အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

183 01

အခန်း 183

သူမသည် ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူမ၏ အဝတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေသည်။

သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်သောအခါ အတွင်းပိုင်းက အပြင်ဝတ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပေါ်ဝတ်များစွာကို ချွတ်ပြီးမှ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ထူထဲသော အဖြူရောင် ပိတ်စများကို တွေ့ရသည်။

ပိတ်စများသည် ရင်ညွန့်အောက်မှ ခါးအထက်ထိ တက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး ရှင်းပြသည်။ “ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်ပိုင်း တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သာမန် မိန်းကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်တယ်၊ နားလည်တယ်”

ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံး အလွှာကို ဖြည်လိုက်သောအခါ တစ်ခုခုက ထွက်လာသည်။ သူမသည် အရမ်း ရှက်နေပြီး သူမ၏ လက်များကို ဖက်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး သူမ မြင်လိုက်သော အရာကို ခံစားရသည်။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီး ကလေး မွေးထားသောကြောင့် သူမသည် ဘာကိုမှ မသိသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် အလေးချိန်ကို နားလည်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးမားသော ကိုယ်လုံး ရှိသည်။ ထျန့်ထျန့်ကို မွေးပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်လုံးက ပို၍ ပြည့်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် ရှေ့မှ လူနှင့် နှိုင်းယှဉ်သောအခါ သူမ၏ ကိုယ်လုံးက ရှုံးနိမ့်နေသေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ထူးဆန်းမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သူမသည် သူမ၏ ခွန်အား အားလုံးကို သုံးနေရသည်။

သူမသည် ယောက်ျားမျက်နှာ ရှိသော်လည်း သူမတွင် မိန်းမကိုယ်လုံး ရှိသည်။ သူမ၏ ကြံ့ခိုင်ပြီး တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို သွေးပွက်ပွက်ဆူအောင် လုပ်သည်။

“ဒီဟာ အရင် ဝတ်လိုက်” သူမသည် ထပ်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမသည် ရင်စည်းတစ်ခုကို ပေးသည်။ ဝမ်ယောင်သည် နားမလည်သော ပုံစံကို ပြသောအခါ သူမသည် ရှင်းပြသည်။ “မိန်းကလေးတွေက ဒါကို အမြဲ ဝတ်ကြတယ်။ အတွင်းဆုံးမှာ ဝတ်တာ”

ဝမ်ယောင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရိုးရိုးလေး ယူပြီး ဝတ်သည်။ သို့သော် ကြာကြာ လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ရင်စည်းကို မဝတ်နိုင်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှေ့သို့ လာပြီး သူမကို ကူညီသည်။

သူမသည် ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်အားနှင့် ပြောင်းလဲနိုင်မှုကို ခံစားရသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ထိလိုက်သောအခါ သူမသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖိလိုက်သည်။ သူမက ပြောသည်။ “မင်းက အရမ်း ကြံ့ခိုင်တာပဲ။ ကျိုးကျင်းက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့တယ်လို့ အမြဲ စနောက်တယ်”

ဒီလူက ဘာခံစားမှုမှ မရှိဘူး။ တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းက သူ့ကို ချစ်လို့ စနောက်တာ။

“မိန်းကလေးတွေက ပျော့တာပဲ ထင်တာပဲ”

ဒီစကားက နှစ်သိမ့်မှုလား။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလို ခံစားရသည်။ ရယ်ချင်နေစဉ်တွင် ဝမ်ယောင်က ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်သည် ထိုအချိန်တွင် မဆိုးရွားတော့ဘူး။

ဝမ်ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှု ရှိသည်ကို သူမ သိသည်။ သူမသည် သူမကို ယုံကြည်မှု ရှိစေရန် နှစ်သိမ့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အားမရှိဘူး။ ကျွန်မ ရေတွင်းက ရေခပ်ရင် ပုံးတစ်ဝက်ပဲ ခပ်နိုင်ပြီး မောပန်းနေပြီ။ မင်းက အရမ်း အားရှိတာပဲ။ တစ်ပုံးလုံး ရေခပ်တာ မခက်ခဲဘူး ထင်တယ်”

