အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

177 01

အခန်း 177 သားသမီးများက မိဘများ၏ အကြွေးများ ဖြစ်သည်

ဒုတိယအိမ်နှင့် တတိယအိမ်တို့သည် ချွေ့ရှီကို ထောက်ပံ့ကြသည်မှာ ရွာ၏ ထုံးစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

များသောအားဖြင့် သူတို့သည် စပါးပေးကြသည်။ ငွေရေးကြေးရေး အဆင်ပြေသောသူများက အဖွားအို၏ နေ့စဉ်သုံးစွဲရန် ငွေအချို့ ပေးကြသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုမင်ရှန်းတို့သည် တစ်နှစ်လျှင် ချွေ့ရှီကို ဆန်အိတ်တစ်အိတ် (ပေါင် ၁၂၀) နှင့် ငွေတစ်လျံပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတွင် အဝတ်တစ်စုံလည်း ပေးကြသည်။

ဆန်ပေါင် ၁၂၀၊ စုစုပေါင်း ပေါင် ၂၀၀ ကျော်နှင့် ငွေနှစ်လျံတို့သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် ချွေ့ရှီအတွက် လုံလောက်သည်။ သို့သော် ချွေ့ရှီသည် ပထမအိမ်နှင့် နေသည်။ ပထမအိမ်က စီးပွားရေး အဆင်မပြေ။ လုမင်ချွမ်း တစ်ဦးတည်းသာ အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာသည်။ လုကွမ်းရန်ကလည်း အလုပ်လုပ်သော်လည်း သုံးရက်လုပ်ပြီး နှစ်ရက်နားသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် မိသားစုတစ်စုလုံးအတွက် လုံလောက်ရန် သူမ၏ စပါးများကိုပါ ထည့်ရသည်။

လုကွေ့လီသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ချွေ့ရှီ၏ ငွေများစွာကို သုံးခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်တွင် အလကား စားပြီး သောက်နေသည်။ ဟူရှီသည် မကျေနပ်တော့ပေ။ ယခု ချွေ့ရှီသည် လုကွေ့လီကို စပါးများ ပေးသောအခါ သူမက ရန်ဖြစ်သည်။

“ဒီစပါး နည်းနည်းလေးက လုံလောက်ရဲ့လား” သူတို့က နှစ်လယ်မှာ ချွေ့ရှီကို ထောက်ပံ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယအိမ်နှင့် တတိယအိမ်တို့သည် တစ်ဝက်သာ ပေးခဲ့ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စပါးပေါင် ၁၀၀ ကျော်သာ ရှိသည်။ ဤစပါးသည် ချွေ့ရှီအတွက် လုံလောက်သော်လည်း တုမိသားစုတွင် လူသုံးယောက် ရှိသည်ကို မမေ့သင့်ပေ။

“ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အဘွားက မနေ့က မင်းရဲ့ အဒေါ်အိမ်ကို သွားပြီး နောက်နှစ်အတွက် ငွေနဲ့ စပါးကြိုတောင်းတာ”

အခုတော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အမေက သူမကို ဘာလို့ ဒီအကြောင်း ပြောတာလဲ ဆိုတာ နားလည်သွားသည်။ သူမက တတိယအိမ်မှ ငွေနှင့် စပါးကို တောင်းလျှင် ဒုတိယအိမ်ကလည်း လွတ်မည်မဟုတ်ပေ။

ချွေ့ရှီက ဘာလို့ ဒုတိယအိမ်ကို မလာလဲဆိုတော့ လုကျောင်းယွဲ့က ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူမ၏ အဘွားသည် ရှက်သည်။ သူမ၏ အဘွားက စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဘက်လိုက်သော်လည်း တကယ်တော့ မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် သားသမီးများစွာ ရှိသောအခါ ဘယ်သူက အားနည်းလဲဆိုတာကို မိဘများက ပိုချစ်ကြသည်။

သူမ၏ ဒေါ်လေးငယ်က အိမ်တွင် ရှိစဉ်က သူမ၏ အဘွားက ဒေါ်လေးငယ်ဘက်ကို ဘက်လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးငယ် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမ၏ အဘွားက ဦးလေးကြီးကို ဘက်လိုက်သည်။ ဒါက ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲမှာ ဦးလေးကြီးက ဘာမှ မလုပ်တတ်သောကြောင့်ပင်။

“အဒေါ်က ပေးခဲ့လား”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းခါသည်။ “မင်းရဲ့ အဒေါ်က ငါနဲ့ တိုင်ပင်ချင်တယ်။ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲလို့ မေးတယ်”

ဘာလုပ်ရမလဲ။ မပေးဘူးလား။ ချွေ့ရှီက သနားဖို့ ကောင်းသည်။ သူမက စပါးတောင်းရန် အိမ်သို့ လာသည်။ သားတစ်ယောက်က မပေးဘူးလို့ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ တကယ် မပေးရင် ရွာထဲက လူတွေက သူ့ကို ဆဲကြလိမ့်မည်။ ပေးရင်လည်း စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်ပေ။ တုမိသားစုကိုလည်း ကူညီရမလား။

မိန်ရှီသည် စိတ်ပူနေသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် ချွေ့ရှီကြားတွင် မလိုမုန်းထားမှု ရှိသော်လည်း အဖိုးကြီးလု သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချွေ့ရှီတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် နူးညံ့သော နှလုံးသားရှိသည်။ လုမင်ရှန်းလည်း အလားတူပင်။ အစက သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပေါင် အနည်းငယ်စီသာ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ပေါင် ၁၂၀ အထိ ပေးခဲ့ကြသည်။ ငွေကိုပါ ထပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ချွေ့ရှီက ဒီငွေကို ပထမအိမ်ကို ပေးလိမ့်မည်ကို သိသော်လည်း သူတို့က မသိဟန်ဆောင်ကြသည်။

ဒါက သားတစ်ယောက်၏ သိတတ်မှုပဲ။ သူတို့က ကိုယ်တိုင် မိဘဖြစ်နေပြီ။ သူတို့သည် မိဘများ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ မိဘများက သူတို့၏ သားသမီးများ အားလုံး ကောင်းစားစေချင်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ ချမ်းသာသော သားသမီးများမှ ယူပြီး ဆင်းရဲသော သားသမီးများကို ပေးကြသည်။ ဒါက သားသမီးများ အိမ်ထောင်ကျသောအခါ ပြဿနာများ ဖြစ်စေသည်။

177 02

နားလည်နိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း လက်ခံနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ဒုတိယအိမ်နှင့် တတိယအိမ်တို့သည် အဘိုးအဘွားများနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးလာခဲ့ကြသည်။

