အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

181 1

အခန်း 181

လုမင်ချွမ်းသည် ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသည်။ သူသည် အသက်လေးဆယ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ ဟူရှီနှင့် လုကွမ်းရန်တို့၏ ဈာပန ပြီးသောအခါ သူ၏ ဆံပင်များက တစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေသည်။

ဒီလို အစ်ကိုကြီးကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး ထွက်သွားသည်။

“ဒုတိယညီ၊ တတိယညီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” လုမင်ချွမ်းသည် နောက်ကွယ်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ”

တကယ်တော့ သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ပါက၊ အမေ မရှိပါက ဒီညီငယ်နှစ်ယောက်သည် ကူညီရန် လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လုမင်ရှန်းသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဘာအတွက် အသက်ရှင်ခဲ့သလဲ။

သေဆုံးသူများက ကြီးသောကြောင့် ရွာသားများက ရှေ့တွင် ဘာမှ မပြောပေ။

သို့သော် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ပြောသည်။ ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ကောင်းသော အရာများကို မလုပ်ခဲ့ပေ။ တစ်နှစ် မပြည့်ခင်မှာ လူသုံးယောက် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘယ်လို မကောင်းမှုမျိုး လုပ်ခဲ့လဲ မသိပေ။ ဒါကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ဒီလို လက်စားချေခဲ့တာ။

လုမိသားစုဝင်များ ဖြစ်သော ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်တို့သည် လူအများ၏ ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ခုက သူတို့တွင် ဝမ်းနည်းမှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုက သူတို့သည် ထိုအကြည့်များကို မုန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မိသားစုကို ခွဲလိုက်သော်လည်း သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်နေဆဲ။ သူတို့သည် ဤအရာများမှ ရှောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

နောက်နှစ်သစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်သည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် မိသားစုတွင် ဝမ်းနည်းမှုရှိပါက အဖြူရောင်ပိတ်များကို တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ကြသည်။ ဒါကို မြင်သောအခါ ဘယ်သူမှ လာကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒီနှစ်တွင် ရွာမှ ကလေးများသည် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် လာရောက် လည်ပတ်ခြင်း မရှိပေ။ ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်တို့သည် မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို ချွေတာခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စက ဝူလန်နှင့် လျို့လန်တို့ကို စိတ်ပျက်စေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က အတူတူ ကစားနိုင်သည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့သည် ဒီနှစ်ကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမလဲ မသိပေ။

ဘယ်သူမှ မလာသောကြောင့် သူတို့သည် ဆွေမျိုးများကိုလည်း မသွားရောက်နိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဒုတိယနေ့တွင် မိန်မိသားစုသို့ သွားသော်လည်း ဒီနှစ်တော့ မသွားနိုင်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အဘွားကို သွားတွေ့ချင်သည်ဟု ကျိုးကျင်းကို ပြောနေသည်။ ရုတ်တရက် မိန်ကျွမ်းယီသည် လာရောက်သည်။

သူသည် ဒုတိယအိမ်သို့ မသွားဘဲ ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ ချက်ချင်း လာသည်။

သူသည် အိမ်ထဲ ဝင်လာသောအခါ လင်မယားကို ပြောသည်။ “ငါ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ပြင်ပေးပါ။ ငါ ဒီမှာ ခဏ နေမယ်”

“ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ။ အဘွားက မင်းကို ထပ်ချိန်းတွေ့ခိုင်းတာလား” ကျိုးကျင်းက ခေါင်းမော့ပြီး မေးသည်။

181 02

လျူရှီသည် မိန်ကျွမ်းယီကို လက်ထပ်ရန် အမြဲ တောင်းဆိုသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် သူ့ကို မကြာခင် စတင် ပြောသည်။ သူသည် ရှောင်နိုင်ရင် ရှောင်သည်။ မရှောင်နိုင်ရင် သူက ဆိုးသွမ်းသည်။ လျူရှီက သူ့ကို မနိုင်တော့ပေ။