ဝမ်ယောင်က ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းညိတ်သည်။ “တစ်ပုံးက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ဆရာက ငါ့ကို တောင်ခြေကနေ တောင်ထိပ်ကို ရေခပ်ခိုင်းတယ်။ ဓားပြဂိုဏ်းအတွက် အလုံအလောက် ရေကို နေ့တိုင်း ခပ်ရတယ်။ မဟုတ်ရင် ညစာ မစားရဘူး”

183 02

“ဒီလောက် ခက်ခဲတာလား။ ဘယ်လောက် ခပ်ရလဲ”

“မများပါဘူး။ ရေပုံးကြီး နှစ်ဆယ်ပဲ”

“အိုး၊ ဘုရားရေ”

“ပထမဆုံး သုံးလလုံးမှာ ငါ မပြီးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း ညစာ မစားရဘူး။ ဖန်ဦးလေးက တစ်ခါတစ်ရံ ငါ့ကို ခိုးပြီး အစားအသောက် ပေးတာ။ ဒါမှ ငါ နေ့တိုင်း မငတ်တော့ဘူး” လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရစေသောကြောင့် ဝမ်ယောင်သည် စကားများ ပိုပြောလာသည်။

“မင်းရဲ့ ဆရာက အရမ်း တင်းကျပ်တယ်”

“နောက်တော့ သူက ငါ့ကို ရေခပ်တာ ရပ်ခိုင်းပြီး သစ်ခုတ်တာကို ပြောင်းခိုင်းတယ်။ မနက်ကနေ ညအထိ သစ်ခုတ်ရတယ်။ ပထမဆုံး ပုဆိန် သုံးတယ်။ နောက်တော့ လက်ကို သုံးရတယ်”

အင်အား ရှိမရှိ အကြောင်းကို မိန်းမနှစ်ဦးသည် ထူးဆန်းစွာ ဆွေးနွေးကြသည်။ အပြင်မှ ယောက်ျားနှစ်ဦးက တစ်ခုခုကို စောင့်နေကြသည်။ ကျိုးကျင်းက အဆင်ပြေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီက စိုးရိမ်နေသည်။

“ဘာလို့ မထွက်လာသေးတာလဲ။ မိန်းမတွေက ပြဿနာပဲ”

“မင်း ပြောတဲ့ မိန်းမတွေထဲမှာ မင်းရဲ့တူမလေး၊ ငါ့ရဲ့ဇနီး ပါတယ်” ကျိုးကျင်းသည် သူ့ဘေးမှ လူကို ကာကွယ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ဇနီးက တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိပြီ…”

သူတို့သည် စကားပြောနေစဉ် အခန်းထဲမှ လူနှစ်ဦး ထွက်လာသည်။

တစ်ယောက်က လုကျောင်းယွဲ့ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်။

သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ဝမ်ယောင်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမကို ဝတ်စားဆင်ယင်ခိုင်းသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဝမ်ယောင်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏ အဝတ်များကို မဝတ်နိုင်ခြင်းပင်။ ဝမ်ယောင်သည် လုကျောင်းယွဲ့ထက် တစ်ခေါင်းစာ ပိုမြင့်သည်။ သူမသည် သူမ၏ သေးငယ်သော အဝတ်ထဲသို့ ဘယ်လို ဝင်နိုင်မလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာသည်။ သူမသည် ဝမ်ယောင်ကို သူမ၏ မူရင်းအဝတ်များကို ဝတ်ခိုင်းသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ဆံပင်ပုံစံကို ပြောင်းလဲသည်။

သူတို့ရှေ့မှ မိန်းမက အလွန် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သည်။ သူမ၏ အဝတ်ထဲတွင် ဘာကို လုပ်ထားသည် မသိပေ။ သူမ၏ ခါးပတ်က တင်းကျပ်နေသောကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးက အပေါ်နှင့် အောက် ကောင်းမွန်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများက ရှည်သည်။ မျက်လုံးများက လှပသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းက မြင့်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက မပါးမထူပေ။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဓားဒဏ်ရာ မရှိတော့သောကြောင့် သန့်ရှင်းပြီး ချောမွေ့နေသည်။ အသားအရေက နက်မှောင်သော်လည်း ဆံပင်ရှည်က သူမ၏ ပခုံးနောက်သို့ ကျနေသောကြောင့် အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့မှုကို ပြသသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်က အလွန် သိသာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် တစ်ချက်တည်း မြင်သည်။

