အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

179 01

အခန်း 179

ကွေ့အယ်၏ မွေးဖွားချိန် နီးကပ်လာသောကြောင့် မြို့ပေါ်က စီးပွားရေးကို ရပ်ထားသည်။ ခရိုင်မြို့ရှိ ဆိုင်ကိုသာ ဖွင့်ထားသည်။ လုကွမ်းယီသည် နေ့တိုင်း သူ့ဇနီးကို စောင့်ရှောက်သည်။ မွေးဖွားလာလျှင် လူအင်အား မလုံလောက်မှာကို ကြောက်သောကြောင့်ပင်။

ကွေ့အယ်သည် နာလာသည်။ လုကွမ်းယီသည် ချက်ချင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ မိန်ရှီက သူ့ကို ကူညီခိုင်းသောအခါ သူသည် ဒုတိယအိမ်မှ လှည်းကို ငှားရန် ပြေးသည်။ မြင်းလှည်းက မြည်းလှည်းထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုတည်ငြိမ်သည်။

သူသည် လှည်းကို လက်သည်ကို သွားခေါ်ရန် ငှားရမည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် မပြောမဆိုပဲ လှည်းကို ပြင်ဆင်သည်။ လင်မယား နှစ်ယောက်သည် အလျင်အမြန် လှည်းဖြင့် ထွက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထျန့်ထျန့်ကို ချန်အဘွားကို ပေးပြီး ဒုတိယအိမ်သို့ ကူညီရန် သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကလေးကို ခေါ်မသွားရဲပေ။ သူမက ကလေးကို မကြည့်နိုင်မှာကို ကြောက်သည်။

ကွေ့အယ်သည် အရမ်း မြန်မြန် မွေးဖွားသည်။ သူမ စတင် နာလာသောအခါ သူမ၏ ရေမွာက ပေါက်သွားသည်။ မိန်ရှီသည် ချွေးများ စိုနေပြီး သူမသည် ရူးနေသည်။ သူမက သူမ၏ သမီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် ပြောပြီး သူမသည် အခန်းထဲတွင် ကွေ့အယ်ကို ကြည့်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ရေနွေးကို ပြင်သည်။ ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူနေစဉ် သူမသည် အရက်၊ သစ်သားပုံး၊ သံကပ်ကြေး၊ အထည်နှင့် ကလေးအနှီးများကို ရှာသည်။ ဒါတွေက မိန်ရှီက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထျန့်ထျန့်ကို မွေးဖွားစဉ်က လက်သည်က သူမသည် ကံကောင်းသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ပထမတော့ သွေးဆင်းတယ်။ ပထမ သွေးဆင်းရင် ကြောက်စရာ မလိုဘူး။ ဒါက ကလေးမွေးဖွားရန် အချိန် လုံလောက်စွာ ပေးသည်။ အကယ်၍ ရေများက အရင်ပေါက်ခဲ့ရင် အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မွေးဖွားတဲ့ မိခင်များအတွက် လမ်းကြောင်းက ဖွင့်ဖို့ ခက်ခဲသောကြောင့် ရေများ အကုန် ခန်းခြောက်သွားနိုင်ပြီး ကလေး မမွေးနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်သည်။

လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ယူဆောင်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက နာကျင်နေပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စိုနေသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် နာတာလဲ။ ကွေ့အယ်၊ မကြောက်နဲ့။ လက်သည်က မကြာခင် ရောက်တော့မယ်” သူမက နှစ်သိမ့်သော်လည်း မိန်ရှီသည် စိတ်ပူနေသည်။

“အင်း၊ လက်သည်က မကြာခင် ရောက်တော့မယ်”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ ယောက္ခမက သူမထက် ပို စိတ်ပူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက နာကျင်မှုများကို ထိန်းချုပ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ မနာကျင်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့”

“စိတ်မပူပါဘူး၊ စိတ်မပူပါဘူး”

ကံကောင်းထောက်မစွာ လက်သည်သည် မကြာခင် ရောက်လာသည်။ မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချသည်။

ကွေ့အယ်သည် မြန်မြန် မွေးဖွားသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကလေး မွေးဖွားသည်။

အန္တရာယ်လည်း ဖြစ်သည်။ ကွေ့အယ်၏ ရေမြွှာရေများက မြန်မြန် စီးဆင်းသည်။ လက်သည်သည် အတွေ့အကြုံရှိပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကွေ့အယ်၏ ဗိုက်ကို တွန်းပြီး ပွတ်သပ်သည်။ သူမသည် ကလေးကို မွေးဖွားစေရန် ကူညီသည်။