ဒီကိစ္စကြောင့် လျူရှီသည် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို ဒီကိစ္စအကြောင်း ပြောပြီး သူမ၏ သားငယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူတို့ကို ပြောသည်။ မိန်ရှီက နည်းနည်း နှစ်သိမ့်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမက အငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဦးလေး၏ လက်ထပ်မင်္ဂလာကိစ္စကို ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမ၏ အဘွားသည် အရမ်း စိတ်ပူသောကြောင့်ပင်။

ဒါကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီ၏ လက်ထပ်မင်္ဂလာကိစ္စက အမြဲ ဆိုင်းငံ့ထားသည်။

ဒီတစ်ခါ မိန်ကျွမ်းယီ ပြန်လာသောအခါ လင်မယားသည် မိန်ကျွမ်းယီသည် လျူရှီကြောင့် ထပ် ထွက်ပြေး ရလိမ့်မည်ဟု တွေးသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဒီကိစ္စအကြောင်း လုကျောင်းယွဲ့နှင့် စနောက်ခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီ လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ထပ် စနောက်သည်။

သို့သော် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထွက်ပြေးသည်။ ဒါက လျူရှီက တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။

အရင်က မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးကျင်း စနောက်သောအခါ သူသည် ပြန်လည် စနောက်သည်။ သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ ထူးခြားသည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။

“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ကျိုးကျင်းသည် အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း မြင်သောအခါ သူသည် အလေးအနက် ဖြစ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း ကြည့်နေသည်။ ထျန့်ထျန့်လည်း သူမ၏ အဘိုးလေးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မင်းတို့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ ငါ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ပြင်ပေးလိုက်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒီလို ပြောသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်က မထပ်မမေးတော့ပေ။

ဒါကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် နေထိုင်သည်။

ထို့နောက် မိန်ရှီသည် ဒီအကြောင်းကို သိသည်။ သူမသည် လာရောက်လည်ပတ်သည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကဲ့သို့ပင် သူမ၏ မောင်သည် သူ့အမေကို ရှောင်ရှားရန် ထွက်လာသည်ဟု ယူဆသည်။ သူမက မိန်ကျွမ်းယီကို နှစ်သိမ့်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ သူသည် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ဝမ်ယောင်သည် လာရောက်သည်။

ဝမ်ယောင်ကို မြင်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ချက်ချင်း ထခုန်သည်။

“မင်း ဘာလို့ လာတာလဲ” သူသည် ကြောက်ရွံ့သော ကြွက်ကဲ့သို့ ပြုမူသည်။

“ငါ သူ့ကို အလုပ် ကိစ္စ ပြောစရာ ရှိတယ်” ဒီစကားက မိန်ကျွမ်းယီကို ပြောသည် မဟုတ်။ ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ လင်မယားသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို စကားပြောရန် နေရာ ပေးရန် ထွက်သွားသည်။

“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ မင်းက မိန်းမ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို မင်း တာဝန်ယူခိုင်းဖို့ မစဉ်းစားနဲ့…” မိန်ကျွမ်းယီသည် စကားအနည်းငယ်ကို ပြောရန် အခက်အခဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဘယ်ညာ ကြည့်နေသည်။ ဒါက သူက အပြစ်ရှိသည်ကို ပြသသည်။

တစ်ဖက်လူက ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ပို၍ အပြစ်မရှိဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ခါးမတ်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘာလို့ မိန်းမ ဖြစ်ပြီး ယောက်ျားလို ဝတ်ဆင်တာလဲ။ ဒီလိုမျိုး ဝတ်ဆင်တာ။ မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မိန်းမလို့ မထင်ရဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ။ မင်းက ပြောခဲ့ရင် ငါ့အမေက မင်းကို ငါ့အခန်းမှာ မထားတော့ဘူး…”

တစ်ဖက်လူက ဘာမှ မပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခိုးကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက မြင်သောအခါ သူသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်ဖြင့် ထိသလိုမျိုး ထခုန်သည်။

