ်သူမှ ဒါကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ချန်အကြီးဆုံးနှင့် ချူထွေးဟော်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက မီးခိုးမည်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိသည်။ သူတို့သည် သတိမေ့မြောသွားကြသည်။

လူက သေလုနီးနီး ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဘယ်သူမှ ငြင်းခုံခြင်း မရှိတော့ပေ။ ချန်အကြီးဆုံးကို ချန်မိသားစုမှ သယ်ဆောင်သွားသည်။ ချူထွေးဟော်ကို သတင်းကြားသော ပထမအိမ်မှ မိသားစုက ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လုမင်ချွမ်းနှင့် ဟူရှီနှင့် လုကွမ်းလီတို့သည် ခေါင်းပင် မဖော်ရဲပေ။ သူတို့က ဘယ်လောက်ပဲ ရှက်နေပါစေ၊ သူတို့သည် သူမကို မကူညီဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချူထွေးဟော်သည် တန်တန်၏ အမေ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သမားတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟူရှီသည် သက်ပြင်းချပြီး မျက်ရည်သုတ်သည်။ “ဒီ အကြီးကောင်က အိမ်မှာ မရှိဘူး။ သူ အိမ်မှာ ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး”

လုကျောက်မေသည် တံခါးဘောင်တွင် မှီနေသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ကို ရှုံ့သည်။ “ဒီလူက မကောင်းတာကို သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ အိမ်ထဲကို ခေါ်လာရတာလဲ။ ဒီချူးဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ချန်အကြီးဆုံးက တစ်ရက် နှစ်ရက် မဟုတ်ဘဲ အကြာကြီး ပေါင်းနေတာ ထင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးက သနားစရာပဲ။ ခေါင်းပေါ်မှာ မြက်စိမ်းအမိုး ရှိနေပြီ”

ဟူရှီသည် သည်းခံနိုင်သမျှ သည်းခံသည်။ သို့သော် သူမသည် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ “မင်း စကား နည်းနည်းပဲ ပြောလို့ မရဘူးလား။ မင်းမောင်က မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလို ဆန္ဒရှိရတာလဲ”

“သူက ကျွန်မကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပေါ့။ အရင်က သူက ကျွန်မဆီက ငွေယူတယ်။ အခု ကျွန်မ သူ့ဆီက ပြန်တောင်းချင်တော့ အစ်မကို ရိုက်ရဲတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ပျောက်သွားတာကို အမေ အမြန် မေ့သွားပြီလား။ ဒီလိုမျိုး သစ္စာမရှိ၊ လေးစားမှု မရှိတဲ့လူကို ကျွန်မက မောင်နှမလို့ မမြင်ဘူး”

171 07

“မင်း မောင်လေးက ခိုးတာကို ဘယ်မျက်လုံးနဲ့ မြင်တာလဲ”

“သူက မခိုးရင် အမေ ခိုးတာလား”

“ရပြီ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားနည်းနည်းပဲ ပြောကြ” လုမင်ချွမ်းက အော်သည်။ သူသည် လုကွမ်းလီကို လှည့်ကြည့်သည်။ “ဒုတိယသား၊ မင်း အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ခေါ်လာ။ ချူထွေးဟော်က သူ့ဇနီးပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ သူ ဘယ်လို စဉ်းစားလဲ ကြည့်ရမယ်”

လုကွမ်းလီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ထွက်သွားသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် နျူနျူကို ဖက်ထားသည်။ သူမသည် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ချန်အကြီးဆုံး၏ ကိစ္စကြောင့် ချန်မိသားစုမှ တခြားသူများလည်း ရောက်လာကြသည်။

ဒါက အရှက်ရစရာ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သမားတော်က ချန်အကြီးဆုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မထိခိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အချိန်ကြာကြာ ကုသရမယ်လို့ ပြောသောအခါ ဘယ်သူမှ အကြာကြီး မနေရဲကြပေ။

ချန်အကြီးဆုံး၏ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို အဝတ်ဖြူများဖြင့် ပတ်ထားသည်။ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာမှလွဲ၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာ အချို့ ရှိသည်။ ဒါတွေက ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဒဏ်ရာများစွာ စုပေါင်းသောအခါ ခံစားရမည်။

သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ လှုပ်ရှားရဲသည် မဟုတ်။ သူ နိုးလာသောအခါ သူသည် အော်ဟစ်သည်။ သူ၏အော်ဟစ်မှုက ဆွန်းရှီကို ရည်ရွယ်သည်။

သူသည် နေ့ခင်းတွင် အိမ်ထဲတွင် ဖမ်းမိခံရသည်။ မီးက သူ့ကို မသတ်နိုင်ပေ။ ချန်အကြီးဆုံးသည် ဘယ်သူကိုမှ သံသယ မရှိဘဲ သူ့ဇနီး ဆွန်းရှီကိုသာ သံသယ ရှိသည်။

“အဖေ၊ အမေ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေတာလဲ။ အမေက ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး” ငယ်စဉ်ကတည်းက ချန်မာလင်သည် သူ၏အမေက သူ့အဖေ၏ရှေ့တွင် စိတ်ဆိုးသော သတို့သမီးကဲ့သို့ ပြုမူသည်ကို မြင်သည်။ သူ့အဖေက အမေ့ကို ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုက်ပြီး ဆဲသည်။ သို့သော် ဒီနှစ်တွေ အကြာကြီး ပြီးသွားပြီ။ ဒီအချိန်မှာ အမေက သူ့အဖေကို မီးရှို့ချင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူ့အမေက ဒီလောက် သတ္တိ မရှိဘူး။

“ဟုတ်တယ်” ချန်အကြီးဆုံး၏ တတိယသား ချန်မာရှန်းက ကြားဝင်ပြောသည်။

“ဘေးအိမ်က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မီးလောင်နေတာကို သူမက မမြင်ဘူး။ သူမက ငါ့ကို မီးရှို့ပြီး သူမ တခြားယောကျ်ားနဲ့ နေချင်တာကို ပြောတာပဲ” ချန်အကြီးဆုံးက အော်သည်။ သူသည် ဘာမှ မတွေးဘဲ ပြောသည်။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချန်မိသားစုမှ သားများသည် သူတို့၏အဖေကို ဂရုစိုက်ချင်စိတ် ပျောက်သွားသည်။ သူသည် မိန်းမ ခိုးယူသည်။ အခုတော့ ရယ်စရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့၏ အမေက အသက်ကြီးနေပြီ။ မြေးများပင် ရှိနေပြီ။ သူမ ဘယ်သွားနေမှာလဲ။

“အမေ၊ အခု မှောင်နေပြီ။ မီးဖိုချောင်မှာ ထမင်း သွားချက်ပါတော့” အကြီးဆုံးသား ချန်မာလင်သည် ဆွန်းရှီကို ထွက်ခိုင်းသည်။

ဆွန်းရှီသည် မျက်ရည်သုတ်သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

အခန်းမှ ထွက်လာသော်လည်း ချန်အကြီးဆုံး၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ချန်မာလင် ညီအစ်ကိုများ၏ ရှင်းပြသံကို ကြားနေရသေးသည်။ “အမေက အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမက နေ့တိုင်း အိမ်မှာ အလုပ်များတယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ နားနေတာ ဘာမှ သံသယ မရှိဘူး...”