မသိသော အကြောင်းကြောင့် နဖူးက ပူလာပြီး သူ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ ထွက်လာသည်။

“အိုး ဦးလေး၊ ဘာလို့ နှာခေါင်းသွေး ထွက်တာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ကိုင်ပုဝါကို သူ့ကို ပေးသည်။ “မင်းက ဒီရက်ပိုင်း အပူအိုးထဲက အစားအသောက်တွေ အများကြီး စားခဲ့လား။ အပူအိုးထဲက အစားအသောက်တွေက အပူများတယ်။ အပူကို လျှော့ချဖို့ လက်ဖက်ရည် သောက်ရမယ်”

ကျိုးကျင်း၏ မျက်နှာက ထူးဆန်းသည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို မပြောပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အပူအိုး စားသောကြောင့် နှာခေါင်းသွေး ထွက်သည် မဟုတ်။ ဒီအရာကို ယောက်ျားများသာ နားလည်သည်။ သူသည် ဝမ်ယောင်ကို မကောင်းသော စိတ်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မျက်နှာက ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းက ဒီလို အရာမျိုးကို ကြိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကို မလုပ်နိုင်တော့ဟု စိတ်ပူနေသည်။

183 03

သူ၏ သူငယ်ချင်းက ကစားချင်သော စိတ်ဖြင့် လက်ထပ်တော့မည်ကို သူ မထောက်ခံခဲ့သော အတွေးက အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ပူနေသည်။ သူသည် ရှက်သည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူပြီး နှာခေါင်းကို ဖိထားသည်။ “အေးတယ်လေ။ အပူအိုး မစားရင် ဘာစားရမလဲ။ ငါ နောက်ကျမှ သတိထားမယ်”

ဝမ်ယောင်သည်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ခုခု မှားနေသလားဟု သူမ စိတ်ပူသည်။ သူမသည် လက်ထပ်ရန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူမ လက်မထပ်ခင် မုဆိုးမ မဖြစ်စေရ။ သူမသည် ရှေ့သို့ လှမ်းပြီး ဂရုစိုက်သည်။ “မင်း အဆင်ပြေလား”

သူ၏ ရှေ့မှ ကြီးမားသောအရာက ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် နှာခေါင်းသွေး ထပ်ထွက်တော့မည်ဟု ခံစားရသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။ ဝမ်ယောင်ကို ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ယောင်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို မိန်မိသားစုအိမ်တွင် ထားခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီက နှစ်ရက်အတွင်း သူမကို ပို့ပေးမည်ဟု ပြောသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝမ်ယောင်သည် ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် နေထိုင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ မိန်ရှီသည် သူမ၏ မြေးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသောကြောင့် သူမသည် ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ လာခြင်း မရှိပေ။ အများစုမှာ ကျိုးမိသားစုသည် သူမထံသို့ သွားကြသည်။ ဒါကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများက ကျိုးမိသားစုတွင် လူတစ်ယောက် ပိုနေသည်ကို မသိကြပေ။

ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျိုးမိသားစုတွင် နေထိုင်စဉ် ဝမ်ယောင်သည် ဘာမှ မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို မပြသပေ။ သူမသည် မိန်မိသားစုတွင် ခဏ နေခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ဒီလို တိတ်ဆိတ်သော ဘဝကို အလွန် အသားကျနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

သူမသည် စကားနည်းသည်။ သူမသည် အရှေ့ဘက် အခန်းတွင် မကြာခဏ ပုန်းနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလူက သူမဦးလေး၏ ဇနီး ဖြစ်တော့မည်ဟု တွေးသည်။ သူမသည် သူမ၏ နောက်ခံကို သနားသည်။ သူမသည် အချိန်ရှိတိုင်း ထျန့်ထျန့်ကို ခေါ်လာပြီး သူမနှင့် စကားပြောသည်။

ဒီလို လုပ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးလာသည်။

ရင်းနှီးလာသောအခါ ဝမ်ယောင်သည် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီသည်။ ဥပမာ၊ အဘွားချန်ကို ရေခပ်ပေးသည်။ ထင်းခုတ်ပေးသည်။ သူမသည် အရင်က လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောခဲ့သည်ကို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ထင်းများသည် တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ ညီညာသည်။