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့ ဒုတိယအကြိမ် အမျိုးသမီး မွေးဖွားသည်ကို မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ်စလုံးက အရမ်း အန္တရာယ်များသည်။ သူမ၏ နှလုံးက အထက်အောက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကလေး ငိုသံကို ကြားသောအခါမှ သူမ၏ နှလုံးက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာသည်။

179 02

ကလေးက ယောက်ျားလေး ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် အတွေ့အကြုံရှိသောကြောင့် ကွေ့အယ်၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်တွင် သူမ၏ အစားအစာကို ထိန်းချုပ်သည်။ ဒါကြောင့် ကလေးက အရမ်း မကြီးပေ။ သို့သော် သူ၏ ငိုသံက ကျယ်လောင်သည်။ ဒီအသံကို ကြားလျှင် သူက ကျန်းမာသော ကလေးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

လုကွမ်းယီသည် သူ၏ညီမ လက်ထဲတွင် ကလေးကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူက ကလေးကို ပွေ့ချင်သော်လည်း ကလေးကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်သည်။ သူက ဘေးတွင်သာ ကြည့်နေသည်။

“မင်းရဲ့ မရီးက ဘယ်လိုလဲ။ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်” သူက အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။ သူသည် တံခါးကိုပင် မကျော်နိုင်တော့ဘဲ လဲကျမလို ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မခေါ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းခါပြီး ရယ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုမင်ဟိုင်နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ခရိုင်မြို့မှ ပြန်လာသည်။ ကွေ့အယ်သည် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ရွှင်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး ရယ်သည်။

“အို၊ ငါ့ရဲ့ မြေးလေး”

တစ်လကြာ အနားယူပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် သူမ၏ ယောင်းမငယ် ဘာလို့ အရင်က ညည်းညူခဲ့လဲဆိုတာကို နားလည်လာသည်။

နေ့တိုင်း သူမက စား၊ အိပ်၊ အိပ်ရာမှ မထနိုင်၊ မျက်နှာ မဆေးနိုင်၊ ဆံပင် မဖီးနိုင်။ သူမက နေ့တိုင်း လှဲနေရသောကြောင့် သူမ၏ အရိုးများက နာကျင်နေသည်။

သို့သော် သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ညည်းညူသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမက ကောင်းသည်။ သူမ၏ ယောကျ်ားက သူမကို ချစ်သည်။ သူမ၏ အမေသည် သူမကို စောင့်ရှောက်ရန် သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ရန်ဖြစ်မလိုပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါက သူမ ငယ်ငယ်က မတွေးဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမတွင် သားတစ်ယောက် ရှိသည်။

သူမက ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က စိတ်မအေးရဲပေ။ သူမ၏ ယောကျ်ားသည် သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့ယောက္ခမသည် မြေးတစ်ဦးကို လိုချင်လိမ့်မည်။ သူမ၏ အမေသည် သားတစ်ယောက် မွေးနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် သူမ၏ အဘွားသည် သူမ၏ အမေကို ကြက်မကဲ့သို့ ကြက်ဥ မဥနိုင်ဟု ဆဲသည်။ သူမ၏ ညီအစ်မ သုံးယောက်သည် သူမ၏ အမေနှင့် တူပြီး ကြက်ဥ မဥနိုင်ဟု ဆဲသည်။

ကွေ့အယ်သည် ဤအရာကို မပြောသော်လည်း သူမက အမြဲ သတိရသည်။ သူမသည် ယောက်ျား မမွေးနိုင်ခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ မြင်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဒီလို ဘဝမျိုးကို မဖြတ်သန်းချင်တော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ ယောကျ်ားသည် သူမကို အမြဲ နှစ်သိမ့်သည်။ သူက မိသားစုတွင် သားများစွာရှိပြီး သမီးများ နည်းပါးကြောင်း ပြောသည်။ ညီမလေးနှင့် ထျန့်ထျန့်ကို ကြည့်ပါ။ သမီးတစ်ယောက် မွေးရင်တောင် သူတို့က သူမကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ရတနာလို ချစ်ကြလိမ့်မယ်။

ဒီအရာများကြောင့် ကွေ့အယ်သည် ပို၍ စိတ်အေးချမ်းလာသည်။

သူမက တကယ် သမီးတစ်ယောက် မွေးခဲ့ရင်တောင် သူမက ချစ်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားသောအခါ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှု မရှိတော့ပေ။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှု မရှိတော့သောကြောင့် ကွေ့အယ်သည် အိမ်တွင် အနားယူသည်။ နေ့တိုင်း မိန်ရှီက သူမကို အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ လျိုချွီလန်ကလည်း သူမအတွက် အစားအသောက်များကို ယူလာသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် တစ်လကြာပြီးနောက် ဝက်ဆီနှင့်တူသော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