181 03

“မင်း ဘာလို့ ငိုတာလဲ။ မငိုနဲ့တော့။ မင်း ဒီလို ငိုရင် အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်” သူသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူကို နှစ်သိမ့်ချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံက သူ့ကို မကောင်းစွာ ခံစားရစေသည်။ မနှစ်သိမ့်ပါက သူသည် တကယ်ကို ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

“မင်း မငိုတော့ဘူးလား။ ငါ မင်းကို အဘိုးလို့ ခေါ်ပေးမယ်”

“ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ငါ တာဝန်ယူမယ်။ ငါ တာဝန်ယူမယ်”

“တကယ်လား” ဝမ်ယောင်က ရုတ်တရက် မေးသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို ပြန်ရုတ်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုက်တာလဲ။ ငါက လက်ထပ်ဖို့ မစီစဉ်ထားဘူး။ ဒါက မင်းကို ထိခိုက်စေတာ မဟုတ်လား”

ဒီကိစ္စသည် အရင်က စတာ။ ဝမ်ယောင်သည် မိန်မိသားစုနှင့် နေထိုင်သည်။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် အခန်းအတူနေသည်။

လျူရှီသည် နူးညံ့သော နှလုံးသား ရှိသောကြောင့် သူမသည် ဒီကလေး၏ ဝမ်းနည်းစရာ ကံကြမ္မာကြောင့် သူ့ကို ဂရုစိုက်သည်။ မိန်မိသားစုမှ အခြားသူများသည် သူ့ကို ကြောက်သော်လည်း သူတို့၏ အဘွားက ခွင့်ပြုသောကြောင့်နှင့် သူသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် အတူတူ နေထိုင်သောအခါ လူတိုင်းက ဝမ်ယောင်သည် ကြောက်စရာ ကောင်းသော မျက်နှာ ရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထားက နူးညံ့ပြီး ပေါင်းသင်းရ လွယ်သည်ကို တွေ့ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်။

ဒီလို အခြေအနေက ကောင်းမွန်သင့်သည်။ သို့သော် ဝမ်ယောင်သည် အခန်းထဲတွင် ရေချိုးနေစဉ် မိန်ကျွမ်းယီသည် မတော်တဆ ဝင်လာသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝင်လာသောအခါ အပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။ ဝမ်ယောင်သည် ထူးဆန်းသော အလေ့အထများစွာ ရှိသည်။ ဥပမာ၊ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် အဝတ်များကို မချွတ်ပေ။ ရေချိုးတိုင်း သူသည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေသည်။ သူက ဒါကို အလေ့အထတစ်ခု အဖြစ်သာ မှတ်ယူသည်။ သူသည် ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူ့ကို စနောက်ချင်သည်။ ဒါကြောင့် သူသည် မပုန်းဘဲ သူ့ကို စတင် စနောက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စကားလုံးများ မပြောခင် သူ မြင်လိုက်သော အရာကြောင့် သူသည် ထုံထိုင်းသွားသည်။

ဝမ်ယောင်၏ ရင်ဘတ်တွင် အသားနှစ်လုံး ရှိသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဘယ်လောက်ပင် အသိပညာ နည်းနေပါစေ ဒီအသားနှစ်လုံးက ကြွက်သားများ မဟုတ်သည်ကို သိသည်။ သူသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပြီးတော့ ဓားဒဏ်ရာက ဘယ်မှာလဲ။

ဓားဒဏ်ရာမရှိတဲ့ ဝမ်ယောင်က ဝမ်ယောင် မဟုတ်တော့ဘူး မဟုတ်လား။

သူသည် ထိုအချိန်တွင် ထုံထိုင်းသွားသည်။ ဝမ်ယောင်သည် အဝတ်များကို ဝတ်ပြီး အရင်က ပုံစံအတိုင်း ပေါ်လာမှ သူသည် တုံ့ပြန်သည်။

ဝမ်ယောင်၏ ရှင်းပြချက် ပြီးနောက် သူသည် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို နားလည်သည်။

ဝမ်ယောင်၏ နာမည်သည် တကယ်တော့ ဝမ်ယောင် မဟုတ်။ ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ အဖေ၏ နာမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် တကယ်တော့ ဝမ်ယောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ (တရုတ်လိုဆို ယောင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကွဲပြားပါတယ်)

ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် ဝမ်ယောင်၏ အဖေ ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက တောင်ပေါ်မှ ဓားပြ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက မကြီးမားသော်လည်း သေးငယ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီး တောင်ပေါ်မှ ဘုရင် ဖြစ်လာသည်။

181 04

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲပြီး ဓားပြ ဖြစ်လာပြီးနောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဒဏ်ရာ ရသောကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ ဓားပြများကြားတွင်လည်း အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများ ရှိသည်။ သူ၏ ဒုတိယဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ အောက်တွင် မနေချင်တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် အေးဆေးနေရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရသည်။ ဒုတိယဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို ယူပြီး တိုက်ခိုက်သည်။ သူ့အဖေ၏ နေရာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဝမ်ယောင်သည် ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အဖေ၏ နေရာကို ယူခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ခုကို ပြောရမည်။ ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် သူ၏ ပထမဆုံး ဇနီး သေဆုံးပြီးနောက် ထပ်မလက်ထပ်တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ယောင်ဟူသော သမီးတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သော သမီးကို ဓားပြ ဖြစ်လာသောအခါ ခေါ်လာသည်။ သူမကို ကာကွယ်ရန် ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် သူမကို ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မွေးမြူခဲ့သည်။ သူမ၏ နာမည်ကို ယောက်ျားလေး နာမည်သို့ ပြောင်းသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အပြုအမူများကို ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းသည်။ သူသည် သူမကို တိုက်ခိုက်ရေး ပညာကိုလည်း သင်ပေးသည်။

မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် သူ့သမီးကို သူ၏ နေရာကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆရာတစ်ဦးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဒီဆရာက အပြင်ပိုင်း တိုက်ခိုက်ရေး ပညာကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ယောင်သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ သင်ယူခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ ကြံ့ခိုင်လာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ အသားများမှလွဲ၍ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အတူတူ ဖြစ်သည်။

ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် သူ၏ သမီး ဒီလို ဖြစ်သွားသည်ကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် သူ၏ သမီး ကြီးပြင်းလာသောအခါ သူမ၏ အမျိုးသမီးပုံစံသို့ ပြန်သွားမည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး နေရာကို ယူလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ သမီးက ဒီလို ဖြစ်သွားသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သမီးသည် ရုပ်ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ လှသည်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ့သမီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ယောက်ျား မရှားနိုင်ပေ။ ဘယ်သူမှ သူ့သမီးကို မမုန်းရဲပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။

ဒါကြောင့် ဝမ်ယောင်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြင်ပန်းတွင် ရှိသောကြောင့် ဘယ်သူမှ သူမသည် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု မထင်ကြပေ။

ဒါကြောင့် ဝမ်ယောင်သည် သူမအဖေ၏ နေရာကို ယူသောအခါ ဘာ အတားအဆီးမှ မရှိခဲ့ပေ။

ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ် သေဆုံးသောအခါ ဓားပြဂိုဏ်းတွင် ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် သူမအဖေ၏ လက်အောက်ခံများနှင့်အတူ ဒုတိယဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ခုခံသည်။ သို့သော် ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ အင်အားများကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ဒုတိယဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သူ့နှင့် အတူတူပင်။ နှစ်ဖက်စလုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုသည် တစ်ညလုံး ကြာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယောင်သည် အနိုင်ရသည်။ သို့သော် ဒါက ကြီးမားသော အနိုင်ရမှု မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားရှိ ဓားပြဂိုဏ်းတစ်ခုမှ လူများသည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ လူဆယ်ဦးကျော်နှင့် ထွက်ပြေးရသည်။

အသက်ရှင်ရန် သူမသည် သူမ၏ လူများနှင့်အတူ နေရာတိုင်းသို့ ရွေ့ပြောင်းပြီး သူမ၏ အင်အားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးချဲ့ခဲ့သည်။ ဝမ်ယောင်သည် အပြင်ဘက်တွင် သွားလာရန် လွယ်ကူစေရန် သူမအဖေ၏ နာမည်ကို သုံးသည်။ သူမသည် နာမည်နှင့် လိုက်အောင် သူမ၏ မျက်နှာကိုလည်း အတုအယောင် လုပ်ထားသည်။