ဝမ်ယောင်၏ ကိစ္စအကြောင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် အဘွားချန်ကို ပြောပြသည်။ သို့သော် အသေးစိတ် မပြောပေ။ သူမသည် အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် ယောက်ျားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပြီး အသက်ရှင်နေကြောင်းသာ ပြောသည်။

အဘွားချန်သည် အသက်ကြီးပြီး အတွေ့အကြုံများသည်။ သူမ၏ ကန့်သတ်ထားသော အသိပညာဖြင့် သူမသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်းကို စုစည်းနိုင်သည်။ သူမသည် ကံဆိုးသော လူဖြစ်သည်။ ဒီကလေးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အခု သူမသည် လက်ထပ်တော့မည်။ သူမသည် မိန်းမများ လုပ်သင့်သော အိမ်မှုကိစ္စများကို စတင် သင်ပေးသည်။

ဝမ်ယောင်သည် အဘွားချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူမသည် နားလည်သည်။ အဘွားချန်က သူမကို ကူညီခိုင်းသောအခါ သူမသည် ရိုးရိုးသားသား ကူညီသည်။ ရေခပ်တာ၊ ထင်းခုတ်တာ၊ မီးဖိုထဲ မီးထိုးတာကို သူမ လုပ်နိုင်တယ်။ မီးဖိုပေါ်တွင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဂျုံမှုန့်ကို နှံ့အောင် လုပ်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂျုံမှုန့်များ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဂျုံမှုန့်ကို အတုံးဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမကို ချက်ပြုတ်ခိုင်းသောအခါ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေသည်။ ပန်းကန်ကို ခုတ်ခိုင်းသောအခါ သူမသည် လက်ကို ခုတ်မိသည်က ပန်းကန်ကို ခုတ်မိသည်ထက် ပိုများသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် အဘွားချန်သည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ရသည်။

183 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာအားလုံးကို မြင်သည်။ သူမသည် အဘွားချန်၏ အပြုအမူကို သဘောတူသည်။ မိန်းမများ လက်ထပ်ပြီးနောက် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ရမည်။ အဝတ်လျှော်၊ ချက်ပြုတ်၊ အပ်ချုပ်နှင့် ဖိနပ်လုပ်ခြင်းတို့သည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် မီးဖိုပေါ်တွင် မလုပ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူမကို အပ်ချုပ်ခြင်းကို ပြောင်းသင်ပေးသည်။ ပန်းထိုးပုံစံများ မလုပ်ရပေ။ အဝတ်နှင့် ဖိနပ်များကို ရိုးရိုးလေး ချုပ်နိုင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားများ အပြင်ဘက်တွင် သွားလာသောအခါ ဖိနပ်များ အများကြီး လိုအပ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အားလပ်သောအခါ ကျိုးကျင်းအတွက် ဖိနပ်များကို လုပ်သည်။ တစ်နှစ်လုံးအတွက် လုံလောက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဒါက ဖိနပ်များစွာ လိုအပ်ကြောင်း ပြသသည်။

ဒီအချိန်တွင် ဝမ်ယောင်သည် ဒီအမျိုးသမီးကောင်း နှစ်ယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို အပ်ချုပ်ခြင်းကို သင်ပေးသောအခါ သူမသည် မငြင်းပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မပြေလည်သော လက်ကြီးဖြင့် ပန်းထိုးအပ်ကို ကိုင်ပြီး အထည်ပေါ်တွင် ချုပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ဒါကို မြင်တိုင်း ခေါင်းခါပြီး ရယ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် သင်ယူပြီးနောက် ဝမ်ယောင်သည် အဝတ်ချုပ်ခြင်းကို မလုပ်နိုင်သော်လည်း ဖိနပ်လုပ်ခြင်းတွင် နားလည်မှု ရှိသည်ကို လုကျောင်းယွဲ့ တွေ့ရှိသည်။ ဒါက တကယ်တော့ နားလည်မှုနှင့် မပတ်သက်ပေ။ ဒါက အားစိုက်ထုတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဖိနပ်အောက်ခြေကို ချုပ်ရန် အားအများကြီး လိုအပ်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် အခြားဘာမှ မရှိသော်လည်း အားအများကြီး ရှိသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်ပြီးနောက် ပြန်လာသည်။ အိမ်ထဲ ဝင်လာသောအခါ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ကို ပေါင်ထားသော ဝမ်ယောင်သည် ဖိနပ်အောက်ခြေကို ချုပ်နေသည်ကို မြင်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မိန်ကျွမ်းယီ မကြာခဏ မြင်ဖူးသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရွာတွင် မိန်းမများသည် သူတို့၏ အိမ်များတွင် ဖိနပ်များ လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ဖိနပ်အောက်ခြေနှင့် ရုန်းကန်နေသော သူမသည် အရင်က ကြောက်စရာကောင်းသော ဓားပြနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် နူးညံ့သော မိန်းမငယ်လေး ဖြစ်လာသည်။

