အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

185 01

အခန်း 185

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြက်အနည်းငယ် ခိုးပြီး စားရန် အကြံပြုသည်။ သူတို့သည် ချက်ပြုတ်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ကြက်ကင်ခြင်းကို လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ ပြောလိုက်သောအခါ အခြားသူများက သူ့ကို ရိုက်သည်။ သူတို့ မထွက်ခွာမီ ဖန်ဦးလေးသည် သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အေးအေးဆေးဆေး နေရမည်။ အကယ်၍ သူတို့က သူတို့ အကြီးအကဲ၏ နာမည်ကို ထိခိုက်စေလျှင် သူတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော အရာများကိုသာ စားရတော့မည်။

ဒါကြောင့် သူတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော အရာများကို မစားချင်ကြသောကြောင့် ပေါင်းထားသော မုန့်များကိုသာ စားကြသည်။

ဒီလူများသည် ခြံထဲတွင် ထိုင်ပြီး စားကြသည်။ ဖန်ဦးလေးသည် အိမ်ထဲတွင် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှင့် စားသည်။ သူတို့သည် စားနေစဉ် စကားပြောကြသည်။

သူတို့သည် ထမင်းစားပြီး ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းသောအခါ တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦး ရောက်လာသည်။

“ဦးလေး၊ အကြီးအကဲနဲ့ သူမရဲ့ယောက်ျား ရောက်လာပြီ” အစီရင်ခံသော ယောက်ျားသည် စွန်းခွေးဟု ခေါ်သည်။ သူသည် အရပ်ပုသော်လည်း ရိုးအသည်။ သူသည် မကြာခဏ ရယ်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို လုပ်တတ်သည်။

“ဘာ အကြီးအကဲလဲ။ ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘူးလား” ဖန်ဦးလေးသည် အော်သည်။

စွန်းခွေးသည် ခေါင်းကို ကုပ်သည်။ “ဦးလေး၊ သခင်မနဲ့ သူမသတို့သား ရောက်လာပြီ”

“ဒါ ပိုကောင်းတယ်” ဖန်ဦးလေးသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှင့်အတူ ကြိုဆိုရန် ထွက်သွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တန်းစီရပ်နေသော ယောက်ျားများ၏ ပါးစပ်များ ပွင့်နေသည်။ သူတို့၏ မေးစေ့များသည် ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ အကြီးအကဲသည် မိန်းမအဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည်ကို မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိန်းမ အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားရုံသာမက သူမ၏ ခေါင်းတွင် ရွှေဆံထိုး အနည်းငယ် ထိုးထားသည်။

ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို ကြည့်သည်။ ဘေးမှ မိန်ကျွမ်းယီသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမ၏ ပုံစံကို ပြောင်းလဲခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ယောက္ခမသည် အလွန် နွေးထွေးသည်။ ဒုတိယနေ့တွင် ချွေးမ လက်ဖက်ရည် တိုက်သောအခါ သူမ၏ ယောက္ခမသည် ရွှေဆံထိုးတစ်ခု ပေးသည်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် သူမ၏ ယောက္ခမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားရသည်။ မြောက်ပိုင်းဟင်းလျာများကို စားနိုင်လား၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်တာလဲ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် လက်ထပ်ခြင်းမပြုမီ လုကျောင်းယွဲ့သည် သတို့သမီးအတွက် သင့်လျော်သော အဝတ်အနည်းငယ်ကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အနီရောင်ကို မဝတ်ဆင်နိုင်ပေ။

လက်ဖက်ရည် မတိုက်ခင် ဝမ်ယောင်သည် အခန်းထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်သည်။ ဒီဝတ်စုံကို လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ယောင်သည် တောက်ပသော အရောင်များကို မဝတ်နိုင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမအတွက် သင့်လျော်သော အဝတ်အနည်းငယ်ကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။

185 02

ဝမ်ယောင်သည် မိန်းကလေး အဝတ်အစားများကို တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးပေ။ သို့သော် သူမသည် ဒီအဝတ်များကို မမုန်းပေ။ တစ်ခုက အဝတ်များသည် ရိုးရှင်းပြီး ပန်းများ ထိုးထားခြင်း မရှိပေ။ ပုံစံက ရိုးရှင်းပြီး လုကျောင်းယွဲ့က သူမ၏ ကိုယ်လုံးနှင့်အညီ လုပ်ပေးသည်။ နောက်တစ်ခုက အရောင်က နက်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း နက်မှောင်သော အရောင်များကို ဝတ်သည်။