ချန်မာရှန်းက ဒီလို မထင်ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သူ ပထမဆုံး ပြန်လာသူ ဖြစ်သည်။ မီးငြှိမ်းရာတွင် ကူညီနေစဉ် သူသည် သူ၏အမေက သူတို့၏အိမ်တံခါးမှ ကြည့်နေတာကို မျက်စိထောင့်မှ မြင်သည်။ ထိုမျက်လုံးက ဘယ်လို မျက်လုံးမျိုးလဲဆိုတာ သူ မဖော်ပြနိုင်ပေ။ ပြန်စဉ်းစားသောအခါ ကြက်သီးထသည်။

သူ၏ အစ်ကိုနှင့် ညီနှစ်ယောက်က ဒေါသထွက်နေသော အဖေကို နှစ်သိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်မာရှန်းသည် အခန်းမှ ထွက်လာသည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ ဆွန်းရှီသည် ထမင်းချက်ရန် အလုပ်များနေသည်။

ဆွန်းရှီသည် ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားများကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံသည်။ သမီးများကိုလည်း သူမ၏ သမီးအရင်းများလို ဆက်ဆံသည်။ ချွေးမများက လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်ကို သိသောကြောင့် သူမသည် အိမ်တွင် အရာအားလုံးကို သပ်ရပ်စွာ လုပ်ထားသည်။ သူတို့သည် လယ်ကွင်းအလုပ် ပြီးရင် အိမ်အလုပ်ကို ထပ်လုပ်ရန် မလိုပေ။

လူတိုင်းက ဆွန်းရှီက ကောင်းတယ်လို့ ပြောသည်။ သို့သော် သူမက အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သည်။

ချန်မာရှန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် သွားပြီး ဆွန်းရှီ၏နောက်တွင် ရပ်သည်။

“အမေ၊ မင်း နေ့လယ်ပိုင်းမှာ တကယ် အိမ်မှာ အိပ်နေတာလား”

ဆွန်းရှီသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

“အိုး” ချန်မာရှန်းသည် ပြောသည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် ရေအိုးမှ ရေတစ်ပုံးကို ယူလာပြီး ဆွန်းရှီကို ပန်းကန်ပေါ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးရာတွင် ကူညီသည်။

မီးဖိုရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ဆွန်းရှီ၏မျက်လုံးမှ မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။ သို့သော် မျက်ရည်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသောအခါ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

*******

172 01

အခန်း 172 လိပ်မ ၊ လိပ်ဖို ၊ လူသေမှု ဖြစ်ပွား

လုကွမ်းရန်သည် မကြာသေးမီက မကြာခဏ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုကွမ်းလီသည် သူ၏ အစ်ကိုကို ရှာနိုင်သည့် နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သတင်းအနည်းငယ် ကြားရသည်။

သူသည် နားခိုရန် မရပ်ဘဲ ရှောင်ရှီရွာသို့ ပြန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အန်စာတုံး လှိမ့်ကစားနေသော လုကွမ်းရန်ကို ရွာသားတစ်ဦး၏အိမ်တွင် တွေ့သည်။

“အစ်ကို၊ ဆက်မကစားနဲ့တော့။ အိမ်မှာ ပြဿနာရှိတယ်”

လုကွမ်းရန်သည် နှစ်ရက် နှစ်ညလုံး ကစားနေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အနီရောင် ဖြစ်သည်။ ညီဖြစ်သူက သူ့ကို ဆွဲသောအခါ သူသည် စိတ်မရှည်စွာနှင့် လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“ဘာအတွက် အိမ်ကိစ္စကို ဒီအထိ လာရှာတာလဲ။ ငါ ဒီမှာ ရှိတာကို ဘယ်သူပြောတာလဲ” သူသည် ထိုင်နေသော ရွာသား၏လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ချန်အာနျူ၊ မင်းလက်ကို မတုန်နဲ့။ လှုပ်ပြီးရင် ချလိုက်”

ဒီအခန်းက မီးခိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားများစွာ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်များနှင့် ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေသည်။ မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ပြည့်နေသည်။ သူတို့၏ အဝတ်များကနေ သူတို့သည် အနီးအနားရွာများမှ ရွာသားများ ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ သူတို့က ဒီမှာ အချိန်ကြာကြာ နေနေတာကို သူတို့ရဲ့ပုံစံကနေ သိနိုင်သည်။ နံရံနားက စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်များစွာ ရှိသည်။ ဒီနေရာက လောင်းကစားခြင်း သာမက အစားအသောက်ပါ ပေးသည်ကို သိသာသည်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ မပြန်ချင်ကြ။

ချန်အာနျူသည် ဒီအိမ်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိသည်။ သူသည် တြိဂံပုံ မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူသည် ရှောင်ရှီရွာတွင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားနေသူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူသည် အလားတူ အလုပ်မလုပ်သော လူများကို စုပြီး သူ့အိမ်တွင် လောင်းကစားသည်။ အရင်က ဖဲချပ်များဖြင့် ကစားသည်။ မကြာသေးမီက သူတို့သည် ပို၍ကြီးမားသော လောင်းကစားဖြစ်သော အန်စာတုံးကို ကစားကြသည်။

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ ငါက ကြီးတာကို လောင်းမယ်”

“၁၀ ခါ ဆက်တိုက် ကြီးတာပဲ ထွက်တယ်။ လျူဟိုင်၊ မင်းက ကြီးတာကို လောင်းတုန်းပဲလား”