သူမသည် သူ၏ မိသားစုမှ ယောက်ျားအတွက် ဖိနပ် လုပ်နေသည်။ ဒါကို တွေးသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်။

******

184 01

အခန်း 184 ကျွမ်းရှီ၏ သေဆုံးခြင်း

ဝမ်ယောင်သည် မိန်ကျွမ်းယီကို တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်ထဲမှ အရာကို သူမ၏ နောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

“မင်း ရောက်လာပြီလား”

မိန်ကျွမ်းယီ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ။ အဆင်ပြေလား” ဝမ်ယောင်သည် မေးသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဖိနပ်အောက်ခြေ မရှိသောအခါ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အရင်ကနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း သူမ၏ စကားပြောပုံနှင့် ထိုင်နေပုံက အရင်ကနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူသည် ထူးဆန်းမှု မရှိတော့ဟု ခံစားရသည်။

“ငါ့မိသားစုက သဘောတူတယ်” သူသည် အိမ်ထောင်ပြုမည်ဟု ပြန်ပြောသောအခါ သူ့အိမ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သော အကြောင်းကို မပြောခဲ့ပေ။ သူ့အမေက ပျော်ရွှင်စွာ ငိုခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိဉာဏ် ရှိလာပြီဟု ပြောသည်။ သူ့အဖေကလည်း ကျေနပ်နေသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ယောင်၏ ညီမကို လက်ထပ်မည့် ကိစ္စကို မိသားစုက မကန့်ကွက်ပေ။

ဝမ်ယောင်သည် ဒီရလဒ်ကို အံ့အားမသင့်ပေ။ သူမ၏ ရှေ့မှ လူသည် ဘာလုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ သူသည် အမြဲတမ်း လုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့…”

“မင်းက ဘယ်အချိန် ငါ့အိမ်ကို လာပြီး မင်္ဂလာကိစ္စ ဆွေးနွေးမှာလဲ” ဝမ်ယောင်သည် တောင်ပိုင်းက ဖြစ်ပြီး မိန်မိသားစုက မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်သည်။ မိန်မိသားစုမှ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးသည် တောင်ပိုင်းသို့ သွား၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဝမ်ယောင်၏ ‘အစ်ကို ဝမ်ယောင်’ သည် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရမည်။

“ဘယ်အချိန်မဆို အဆင်ပြေတယ်”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏလောက် စကားပြောပြီး မနက်ဖြန် မိန်မိသားစုအိမ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် တစ်ည နေပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ယောက်ျားလေး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ထားသော ဝမ်ယောင်ကို အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။

ကိစ္စများသည် ချောမွေ့စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ လျူရှီသည် သူမသားက ဝမ်ယောင်၏ ညီမကို လက်ထပ်မည်ဟု ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်သောအခါ အံ့အားသင့်သော်လည်း သူမသားက လက်ထပ်ရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန် နေသောကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။

ကိစ္စ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ မင်္ဂလာပစ္စည်းများကို စတင် ပြင်ဆင်သည်။

ပြင်ပတွင် သူမ၏ ညီမအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်နေသည်ဟု အကြောင်းပြသည်။ အတွင်းတွင်တော့ အမှန်တရားကို အတွင်းလူများသာ သိကြသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏ မောင်လေး လက်ထပ်တော့မည်ကို သိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်က လျူရှီကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တစ်လကျော်ကြာ မြန်မြန်ကုန်သွားသည်။