မိသားစုတွင် ဝမ်းနည်းကာလအတွင်း ရှိသောကြောင့် ကျွမ်ကျွမ်၏ တစ်လပြည့်မွေးနေ့ကို ကြီးကြီးမားမား မကျင်းပနိုင်ပေ။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစု၊ ကျိုးကျင်းတို့နှင့် တတိယအိမ်မှ မိသားစုတို့သည် အတူတူ စားသောက်ကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ လူများသည် အမှတ်တရ ပစ္စည်းများ မရှိပေ။ သူတို့သည် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် မစားဘဲ နေကြသည်။

ဒုတိယအိမ်က ပျော်ရွှင်နေစဉ် ပထမအိမ်က ဝမ်းနည်းနေသည်။

ဟူရှီသည် ချွေ့ရှီနှင့် ထပ်ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဟူရှီသည် ချွေ့ရှီက လုကွေ့လီကို စပါးနှင့် ငွေများ ခိုးပေးသည်ကို မကျေနပ်ပေ။ နောက်တစ်ဝက်ကို သော့ခတ်ထားပြီး နေ့တိုင်း ထုတ်ယူသည်။ ချွေ့ရှီက သူတို့ကို နည်းနည်းလေး စားရန်နှင့် အဆုံးမခံရန် ပြောသည်။

179 03

ဟူရှီသည် ချွေ့ရှီ၏ စပါးများကို စားရသောကြောင့် ရှက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ချွေ့ရှီက သူမ၏ သမီးကို ထောက်ပံ့သည်ကို ပို၍ မုန်းသည်။ သူမသည် ဒါကိုသာ ဂရုစိုက်သောကြောင့် သူမသည် လုကွမ်းရန်ကို အလုပ်လုပ်ရန် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

လုကွမ်းရန်သည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် မရှိ။ သူ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပေ။ လုမင်ချွမ်းသည် သုံးလေးရက် တစ်ကြိမ်သာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ သူ ပြန်လာတိုင်း ခွေးတစ်ကောင်လို ပင်ပန်းနေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပျင်းရိသည်။ အိမ်အလုပ်များကို မလုပ်တော့ပေ။ ရှောင်ဟူရှီနှင့် သူမ၏ သမီးသည် နားမကြားသူများနှင့်တူသည်။ ဟူရှီက သူတို့ကို ပြဿနာ ရှာသော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်က ငြိမ်နေပြီး ဘာမှ မငြင်းခုံပေ။

ချွေ့ရှီ တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှိနေသေးသည်။

ဟူရှီသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ချွေ့ရှီနှင့် ရန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်က မြေးလေး၏ တစ်လပြည့်မွေးနေ့ကို ကျင်းပသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ချွေ့ရှီကို စနောက်သည်။ ဒုတိယအိမ်က အဒေါ်ကို ဖိတ်သော်လည်း အဘွားကို မဖိတ်ဘူးဟု ပြောသည်။

တကယ်တော့ ချွေ့ရှီသည် စိတ်ဆိုးနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ သားက သူမကို မချစ်တော့ဘူးဟု ဟူရှီ၏ ရှေ့တွင် ဝန်ခံဖို့ သူမက ရှက်သည်။ သူမသည် ဟူရှီနှင့် ရန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအိမ်က လုကွမ်းယီကို အစားအစာများ ပေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ စားပွဲဟု ပြောရန် မလွယ်ပေ။ သူတို့သည် ဟင်းကောင်းများကို ပန်းကန်လုံးများတွင် ထည့်ပြီး ဗူးကြီး နှစ်ခုတွင် ထည့်ပြီး ယူလာခဲ့သည်။

“အဘွား၊ ဒီနေ့ ကျွမ်ကျွမ်ရဲ့ တစ်လပြည့်မွေးနေ့။ အဘိုး ဆုံးသွားလို့ စားပွဲကြီး မကျင်းပနိုင်ဘူး။ မိသားစုက အတူတူ စားကြတာ။ အဖေက အဘွားကို အစားအစာတွေ ပို့ခိုင်းတယ်။ ကလေးက အရမ်း ငယ်သေးလို့ ခေါ်မလာနိုင်ဘူး။ နွေးလာရင် ကလေးကို ခေါ်လာပြီး အဘွားကို ပြမယ်”

ချွေ့ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ဟူရှီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့သားက ငါ့ကို မေ့နေတယ်လို့ မင်း ပြောတာ မလား။ အခု ကြည့်လိုက်”

လုကွမ်းယီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချွေ့ရှီသည် ဟူရှီကို မောင်းထုတ်သည်။ “နေ့လယ်စာအတွက် ငါ့အတွက် မချက်နဲ့။ ငါ့သား ပို့ပေးတဲ့ အစားအစာတွေကို ငါ စားမယ်”