“ဒါက စပါးပေါင် ၁၀၀ ကျော်ပဲ။ အမေ ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့က မလိုပါဘူး။ အဖေက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာတယ်။ ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် သူ့ကို စိတ်မပူစေပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဘွားက ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်မတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့က မတွေးဘဲ နေလိုက်ရင် ရပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့က တခြားစကားကို မပြောပေ။ ဟူရှီက ချွေ့ရှီကို သူမ၏ သမီးကို စပါးများ ပေးစေမှာလား။ ပထမအိမ်က နောက်တစ်ခါ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ ဒီလောက်ပဲ ပေးမယ်။ ပိုမပေးနိုင်ဘူး။ သူမက အဲဒါကို ဘာလုပ်လုပ် သူမ၏ ကိစ္စပဲ” မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူမ၏ သမီး ပြောပြသောအခါ သူမက နားလည်သွားသည်။ တကယ်တော့ တုမိသားစုနှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ ကြားတွင် ပြဿနာ မရှိပေ။ သို့သော် မိန်ရှီသည် မကောင်းသော လူများကို မကြိုက်ပေ။ လုကျောက်ရှင်း၏ ကိစ္စက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောကြောင့် မိန်ရှီက တတိယအိမ်ဘက်ကို ဘက်လိုက်သည်။

“အော် ဟုတ်သား၊ ကျင်းဇီက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ ကလေးလေးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို အမီလာနိုင်မလား” မိန်ရှီက မေးသည်။ ကလေးလေးဆိုတာ ထျန့်ထျန့်ရဲ့ ချစ်စနိုးနာမည်လေး ဖြစ်သလို ဒုတိယလု ဇနီးမောင်နှံက သူတို့ရဲ့ မြေးမလေးကို ချစ်စနိုးခေါ်တဲ့ နာမည်လေးလည်း ဖြစ်တယ်။

“သူ ပြန်လာနိုင်မယ် ထင်တယ်” လုကျောင်းယွဲ့က သေချာမပြောပေ။

ကျိုးကျင်းက ထျန့်ထျန့် တစ်နှစ်ပြည့်တွင် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်တွင် ဘာဖြစ်မည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။

ကျိုးကျင်း ထွက်သွားစဉ်က ထျန့်ထျန့်သည် ရှစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။ ယခု တစ်နှစ်ပြည့်တော့မည်။

သူသည် လေးလကြာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လွမ်းဆွတ်နေသည်။

ရှင် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း ပထမအိမ်သည် ချွေ့ရှီက လုကွေ့လီကို ထောက်ပံ့သောကြောင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချွေ့ရှီတွင် အဘွားအိုများ၏ ပြဿနာများ ရှိသည်။ သူမသည် သားနှင့် ချွေးမကို စိတ်မဆိုးစေချင်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ သမီးငယ်ကိုလည်း ကူညီချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုကွေ့လီကို စပါးများပေးကြောင်း လူသိရှင်ကြား မပြသခဲ့ပေ။ သူမသည် ပထမအိမ်မှ လင်မယားကို သူမ သမီးငယ်၏ အခက်အခဲများကို ငိုပြီး ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့ သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ သူမက သူတို့ မရှိခိုက်တွင် သူမ၏ သမီးငယ်ကို စပါးများ ခိုးပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် ဒါကို မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟူရှီသည် အခု အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူမသည် အချိန်တိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် သူမ၏ သမီးကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။ တခြားကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမက မြင်သော်လည်း ဟူရှီကို မပြောပေ။

ဟူရှီက ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်။ သူမက အစကတည်းက ဒါကို ကြိုတင်ကာကွယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် စပါးအိုးတွင် အမှတ်အသား လုပ်ထားသည်။ ချွေ့ရှီ စပါးများကို ယူသည်နှင့် သူမက ချက်ချင်း သိသည်။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမသည် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ အဓိကက ဟူရှီက ရန်ဖြစ်သည်။ ချွေ့ရှီကတော့ ထိုင်ပြီး မျက်ရည်ကျနေသည်။

ဟူရှီ ဒေါသထွက်ပြီးနောက် ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ သမီးငယ်က သနားဖို့ ကောင်းကြောင်း ထပ်မံ ငိုသည်။ ရန်ဖြစ်ပြီး ငိုပြီးနောက် ဘဝက အရင်လိုပင်။ ဟူရှီ သတိမထားမိသောအခါ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ သမီးငယ်ကို စပါးများ ထပ်ပေးသည်။

သူမသည် အများကြီး မပေးရဲပေ။ တစ်ကြိမ်လျှင် အိတ်ငယ်လေး တစ်အိတ်၊ ပေါင်အနည်းငယ်သာ ပေးသည်။ ဒါက တုမိသားစုကို သုံးလေးရက်လောက် စားရုံနှင့် အစာမငတ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။

သို့သော် ဟူရှီက ချွေ့ရှီထက် ပိုပါးနပ်သည်။ ချွေ့ရှီ စပါးများ ပေးပြီး ပြန်လာတိုင်း ဟူရှီက ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်။

ပြီးတော့ သူတို့က ထပ်ရန်ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က ငိုသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဤကိစ္စတွင် မပါဝင်ပေ။ သူ့အမြင်တွင် ဟူရှီသည် ပြဿနာ သေးသေးလေးကို ကြီးကြီးမားမား လုပ်သည်။ သူက ဟူရှီကို ဆူသည်။

177 03

ဟူရှီသည် အရမ်း ဒေါသထွက်သည်။ ယောကျ်ားများက ရိုးရှင်းစွာ တွေးသည်။ ပေါင်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့် များလာသည်။ မိသားစုက ချမ်းသာခြင်း မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သောနှစ်က သူတို့ ဘယ်လို ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ ယောကျ်ားက မေ့နေပြီ။ သူမသည် ချွေ့ရှီ၏ စိတ်ကို နားလည်ပြီး သူမကို အလွန်အကျွံ ဖိအား မပေးချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချွေ့ရှီသည် တုမိသားစုကို ထပ်မံ စပါးများ ခိုးပေးသောအခါ ဟူရှီက ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမသည် ချွေ့ရှီကို နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးစေသည်။

ချွေ့ရှီသည် နူးညံ့သော်လည်း သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိသည်။ သူမ၏ ချွေးမကြီးက အလျှော့မပေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စိတ်မာသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ သားနှစ်ယောက်က သူမကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ပြောသည်။ ပထမအိမ်က သူမကို စောင့်ရှောက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူမသည် ပထမအိမ်မှ စပါးကို တစ်စိမှ မစားရ။ နေ့တိုင်း အိမ်ကို ကူညီသည်။ သူမ၏ စပါးများသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ ဟူရှီက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရတာလဲ။

ဤစကားက ဟူရှီကို အသက်ရှူဖို့ ခက်စေသည်။ သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရင်ဘတ်နာနေသည်။ သို့သော် သူမသည် စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သည်။ ချွေ့ရှီ၏ စပါးများကို မီးဖိုထဲတွင် ထားသည်။ သူမသည် သော့ခလောက်ကြီးတစ်လုံးကို ယူလာပြီး မီးဖိုခန်းရှိ စပါးသိုလှောင်သည့် သေတ္တာကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ သော့က သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ဒါကြောင့် ချွေ့ရှီသည် စပါးများ ထပ်မယူနိုင်တော့ပေ။

ချွေ့ရှီသည် အရမ်း စိတ်ဆိုးသည်။ သူမသည် ခြံထဲတွင် ရပ်ပြီး ဟူရှီကို ဆဲသည်။ သို့သော် ဟူရှီက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက သူမ၏ ယောက္ခမကို လေချွန်သံနှင့်တူသည်ဟု သဘောထားသည်။