သူမ၏ လက်အောက်ခံ အနည်းငယ်သာ ဒီအရာကို သိသည်။ ဒီအချိန်အတွင်းတွင် ရဲမက်များက သူတို့ကို ဝိုင်းထားသောကြောင့် သူတို့သည် တောင်ပေါ်မှ ရေသူခိုးများ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှ စ၍ သူတို့သည် တုံးချန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဆုံသည်။

******

182 01

အခန်း 182 ဝမ်ယောင်ကို လက်ထပ်တာ ကောင်းမွန်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်

“တကယ်တော့ ငါ အိမ်ထောင်ပြုချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖန်ဦးလေးက ဒီအကြောင်းကို ပြောနေတာ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို အမြဲ ရှောင်နေတာ မဟုတ်လား။ မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်။ ငါကလည်း ငါ့ တာဝန် ပြီးပြီပဲ” ဝမ်ယောင်သည် ခပ်အေးအေးဖြင့် ပြောသည်။

ဝမ်ယောင် ပြောသော ဖန်ဦးလေးသည် ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ်၏ ဘေးတွင် အရင်ကတည်းက ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ယောင်ကို သူ၏ သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံသည်။ ဓားဒဏ်ရာရှိသောဝမ် သေဆုံးပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ယောင်နှင့် အတူ နေထိုင်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကြီးလာသောအခါ သူမ၏ လက်ထပ်မင်္ဂလာကိစ္စကို သူ အလွန် စိတ်ပူနေသည်။ သူမကို လက်ထပ်စေရန် သူသည် အရာအားလုံးကို ကြိုးစားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝမ်ယောင်သည် မိန်ကျွမ်းယီကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒီလူက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက် ပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို ပို၍ သဘောကျလာသည်။ ဖန်ဦးလေးသည် ဝမ်ယောင်က ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ကြိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူမသည် ယောက်ျားလို နေလာသောကြောင့် မိန်းမများကို ကြိုက်လိမ့်မည်ကို သူ ကြောက်နေသောကြောင့် သူသည် ဝမ်ယောင်ကို မိန်ကျွမ်းယီကို လက်ထပ်ရန် ပြောသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒီအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ပေ။ အရင်က သူသည် သူမကို သူ့ကို တာဝန်ယူရန် ဖိအားပေးနေသည် မဟုတ်လား။ ဒါတွေက သူ့ကို လှည့်စားတာလား။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။ “ဒါဆို အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက မင်း တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာလား”

ဝမ်ယောင်သည် ခဏလောက် ရပ်တန့်ပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတွေးက ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတစ်ခါက မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။

သူတို့သည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် ဝမ်ယောင်၏ စိတ်ထားကို နားလည်သည်။ သူမသည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာ ရှိသော်လည်း သူမသည် ရိုးသားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟန်ဆောင်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာသေ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က ကြမ်းတမ်းသောကြောင့် အခြားသူများက သူမကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူမကို ထပ်ကြည့်ရန် မရဲတော့ပေ။ သူမ၏ အပြုအမူက ရိုးရှင်းပြီး သူမသည် ဖုံးကွယ်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ဒီလို စိတ်ထားက လူများကို ကြောက်လန့်စေသည်။

မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်၏ ရှုပ်ထွေးသော နောက်ခံကို တွေးပြီး သူ့ကို သနားသည်။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် မိန်းကလေးသည် လုကျောင်းယွဲ့ကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး လှပသင့်သည်။ အိမ်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံရသင့်သည်။ လေတိုက်ခြင်းနှင့် မိုးရွာခြင်းကို မကြုံရသင့်ပေ။ ဝမ်ယောင်ကဲ့သို့ ကျောက်တုံးကြီးကဲ့သို့ ခက်ထန်ခြင်းနှင့် လောကဓံကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမျိုး မဖြစ်သင့်ပေ။