“မင်း ဘာလို့ ဂရုစိုက်တာလဲ။ ငါက လောင်းချင်လို့ လောင်းတာ”

“ငါက သေးတာကို လောင်းမယ်”

အခန်းထဲတွင် ဆူညံသံများက ဈေးထက်ပင် ပိုသည်။

လုကွမ်းလီသည် လုကွမ်းရန်ကို ထပ်ဆွဲသည်။ သို့သော် လုကွမ်းရန်က သူ့ကို ထပ်တွန်းလိုက်သည်။ သူသည် လဲလုနီးနီး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ညီကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးပေ။

လောင်းကစားကို စီစဉ်နေသော ချန်အာနျူသည် သူ့ကို အလျင်စလို လုပ်သည်။ “မင်း ပြီးပြီလား။ မင်း မစဉ်းစားနိုင်ရင် နောက်တစ်ခါ လောင်း”

“မင်း ဘာလို့ အလျင်စလို လုပ်တာလဲ။ ဒီတစ်ခါ...” လုကွမ်းရန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ချက်ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့လက်ထဲက ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားများကို ညာဘက်သို့ ပစ်ချသည်။ “ငါက သေးတာကို လောင်းမယ်”

“စဉ်းစားပြီးပြီလား။ လုကွမ်းရန်၊ ဒါက မင်းရဲ့နောက်ဆုံးငွေပဲ။ အမှားမလုပ်နဲ့။ မင်း ရှုံးသွားရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို အရင်က အကြွေးတင်တဲ့ငွေကို မဆပ်သေးဘူး။ ဒီနေ့လည်း အများကြီး ချေးထားတယ်...”

172 02

“ဘာဖြစ်လဲ။ ချန်အာနျူ၊ မင်း ဖော်တော့မှာလား” ဘေးကလူက ကြားဝင်ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ မြန်မြန် ဖော်လိုက်၊ မြန်မြန် ဖော်လိုက်”

“ငါ ကြီးတာကို လောင်းတာ ကံကောင်းတယ်။ ဒီလုကွမ်းရန်က ကံဆိုးနေတယ်။ ဘယ်သူက သူ့လို လောင်းကံဆိုးမယ်” လျူဟိုင်သည် သူ့သွားချွန်များကို ပြပြီး ကြွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ဂုဏ်ယူနေသည်။

ဘေးကလူကလည်း ကံဆိုးသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူတို့က လောင်းပြီးပြီ။ သူတို့က ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။

“မင်းရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ ချေး ရှိတယ်။ မင်းက ကံဆိုးတယ်။ ချန်အာနျူ၊ မြန်မြန် ဖော်လိုက်။ ငါ တကယ် ကံဆိုးလားဆိုတာ ငါ မြင်ချင်တယ်”

ချန်အာနျူသည် အန်စာတုံးလှုပ်သည့်ပန်းကန်ပေါ်က ပန်းကန်လုံးကြီးကို ဖယ်လိုက်သည်။ ကျေးလက်တွင် လောင်းကစားသောသူများသည် ရိုးရှင်းသော ကိရိယာများကို အသုံးပြုသည်။ သူတို့သည် မီးဖိုချောင်မှ ရိုးရှင်းသော မြေအိုးပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို ယူသည်။ ပန်းကန်လုံးနှစ်ခုကို ပေါင်းပြီး လှုပ်သည်။

“တကယ်ပဲ ကြီးတာပဲ။ ဒါက ၁၀ ခါဆက်တိုက် ကြီးတာပဲ ထွက်တယ်”

“လုကွမ်းရန်၊ မင်း အရမ်း ကံဆိုးတာပဲ။ ငါတို့ကိုလည်း ဆွဲခေါ်သွားတယ်”

ဂုဏ်ယူခြင်းနှင့် ဆဲဆိုခြင်းများအကြား လုကွမ်းရန်သည် လူအုပ်မှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ငွေပြန်လိုသည်။ သို့သော် သူယူလာသောငွေများက ရှုံးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချန်အာနျူမှ ချေးထားသောငွေများလည်း ရှုံးသည်။ ယခုသူသည် လက်လျှော့ရတော့မည်။

လူအုပ်ထဲက ထွက်လာပြီးနောက်မှ သူသည် သူ့ကို တွန်းဖယ်ခဲ့သော လုကွမ်းလီကို သတိရသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ။ အိမ်မှာ ဘာပြဿနာရှိလဲ”

လုကွမ်းလီသည် စိတ်မရှည်စွာနှင့် သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သည်။ ချန်အာနျူက လှမ်းပြောသည်။ “လုကွမ်းရန်၊ နောက်တစ်ခါလာရင် မင်း ငါ့ကို အကြွေးတင်တဲ့ငွေကို ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့”

“ငရဲဘုံဘီလူးတွေကို အကြွေးတင်နေတယ်” သူသည် ဒီစကားကို ပစ်ချပြီးနောက် သူသည် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရသည်။

“ဘာလို့ ဆွဲတာလဲ။ ဘာကိစ္စလဲ” လုကွမ်းရန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။

“အစ်ကို၊ အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ။ အစ်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေက တကယ်ပဲ အစ်ကို ယူတာလား” လုကွမ်းလီသည် သူ၏ အစ်ကိုကို သူစိမ်းတစ်ဦးလို ကြည့်သည်။ သူ၏အသံက ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“ငါ ယူတာ၊ ငါ ယူတာ။ ဘာကိစ္စလဲ” လုကွမ်းရန်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အတင့်ရဲစွာ ပြောသည်။

လုကွမ်းလီသည် တခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူ့ကို ဆွဲပြီး ခြံထဲသို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။

“လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောမယ်”

ချူထွေးဟော်သည် နိုးလာသည်။ သူမသည် ခိုးမှုအကြောင်း မိသားစုကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိသေးပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး အိပ်ရာမှ ဆွဲချလိုက်သည်။

“အကြီးကောင်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“ရန်အာ...”