ဒါက ချွေ့ရှီသည် ဟူရှီထက် မပါးနပ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူမ၏ ချွေးမက သူမသည် အရမ်း ခက်ခဲသော စရိုက် မရှိသည်ကို သိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ချန်အဘွားကဲ့သို့ စရိုက်ရှိခဲ့ရင် ရွာထဲမှာ ဆဲဆိုလိမ့်မည်။ ဟူရှီက အလျှော့ပေးရလိမ့်မည်။ သို့သော် ချွေ့ရှီတွင် နည်းလမ်းများ ရှိသည်။ သူမသည် တစ်နေကုန် အခန်းထဲတွင် တွေးပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သားအငယ်ကို နောက်နှစ်အတွက် ငွေနှင့် စပါး ကြိုတောင်းသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမက စပါးများကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သေတ္တာတွင် သော့ခတ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်သည်။ ဒါက သူမ ချွေးမကြီး၏ ထိန်းချုပ်မှုကို လျော့နည်းစေသည်။

မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ ပြောပြခဲ့သော စကားများကို ချောင်ရှီကို ပြောပြသည်။

ချောင်ရှီကလည်း ဤအရာကို သဘောပေါက်သည်။ လုမင်ရှန်းတွင် အားနည်းချက်များ ရှိသော်လည်း ဥပမာ လူပျင်း၊ အရက်သောက်ချင်သည်။ အရက်သောက်ပြီးနောက် သူသည် ရူးသွပ်သော်လည်း ရန်မဖြစ်ပေ။ သူသည် အပြင်တွင် ငွေရှာရာတွင် အတော်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်နှင့် ကျိုးကျင်းတို့ မရှိပါက လုမင်ရှန်းသည် တာ့ရှီးရွာတွင် ငွေရှာရာတွင် အတော်ဆုံးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် အရက်သောက်တတ်သော်လည်း သူသည် ငွေများကို မဖြုန်းတီးပေ။ သူသည် ငွေများ အားလုံးကို ချောင်ရှီကို ပေးသည်။ ဒါကြောင့် ရွာထဲမှ အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချောင်ရှီ၏ ဘဝက အရမ်း ကောင်းသည်။

သူမ၏ ယောကျ်ားက သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသောအခါ အမျိုးသမီးများက နူးညံ့လာသည်။ သူမ၏ ယောကျ်ားတွင် မိခင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကလည်း အရမ်း မဆိုးရွားပေ။ ဒါကြောင့် သူမက သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် လင်မယားကြားတွင် ပြဿနာ ဖြစ်မည်ကို မလိုလားပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုမင်ရှန်းသည် ပထမအိမ်သို့ သွားပြီး ချွေ့ရှီကို ငွေနှင့် စပါးပေးမည်ဟု ပြောသည်။ တတိယအိမ်သာ မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယအိမ်ပါ ပေးလိမ့်မည်။

ချွေ့ရှီသည် ထိုင်ပြီး အကြာကြီး ငိုသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ ယောကျ်ားသည် အရင်က မိုက်မဲခဲ့ကြောင်း သူမက ပြောသည်။ သူမက သူတို့၏ သားနှစ်ယောက်က အသုံးမကျကြောင်းနှင့် သူတို့၏ ချွေးမနှစ်ဦးက ပြဿနာရှာသူများ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ပြောခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူမသည် သူတို့က သူမ အမြဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့သော သားနှင့် ချွေးမထက် ပိုကောင်းသည်ကို တွေ့ရှိသည်။

သူမသည် ငိုနေသော်လည်း သူမ၏ ရွေးချယ်မှုက မပြောင်းလဲပေ။ ဥပမာ ချွေ့ရှီက သူမ၏ သားနှစ်ယောက် ကောင်းသည်ဟု ချီးမွမ်းသော်လည်း သူမက ငိုပြီးနောက် သူမ၏ သမီးငယ်ကို ထောက်ပံ့ရန် သူတို့ ပေးခဲ့သော စပါးများကို ယူသည်။ ဒါက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

177 04

သူမက ဘယ်သူနှင့်အတူ နေမလဲဟု ရွေးချယ်ရမည်ဆိုပါက သူမသည် လုမင်ချွမ်းကို ရွေးချယ်နေဆဲ။ ပထမအကြောင်းက လုမင်ချွမ်းက သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် မိဘများကို စောင့်ရှောက်ရမည့် ထုံးစံ ရှိသည်။ ဒုတိယအကြောင်းက ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ သားကြီးမိသားစုကို စိတ်မချရပေ။ သူမ မကြည့်ဘဲနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ သူမသည် သူမ၏ သားကြီးကို ကူညီနိုင်သည်ဟု သိသည်။ သူမက ဒုတိယအိမ် သို့မဟုတ် တတိယအိမ်သို့ သွားနေလျှင် အခြားအိမ်တစ်ခုက သူမကို မထောက်ပံ့တော့ပေ။ သူမ၏ သားကြီး၏ ဘဝက ပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ချွေ့ရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမက သမီးကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး သားကို ဂရုမစိုက်သူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်တွေ့က သူမကို စိတ်ပျက်စေလိမ့်မည်။ ဘဝတွင် အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အနာဂတ်ဘဝက အဆင်မပြေနိုင်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ပြဿနာများ ရှောင်ရှားရန် ချွေ့ရှီသည် အလယ်အလတ်လမ်းကို တွေးသည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် တတိယအိမ်တို့မှ ရရှိသော စပါးများကို နှစ်ပိုင်းခွဲသည်။ တစ်ပိုင်းကို လုကွေ့လီကို ပေးသည်။ နောက်တစ်ပိုင်းကို အိမ်သို့ ယူလာသည်။ လုကွေ့လီကို ပေးသော စပါးများကို အိမ်သို့ပင် မယူဘဲ ချက်ချင်း ပေးခဲ့သည်။

လုကွေ့လီ၏ ဘဝက အခု ခက်ခဲသည်။ သူမသည် ဖျားနာနေသော လူနှစ်ယောက်ကို ပြုစုရသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူမက သူတို့ စားသောက်ပြီး ရေချိုးဖို့ပင် အချိန်မရပေ။

ချွေ့ရှီ တုမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုကွေ့လီသည် တုမုဆိုးမ၏ အခန်းမှ ထွက်လာသည်။

သူမက ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ထွေးနေပြီး အဝတ်များက ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်များနှင့် ပေကျံနေသည်။

တုမုဆိုးမသည် လုကွေ့လီကို မုန်းသည်။ သူမ မရှိခဲ့ရင် သူမ၏ သားက မသန်စွမ်းဖြစ်မည် မဟုတ်။ သူက စာတော်လိမ့်မည်။ ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်သောအခါ လူများစွာသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ကြဘဲ အခြားလူများကို အပြစ်တင်ကြသည်။

ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားရစေနိုင်သော်လည်း ဘယ်သူသိမလဲ။

သမီး၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချွေ့ရှီသည် စတင် ငိုသည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ။ သူတို့က မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ မထင်ဘူး။ သူတို့က မင်းကို သတ်ချင်နေတာ”

လုကွေ့လီသည် ခေါင်းငုံ့သည်။ သူမက ဘာမှ မပြောပေ။ အရင်ကဆို သူမက ငိုနေပြီ။ ယခုတော့ ဘဝက သူမကို အသိစိတ်ရှိအောင် သင်ပေးခဲ့သည်။ သူမ မငိုတော့ပေ။