ဒီလို တွေးသောအခါ ဘယ်သူမှ ဒီလို ဖြစ်ချင်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဒီလို လုပ်ရန် တွန်းအားပေးခံရသည်ဟု ထင်ရသည်။

ဒါကြောင့် သူ့ကို တာဝန်ယူခိုင်းသော ဒေါသက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျသွားသည်။ အစားထိုး၍ သနားစိတ် ဝင်လာသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင် ပြောသည်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားသည်။ သူမ၏ အကြံဉာဏ်သည် ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူသည် သူ၏ အမေက သူ့ကို ဖိအားပေးသောကြောင့် စိတ်ပျက်နေသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဆန္ဒမရှိပါစေ၊ သူ့အမေက သူသည် အတည်တကျ မရှိသေးဘူးဟု ထင်နေပြီး သူသည် လက်ထပ်ချင်သော စိတ်မရှိသည်ကို နားမလည်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိန်ကျွမ်းယီသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က သူသည် ရွာပတ်လည်တွင် သွားလာရန် နှစ်သက်သည်။ ဒါကြောင့် သူသည် ရန်ဖြစ်နေသော လင်မယားများကို မကြာခဏ မြင်ရသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသော ဘဝကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် များစွာ တွေးတတ်သောကြောင့် ဘဝတွင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ အလွန် မုန်းသည်။ ဒီလို အချိန်များစွာ ရှိပါက သူသည် ပျော်စရာများစွာကို ရှာဖွေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးသည်။

182 02

ဒါကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏ဘဝတွင် ဇနီးနှင့် ကလေးများ မရှိစေရန် စောစောကတည်းက စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝသည် ရွာသားများကဲ့သို့ ဇနီး၊ ကလေးများနှင့်အတူ ပူနွေးသော အိပ်ရာတွင် လှည့်ပတ်နေခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရ။ သို့သော် သူသည် တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကြီးလာသောအခါ သူသည် လူမှုရေးအရ လက်ထပ်သင့်သော အသက်သို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏ အတားအဆီးများသည် သူ ထင်သည်ထက် ပိုကြီးသည်ကို သူ တွေ့ရှိသည်။

ပထမဆုံး သူ့အမေက ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဖေသည် ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ အမေဘက်တွင် ရပ်တည်သည်။ သူ၏ အစ်ကို၊ ယောက်ဖနှင့် သူ့ကို ဂရုစိုက်သော လူတိုင်းက သူ လက်ထပ်သင့်သည်ဟု ထင်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မိန်ကျွမ်းယီသည် လူတွေ ဘာလို့ လက်ထပ်ရတာလဲဟု တွေးနေသည်။

အဖြေ မရှိ။

ဤမမြင်နိုင်သော ဖိအားများကြောင့် သူ၏ အတွေးများက ပြောင်းလဲလာသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ နေပြီးနောက် တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် ဇနီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်သုံးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်ထပ်ချင်သော စိတ်မရှိသေးပေ။ သူ့အမေက သူ့ကို ပို၍ ဖိအားပေးလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့အမေကို သူ့စိတ်ထဲမှ အမှန်တရားကို ပြောပြချင်သည်။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ငါးနှစ် အရင်က မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒီလိုမျိုး အကာအကွယ်မဲ့ ပြောနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ငါးနှစ် အရင်က မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ကြီးပြင်းလာပြီး သူ့မိဘများ၏ ခက်ခဲမှုများကို နားလည်သည်။

ဝမ်ယောင်ကို လက်ထပ်တာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ချင်ကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံးသည် လက်ထပ်ခြင်းကို စိတ်မဝင်စားကြပေ။ သူတို့သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြောင်းကို သိကြသည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် လင်မယားထက် ပို၍ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ဘာရှိလဲ။ သူမသည် နည်းနည်း ရုပ်ဆိုးသော်လည်း ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒါကို အလေးမထားပေ။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို အရင် ပြောမယ်။ ငါက ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး ကလေး မွေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ ဒါက မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့က အမည်ခံ လင်မယား ဖြစ်ရမယ်”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယောင်သည် ခဏလောက် ရပ်တန့်သည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်း ပြောသည်။ “ကောင်းတာပေါ့။ ငါကလည်း ဒီလို အတွေးရှိတယ်”