“မင်း ရုပ်ချောတဲ့ မိန်းမ၊ မင်း တခြားယောက်ျားနဲ့ လိုက်သွားရဲတယ်၊ ပြော၊ မင်း ဘယ်တုန်းက မင်းရဲ့ ယောက်ျားကြီးနဲ့ ပေါင်းတာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” သူသည် ဒီစကားကို ပြောနေစဉ် လုကွမ်းရန်၏ လက်များက မရပ်ပေ။ သူသည် ချူထွေးဟော်၏ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ရိုက်သည်။ သူသည် ရိုက်ရင်း ကန်သည်။ သူသည် အရူးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချူထွေးဟော်သည် စကားပြောရန် အချိန်မရပေ။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

“ကောင်းကောင်း ရိုက်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက် ဒီလိုမျိုး မိန်းမကို ဒီလို နည်းနဲ့ ကိုင်တွယ်ရမယ်” လုကျောက်မေသည် ပိုဆိုးစေရန် ဘေးတွင် မီးထိုးသည်။

တန်တန်သည် ဟူရှီ၏ရင်ခွင်တွင် အလွန်ငိုသည်။ ချွေ့ရှီသည် မျက်ရည်သုတ်ရင်း ဘေးတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေ။ ရှောင်ဟူရှီသည် နျူနျူကို အခန်းထောင့်တွင် ဖက်ထားသည်။ မိခင်နှင့် သမီးသည် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ အရင်ကဆိုရင် နျူနျူသည် ငိုရမည်။ သို့သော် သူမသည် ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို အများကြီး မြင်ဖူးသောကြောင့် သူမသည် အလွန် တည်ငြိမ်သည်။ သူမ၏ကလေးမျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အနည်းငယ်ပင် မရှိပေ။

172 03

သားဖြစ်သူ၏ ငိုသံကို ကြားသောအခါ ချူထွေးဟော်သည် ပြန်လှုပ်ရှားသည်။ “ကျွန်မ မလုပ်ဘူး၊ ကျွန်မ မလုပ်ဘူး...”

“မလုပ်ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်။ ရွာသားတွေအားလုံးက မြင်နေတယ်။ မင်း ငြင်းရဲသေးလား” လုကွမ်းရန်သည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သည်။

ချူထွေးဟော်သည် လည်ပင်းညှစ်ခံရသော ကြက်ကဲ့သို့ အော်သည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အော်သံကြောင့် နားနာသည်။ သူသည် သားကို ဆွဲလိုက်သည်။

“အခု ရိုက်တာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ တန်တန်ကို မကြောက်စေနဲ့”

ကလေးသည် ကြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာက အနီရောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့လည်ပင်းက နာနေသည်။ ဟူရှီသည် သူ့ကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိပေ။ ဒီအချိန်တွင် ချူထွေးဟော်သည် မြေပြင်မှ အလျင်အမြန် ထသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ လုယူသည်။ သူမသည် မရှင်းပြတော့ပေ။ သူမသည် သူ့ကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။

“တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ မင်း ဘယ်လို လုပ်မယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်” ဟူရှီသည် ဒေါသကြောင့် ခြေထောက်ကို နင်းသည်။

“ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ။ သူ့ကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပဲ။ သူက လက်ထပ်ပြီးသား မဟုတ်ဘူး။ ကွာရှင်းရန် စာချုပ်တောင် မလိုဘူး” လုကျောက်မေက ပြောသည်။

ဟူရှီသည် သမီးက ပိုဆိုးစေသည်ကို ဒေါသထွက်သည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “မင်း စကားနည်းနည်း ပြောလို့ မရဘူးလား။ ပြဿနာက မလုံလောက်သေးဘူးလား”

“ဘာလို့လဲ၊ ကျွန်မ ပြောတာ မှားနေတာလား။ ဒီလိုလူမျိုးကို အိမ်မှာ ဘာလို့ ထားရတာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောသည်။ “တန်တန်က နို့စို့တုန်းပဲ...”

ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီအချက်အတွက်သာ မဟုတ်ရင် လုကွမ်းရန် မပြန်လာခင် ဟူရှီသည် ချူထွေးဟော်ကို မောင်းထုတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

“သူက သိပ် မငယ်တော့ဘူး။ အစာအိမ်ကို ပြည့်စေဖို့ ဆန်ပြုတ်ကိုလည်း သောက်နိုင်တယ်” ဒါက လုမင်ချွမ်း၏ သဘောထား ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ” လုအဖေက ညည်းညူသည်။

တန်တန်သည် ယခု ရှစ်လသားကျော်ပြီ။ သူသည် ဆန်ပြုတ်ကို သောက်နိုင်ပြီ။ သို့သော် ကျေးလက်တွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦးက နို့မသောက်ဘဲ ဆန်ပြုတ်ကို သောက်ခြင်းသည် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပေ။ ဆန်ပြုတ်ဖြင့် ကြီးပြင်းသော ကလေးများသည် ပိန်ပြီး သေးငယ်သည်ကို လူတိုင်းသိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏အသက်အရွယ်တူ ကလေးများထက် ခေါင်းတစ်လုံး ပိုသေးငယ်ပြီး ဖျားနာလွယ်သည်။ ကျေးလက်တွင် လူများသည် မဖျားနာရဲကြပေ။ ဒါကြောင့် လူများသည် သူတို့၏ ကလေးများကို နို့များများ တိုက်ကြသည်။ အချို့သည် သုံးနှစ်အထိပင် နို့ဖြတ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

တန်တန်သည် ယခု ပထမအိမ်မှ လင်မယားနှင့် လုအဖေနှင့် လုအမေ၏ အသဲ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးက မြေးလေး (မြစ်) အတွက် ဦးစားပေးသည်။ မဟုတ်ရင် ချူထွေးဟော်သည် ရှောင်ဟူရှီကို ညစာစားပွဲသို့ပင် မလာနိုင်အောင် တွန်းပို့မည် မဟုတ်ပေ။

ချူထွေးဟော်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ သားကို ဖက်ထားသည်။ ကလေးကလည်း အမေကို ချစ်သောကြောင့် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုခြင်း မရပ်တော့ပေ။ သူ့လက်ငယ်များက သူမကို နားမလည်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဘယ်သူမှ ချူထွေးဟော်ကို အခုပဲ မောင်းထုတ်ရန် မပြောရဲတော့ပေ။

“တန်တန် နို့ဖြတ်ပြီးရင် သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်” လုအဖေသည် ဒီစကားကို ပစ်ချပြီးနောက် သူသည် တုန်ယင်စွာ ထွက်သွားသည်။

သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များက ယခုတုန်ယင်နေသည်။ သူသည် လယ်ကွင်းသို့ မသွားနိုင်တော့ပေ။ လမ်းလျှောက်ဖို့ပင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုသည်။ ချွေ့ရှီသည် သူ့နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားပြီး သူ့ကို အဓိက အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ရာတွင် ကူညီသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို လင်မယား ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းသည်။ လုကျောက်မေသည် တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်သည်။ သူသည် မျက်နှာပုတ်ပုတ်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အခု ပြောစမ်း။ မင်း ချန်အကြီးဆုံးနဲ့ ဘယ်တုန်းက ပေါင်းသင်းခဲ့တာလဲ”

သူမ၏ သားကို ဖက်ထားသော ချူထွေးဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် ဒီလို ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြိုသိသည်။ သို့သော် ဒီလောက် မြန်မြန် လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။

172 04

သူမသည် တခြားအရာများကို မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းကို ညွှတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း အရင်က သေပြီးနောက်၊ သူက ယောက်ျားကြီး ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မက မုဆိုးမပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက သူ့နဲ့..."