ဒါက ဟူရှီကို အရမ်း ဒေါသထွက်စေသည်။ သူမက အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ တံခါးကို ပိတ်ပစ်သည်။

ချွေ့ရှီသည် ဟူရှီကို ဒေါသထွက်စေရန် တမင်တကာ လုပ်သည်။ နေ့လယ်စာတွင် သူမသည် ဟူရှီကို မခေါ်ဘဲ ရှောင်ဟူရှီနှင့် သူမ၏ သမီးကို စားရန် ခေါ်သည်။ ဟူရှီသည် အရမ်း ဒေါသထွက်သောကြောင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်က နာသည်။ သူမက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ခဏကြာမှ သက်သာသည်။

သူမက စိတ်တည်ငြိမ်ပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် အသံကြားသည်။ သူမက ပြေးပြီး တံခါးမှ ချောင်းကြည့်သည်။ သူမက ချွေ့ရှီသည် ဒုတိယအိမ် ပေးခဲ့သော အစားအစာများကို ဗူးထဲသို့ ထည့်ပြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သည်။

ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမ၏ အမေက ကောင်းသော အရာများကို စားပြီး သူမ၏ သမီးကို မမေ့ပေ။ သူမသည် လုကွေ့လီကို ပေးရန် သွားသည်။

ဟူရှီသည် အရမ်း မုန်းသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးပြီး ချွေ့ရှီက ဗူးထဲတွင် ထားခဲ့သော အစားအစာများကို ပစ်ချသည်။ သူမက အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ သူမက ခြေဖြင့်လည်း နင်းသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

179 04

ချွေ့ရှီ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖရိုဖရဲ အရာများကို မြင်သည်။ သူမသည် ဟူရှီနှင့် ထပ်ရန်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လုမင်ချွမ်းသည် ထိုနေ့တွင် ပြန်လာသည်။ သူ့အမေက ဟူရှီသည် အသားများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ သူမက သူမသည် အသားကိုပင် မစားရဘဲ သားအတွက် နည်းနည်းလေး ချန်ထားသည်ဟု ပြောသည်။

ပထမအိမ်တွင် အသားများစွာ မရှိပေ။ လုမင်ချွမ်းသည် အပြင်တွင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်သည်။ သူက အသားကို အရမ်း လိုချင်သည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြက်သား၊ ဘဲသားနှင့် ငါးများကို မြင်သည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဒေါသထွက်သည်။ သူသည် ဟူရှီကို နှစ်ချက် ရိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့ရှီသည် ဗူးထဲမှ ပန်းကန်နှစ်လုံးကို ထုတ်သည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် ကြွက်များ ရှိသောကြောင့် မစားရသေးသော အစားအစာများကို ဗူးထဲတွင် ထည့်ထားသည်။

“ဒီမိန်းမ ဖျက်ဆီးတာကို ငါ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကယ်နိုင်ခဲ့တယ်”

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟူရှီနှင့် သူမ၏ သမီးသည် ထမင်းကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ချွေ့ရှီသည် သူတို့ကို ပြန်နွေးစေသည်။ သူတို့ သုံးယောက်နှင့် သူမ၏ မြေးမသည် ဆန်ပြုတ်နှင့် အသားများကို စားကြသည်။ ချွေ့ရှီသည် စားရင်း ဆိုသည်။ “ဟူရှီက မဖျက်ဆီးခဲ့ရင် ငါတို့က အကြိမ်အများကြီး စားနိုင်မယ်”

အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ညစာ မစားရသော ဟူရှီသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်က ထပ်နာသည်။

******

180 01

အခန်း 180 ယောက်ျားအဖြစ် ဘာကြောင့် ဟန်ဆောင်ထားတာလဲ

လုမင်ချွမ်းသည် ထမင်းစားပြီးနောက် အိပ်ရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားသည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟူရှီသည် သူမဘေးမှ ယောကျ်ားကို ကြည့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

လင်မယားသည် သားသမီး သုံးယောက်ကို မွေးမြူခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်သက်လုံး အတူတူ နေခဲ့ကြသည်။ သူက သူမကို ဒီလို ဆက်ဆံခဲ့တာလား။

သူမက လင်မယားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ချစ်ခဲ့ကြသည်ကို မှတ်မိသည်။ သူမ၏ ယောကျ်ားသည် ရိုးရှင်းပြီး သူမ၏ ဇနီးကို ချစ်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်အချိန်က ဒီလို ပြောင်းသွားလဲဆိုတာကို သူမ မသိပေ။

ဟူရှီသည် အရင်ကကို ပြန်တွေးသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ။