ဒီနေ့သည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့၏ မင်္ဂလာနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးမိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဝမ်ယောင်သည် မြောက်ပိုင်းတွင် ဆွေမျိုးများ မရှိသောကြောင့် သူမသည် အနီးဆုံးနေရာမှ လက်ထပ်ရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။ သူမသည် ကျိုးမိသားစုတွင် နေထိုင်သောကြောင့် သူမသည် ကျိုးမိသားစုမှ လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာပြီးနောက် ကျိုးမိသားစုသို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ယောက်ျားများ ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် ခွန်အားကြီးပြီး သူတို့၏ နောက်ခံကို မသိနိုင်ပေ။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများက သာမန် အရပ်သားများကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာနှင့် မျက်လုံးများက သာမန် အရပ်သားများနှင့် မတူပေ။

ဒီလူများသည် ဝမ်ယောင်၏ အရင်းနှီးဆုံး နောက်လိုက်များ ဖြစ်သည်။ ဖန်ဦးလေး ဦးဆောင်ပြီး ဝမ်ယောင်ကို ကူညီရန် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာကြသည်။

မင်္ဂလာနေ့တွင် ဝမ်ယောင်ကို မနက်အစောကြီးကတည်းက ရေချိုးခိုင်းသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အောင်သွယ်တော်သည် သူမ၏ ဆံပင်ကို စတင် ပြုလုပ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။ သူမသည် ဝမ်ယောင်ရှေ့တွင် တစ်ရက်လုံး မပေါ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာလအတွင်း ရှိနေပြီး ပျော်ရွှင်သော ပွဲကို မထိခိုက်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

184 02

အောင်သွယ်တော်သည် ဝမ်ယောင်၏ ဆံပင်ကို ပြုပြင်ပေးနေသည်။ လျိုချွီလန်နှင့် ကွေ့အယ်သည် သူမကို အထဲတွင် ကူညီနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော်လည်း ဝမ်ယောင်သည် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်သောကြောင့် သူမ၏ စိတ်သည် ကြောင်လေးတစ်ကောင် ကုပ်ခံနေရကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ထျန့်ထျန့်နှင့် ကစားနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက် အခန်းမှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျင်မြန်သော ခြေသံများနှင့်အတူ ဝမ်ယောင်သည် အရှေ့ဘက် အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် လျိုချွီလန်၊ ကွေ့အယ်နှင့် အောင်သွယ်တော်တို့က စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် လိုက်လာသည်။

“အိုး မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သတို့သမီးက အိမ်က မထွက်ခင် မြေကို ထိလို့ မရဘူး”

ဝမ်ယောင်သည် နားမထောင်ပေ။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသည်။

“မင်း…”

“မင်း ငါ ဘာလုပ်လဲဆိုတာ သိတယ်။ ငါ ဒါကို ဘယ်တော့မှ အလေးမထားဘူး။ ငါ့ကို ကြည့်ပြီး လှလားဆိုတာ ပြောပေး”

အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝမ်ယောင်သည် မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင် နေသည်။ သူမသည် ဒီလို ဝတ်ဆင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ သူမသည် အသားမကျ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် မကြာခဏ ထိချင်သော်လည်း မထိရဲပေ။

အောင်သွယ်တော်သည် ကောင်းမွန်သော မျက်လုံးများ ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ် အထူကြီး မလိမ်းဘဲ သူမ၏ သဘာဝ အသားအရေကို ပြသစေသည်။ သူမ၏ ထူထဲပြီး နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများကို ပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲထားသည်။ မူရင်း ပုံသဏ္ဍာန်ကို မထိခိုက်ပေ။ ဘေးမှ အမွှေးအမျှင်များကိုသာ ရှင်းပေးသည်။ သူမ၏ ပါးပါးနပ်နပ် ပုံသဏ္ဍာန် ရှိသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နီမြန်းသော အနီရောင်ကို ဆိုးထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှစ်ချက်သာ ပြုလုပ်သော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်က အလွန် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယောက်ျားဆန်သော အသွင်အပြင် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပြီး မိန်းမဆန်သော နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ပိုလာသည်။