ချွေ့ရှီ ငိုပြီးနောက် သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ ဒီကနေ ထွက်သွားရင်လည်း အိမ်က ကျွန်မကို လက်မခံတော့ဘူး။ ဒီလိုပဲ နေလိုက်တာ ကောင်းတယ်။ တစ်ရက်လောက်ပဲ နေရရင် နေမယ်။ မနေနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အားလုံး အတူတူ သေကြမယ်”

ဤစကားက ချွေ့ရှီကို ပို၍ ဝမ်းနည်းစေသည်။ သူမသည် သူမ၏ သမီးကို ရိုက်ချင်သော်လည်း သူမ၏ လက်များက မရဲပေ။ သူမ၏ စကားများကို ငြင်းခုံချင်သော်လည်း ဘယ်လို ငြင်းရမှန်း မသိတော့ပေ။

ခဏကြာ ငိုပြီးနောက် သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ “ငါ မင်းအတွက် စပါးတွေ ယူလာခဲ့တယ်။ ကောင်းကောင်း စားပါ။ ဒါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက် ပေးတာ။ မင်းရဲ့ မရီးကြီးက ငါ့ကို မင်းကို ထောက်ပံ့တာအတွက် အပြစ်တင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ဒီလို ထားခဲ့လို့ မရဘူး။ ဒီမှာ ငွေလည်း နည်းနည်းပါတယ်။ စပါးမရှိတော့ရင် သွားဝယ်စားလိုက်”

177 05

လုကွေ့လီသည် ချွေ့ရှီ ပေးသော ငွေများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်သည်။ သူမက ပါးစပ် တုန်ယင်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ အမေရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မရီးက အမေနဲ့ ထပ်ရန်ဖြစ်မှာပေါ့”

ချွေ့ရှီသည် အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။ “သူ ဘာလို့ ငါနဲ့ ရန်ဖြစ်ရမှာလဲ။ ငါက သူမရဲ့ ယောက္ခမပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးမိသားစုက အခု ခက်ခဲနေတယ်။ ငါ အိမ်မှာ ရှိနေရင် သူတို့ကို ကူညီနိုင်တယ်။ သူမက တကယ် ပြဿနာ ရှာရင် ငါက သားအငယ်ရဲ့ အိမ်ကို သွားနေလိုက်မယ်”

သူမက ဘာလို့ ပို၍ ချမ်းသာသော ဒုတိယအိမ်ကို မသွားတာလဲဆိုတော့ ချွေ့ရှီက မြေကက ဒုတိယအိမ်က ယူခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယသားသည် သူ့မိဘများကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန် မရှိတော့ဘူးဟု အမြဲ ထင်သည်။ သူမသည် သားကြီးကို ကူညီရန် စဉ်းစားခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယသားက ပေးသော ငွေနှင့် စပါးများကို ယူခဲ့သည်။ ယခု လုကွေ့လီ ရှိနေသောအခါ သူမက ဒီအကြောင်းကို မပြောတော့ပေ။ သူမက ဒုတိယသားကို စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။

ချွေ့ရှီသည် လုကွေ့လီနှင့် စကားများစွာ ပြောသည်။ သူမက တုလျန်က သူမကို ဘယ်လို ဆက်ဆံလဲဟု မေးသည်။ တုမုဆိုးမက ပြဿနာများ ဆက်ရှာရင် သူမကို ဂရုမစိုက်ဖို့ ပြောသည်။ သူမက အကောင်းဆုံး လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လုကွေ့လီသည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။ သူမသည် နားထောင်သည်လား၊ မနားထောင်သည်လား မသိပေ။

သူမသည် သူမ၏ သမီးကို အလုပ်အချို့ ကူညီပြီးနောက် ချွေ့ရှီသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်သည်။

“နောက်ကျနေပြီ။ ငါ အိမ်ပြန်ရမယ်။ အမေ နောက်တစ်ခါ လာလည်မယ်”

လုကွေ့လီက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ချွေ့ရှီကို ပို့သည်။ သူမသည် လှည့်ကြည့်ပြီး လေဟာနယ်နှင့်တူသော အနောက်ဘက်အခန်းကို ကြည့်သည်။

သူမ ပြန်လာပြီးနောက် တစ်ခွန်းမှ မပြောသော တုလျန် နေထိုင်သည့် အခန်းဖြစ်သည်။

မကြာခင် ထျန့်ထျန့်၏ တစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ ရောက်လာသည်။

ကျိုးကျင်း ပြန်မလာသေးပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပွဲကြီးကြီး မကျင်းပချင်ပေ။ သူမက သူမ၏ မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးအချို့ကို စားသောက်ရန် ဖိတ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ဒုတိယအိမ်၊ မိန်မိသားစု၊ တတိယအိမ်၊ လုဦးလေးကြီးနှင့် လုဦးလေးအငယ်တို့မှ လူများ လာကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အဖေ့ကို မြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်မှ အစားအစာများ မှာပေးရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမတွင် အိမ်တွင် လူအင်အား မလုံလောက်သောကြောင့် ဆွေမျိုးများ လာရောက် စားသောက်ပြီး ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခိုင်းလို့ မရပေ။ လူလည်း မများပေ။ ထမင်းစားပွဲ သုံးပွဲလောက်သာ မှာလိုက်သည်။

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့၏ ဒေါသကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင်း မပြန်လာသေးသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ သမီးနှင့်အတူ သူ့ငွေများကို အကုန်သုံးပစ်လိမ့်မည်။ အပြင်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျိုးကျင်းက သူ့ဇနီးရဲ့ စိတ်ကူးကို သိရင် ရယ်လိမ့်မည်။ သူ အပြင်မှာ ငွေရှာတာက သူ့ဇနီးနဲ့ သမီး သုံးဖို့ပဲ။ သူက တခြားသူများကို ပေးမှာလား။

ကျိုးမိသားစု အိမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲကြီး နှစ်ခုကို အတူတူ ထားပြီး စားပွဲရှည်ကြီး ဖြစ်စေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် အနီရောင် ပိုးထည်ကို ခင်းသည်။ ထို့နောက် သေးငယ်သော အရုပ်များစွာကို တင်ထားသည်။ အများစုက မိန်းကလေးများ ကြိုက်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

ဘီး၊ မှန်၊ ပန်းပွင့်၊ ဆံပင်ညှပ်များ၊ အပ်ချည်နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်များ ရှိသည်။ လုကွမ်းယီသည် သူမ၏ တူမလေးအတွက် သစ်သားပြားငယ်လေးကို လက်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဒါက မီးဖိုချောင်အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ခင်ပွန်းအတွက် အစားအစာ များကို ချက်ပြုတ်နိုင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သောကြောင့် ကျေးလက်အမျိုးသမီးများထက် ဗဟုသုတ ပိုရှိသည်။ သူမသည် ကူချင်းလက်စွဲစာအုပ်၊ စစ်တုရင်နှင့် စုတ်တံများကိုလည်း တင်ထားသည်။ သူမက သူမ၏ သမီးလေးသည် ဂီတနှင့် စစ်တုရင်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ပန်းချီကိုလည်း နားလည်စေချင်သည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ လူများအတွက် ဒါက အသုံးမဝင်ဘူးဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ဖမ်းပွဲသည် မိဘများ၏ သားသမီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် လှပသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ဘဝ၏ သဘောထားဖြစ်သည်။ ဒါက အားပေးသင့်သည်။