ဘဝ၏ ဖိအားများ၊ ယောကျ်ား၏ နားမလည်မှု၊ ယောက္ခမ၏ မလိုအပ်သော ဒေါသ၊ မိသားစုဝင်များ၏ စိတ်မကောင်းစရာ အပြုအမူ၊ သားအကြီးဆုံး၏ အသုံးမကျမှု၊ သမီး၏ ခေါင်းမာမှုနှင့် သစ္စာမဲ့မှု၊ သားငယ်၏ အိမ်နှင့် ဝေးကွာသွားမှုတို့ကြောင့်ပင်။

ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်ကို အနိုင်ရလျှင် သူမသည် ပျော်ရွှင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ဘဝက သူမကို စနောက်နေသည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်ကို မနိုင်နိုင်သလို သူမ၏ ကံကြမ္မာကိုလည်း မနိုင်ပေ။ သူမ ဘယ်အချိန်က ဒီလို ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူမ မသိပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သောအခါ သူမသည် မျှော်လင့်ချက် မရှိသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားရသည်။ သို့သော် သူမသည် အရှုံးမပေးချင်ပေ။ သူမ၏ ငယ်နာမည်က ဟူကွေ့ဟွာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မိသားစုတွင် အပါးနပ်ဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် သားအကြီးဆုံး၏ ဇနီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ဒီလို မဖြစ်သင့်ပေ။

သူမသည် ဘဝက ခက်ခဲနေသော်လည်း သူမ၏ ယောကျ်ားက သူမဘက်တွင် ရပ်တည်ပါက သူမသည် ဘာကိုမှ မကြောက်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ယောကျ်ားက သူမနှင့် ဝေးကွာသွားသည်ကို သူမ မသိပေ။

ဆီမီးသည် မီးမှိန်မှိန်ကို လင်းစေပြီး ပိတ်သွားသည်။ အမှောင်သည် မှင်အမည်းကဲ့သို့ ဟူရှီဆီသို့ ပြန့်လာသည်။

သူမသည် ဘာမှ သူမကို မလုပ်နိုင်ဟု တွေးသည်။

သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူမသည် ထပ်နိုးလာသောအခါ တံခါးကို ခေါက်နေသော အသံကို ကြားသည်။

ဘယ်ခွေးကမှန်း မသိဘဲ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ထလာသည်။ အခန်းထဲတွင် အလင်းမှိန်မှိန် လင်းလာသည်။ ချွေ့ရှီလည်း ထလာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ဟူရှီသည် စိတ်ပူနေသည်။

ချန်အာနျူသည် လုမိသားစုအိမ်တွင် ပြဿနာ ရှာခဲ့သည်။ လုအဘိုးသည် ချက်ချင်း သေဆုံးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ ပြန်လာသောအခါ လုမိသားစုက သူ့ကို လာမရှာတော့ပေ။ သူသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စုံစမ်းခဲ့သည်။ ဘာမှ မရှိသည်ကို သိသောအခါ သူသည် စိတ်အေးသွားပြီး ရွာတွင် ထပ်ပေါ်လာသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် လူများကို လာရောက် လောင်းကစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လုကွမ်းရန်သည် သူ့အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။ သူသည် အကြွေးများကို မပြောဘဲ ချန်အာနျူထံမှ ပိုက်ဆံ ထပ်ချေးသည်။

ချန်အာနျူသည် အရင်က ကိစ္စကြောင့်နှင့် လောင်းကစားရုံမှ ပိုက်ဆံ ရနိုင်သောကြောင့် အနည်းငယ်သာ ဂရုစိုက်ပြီး သူ့ကို ငွေချေးခဲ့သည်။ သူသည် လုကွမ်းရန်သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် လုကွမ်းရန်သည် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ ပေါ့ဆလာသည်။

ဒီနေ့တွင် လုကွမ်းရန်သည် ကံမကောင်းပေ။ သူသည် ငွေများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူသည် အကုန် ဆုံးရှုံးသောအခါ သူသည် ချန်အာနျူထံမှ ပိုက်ဆံ ထပ်ချေးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ထူးဆန်းသော ဆက်ဆံရေးကို လူအများက မြင်သည်။ တစ်ယောက်က စနောက်သည်။ “ချန်အာနျူ၊ လုကွမ်းရန်က မင်းရဲ့ အဖေ ဖြစ်တော့မယ်။ ပိုက်ဆံ မရှိတိုင်း မင်းကို ချေးနေတာ။ ငါတို့ မင်းဆီက ချေးတဲ့အခါ မင်းက ဘာလို့ ပရိယာယ်များနေတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကံကောင်းတာက သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ယောက်ျားတွေ။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ချစ်သူတွေလို့ ငါ ထင်မိမှာပဲ”