“တကယ်လှတယ်”

ဝမ်ယောင်က ရယ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို လိမ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ စရိုက်နှင့်အညီ လေကဲ့သို့ အလျင်အမြန် လာပြီး လေကဲ့သို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။

ညနေခင်းတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် မင်္ဂလာပွဲ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ရောက်လာသည်။

ဝမ်ယောင်သည် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဖန်ဦးလေးက ကိုယ်တိုင် သူမကို သတို့သမီးဝေါယာဉ်ပေါ် တင်ပေးသည်။

“ဒီကောင်လေး၊ မင်း ယောင်အာကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ကျားခေါင်းတောင်က သူရဲကောင်း ၁၈ ယောက်က မင်းကို ဘယ်နေရာမှာမဆို မလွှတ်ဘူး” ဖန်ဦးလေးသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး မိန်ကျွမ်းယီကို တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်သည်။

ခြိမ်းခြောက်ခံရသော်လည်း မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်ချင်သည်။

ကျားခေါင်းတောင်က သူရဲကောင်း ၁၈ ယောက်တဲ့။ တကယ် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးပဲ။

သူသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ယောင်အာကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”

ဖန်ဦးလေးသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးသည်။

မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် ခရာသံများနှင့်အတူ မင်္ဂလာပွဲ အဖွဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေးကွာသွားသည်။ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် လှပသော မနက်ဖြန်ကို သယ်ဆောင် သွားသည်။

ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ အိမ်ဖြစ်သော ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာရမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်ဦးလေးနှင့် အခြားသူများ ကျိုးမိသားစုတွင် နေထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

184 03

မနက် အစောကြီးကတည်းက ဖန်ဦးလေးသည် စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ခြံထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပြီး သူနှင့်အတူ လိုက်လာသော ယောက်ျားများကို မကြာခဏ ဒုက္ခပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ရေခပ်ခိုင်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ခြံကို ရှင်းခိုင်းသည်။ အရင်ကတည်းက သန့်ရှင်းနေသော ခြံကို သူတို့သည် ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြီး ရေဖြင့် ဆေးကြောသောကြောင့် လူများ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အဓိက အိမ်ရှေ့တွင် ရယ်လျက် ရပ်နေပြီး ပြောသည်။ “တော်ပါတော့ ဖန်ဦးလေး။ ပင်ပန်းပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးတို့က ခဏနေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အရင်ဆုံး မနက်စာ စားကြပါဦး”

ဖန်ဦးလေးသည် အရပ်ပုပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကို ကြည့်လျှင် သူသည် အရင်က လုယက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည် သူနှင့်အတူ လိုက်လာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ယောက်ျားများကို သူ၏ ရှေ့တွင် လေကိုတောင် မရှူရဲအောင် လုပ်နိုင်သော ကိုယ်လုံး ရှိသည်။

ဒီရက်ပိုင်းတွင် ဖန်ဦးလေးနှင့် အခြားသူများသည် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှင့် ရင်းနှီးလာကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဖန်ဦးလေးသည် လုကျောင်းယွဲ့က ဝမ်ယောင်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂရုစိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူသည် ဒီမိန်းမငယ်လေးက ဝမ်ယောင်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် လုပ်သင့်သော အရာများကို သင်ပေးသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်သည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အလွန် ကြင်နာသည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသော လူများပင် သူ့မျက်နှာကို မရနိုင်ကြသော်လည်း သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အမြဲ ကြင်နာသည်။

“ယွဲ့လေး၊ မင်းလည်း ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ဒီကောင်လေးတွေက အများကြီး စားကြတယ်။ သူတို့ကို ဗိုက်ပြည့်အောင် လုပ်ရတာ ခက်တယ်”