လုကွမ်းကျိကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပါဝင်သည်။ သူသည် ဒဿနပညာရှင်၏ စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ထားသည်။

အခုတော့ ဖမ်းပွဲအတွက် ပစ္စည်းများ အားလုံး စုစည်းသွားပြီ။

177 06

ထျန့်ထျန့်သည် အနီရောင် ကုတ်အင်္ကျီအသေးလေးနှင့် ဘောင်းဘီအသေးလေးကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ငွေသော့ခတ်ထားသည်။ သူမသည် ကျားခေါင်းပုံစံ ဖိနပ်များကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူမ၏ အဘွားနှင့် အမေကို ကြည့်သည်။

“အမေ” သူမက ချစ်စရာကောင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်သည်။ သူမသည် အရုပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။

ထျန့်ထျန့်သည် စကားစောစော ပြောသည်။ ဆယ်လသားအရွယ်ကတည်းက သူမသည် “အမေ” ဟု ခေါ်တတ်သည်။ သူမက အမေသာမက အဘွား၊ အဘိုး၊ ဦးလေးနှင့် ရှောင်ချောင်ကိုလည်း ခေါ်တတ်သည်။ ဒါတွေက ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစု၊ အဒေါ်များနှင့် ရှောင်ချောင်ကို ဆိုလိုသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားက သူမကို အမြဲ ဖက်ထားသည်။ ဦးလေးများက သူမကို ကစားရန် ခေါ်သည်။ သူမသည် ချောင်နှင့်လည်း ကစားသည်။ ဒါကြောင့် သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မမေ့ခဲ့ပေ။

“အဒေါ်” ဟု သူမက မခေါ်နိုင်သေးသောကြောင့် ကွေ့အယ်က စိတ်ပျက်နေသည်။ သို့သော် ထျန့်ထျန့်သည် တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးများကိုသာ ပြောနိုင်သေးသည်။ နှစ်လုံးလုံးသော စကားလုံးများကို မပြောနိုင်သေးပေ။

မျက်လုံးအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် တစ်ခု ပြောရမယ်။ ထျန့်ထျန့်သည် သုံးလေးလသား အရွယ်ကတည်းက စတင်ပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို တူကြောင်း တွေ့ရသည်။ သူမ၏ အသားအရေက ဖြူဖွေးပြီး သူမ၏ မျက်နှာက လှပသည်။ သူမက လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ခုနစ်ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တူသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က သူမ၏ မျက်လုံးများက လုကျောင်းယွဲ့နှင့် မတူပေ။ ကျိုးကျင်းနှင့်လည်း မတူပေ။ သူမက သူတို့၏ ကောင်းသော အရာများကို ယူထားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများက ဗာဒံစေ့ပုံစံ ဖြစ်သည်။ ကြီးပြီး လှပသည်။ ကျိုးကျင်း၏ မျက်လုံးများက ရှည်လျားပြီး မျက်ခွံအနည်းငယ် မြင့်သည်။ ဒါက ကျိုးကျင်း၏ မျက်နှာက ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသောကြောင့် လှပသည်။ အကယ်၍ သူ့မျက်လုံးများက တခြားသူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့ပါက မျက်လုံးသေးသေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို မျက်လုံးသေးသေးလေးတွေ ရှိတယ်လို့ အမြဲ စနောက်သည်။ သူက ပြုံးရင် မျက်လုံးတွေက မှိတ်သွားသည်။ အပြင်လူတွေကို ဘာလို့ မပြုံးတာလဲလို့ မေးသောအခါ သူက အလှကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ပြောသည်။ ဒါက လင်မယားကြားမှ ရယ်စရာ စကားလုံးများပင်။

ယခု ပြန်သွားသောအခါ ထျန့်ထျန့်၏ မျက်လုံးများသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ကြီးပြီး ဝိုင်းသည်။ မျက်လုံးထောင့်များက အနည်းငယ် မြင့်နေသည်။ ဤလှပသော မျက်လုံးများကြောင့် ထျန့်ထျန့်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူမသည် လှပသော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း ပြောကြသည်။ သူမက ကြီးလာသောအခါ ပို၍ လှလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ သူမက လှပသော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမေကလည်း လှပသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သမီးက သူမထက် ပို၍ ချီးမွမ်းခံရသည်။ မိန်ရှီကပင် လုကျောင်းယွဲ့ ငယ်ငယ်က ထျန့်ထျန့်လောက် မလှပဘူးဟု ပြောသည်။ ဒါက သူမ၏ အမေကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ဒီလို စိတ်မသက်မသာမှုက ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ သားသမီးများက သူတို့ထက် ပိုကောင်းပြီး ပိုပျော်ရွှင်စေချင်သည်။ ဒါကြောင့် ထျန့်ထျန့်ကို ချီးမွမ်းသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

လှပသော ထျန့်ထျန့်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ရန် လက်များကို ဆန့်သည်။ သူမသည် လူကြီး၏ အကူအညီဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နိုင် သို့မဟုတ် ခုံကို ကိုင်ပြီး နှစ်လှမ်း လျှောက်နိုင်ပြီ။ သို့သော် သူမသည် အဝတ်ထူများ ဝတ်ထားသောကြောင့် သူမ၏ တင်ပါးကို လှုပ်ခါသော်လည်း မတ်တပ်မရပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချသည်။

သို့သော် သူမက စိတ်မပျက်ပေ။ သူမသည် လက်များကို ဆန့်ပြီး ရှေ့သို့ တွားသွားသည်။ သူမက မြန်မြန်နှင့် လုံခြုံစွာ တွားသွားသည်။ ပစ္စည်းများ နားသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ထိုင်သည်။ သူမသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်သည်။ သူမက လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။

သူမက အသံနှစ်ခု ထွက်သည်။ သူမက စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဒါတွေ အားလုံးက သမီးအတွက်လား” ဟူသော မေးဟန်ဖြင့် သူမက လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တတိယအိမ်နှင့် လုအစ်ကိုကြီး၊ လုအစ်ကိုအငယ်တို့မှ လူများက ဒီမိန်းကလေးက အရမ်း ပါးနပ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်ဟု ပြောကြသည်။

“တစ်မျိုးပဲ ယူလို့ရမယ်” သူမ၏ သမီး မလိုလားသည်ကို မြင်သောအခါ မိခင်က နူးညံ့သွားသည်။ “ဒါဆို နှစ်မျိုး ယူပါ”

သူမ၏ အမေနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ထျန့်ထျန့်သည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမသည် လက်များကို မြှောက်ပြီး ပြောသည်။ “အို” သူမက ပစ္စည်းများကို ယူရန် ငုံ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ တံခါးမှ လိုက်ကာက ပွင့်သွားသည်။ အအေးဒဏ်က အပြင်မှ ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် လူတစ်ယောက်သည် အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး ပြောသည်။ “အို၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မြေးမလေး၊ မင်းရဲ့အဘိုးလေးက မင်းအတွက် နောက်တစ်မျိုး ထည့်ပေးမယ်”