180 02

ချန်အာနျူသည် စိတ်ဆိုးပြီး ရှက်သည်။ သူက ဒေါသထွက်နေသည်။ “မင်းတို့ မြေးတွေ၊ ငါ့ကို စနောက်တာ ရပ်လိုက်။ ဒီကောင်က ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံ ၂ လျန် ချေးသွားတာ။ နောက်တစ်ယောက်က ၃ လျန် ချေးသွားတာ။ ဒီနှစ်ယောက်က အခု ဘယ်အချိန် ပြန်ပေးမှာလဲ”

သူတို့ကို ပြန်ပေးခိုင်းသောအခါ ရွာသားနှစ်ယောက်က ရှက်သွားသည်။ သူတို့က အရှုံးမပေးပေ။ “လုကွမ်းရန်က မင်းဆီက အများကြီး ချေးသွားတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်။ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ မတောင်းတာလဲ။ ငါတို့ အချင်းချင်း ဖြစ်နေတာပဲ”

“ဒီဟာက ကွဲပြားတယ်။ သူ ငါ့ကို ချေးတာ ပြန်ပေးရမယ်။ မင်းတို့က စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး”

ဒါကို ပြောပြီးနောက် ချန်အာနျူသည် လုကွမ်းရန်ကို ထပ်မချေးတော့ပေ။ သို့သော် လုကွမ်းရန်သည် လောင်းကစားကြောင့် မျက်လုံးများ နီနေပြီ။ သူသည် ဘေးမှ လူများ ပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ ဆုံးရှုံးခဲ့သော ငွေများကို ပြန်လိုချင်သည်။ ချန်အာနျူက သူ့ကို မချေးတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချန်အာနျူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲပြီး သူ့ကို ထိုးမည်။

“မင်း ချေးမလား၊ မချေးဘူးလား”

ချန်အာနျူသည် ရယ်သည်။ သူက တံတွေးထွေးသည်။ “ဟေ့ကောင်လေး၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

ဘေးမှ လူများက လောင်းကစားကို ရပ်လိုက်ပြီး ကြည့်နေသည်။ တစ်ယောက်က “လာ၊ လာ၊ လာ၊ ဘယ်သူ အနိုင်ရလဲဆိုတာကို လောင်းရအောင်”

“ဘယ်သူ အနိုင်ရလဲ လောင်းတာ ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ လုကွမ်းရန်က ကိုယ်လုံးကြီးပေမယ့် သူက ကြက်သားပဲ။ သူက ချန်အာနျူကို မနိုင်ဘူး”

ဟုတ်သည်။ ချန်အာနျူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ဂုဏ်သတင်းသည် အနီးနားရှိ ရွာများတွင် ကျယ်ပြန့်သည်။ သူသည် ဆိုးသွမ်းသူ မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်းက သူ့ကို မုန်းပြီး ကြောက်ကြသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် သူ့အိမ်တွင် လောင်းကစားရုံ ဖွင့်သောအခါ ဘယ်ရွာသားမှ မတားရဲပေ။

“မင်း ချေးမလား၊ မချေးဘူးလား။ ငါ့အဘိုးကို မမေ့နဲ့…” လုကွမ်းရန်သည် စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ ဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးပြီး ချန်အာနျူထံမှ ငွေရရန် ကြိုးစားသည်။

“မင်းရဲ့ အဘိုးက ဘယ်လိုလဲ။ မင်းရဲ့ အဘိုးက အခု မင်းကို မကြိုက်တော့ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို လိမ်ချင်တာလား။ ဒီနေ့ မင်းကို လူတစ်ယောက် ဘယ်လို ဖြစ်ရလဲဆိုတာကို ငါ သင်ပေးမယ်” ချန်အာနျူသည် လုကွမ်းရန်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသည်။

လုကွမ်းရန်သည် ထုံထိုင်းသွားသည်။ ဘေးမှ ရယ်မောသံများကို ကြားသောအခါ သူ၏ သွေးများက ခေါင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ချန်အာနျူနှင့် စတင် ရန်ဖြစ်သည်။

ချန်အာနျူသည် လုကွမ်းရန်ထက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသက်အရွယ် နိမ့်သည်။ သူက အရင်ဆုံး ထိုးသော်လည်း သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ကျသွားပြီး လုကွမ်းရန်က သူ့ကို ဖိထားသည်။

ချန်အာနျူသည် ဒီလို ဆုံးရှုံးမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ ဘေးမှ လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် သူသည် ခေါင်းထဲတွင် ပူလာသည်။ သူသည် သူ့ခါးပေါ်ရှိ တစ်ခုကို ခံစားရပြီး ၎င်းကို ထုတ်ကာ ထိုးလိုက်သည်။

လူများ၏ အသံများ ဆူညံနေသော်လည်း ချန်အာနျူသည် သံဖြင့် အသားကို ထိုးလိုက်သော အသံကို ကြားသည်။