လုကွမ်းရန်သည် ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ထပ်ရိုက်သည်။ သို့သော် လုကွမ်းလီက သူ့ကို နောက်ကနေ ဖက်ထားသည်။

“မင်း ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ၊ ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ”

ချူထွေးဟော်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးပြီး ငိုသည်။ “ကျွန်မ တကယ်ကို မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ချန်မိသားစုမှ ထွက်ပြီး သူ့ကို ရှောင်တာက ကျွန်မ အိပ်မက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်ကို ဝင်လာပြီးကတည်းက ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့တော့ဘူး။ တန်တန် မွေးပြီးတော့ ကျွန်မက အပြင်ထွက်တော့ သူနဲ့ တွေ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ပေါင်းဖို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။ ကျွန်မက လက်မခံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီအတွင်းခံနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်...”

ချူထွေးဟော်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လုမင်ချွမ်း၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ကောင်းလာသည်။ သူက ဒီလိုမေးတာက တန်တန်က လုကွမ်းရန်၏ ကလေးမဟုတ်ဘူးလို့ သံသယ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မင်း လိမ်မပြောဘူးဆိုတာကို သေချာစေရမယ်။ ငါတို့ရွာမှာ ဒီလိုလုပ်တဲ့ မိန်းမကို ရေထဲမှာ နစ်သတ်တာမျိုး မရှိပေမဲ့ တခြားရွာမှာ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းက ပထမဆုံး ဖြစ်ချင်လား”

“ကျွန်မ ဒီအိမ်ကို ဝင်လာပြီးကတည်းက အပြင်ကို တစ်ခါမှ မထွက်ဘူးနီးပါး။ အမေ သက်သေခံနိုင်ပါတယ်” ချူထွေးဟော်က အလျင်အမြန် ပြောသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ဟူရှီက ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုအချိန်က ချူထွေးဟော်သည် တကယ်ပင် အပြင်ကို မထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါက နီးပါး ဖြစ်သည်။ ဟူရှီသည် ချူထွေးဟော်ကို နေ့တိုင်း မကြည့်နေခဲ့ပေ။ သူမသည် ဘယ်တုန်းက ချန်အကြီးဆုံးနှင့် ပေါင်းခဲ့တာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပေ။ ဒါကို သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

“အဖေနဲ့အမေ၊ ဘာလို့ ဒီမိန်းမကို အိမ်မှာ ထားရတာလဲ” အရှေ့ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုကွမ်းရန်သည် မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ အဖေနှင့်အမေက သူ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောကြောင့်သာ သူသည် သူမကို ထပ်မရိုက်တော့ပေ။

လုမင်ချွမ်းက “မင်း အဖိုးကို ဒေါသနဲ့ သတ်ချင်တာလား။ မင်း သားကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား” သူ၏ မျက်နှာက ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“မင်းအကြောင်း ပြောစမ်း။ မင်း အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နေ့တိုင်း အိမ်မှာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းအစ်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ပျောက်သွားတာ မင်း လုပ်တာလား”

လုကွမ်းရန်၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် စိတ်မရှည်ခြင်းက ချက်ချင်း နေရာယူသည်။

“အစ်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ပျောက်တာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ မှောင်နေပြီ။ ငါလည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ အခု ငါက အဲဒီမိန်းမကို မြင်တာနဲ့ ဒေါသထွက်တယ်။ ဒုတိယညီ၊ ဒီည မင်းအခန်းမှာ ငါ အိပ်မယ်”

ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် ဒေါသထွက်သည်။ သူသည် သူ့ကို ဆွဲရန် ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ဟူရှီက သူ့ကို ဆွဲထားသည်။ “ရပြီ၊ ရှင်က မပင်ပန်းရင်တောင် ကျွန်မက ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒီတစ်နေ့လုံး ပြဿနာများစွာ ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်နေ့မှ ပြောမယ်”

သူမသည် လုကွမ်းလီကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယသား၊ မင်းလည်း အခန်းထဲ ပြန်ပြီး အနားယူတော့။ မင်းအစ်ကိုကြီးကို ဂရုစိုက်။ ဒီရက်တွေမှာ သူ့ကို အပြင် မထွက်စေနဲ့”

လုကွမ်းလီသည် မိဘများကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ဒီနေ့မှာ ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ အစ်ကိုသည် အပြင်တွင် လောင်းကစားနေကြောင်း သူ မပြောတော့ပေ။

အစကနေ အဆုံးထိ ရှောင်ဟူရှီသည် ကြည့်ရှုသူသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာမှ ကြားဝင်ပြောခြင်း သို့မဟုတ် ထင်မြင်ချက် ပေးခြင်း မရှိပေ။ ပြဿနာ ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နျူနျူကို ဖက်ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ သူမသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သောကြောင့် သူမ၏တည်ရှိမှုကိုပင် လျစ်လျူရှုနိုင်သည်။

လုကျောက်မေသည် သူမကို သတိထားမိသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သူမက အသုံးမကျသူ ဖြစ်သည်ဟု ဆဲသည်။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးမှာ မောင်းထုတ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဒါက သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ လုကျောက်မေသည် ကြားဝင်ပြောဖို့ ပျင်းရိသည်။

172 05

ပထမအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများကို ဒုတိယအိမ်မှ သိသည်။

သူတို့သည် ရွာ၏အဆုံးတွင် နေသောကြောင့် ထိုနေ့က ရွာ၏လှုပ်ရှားမှုများကို မကြားခဲ့ကြပေ။ ချောင်ရှီက ပြောမှပဲ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သိသည်။

“သူတို့က အဲဒီအမျိုးသမီးကို အိမ်မှာ နေခိုင်းတုန်းပဲလား” မိန်ရှီ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ရှိသည်။ သူမ၏ သမီးကို ဖက်ထားသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။

“သူတို့က ကြွက်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ခွဲမှာကို ကြောက်တာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ပထမအိမ်တွင် မြေးလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူက ထမင်းမစားနိုင်သေးတဲ့ ကလေးပဲ။ အမေ မရှိရင် သူက ဘယ်လို အသက်ရှင်မလဲ” ချောင်ရှီသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ကောက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒါ...”