177 07

သူသည် ထူထဲသော သားမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသောကြောင့် ဝက်ဝံနှင့်တူသည်။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထုတ်သည်။ သူက အဲဒါကို တင်ထားသောအခါ လူတိုင်းက ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပေသီး အသေးစားလေး ဖြစ်သည်ကို မြင်သည်။

“တတိယသား၊ ကျိုးကျင်း”

“အစ်ကိုကျင်း”

ကောင်းပြီ၊ အခု သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော သူ၊ သမက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော သူနှင့် ခင်ပွန်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော သူတို့သည် ဒီနေ့၏ အဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သော ထျန့်ထျန့်ကို မေ့သွားကြသည်။

လူများက စကားပြောပြီးနောက် သူမကို ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ သူမက ကစားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘယ်လက်တွင် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ရွှေရောင် ပေသီးခုံ ရှိသည်။ ညာလက်တွင် လုကွမ်းကျိ၏ ဒဿနပညာရှင်၏ စာအုပ် ရှိသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ငယ်များကြားတွင် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် သစ်သားပြားငယ်လေး ရှိသည်။

လူတိုင်းက သူမသည် လေးမျိုး ဖမ်းသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် သူတို့သည် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် သစ်သားပြားငယ်လေးကို ပြောကြသည်။ ထျန့်ထျန့်သည် ကြီးလာသောအခါ အပ်ချုပ်နှင့် မီးဖိုချောင်အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောကြသည်။ ထိုအခါ သူမသည် မိန်းမကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပေသီးခုံနှင့် ဒဿနပညာရှင်၏ စာအုပ်ကိုမူ မည်သူမျှ မပြောကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဘာပြောရမှန်း မသိသောကြောင့်ပင်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘယ်လို ငွေရေတွက်ပြီး စာဖတ်ရမှာလဲ။

မိန်ကျွမ်းယီ တစ်ဦးတည်းသာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူက သူ့မြေးမလေးကို ငွေရေတွက်ဖို့ သင်ပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်သည်။

******

178 01

အခန်း 178 အမွေအနှစ်၊ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့၏ ပရိယာယ်

တကယ်တော့ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပေသီးကို မကြာသေးမီကမှ သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် သူသည် အားလပ်နေသောကြောင့် ကုန်သည်ငယ်လေးများနှင့် ပေါင်းခဲ့သည်။ သူတို့ထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းလုပ်ရန် ပေသီး မတတ်မြောက်ပါက မလွယ်ကူပေ။ ဒါကြောင့် သူက သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ခုခုကို မလုပ်ပါက ဘာမှ မလုပ်သော်လည်း လုပ်ခဲ့ပါက ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်သည်။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒါကို လေ့လာခဲ့သည်။ သူ တောင်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ပေသီးကို ပလူပျံအောင် ရေတွက်တတ်နေပြီ။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ စတင်သင်ယူသူဟု မပြောရဲတော့ပေ။

သူသည် ရွှေပေသီးခုံကို ထူးဆန်းစွာ စိတ်ကူးခဲ့ပြီး ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် ကျိုးကျင်းနှင့် ဝမ်ယောင်တို့ကို သင်ယူရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ရိုးသားသော လူဖြစ်သောကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်း၏ စကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်ပြီး သင်ယူခဲ့သည်။

သူသည် အဖေကို သင်ပေးပြီးနောက် ယခု သမီးကို စိတ်ကူးသည်။ ကျိုးကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ အတွေးကို ယခု သိခဲ့ပါက သူ့ကို စားပစ်ချင်လိမ့်မည်။ အခြေခံအားဖြင့် ကျိုးကျင်းနှင့် သူ၏ဇနီးသည် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းကို မျှဝေကြသည်။ သူတို့၏ သမီးကို စိတ်ထားကောင်းပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးအဖြစ် ပုံသွင်းလိုသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အနာဂတ်တွင် စိတ်ပျက်ရလိမ့်မည်။ ဒါက နောက်မှ ဖြစ်မည့် အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် စားပွဲများတွင် ပျော်ရွှင်စွာ စားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မိန်မိသားစုက အချိန်ကြာကြာ နေခဲ့ပြီး ညနေမှ ထွက်ခွာသည်။

လူတိုင်းကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုနှင့် စကားပြောသည်။ ထိုအချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ချန်အဘွားတို့သည် ညစာ ချက်ပြုတ်ပြီး မိသားစုတစ်စုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ထပ်စားကြသည်။

စားသောက်ပြီး အကုန် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ရေချိုးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ သမီးကို အိပ်စေသည်။ အားလုံး ပြီးသွားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့ ရေချိုးသည်။ သူမ ပြီးသောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။ လင်မယားသည် ပထမဆုံးအဖြစ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြောကြသည်။ “အရမ်း ပင်ပန်းလိုက်တာ”

ဒါက ပင်ပန်းသော်လည်း သူတို့သည် ကျေနပ်ကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ဘဝပဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုကို သတိရသည်။ “ဝမ်ယောင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်မက သူ့ကို ကုန်သည်တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်တာလဲ”

ကုန်သည်နှင့် မတူဘူးလို့ ပြောတာက ဝမ်ယောင်၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျင်း၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် လှုပ်သည်။ သူသည် ရှင်းပြသည်။ “သူ့မျက်နှာက လမ်းမှာ ခိုးဆိုးဓားပြတွေ တိုက်ခိုက်လို့ ဒဏ်ရာရတာ။ အနည်းငယ် ဆိုးရွားပုံရပေမဲ့ သူက အရမ်းကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ”

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့ တောင်ပိုင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတုန်းက ရေဓားပြများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ပြန်လာပြီးနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဟု မေးခဲ့သော်လည်း ကျိုးကျင်းက မပြောခဲ့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ၏ဇနီးသည် သတ္တိ မရှိပေ။ သူ ထွက်သွားတိုင်း သူမက စိတ်ပူသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူမ သိခဲ့ရင် သူ အပြင်သို့ ထပ်မသွားရတော့ပေ။ ဒါက ကောင်းတဲ့ လိမ်ညာမှုပဲ။ ယောကျ်ားများက သူတို့၏ အမျိုးသမီးကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် ဒီလို လုပ်သည်။ သူက ဒါကို လိမ်ခဲ့ပြီး ယခုတော့ ဆက်လိမ်ရသည်။

“သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ။ အဖေ မရှိတော့ဘူး။ အမေလည်း သေပြီ။ ဒါကြောင့် သူက အရမ်း သနားဖို့ ကောင်းတယ်။ ပွဲတော်လည်း နီးလာပြီ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးက သူ့ကို မြောက်ပိုင်းမှာ ပွဲတော်ကို ဘယ်လို ကျင်းပလဲဆိုတာကို ပြသဖို့ ငါတို့နဲ့ လာဖို့ ဖိတ်ခဲ့တာ”

178 02

တကယ်တော့ ဝမ်ယောင်က မိန်ကျွမ်းယီနောက်ကို အတင်းအကျပ် လိုက်ခဲ့တာ။ ဒါကို ကျိုးကျင်းက မသိဘဲ သူ့သူငယ်ချင်းက စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖိတ်တာလို့ ထင်ခဲ့သည်။