သူသည် ထုံထိုင်းသွားသည်။ လုကွမ်းရန်လည်း ထုံထိုင်းသွားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဆုံကြသည်။ ချန်အာနျူသည် ထိုအကြည့်ကို မခံနိုင်သောကြောင့် လုကွမ်းရန်ကို တွန်းလှဲသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မြင်ကြသည်။

ဓားမြှောင်သည် လုကွမ်းရန်၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်နေသည်။

သွေး မမြင်ရသော်လည်း လူတိုင်းသည် ထုံထိုင်းနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်သည်။ အခန်းထဲမှ လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် ကြိုးတုပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြသည်။ တစ်ယောက်က မပြောဘဲ ထွက်ပြေးသည်။ တစ်ယောက်က မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်သည်။ “လူသတ်လိုက်ပြီ…”

180 03

ညဘက် ဖြစ်သည်။ ချန်အာနျူ၏ အိမ်သည် ရွာ၏ အဆုံးတွင် ဖြစ်ကာ ဘေးတွင် အိမ်များ မရှိပေ။ ရွာသားများ လာသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော လုကွမ်းရန်မှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။

ချန်အာနျူသည် ထွက်ပြေးသွားသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် ဆောင်းရာသီက အရမ်း အေးသည်။ ဘာမှ မရှိပါက လူတိုင်းသည် အိမ်တွင် နေကြသည်။

ယနေ့တွင် ဒါရှီရွာသည် ဆူညံနေသည်။ ရွာသားများစွာသည် သူတို့၏ အိမ်များမှ ထွက်လာကြသည်။ ညက ရွာတွင် လူနှစ်ဦး သေဆုံးခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်၏ တံခါးရှေ့တွင် စုဝေးကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ချွေ့ရှီနှင့် ဟူရှီတို့သည် ငိုနေကြသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် တံခါးဝတွင် မျက်နှာမည်းဖြင့် ရပ်နေသည်။ ရဲမက်များက သူ့ကို အသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်မှ လူများလည်း ရောက်လာပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။

ဒီကိစ္စက မနေ့ညက စတာ။ ရှောင်ရှီရွာမှ ရွာသားများက လုမိသားစုကို သွားပြောသည်။ ပထမအိမ်မှ လင်မယားသည် အလျင်အမြန် သွားကြသည်။

သူတို့ သွားသောအခါ လုကွမ်းရန်၏ အလောင်းက မာနေပြီ။

ဟူရှီသည် သူမသားအကြီးဆုံး၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း မူးမေ့လဲကျသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သမားတော်ကို ခေါ်သောအခါ ဟူရှီသည် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ မျက်နှာက အရမ်း ဖြူနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ သမားတော်သည် သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားပြီး လုမင်ချွမ်းကို ခေါင်းခါပြသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အလွန် စိတ်ထိခိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း သေချင်သည်။ သို့သော် သူ၏ သားနှင့် ဇနီး၏ အလောင်းများက ရှိနေသည်။ သူ၏သားကို သတ်ခဲ့သော လူဆိုးကို မဖမ်းရသေးပေ။ သူသည်လည်း မလဲကျနိုင်ပေ။ သူသည် ရှောင်ရှီရွာမှ ရွာသားများ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်၏ အလောင်းများကို ပြန်သယ်လာသည်။

ပထမအိမ်တွင် ဒီလို ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် လူများကို ကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်ရမည်။ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရှောင်ဟူရှီကို ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်မှ လူများကို သွားခေါ်ခိုင်းသည်။ ဟူရှီနှင့် လုကွမ်းရန် သေဆုံးသည်ကို ကြားသောအခါ လူနှစ်ယောက်လုံးက မယုံနိုင်ပေ။ သို့သော် ညဘက်တွင် ဘယ်သူမှ ဒီလို လိမ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ရောက်လာသောအခါ လူနှစ်ယောက်လုံးက မရှိတော့ပေ။

ဟူရှီသည် အဆင်ပြေသော်လည်း လုကွမ်းရန်က အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ မိုးလင်းသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ခရိုင်မြို့သို့ သွားပြီး ရုံးတော်ကို အကြောင်းကြားသည်။

ရဲမက်များသည် အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီး ရှောင်ရှီရွာသို့ သွားကြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် သူတို့က တရားခံကို မြန်မြန် ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး ရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပေ။

လုမိသားစု ပထမအိမ်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရွာသားများက သက်ပြင်းချသည်။ သူတို့သည် နှစ်သိမ့်သည်။ ဘာအကူအညီ လိုလဲဆိုတာကို ပြောရန် ပြောသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် ထုံထိုင်းနေသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုသည် လူများကို ကူညီရန် တောင်းဆိုကြသည်။ လူများကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် အသံ မရှိတော့ပေ။ လုမင်ဟိုင်သည် ပြောသည်။ “သူတို့ကို အိမ်မှာ ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို မြန်မြန် မြေမြှုပ်ရမယ်”