“ဒုတိယအစ်မ၊ နင် မသိဘူး။ မကြာသေးမီက ရွာက ပျော်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒီလူနှစ်ယောက်အကြောင်းကို နေရာတိုင်းမှာ ပြောနေကြတယ်။ အချို့က တန်တန်က ရန်အာ၏ ကလေး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်” ချောင်ရှီ၏ မျက်နှာက ရယ်နေသည်။

မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချန်အကြီးဆုံးနှင့် ချူထွေးဟော်သည် အရင်က အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီငယ်၏ ဇနီးကြား ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူ အဖမ်းခံရသည်။ သူတို့သည် အစကတည်းက ပေါင်းခဲ့တာ သေချာသည်။ ချူထွေးဟော်က လုမိသားစုသို့ ဝင်လာပြီးမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။ ဒီချူထွေးဟော် မွေးသော ကလေးက ဘယ်ကလေးလဲ။

သံသယ မရှိဖို့ ခက်သည်။

“ဒီရွာသားတွေက တကယ်ပဲ ကိစ္စမရှိကြဘူး။ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပြောရတာလဲ။ အဲဒီကလေးလေးအတွက်လည်း စဉ်းစားသင့်တယ်။ သူ ကြီးလာရင် ဘယ်လိုနေထိုင်မှာလဲ”

သက်ပြင်းချပြီးနောက် မိန်ရှီက “ပထမအိမ်မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူးလား”

“ဘာလို့ မရှိမှာလဲ။ အဲဒီချူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို နေ့တိုင်း ရိုက်တယ်။ ရန်အာက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ တစ်ကြိမ် ရိုက်ပြီးရင် ချူထွေးဟော်က ရက်အနည်းငယ် ကြာအောင် အိပ်ရာပေါ်က မဆင်းနိုင်ဘူး”

“တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ”

“ဟုတ်တယ်လေ”

ပထမအိမ်မှ လင်မယားသည် ထိုနေ့က ချူထွေးဟော်ကို ထားခဲ့မိတာကို နောင်တ ရသည်။ သို့သော် ဒါက အချိန်ကောင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်ရင် ရွာသားတွေ ပြောနေတာကို လက်ခံတာနှင့် တူသည်။

သူတို့၏ သားကို တခြားတစ်ယောက်က မွေးပေးထားသည်ကို လက်ခံရမည်။

အိမ်တွင် နေ့တိုင်း ပြဿနာများ ရှိသည်။ အိမ်က ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့က အရင်ဘဝတွင် ဘာအမှား လုပ်ခဲ့တာလဲ မသိပေ။ ဒီဘဝမှာ ဒီလို ပြဿနာများစွာ ရှိသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဟူရှီသည် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသွားသည်။

ဒီနေ့ လုကွမ်းရန်သည် ချူထွေးဟော်ကို ထပ်ရိုက်သည်။ ရိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဒေါသဖြင့် အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။

သူသည် ရှောင်ရှီရွာသို့ သွားပြီး စိတ်ကို ဖြေချင်သည်။ သို့သော် ရွာ၏အဝင်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်က ဗလာ ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသည်။

သူသည် လှည့်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာရန် စဉ်းစားသည်။ ချူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး၏ အဝတ်ဗီရိုတွင် ကောင်းမွန်သော အရာအချို့ ရှိသေးသည်ကို သူ မှတ်မိသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ယူသွားပြီး ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ချန်အာနျူကို ပိုက်ဆံ မဆပ်နိုင်ရင်တောင် သူ လောင်းကစားဖို့ လုံလောက်သည်။

သူသည် လှည့်ပြန်သည်။ လမ်းအနည်းငယ်သာ သွားသောအခါ လူတစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့သည်။

ဒီလူက သူ့ရန်သူပဲ။

ဒီလူက ချန်အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

ဒီရက်များတွင် ချန်အကြီးဆုံးသည် အိမ်တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေသည်။ သူ့မိသားစုဝင်များသည် အပြင်မှ ကောလာဟလများကို မပြောရဲကြပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် ဘာမှ မသိပေ။ သူသည် လုကွမ်းရန်နှင့် တွေ့သောအခါ အနည်းငယ် ရှက်သည်။ ချူထွေးဟော်နှင့် သူ၏ တရားမဝင် ဆက်ဆံရေးက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားသည်။ လုကွမ်းရန်သည် ချူထွေးဟော်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

172 06

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်သည်။ သူသည် လုကွမ်းရန်ကို ကျော်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ချန်အကြီးဆုံး၊ ချူဆိုတဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်ဖို့ မင်းက ငါတို့မိသားစုကို ငွေနှစ်ဆယ် ပေးခိုင်းခဲ့တယ်။ အခု မင်းက ငါ့မိန်းမကို ခိုးတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘယ်လောက် ပေးမှာလဲ”

လုကွမ်းရန်သည် ဒီကိစ္စကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် ချန်မိသားစုကို ရှာရန် ပြောသည်။ သို့သော် သူ့အဖေနှင့်အမေက သူ့ကို တားသည်။ ပထမအိမ်မှ လင်မယားသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်သည်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လူများစွာ၏ရှေ့တွင် ပြောရန် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းရန်ကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်သည်။ သို့သော် ချန်အာနျူကို အကြွေးတင်နေသော ငွေကို စဉ်းစားသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော စိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒေါသက သူ့ရင်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေသည်။ ဒီနေ့ အပြစ်ရှိသူကို တွေ့သောအခါ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

“ဘာခိုးတာလဲ။ ရန်အာ၊ မင်း ပြောတာက ကြားရတာ မကောင်းဘူး” ချန်အကြီးဆုံးနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့သည် အသက်အရွယ်တူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုကွမ်းရန်ကို ငယ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ သူသည် အကြီးအကဲပုံစံဖြင့် ပြောပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လုကွမ်းရန်က သူ့ကို တွန်းပြန်လိုက်သည်။