ဤပြောဆိုမှုသည် ထိုအချိန်တွင် မိန်မိသားစုအိမ်တွင်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ယောင်ကို အနားယူရန် စီစဉ်သည်။ မိန်အဘိုးကြီးနှင့် လျူရှီသည် သားကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ပြီး ဝမ်ယောင်အကြောင်း မေးမြန်းသည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီလို လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာလဲ။ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကြောက်တယ်။ သူက မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဖော် သူငယ်ချင်းလား။ သူနဲ့ မတူဘူးလို့ ငါ ထင်တာပဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အရင်က စကားများအားလုံးကို ပြောသည်။ “အမေ၊ သူ့ပုံက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ တကယ်တော့ စက္ကူကျားလေးပါ။ လမ်းမှာ သူ့မျက်နှာကြောင့် ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ လူတွေ အများကြီးကို ကြောက်သွားစေခဲ့တယ်”

လျူရှီသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမက ငယ်ငယ်က အတွေ့အကြုံများ ရှိသော်လည်း သူမသည် အမြင် ကယ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အပြင်တွင် လုပ်ငန်းလုပ်ခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို မတွေးနိုင်။ သူမ၏ သားက သူမကို လိမ်သည်ကိုလည်း မတွေးနိုင်။

ဝမ်ယောင်သည် နွေဦးရာသီအထိ မိန်မိသားစုနှင့် နေလိမ့်မည်။ မိန်ကျွမ်းယီက သူ့ကို သနားစရာကောင်းအောင် ပုံဖော်သည်။ သူက အဖေလည်း စောစောက ဆုံးသွားပြီ၊ အမေလည်း သေပြီ။ သူက ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလဲ။

ဒီလို ကြားပြီးနောက် လျူရှီသည် သက်ပြင်းချပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ “ဒီကလေးက တကယ် သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ။ ငါတို့အိမ်မှာ နေရတာ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ။ ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ညီမကို သွားပြောလိုက်မယ်။ ကလေးတွေလည်း နားလည်ပြီး သူ့စိတ်ကို မထိခိုက်အောင် လုပ်ကြလိမ့်မယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဒေါသထွက်နေသည်။

သူ၏အမေနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာသည်။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာနှင့် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူကို မြင်သည်။

“ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။ အိပ်ရာ မမြင်ဖူးဘူးလား” သူ၏ အသံက မကောင်းပေ။

“မမြင်ဖူးပါဘူး” ဝမ်ယောင်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ မကျေနပ်မှုကို မမြင်ပေ။

“ငါ မင်းကို အရင် ပြောထားလိုက်မယ်။ ဒါက ငါ့အိမ်။ မင်း ဓားပြလို လုပ်နေတာတွေ မလုပ်နဲ့။ မလုပ်ရင် ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ မနေတော့ဘူး”

ဝမ်ယောင်သည် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက မင်းကို ဒုက္ခမပေးဘူး”

“ဒုက္ခမပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ” မိန်ကျွမ်းယီသည် အသံမကောင်းပေ။ သူသည် နွေဦးတွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘာလို့ ပြောခဲ့တာလဲဟု နောင်တရသည်။ ဒါကြောင့် ဝမ်ယောင်က သူ့အိမ်ကို လာဖို့ ပြောသောအခါ သူသည် သူ့ကို ငြင်းပယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိခဲ့ပေ။

ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများမှ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အခြေအနေများကို သိကြသည်။ နွေဦးတွင် ဝမ်ယောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် သိသွားခြင်းသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်၏ အခြေအနေများကို နောက်ဆုံး သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခြင်းကို ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူ နားလည်သော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အိပ်ရာစွပ်ကို ယူလာပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အိပ်ရာကို ပြင်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် အိပ်ရာနှစ်စုံကို ဝမ်ယောင်၏ ရှေ့တွင် ပစ်ချလိုက်သည်။

“ငါတို့က သေးငယ်တဲ့ မိသားစုပဲ။ အလုပ်သမား မရှိဘူး။ အားလုံးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုပ်ရမယ်။ ငါတို့မှာ ကုတင် မရှိဘူး။ အားလုံးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ကြတယ်။ ကြမ်းပြင်ကို နေ့ဘက်မှာ နေရာအဖြစ် သုံးပြီး စားသောက်ကြတယ်။ ညဘက်မှာတော့ အိပ်ဖို့ နေရာအဖြစ် သုံးကြတယ်။ မင်း ဂရုမစိုက်ပါဘူးနော်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်နှင့် ရင်းနှီးပြီးနောက် သူသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သန့်ရှင်းမှုရှိကြောင်း သိသည်။ နေ့တိုင်း အတူတူ စားသောက်သောအခါ သူက ထမင်းတစ်လုံး ကျသွားရင် ဝမ်ယောင်သည် မျက်လုံး လှုပ်သည်။ သူသည် ဤအားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝမ်ယောင်ကို တမင်တကာ စိတ်ဆိုးစေသည်။ သို့သော် ဝမ်ယောင်သည် ရေဓားပြ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သူက ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီက နားမလည်ဘဲ ဒီလို ကိစ္စတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေဆဲ။

178 03

ဝမ်ယောင်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ အိပ်ရာစွပ်ကို ယူပြီး မိန်ကျွမ်းယီ လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြင်သည်။ တစ်စုံကို အောက်တွင် ထားပြီး တစ်စုံကို အပေါ်တွင် အဖုံးအဖြစ် သုံးသည်။

“ဒီကြမ်းပြင်က ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ တောင်ပိုင်းမှာ ဆောင်းရာသီက စိုစွတ်ပြီး အေးတယ်။ မီးသွေးနဲ့ပဲ အပူပေးရတယ်။ ဒီက လူတွေက ပါးနပ်တယ်”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက မီးကို ပိတ်သည်။ သူသည် အဝတ်များကို ချွတ်သည်။ အတွင်းဝတ်ကိုသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်သည်။

“အိမ်မှာ နေရတာ ပိုကောင်းတယ်” သူသည် သက်ပြင်းချပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ယောင်သည် မျက်နှာကျက်ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ဘေးနားရှိ အိပ်ပျော်နေသော လူကို ကြည့်သည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

မနက်စောစော လင်မယားသည် အိပ်နေတုန်းမှာ သူတို့သည် သမီး ငိုသံကို ကြားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ သူမသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် မနေ့ညက သူမ၏ သမီးကို မခေါ်လာခဲ့သည်ကို သတိရသည်။

အရင်က ထျန့်ထျန့်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ချန်အဘွား၏ အခန်းတွင် အိပ်သည်။ သို့သော် သန်းခေါင်ယံတွင် ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ သမီးကို ပြန်ခေါ်လာသည်။ ဒါက လုကျောင်းယွဲ့၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှု ဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၏ သမီး နိုးလာပြီး သူမ၏ အမေကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် ငိုမှာကို ကြောက်သည်။ မနေ့ညက သူတို့က အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့သောကြောင့် ဒါကို မေ့သွားသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း အနောက်ဘက်အခန်းသို့ သွားရန် ထသည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ ထွက်လာသောအခါ သူမ အဝတ်မပါသည်ကို သတိရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းပြင်က မနွေးတော့ပေ။ အေးသော လေထဲတွင် သူမ၏ အသားအရေက ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထွက်နေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အဝတ်များ ဝတ်နေစဉ်တွင် ထလာသည်။