လူနှစ်ယောက်လုံးက ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဈာပနကို မကျင်းပသင့်ပေ။ သူတို့ကို ချက်ချင်း သင်္ဂြိုဟ်ပြီး မြှုပ်နှံသင့်သည်။ အကယ်၍ ချမ်းသာပါက ဘုန်းတော်ကြီးများကို ပင့်ပြီး တရားများ ရွတ်ဖတ်ခိုင်းနိုင်သည်။ သို့သော် ပထမအိမ်၏ အခြေအနေက ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

180 04

မုန်းတီးမှုနှင့် မှားယွင်းမှု မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ ထိုအချိန်တွင် ပြောနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် လုမိသားစုဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သည်။ လုမင်ချွမ်း၏ စိတ်ပျက်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုမင်ရှန်းတို့သည် ဟူရှီနှင့် လုကွမ်းရန်ကို မြေမြှုပ်ခြင်း၏ တာဝန်ကို ယူသည်။

ဟူရှီသည် အကြီးဖြစ်သောကြောင့် ပထမဆုံး သူမ၏ ဈာပနကို လုပ်ရမည်။ လုကွမ်းရန်ကို သတ်ခံရသောကြောင့် သူ၏ အလောင်းကို အခြား အရာများအတွက် လိုအပ်နိုင်သောကြောင့် သိမ်းထားရမည်။

သို့သော် မကြာမီ အမှုက ရှင်းသွားသည်။ ရဲမက်များသည် ရှောင်ရှီရွာသို့ သွားသည်။ သူတို့က အချိန် အများကြီး မယူဘဲ တရားခံကို ရှာဖွေသည်။

ညက လောင်းကစားခဲ့သော လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ တစ်ချို့က အမှုနှင့် မပတ်သက်ချင်သောကြောင့် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ တစ်ချို့က မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ခဲ့သည်။ လူသတ်နေပြီဟု အော်ခဲ့သူသည် ရှောင်ရှီရွာမှ လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရွာသားများက သူ့ကို သိသည်။ သူက အိမ်တွင် ပုန်းနေသော်လည်း ရဲမက်များက သူ့ကို ရှာတွေ့သည်။

သူတို့သည် မေးမြန်းသောအခါ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်သည်။ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ခဲ့သော လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို ရှာဖွေသည်။ ပုဂ္ဂလိက လောင်းကစားသည် ကြီးမားသော အမှု မဟုတ်ပေ။ ရဲမက်က ဖမ်းမိပါက သူတို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနိုင်သည်။ သို့သော် လူသတ်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘေးမှ လူများက လှုံ့ဆော်ခဲ့သောကြောင့် ချန်အာနျူနှင့် လုကွမ်းရန်တို့သည် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

သို့သော် ဤလူများသည် သဘောတူညီကြသည်။ သူတို့သည် ဒီအကြောင်းကို မပြောကြပေ။ သူတို့က ချန်အာနျူနှင့် လုကွမ်းရန်တို့သည် အကြွေးကိစ္စကြောင့် ရန်ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ ရဲမက်များက စုံစမ်းသောအခါ ချန်အာနျူသည် လုမိသားစုအိမ်သို့ အကြွေးတောင်းရန် လာခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အလွန် ဆူညံသည်။ လုအဘိုးသည် ဒီကိစ္စကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် ဒီလူသတ်မှုကို အကြွေးကြောင့် ဖြစ်သော ပဋိပက္ခတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ တရားခံသည် မတော်တဆ လူကို သတ်မိခဲ့သည်။

ချန်အာနျူသည် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ရဲမက်များက သူ့ကို အနီးအနားရှိ ရွာတွင် ချက်ချင်း ရှာတွေ့သည်။ ကိစ္စက အဆုံးသတ်သွားသည်။

ကိစ္စကို လုမိသားစုကို ပြောပြသောအခါ လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့က ဘာပြောနိုင်မလဲ။ လုကွမ်းရန်သည် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလား။ သူက မပြောင်းလဲဘူးလား။ သူက သူ့ကိုယ်သူနှင့် သူ့အမေကို ထိခိုက်စေခဲ့လား။

အခု ဘာပြောပြော နောက်ကျနေပြီ။ လူများက သေဆုံးသွားပြီ။ လုမင်ချွမ်းသည် အလွန် နောင်တရသည်။ သူသည် သူ၏ သားကို ထိန်းချုပ်ခြင်း မရှိသောကြောင့် သူသည် သူ့အကျင့်ဆိုးများကို ပြန်လည် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် နောင်တရခြင်းက အသုံးမဝင်တော့ပေ။

++++++