ဟုတ်တယ်။ ဖန်ဦးလေး၏ အဖွဲ့တွင် လူရှစ်ယောက် ပါဝင်သည်။ ဖန်ဦးလေးမှလွဲ၍ ကျန်အားလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ယောက်ျားများ ဖြစ်သည်။ ဖန်ဦးလေးသည် အားကောင်းသော နောက်လိုက်များကို ခေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လုယက်ခြင်းကို လုပ်နိုင်သော်လည်း မင်္ဂလာကိစ္စများကို လုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် မိန်ရှီ ရှိသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏ မြေးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေရပြီး အိမ်ရှိ အလုပ်များကို လုပ်ရသောကြောင့် သူမသည် လာမကူညီနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ပြောဆိုသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က အလုပ်လုပ်သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် ဖန်ဦးလေးတို့က ကူညီကြသည်။ ဒါကြောင့် ဝမ်ယောင်၏ မင်္ဂလာပွဲသည် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဒီလူများသည် ကျိုးမိသားစုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျိုးမိသားစုတွင် စရိတ်ငြိမ်း နေကြသည်။ နေစရာ နေရာကတော့ ပြဿနာ မရှိပေ။ ဗလာဖြစ်နေသော အခန်းနှစ်ခန်းကို ရှာသည်။ အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာများ ရှိသည်။ အိပ်ရာတစ်ခုပေါ်တွင် လူလေးငါးယောက် အိပ်နိုင်သည်။ ဒါကြောင့် အိပ်ရာနှစ်ခုသည် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည်။ သို့သော် အစားအသောက်က ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ ဒီလူများသည် ချက်ပြုတ်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းကို လုကျောင်းယွဲ့နှင့် အဘွားချန်တို့က လုပ်ရသည်။ သူတို့သည် ဒီလူများကို ဗိုက်ပြည့်စေရန် မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ကြသည်။

ဖန်ဦးလေးသည် သူတို့သည် အများကြီး စားကြသည်ဟု ပြောသောအခါ ဘေးတွင် ကြောင်နေသော ယောက်ျားများသည် အလွန် ရှက်နေသည်။ အများကြီး စားတာက မှားတာလား။ သူတို့လို ကိုယ်လုံး ရှိတဲ့ ဘယ်သူက မစားမသောက်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။

184 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်သည်။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ အစားအသောက်တွေက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ရှင်တို့ မကြိုက်တာ မဖြစ်ရင် ပြီးတာပဲ”

“မကြိုက်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ စားလို့ရရင် ပြီးပြီ” ဖန်ဦးလေးသည် လက်ကို သူ့နောက်တွင် ထားပြီး လျှောက်လာသည်။ သူက ဆိုသည်။ “ဘာလို့ ရပ်နေကြတာလဲ။ လူတွေက မင်းတို့ကို ဂရုစိုက်ရမယ်လား”

စကား မပြီးခင်မှာပင် ယောက်ျားများသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ထမင်းခပ်နေသော အဘွားချန်ကို လန့်သွားစေသည်။ သူမသည် ပေါင်းအိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မကြာခင်မှာပင် ပေါင်းထားသော မုန့်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်။ အခု ကျိုးမိသားစုသည် ပေါင်းထားသော မုန့်များကို အမြဲတမ်း စားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပေါင်းထားသော မုန့်များသည် လုပ်ရတာ လွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂျုံမှုန့်ကို ပေါင်းပြီးနောက် ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ဆန်ကလည်း လွယ်သည်။ သို့သော် ဆန်ကို စားသောအခါ ဟင်းကို ချက်ရသည်။ လူအများကြီးအတွက် ဟင်းချက်ရတာက ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ ပေါင်းထားသော မုန့်များကိုသာ စားသောအခါ ဆန်ပြုတ်နှင့် ဆားရည်စိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် တစ်နပ် ပြီးသွားသည်။ ဒါမှမဟုတ် ဆန်ပြုတ်ကို ဟင်းရည်နဲ့ အစားထိုးနိုင်တယ်။ အဲဒါတွေကလည်း လွယ်သည်။

ဆန်ပြုတ်နှင့် ပေါင်းထားသော မုန့်များကို အမြဲတမ်း စားရသောအခါ ယောက်ျားများသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ဘာအရသာမှ မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် ညည်းညူ၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့ ညည်းညူလျှင် ဖန်ဦးလေးက သူတို့ကို အပြစ်တင်လိမ့်မည်။ သူတို့ စားချင်တာကို ကိုယ်တိုင် ချက်ရမယ်။ သို့သော် သူတို့သည် မချက်တတ်ပေ။

++++++