“ငါ သွားမယ်။ မင်း ဆက်အိပ်လိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ယောကျ်ားက သူမ၏ သမီးကို နှစ်သိမ့်နိုင်ကြောင်း သိသည်။ သူမက စိတ်အေးသွားသည်။ သူမက နွေးထွေးသော အိပ်ရာထဲတွင် ပြန်အိပ်ချင်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ သမီး ငိုသံက မရပ်ပေ။ ပို၍ ကျယ်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ ထရန် ပြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် မျက်နှာမည်းဖြင့် အော်ဟစ်နေသော ထျန့်ထျန့်ကို ပွေ့ပြီး ဝင်လာသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် ငိုတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် အလျင်အမြန် အဝတ်တစ်စုံ ဝတ်ပြီး သူမ၏ သမီးကို ပွေ့သည်။

ထျန့်ထျန့်လေးသည် ပါးလွှာသော ချည်ထည် အတွင်းဝတ်နှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသည်။ အပေါ်တွင် အင်္ကျီအသေးလေးကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ အဖေက သူမကို စောင်ဖြင့် ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ အမေကို မြင်သောအခါ သူမသည် သနားစရာကောင်းစွာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ လည်ပင်းကို ဖက်သည်။ သူမသည် ရှိုက်သံဖြင့် အော်သည်။ “အမေ”

“ငိုတတ်တဲ့ ကောင်မလေး၊ မရှက်ဘူးလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ သမီးကို စနောက်ပြီး ညင်သာစွာ လှုပ်ခါသည်။ ထျန့်ထျန့်သည် ရှက်နေပုံရသည်။ သူမသည် ငိုခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပွတ်သည်။

“ဒီကလေးက သူမရဲ့ အဖေကို မသိတော့ဘူး” ကျိုးကျင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု ရှိသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်သည်။ သူမက အလေးအနက် ပြောသည်။ “ဒါက မင်းရဲ့ အဖေလေ။ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ။ ငယ်ငယ်က အဖေက မင်းကို အမြဲ ဖက်ထားခဲ့တာကို မမှတ်မိဘူးလား”

ထျန့်ထျန့်သည် သူမ၏ အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်သည်။ ကျိုးကျင်းက သူမကို ဖက်ရန် လက်ဆန့်သောအခါ သူမက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ရန် ခွင့်မပြုပေ။

“အဆိုးလေး…” ကျိုးကျင်းသည် စိတ်ဆိုးပြီး စိတ်ပျက်နေသည်။

သို့သော် အဖေတစ်ယောက်က ကိုယ့်သမီးကို ပြဿနာ ရှာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ထျန့်ထျန့်သည် အရမ်း ငယ်သေးသည်။ သူမက အရာတွေကို အလွယ်တကူ မေ့တတ်သည်။ သူက လေးလကြာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို မမှတ်မိတော့တာက ပုံမှန်ပဲ။ သူသည် မိခင်နှင့် သမီးတို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေစဉ် သူသည် မီးဖိုထဲတွင် ထင်း ထပ်ထည့်သည်။

178 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထျန့်ထျန့်ကို နို့တိုက်ပြီး အဝတ်များ ဝတ်ပေးသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ရေနွေးတစ်စုံကို ယူလာပြီး သူမသမီး၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောသည်။ ဒါတွေ အားလုံး ပြီးသွားသောအခါ ချန်အဘွားသည် ထမင်းကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ မိသားစု သုံးယောက်သည် ထမင်းစားရန် အခန်းထဲသို့ သွားသည်။

ထျန့်ထျန့်သည် အခု စားနိုင်ပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို အမြဲ ကျွေးသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်း အိမ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဒါကို သူ လုပ်သည်။ သူက လပေါင်းများစွာ မလုပ်ခဲ့သောကြောင့် လက်က မကျွမ်းကျင်တော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ထျန့်ထျန့်က သူ့ကို ခုခံခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမက အရသာရှိသော ကြက်သားဆန်ပြုတ်ကို တစ်ပန်းကန်လုံး စားသည်။

အဖေက အစားအစာ ကျွေးပြီးနောက် ထျန့်ထျန့်သည် ကျိုးကျင်းနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်။ ကျိုးကျင်းက သူမကို ကစားရန် ခေါ်သွားသောအခါ သူမက သူမ၏ အမေကို မလိုက်တော့ပေ။

သူမ၏ သမီးက ခြံထဲတွင် ရယ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ အခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ ရောက်လာပြီး အော်သည်။ “အပြင်မှာ အေးတယ်။ အထဲ ဝင်လာခဲ့။ ဖျားသွားလိမ့်မယ်”

မကြာမီ အဖေနှင့် သမီးတို့ ဝင်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာနှစ်ခုစလုံးတွင် အပြုံးများ ပြည့်နေသည်။

ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း ပြန်ယူလာသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းသည်။ အဖေနှင့် သမီးတို့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကစားကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် အခု အရင်ကနှင့် မတူဘဲ ပစ္စည်းကောင်းများစွာကို ယူလာခဲ့သည်။ အရင်က သူသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက်သာ ယူလာသည်။ ယခုတွင် အများစုက မိန်းကလေးများအတွက် ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသော အရုပ်များ၊ မိန်းကလေးများ ဝတ်ဆင်သော အဝတ်အသေးလေးများ၊ ဖိနပ်အသေးလေးများနှင့် ဦးထုပ်အသေးလေးများ ပါသည်။ တစ်ပုံးလုံး ပြည့်နေသည်။ သူတို့အားလုံးက တောင်ပိုင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ဒါတွေကို လုပ်နိုင်သော်လည်း ဒီအရာများက ထူးခြားသောကြောင့်ပင်။

ကျိုးကျင်းသည် အရုပ်နှစ်ခုကို သူ့ဇနီးထံမှ ယူလာပြီး သူ့သမီးကို ချော့သည်။ ထျန့်ထျန့်သည် ရယ်မောပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကစားသည်။ သူမသည် အရမ်း ရက်ရောသည်။ သူမသည် ဘေးတွင်ရှိသော အဖေဆိုသူက သူမကို မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် တစ်ခုကို ပေးသည်။

ကျိုးကျင်းက ရယ်သည်။ “သေးသေးလေးက ရက်ရောလိုက်တာ”

“သူက ရက်ရောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ များများရှိမှ သူက ရက်ရောတာ။ တစ်ခုတည်းရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး”

ကျိုးကျင်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

သူ ရယ်နေစဉ် ခြံထဲတွင် စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်မယားသည် ဘယ်သူ လာလဲဆိုတာကို သိချင်နေသည်။ ချန်အဘွားသည် လျင်မြန်စွာ ဝင်လာသည်။

“ကွေ့အယ် မွေးတော့မယ်”

တကယ်တော့ ကွေ့အယ်သည် မကြာမီ မွေးဖွားသင့်သည်။

သို့သော် သူမသည် မွေးဖွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတို့က သမားတော်နှင့် လက်သည်ကိုလည်း ခေါ်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမသည် အချိန်မပြည့်သေးဟု ပြောခဲ့သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုကလည်း စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမ မွေးဖွားတော့မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။

++++++