သူမ၏ သဘောထားက ရိုးသားသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က အမျိုးသမီး မဟုတ်သောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမကို မရိပ်မိပေ။

“ဒါဆို ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေပြီလား”

ဝမ်ယောင် ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အခန်း တံခါးဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ “မင်းတို့ အလုံအလောက် နားထောင်ပြီးပြီလား။ နားထောင်ပြီးပြီဆိုရင် ထွက်လာတော့”

ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါးသည် ပွင့်သွားသည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့၏ မျက်နှာများက ရှက်နေသည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်မက တမင်တကာ ခိုးနားထောင်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျိုးကျင်းက…”

“ကျိုးကျင်းက မင်းကို နားထောင်ဖို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့တာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးလေး၏ လေသံထဲတွင် ထူးဆန်းမှု မရှိသည်ကို မသိဘဲ ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်သည်။ သူနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ရယ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးများကို ဖလှယ်ကြသည်။

182 03

သူ၏ဇနီး ရှက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းပြီး စကားကို လှည့်သည်။ သူသည် ဝမ်ယောင်ကို ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါတို့ မသိချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းယီ ရောက်လာပြီးနောက် သူက ထူးဆန်းနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ စိတ်ပူနေလို့ပါ”

ဝမ်ယောင်သည် ဒီလူနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို နားလည်သောကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မတွေးပေ။ သူမသည် သူမ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

ဒီလို ရိုးသားပြီး စစ်မှန်သော အပြုအမူက လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမကို ကြည့်စေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ဝမ်ယောင်ကို ကြည့်ရန် မရဲခဲ့ပေ။ အခု သူမသည် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့် သူမသည် ပို၍ သိချင်လာသည်။

ဝမ်ယောင်၏ အသားအရေက နက်မှောင်သည်။ ဂျုံစပါးရောင်ထက် နက်သည်။ ယောက်ျားအတွက် ဒီအသားအရေက မနက်မှောင်ပေ။ သို့သော် မိန်းမအတွက်တော့ ကျောက်မီးသွေးလို မဲနေသည်။ သို့သော် ဒီအသားအရေက သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြင်နာသော စိတ်ထား ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူက အလွန်အမင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။ သူမသည် သူမ၏ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်သည်။

နေ့လည်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ လူလေးယောက်သည် ထိုင်ပြီး စားကြသည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောသည်။ သူ လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေသောကြောင့် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ရမည်။ ပထမဆုံး ဝမ်ယောင်၏ အမည်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမည်။ သူ၏ မိသားစုက ဝမ်ယောင်ကို မြင်ဖူးသည်။

မိန်ကျွမ်းယီ၏ စိတ်ကူးမှာ ဝမ်ယောင်ကို ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် ခဏ နေခိုင်းပြီး သူ၏ မိသားစုကို ဝမ်ယောင်သည် အိမ်ပြန်သွားပြီဟု ပြောရန် ဖြစ်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ဝမ်ယောင်သည် ဝမ်ယောင်၏ ညီမအဖြစ် ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဝမ်ယောင်နှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် သူ့အမေက သူ့သားကို လက်ထပ်စေချင်သောကြောင့် ငြင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် တောင်ပိုင်းသို့ အတူတူ သွားလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် မိသားစု မရှိသောကြောင့် ဝမ်ယောင်လား ဝမ်ယောင်လားဆိုတာ အရေးမကြီးပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နှစ်လုံး အိမ်တွင် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်ပေ။ ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်သင့်ပေ။ (ဝမ်ယောင်တွေ ရှုပ်နေပေမဲ့ ပထမ ဝမ်ယောင် သုံးထားတာက သူ့အဖေရဲ့ ဝမ်ယောင်ဆိုတဲ့ နာမည်ပါ၊ နောက်ကျရင် ဝမ်ယောင်က သူ့နာမည်အရင်းနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတာပါ)