“မင်း အမေရဲ့... ရန်အာလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်။ မင်းက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မိန်းမကို ခိုးတဲ့အခါ သူမက မင်းရဲ့ ညီငယ်ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်း မတွေးဘူးလား။ အဲဒီချူဆိုတဲ့ မိန်းမက ငါ့အိမ်ကို ဝင်လာပြီ။ သူမက ငါ့မိသားစုဝင်ပဲ။ ဘာလဲ၊ မင်းက အလကား အိပ်ချင်တာလား” လုကွမ်းရန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွေးသည်။ သူသည် ဆဲသည်။

ချန်အကြီးဆုံး၏ ပါးစပ်က တုန်ယင်သည်။

ချန်မိသားစုသည် ဒေသခံတွင် နာမည်မကောင်းပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငွေကို ချစ်သောကြောင့်သာမက အလွန် အနိုင်ကျင့်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်မိသားစုတွင် သားများစွာ ရှိသည်။ ချန်မိသားစုကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်သော မိသားစုတိုင်းသည် အမျိုးသား ၁၀ ဦးကျော် ထွက်လာသောအခါ ကြောက်ရသည်။

ချန်အကြီးဆုံးသည် ချန်မိသားစုတွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ချန်အဖေ သေပြီးနောက် သူသည် အိမ်တွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူပြောသောစကားကို မည်သူမှ မနာခံဘဲ မနေရဲပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ ဒီလို သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ရှုံးရင် အရှက်ရဟု ဆိုရိုးရှိသည်။ ချန်အကြီးဆုံးသည် မျက်နှာပုတ်ပုတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ အလကား အိပ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းမိန်းမက မင်းအိမ်ကို မဝင်ခင်က ငါ အကြိမ်များစွာ အိပ်ပြီးပြီ။ ငါ အိပ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ငါ့ဆံပင် တစ်ပင်ကိုတောင် ထိနိုင်သလား”

တရားမဝင် ဆက်ဆံရေးကိစ္စတွင် အမျိုးသမီးများသည် အမြဲတမ်း ဆုံးရှုံးသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တရားမဝင် ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ရင် အချို့နေရာများတွင် သူမကို ရေထဲတွင် နစ်သတ်သည်။ သို့သော် အမျိုးသားများကို ရေထဲတွင် နစ်သတ်ခြင်းသည် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပေ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကျင့်ပျက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး တခြားယောက်ျားကို ဆွဲဆောင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု လူအများက လက်ခံကြသည်။ အမျိုးသားများသည် အနည်းငယ် ဆဲဆိုခံရရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မဆုံးရှုံးပေ။

ချန်အကြီးဆုံးသည် ဒီရက်များအတွင်း သားများ၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ခံရသည်။ ဆွန်းရှီက သူ့ကို မီးရှို့ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်ဆိုတဲ့ သံသယကို သူ ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းမက အမြဲတမ်း ကြောက်တတ်ပြီး အားနည်းတယ်။ သူမက သူနှင့် ချူထွေးဟော်၏ ကိစ္စကို အစကတည်းက သိသည်။ သို့သော် သူမသည် လေပင် မရှူရဲပေ။ ချူထွေးဟော်က သူ့အတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။ ကလေး မွေးပြီး သုံးရက်ကြာသောအခါ သူက သူမကို အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ ပို့ခိုင်းသည်။ သူမက ရိုးသားစွာ သွားသည်။ သားများ၏ရှေ့တွင်တောင် သူမသည် လေပင် မရှူရဲပေ။

ဒီလို တစ်သက်လုံး ရိုးသားခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးကို ချန်အကြီးဆုံးက ဒေါသနဲ့ မေ့သွားလို့သာ သံသယ ရှိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါဆို ဆွန်းရှီ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်လဲ။

နောက်ပိုင်းတွင် ချန်အကြီးဆုံးသည် အိပ်ရာမှ ဆင်းနိုင်သောအခါ သူသည် ဘေးအိမ်ကို သွားကြည့်သည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးက မီးလောင်နေသည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များက လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ အတွင်းကလည်း ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်နေသည်။ မီးက ထင်းအနည်းငယ်ကြောင့် ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကသာ ဒီလောက်များတဲ့ ထင်းတွေကို ခိုးယူပြီး သယ်ဆောင်နိုင်မယ်။ အမျိုးသမီးများက ဒီလောက် အားမရှိကြဘူး။

ဒါကြောင့် ချန်အကြီးဆုံးသည် လုကွမ်းရန်က လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယ ရှိသည်။ သူက ချူထွေးဟော်က တခြားယောက်ျားနဲ့ ပေါင်းနေတာကို သိပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လက်စားချေချင်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါက စိတ်ထဲက သံသယပဲ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းရန်က သူ့ကို ပိတ်ဆို့ပြီး ငွေတောင်းသောအခါ ချန်အကြီးဆုံးသည် အဲဒီလိုပဲ ထင်သည်။ ဒါကြောင့် သူ၏ စကားများက ရိုင်းစိုင်းလာသည်။

172 07

သူ၏ မျက်နှာက လှောင်ပြောင်နေသည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများကို စောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါက သူမကို အလကား အိပ်ရုံမကဘူး၊ သူမက ငါ့အတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့တယ်။ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကို မွေးပေးရတာ ကောင်းတယ်နော်။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်လဲ”

သူသည် မိန်းမကို ခိုးယူခံရသော ယောက်ျား၏ ရူးသွပ်မှုကို လျှော့တွက်ထားသည်။ နောက်ပြီး တန်တန်က လုကွမ်းရန်၏ ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလက ရွာတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်ကို သူ မသိပေ။ လုကွမ်းရန်သည် ရက်များစွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ ဟူရှီနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့က သူ့ကို မဆွဲထားရင်၊ ချူထွေးဟော်က သူ့ကို ရိုက်သော်လည်း တန်တန်က သူ့ကလေးပဲလို့ အခိုင်အမာ ပြောသောကြောင့် သူသည် သူမကို သတ်ပြီး ချန်အကြီးဆုံးကို ရှာပြီး သတ်ပစ်မည်။

ယခု ချန်အကြီးဆုံးက မရှက်ဘဲ သူ့ကို လှောင်ပြောင်သည်။ တခြားတစ်ယောက်၏ ကလေးကို မွေးပေးသော စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသက သူ့ခေါင်းသို့ ထိုးတက်လာသည်။

သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ချန်အကြီးဆုံးကို ပြေးပြီး ရန်ဖြစ်သည်။ ချန်အကြီးဆုံးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီးသည်။ လုကွမ်းရန်ကလည်း အရပ်ရှည်သည်။ သို့သော် သူသည် ပျင်းရိသောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားက သူ့လောက် မရှိပေ။ ဒေါသထွက်နေသော ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်သည်။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ဆွဲသည်။ နောက်တစ်ယောက်က တစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ဆွဲသည်။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို လက်သီးထိုးသည်။ နောက်တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို လက်သီးထိုးသည်။ တိုက်ခိုက်ရင်း သူတို့သည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသည်။

လုကွမ်းရန်သည် ချန်အကြီးဆုံးအောက်တွင် ရှိသည်။ ချန်အကြီးဆုံးက သူ့မျက်နှာကို အကြိမ်များစွာ ထိုးသည်။ သူ့ပါးစပ်က နာနေသည်။ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကလည်း နာနေသည်။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သွေးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဒီသွေးက သူ့ကို အရူးလို ဖြစ်စေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်က တစ်စုံတစ်ခုကို မမြင်ဘဲ ဖမ်းပြီး ချန်အကြီးဆုံး၏ နဖူးကို ထိုးလိုက်သည်။

သူသည် ကံကောင်းသည်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးအရွယ် ကျောက်တုံးကို ဖမ်းမိသည်။ ဒီကျောက်တုံးက ချွန်ထက်သော အစွန်းများ ရှိသည်။ အစွန်းတစ်ဖက်က ချန်အကြီးဆုံး၏ မျက်ခွံကို ထိုးမိသည်။ ချန်အကြီးဆုံးက ဘေးသို့ လဲကျသွားသည်။

လူအချို့က ရန်ဖြစ်နေတာကို မြင်နေရသည်။ သူတို့သည် ပြေးလာကြသည်။ သူတို့ ရောက်သောအခါ ချန်အကြီးဆုံးက ခေါင်းနှင့် မျက်နှာတွင် သွေးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသည်။ လုကွမ်းရန်သည် လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော ကျောက်တုံးကို ကိုင်ပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။

“လူသေပြီ...”

ကျေးလက်တွင် လူများသည် စာမတတ်ကြပေ။ သူတို့သည် စကားမပြောနိုင်ရင် ရန်ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် လူသေမှုက ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်ကျော်က လယ်ကွင်းတစ်ခုကြောင့် ရန်ဖြစ်မှု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လယ်ကွင်းကို အနိုင်ကျင့်လိုသော မိသားစုနှစ်ခုက သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်သူက ဘယ်လို ပြင်းထန်စွာ လုပ်ခဲ့တာလဲ မသိပေ။ လူတစ်ဦး သေခဲ့သည်။

လူသေမှု ဖြစ်ပွားသည်ကို ကြားသောအခါ ရွာသားအားလုံး လာကြသည်။ ရွာ၏ ခေါင်းဆောင်၏ ခြံထဲတွင် လူအများအပြားဖြင့် ပြည့်နေသည်။

172 08

ကျေးလက်တွင် လူများသည် အစိုးရနှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်ရန် မကြိုက်ကြပေ။ သူတို့အတွက် အစိုးရရုံးက လူစားသော နေရာဖြစ်သည်။ မလွှဲမရှောင်သာရင် ဘယ်သူမှ အစိုးရရုံးသို့ မသွားကြပေ။ ပြဿနာများရှိရင် ရွာတွင် ဖြေရှင်းကြသည်။ ဒါကြောင့် လူသေမှု ဖြစ်သောအခါ ပထမဆုံးအကြံက အစိုးရကို အကြောင်းကြားဖို့ မဟုတ်ဘဲ လူကို ရွာခေါင်းဆောင်၏ အိမ်သို့ သယ်လာဖို့ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး လုမိသားစုနှင့် ချန်မိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီး ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ဖြစ်သည်။

လုမိသားစုနှင့် ချန်မိသားစုတို့ ရောက်လာကြသည်။ ပထမအိမ်မှ မိသားစု၏ မျက်နှာများက ဝမ်းနည်းနေသည်။ ချန်မိသားစုက အော်ငိုကြသည်။ ဟုတ်တယ်။ ငိုတာက အမျိုးသမီးတွေပါ။ ယောက်ျားတွေက ဝမ်းနည်းနေကြသည်။ သို့မဟုတ် ဒေါသထွက် နေကြသည်။ သူတို့သည် ကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားသော လုကွမ်းရန်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

“ရပြီ၊ ချန်အကြီးဆုံးရဲ့ မိသားစု၊ မင်းတို့ ဝမ်းနည်းနေတာကို ရပ်ကြပါ။ အခု လူက သေသွားပြီ။ အခု လုပ်သင့်တာက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ကို မြေမြှုပ်ရမယ်” ရွာခေါင်းဆောင်က ပြောသည်။

“ဘာကို ဖြေရှင်းရမှာလဲ။ ရုံးတော်ကို တိုင်ကြားရုံပဲ။ ဒီကောင်က ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး ငါတို့အစ်ကိုကြီးရဲ့ အသက်ကို လျော်ကြေး ပေးရမယ်” ချန်အကြီးဆုံး၏ ညီအစ်ကိုများက ပြောသည်။

“ဒီကောင်က သူ့အသက်ကို လျော်ရမယ်”

အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ဟူရှီသည် အော်ငိုသည်။ “မင်း ဉာဏ်မရှိတဲ့ကောင်၊ ဘာလို့ သူ့ကို ရန်ဖြစ်ရတာလဲ။ အခု လူသေပြီ။ မင်းအမေက ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမှာလဲ”

လုကွမ်းရန်သည် ကြိုးများဖြင့် ချည်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသည်။ သူသည် သတိမေ့နေခဲ့သည်။ “သူ့အသက်ကို လျော်ရမယ်” ဟု ကြားမှသာ သူ ပြန်သတိရသည်။

“အမေ၊ ဒါက ကျွန်တော့်အပြစ် မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဝမ်းပါး (လိပ်ကောင်)လို့ ဆဲတယ်။ သူက ကျွန်တော်က တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကို မွေးပေးနေတယ်လို့ ပြောတယ်...”

******