မိန်ကျွမ်းယီ၏ မိုက်မဲသော အပြုအမူကို လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒါက မိန်ကျွမ်းယီ၏ ဘဝတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေးများ ရှိသောကြောင့် သူတို့သည် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ပြဿနာတစ်ခုသာ ကျန်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် ဝမ်ယောင်၏ ညီမအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား။

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ပူနေပြီး နဖူးကို ရှုံ့သည်။ သူသည် ဒီအရေးအကြီးဆုံး အချက်ကို ဘာလို့ မတွေးမိတာလဲ။ ဝမ်ယောင်သည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်ချင်သည်။ သူမသည် ကြင်နာသော စိတ်ထား ရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောသည်။ “ပထမဆုံး အဝတ်အစား လဲကြည့်ရအောင်”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဝမ်ယောင်သည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

“မင်း ဘာအရောင် ကြိုက်လဲ။ ကျွန်မက အစတုန်းက တောက်ပတဲ့ အရောင်တွေကို ကြိုက်တယ်။ ကျွန်မအမေက မိန်းကလေးက တောက်ပပြီး လှပတဲ့ အရောင်တွေ ဝတ်သင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ အဝတ်တွေက တောက်ပတယ်” အရင်က ခိုးနားထောင်သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝမ်ယောင်၏ နောက်ခံကို သိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သနားသည်။ သူမသည် သူမ၏ တင်းမာမှုကို လျှော့ချရန် စကား ပြောသည်။

“ငါ… ငါ အနက်ရောင် ကြိုက်တယ် ထင်တယ်”

182 04

သူမ၏ လေသံက မရေရာပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ဘဝတွင် ဝမ်ယောင်သည် အနက်ရောင်ကို ပို၍ ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ တစ်ခုက အနက်ရောင်က မညစ်ပတ်ပေ။ ဓားပြဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် တစ်လလုံး ရေမချိုးခြင်းက ပုံမှန်ပင်။ နောက်တစ်ခုက အနက်ရောင်က ဒဏ်ရာမှ သွေးများကို ဖုံးကွယ်နိုင်သည်။

ဝမ်ယောင်၏ ဝေးလံသော မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမသည် ပန်းရောင်ကဲ့သို့ ရိုးရိုး မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ဖူးသည်ဟု ထင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အမေက အသက်ရှင်နေသေးသည်။ သူမ၏ အမေအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်က မှုန်ဝါးနေသည်။ နူးညံ့သောအသံနှင့် နွေးထွေးသော လက်များသာ ကျန်တော့သည်။

ဝမ်ယောင်သည် အတိတ်ကို ပြန်တွေးနေစဉ် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်များကို ရှာနေသည်။

အနီရောင်၊ အစိမ်းရောင်၊ အဝါရောင်၊ အပြာရောင်နှင့် လပြည့်ညကဲ့သို့ အဖြူရောင်တို့ ဖြစ်သည်။ အရောင်များစွာက အတူတူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဝမ်ယောင်၏ မျက်လုံးများက လည်ချာပတ်သွားသည်။

“ဒီဟာ အဆင်ပြေမလား။ ဒီဟာ…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အဝတ်များကို ယူပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ထားသည်။ ဝမ်ယောင်သည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို မယူနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပြောသည်။ “ဒါဆို ငါတို့ တစ်ခုချင်းစီ စမ်းကြည့်ရအောင်။ မင်း ဘယ်ဟာနဲ့ အလှဆုံး ဖြစ်လဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး အဲဒါကို ဝတ်မယ်”

ထို့နောက် သူမသည် အဝတ်များကို ကိုင်ပြီး ဝမ်ယောင်ကို အဝတ်ချွတ်ရန် စောင့်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဝမ်ယောင်သည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နားမလည်သော မျက်လုံးများကို ပြသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် နားလည်သည်။

သူမ နားလည်သောအခါ သူမ၏ နားများပင် နီရဲလာသည်။ သူမသည် အသားမဖြူသောကြောင့် ဒါကို မမြင်ရ။ သူမသည် တွေဝေသွားသည်။

++++++