သို့သော် သတို့သမီးသည် ဒီလို နက်မှောင်သော အရောင်ကို ဝတ်ဆင်လို့ မရပေ။ လက်ဖက်ရည် တိုက်သောအခါ လျူရှီသည် ဘာမှ မပြောပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူမ အဝတ်လုပ်ဖို့ အချိန် မရခဲ့ဘူးလားဟု မေးသည်။ မရဘူးဆိုလျှင် သူမက သူမအတွက် နှစ်ထည် လုပ်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ သတို့သမီးသည် ပျော်ရွှင်သော အရောင်များကို ဝတ်ဆင်သင့်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အဝတ်များကို ပြသည်။ ထို့နောက် လျူရှီ ဆန္ဒအတိုင်း သူမသည် အဝတ်များကို လဲဝတ်သည်။

လူများရှေ့တွင် သူမသည် ဒီလို အဝတ်များကို ဝတ်သည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ချွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လာသောအခါ သူမ အဝတ်လဲစရာ နေရာ မရှိပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် ပန်းပွင့်များ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီး လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံကိုလည်း လျူရှီက လုပ်ပေးသည်။

ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ စနောက်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် အကြိမ် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်သည်။ ဖန်ဦးလေးရှေ့တွင် သူသည် သူမကို စနောက် နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်သည်။

လူများရှေ့တွင် သူမသည် မပြနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် လူမသိအောင် သူ၏ ခါးကို ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

သူမ ဆွဲလိမ်လိုက်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ငိုတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် အပြင်ပိုင်း တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို လေ့ကျင့်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူကဲ့သို့ အားမရှိသော လူမျိုးက သူမကို မခုခံနိုင်ပေ။

“ဦးလေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ မျက်နှာက ဘာလို့ ပြာနေတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခါးကို ကိုင်ထားသည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့ညက အိပ်ရာဝင်ရင်း ခါးနာသွားတာ”

သူသည် ဒီအကြောင်းပြချက်က ကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် သူ နားထောင်သောအခါ အခြားသူများ၏ နားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်က ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ တူမလေး ချောင်းဆိုးပြီး စကား ပြောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျိုးကျင်းသည် ငါ နားလည်တယ်ဟု မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်သည်။ ဖန်ဦးလေးသည် ရမ္မက်ဆန်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ထွက်ပြေးချင်သွားသည်။

ဒီရမ္မက်ဆန်သော လူတွေ၊ ဘာကို တွေးနေကြတာလဲ။

185 03

ဝမ်ယောင်သည် လမ်းပျောက်နေသည်။ ဒီလူတွေ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူမနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ စကားပြောသောအခါ ဒီကိစ္စကို ပြောကြသည်။ ဝမ်ယောင်သည် အိမ်ထောင်ရှင်မ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာသောအခါ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။

ဒါက နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်မယ့်အရာ ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် အချိန်အကြာကြီး မနေဘဲ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်သည်။

မိန်မိသားစုကို ပေးသော အကြောင်းပြချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦး ချစ်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မခွဲနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ယောင်သည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရင်က သူမ အစ်ကိုနှင့်အတူ တောင်နှင့်မြောက်သို့ သွားလာခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ခရီးသွားခြင်းကို မကြောက်ပေ။

လျူရှီသည် သူမ၏ ချွေးမက ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမ၏ သားက သူမကို ချစ်သောကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူမသည် သူမ၏ သားက အိမ်တွင် မနေနိုင်သော စရိုက် ရှိသည်ကို သိသည်။ သာမန် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်လျှင် သူသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပြင်ဘက်တွင် သွားလာလိမ့်မည်။ သူ့ချွေးမသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေရပြီး ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။

ဒါက ကောင်းသည်။ လင်ယောက်ျား သွားရာ နောက်သို့ လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ ကျိုးကျင်းသည်လည်း အပြင်သို့ သွားရန် စီစဉ်သည်။ သူတို့၏ စီးပွားရေးက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသောကြောင့် လူများ လိုအပ်သည်။ သူသည် အိမ်တွင် သူ့ဇနီးနှင့် သမီးနှင့်အတူ နေချင်သော်လည်း အိမ်ထောင်ပြုခါစ မိန်ကျွမ်းယီတို့ကို အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး သူ ကိုယ်တိုင် အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ မသင့်လျော်ပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားသည်။

ဟန်မိသားစု ရွာမှ လူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ကျွမ်းရှီသည် သေတော့မည်ဟု ပြောသည်။ သူသည် ကျိုးကျင်းကို သွားရောက်ရန် ပြောသည်။

++++++

186 01

အခန်း 186

တစ်နှစ်ကျော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ကျွမ်းရှီသည် ဘယ်သူမှ သူမကို မှတ်မိနိုင်တော့ခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ ဆံပင်က တစ်ဝက် ဖြူနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသည်။ အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ သူမ၏ အမူအရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိုမင်းနေသည်။ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပုပ်နေသော သစ်ပင်အမြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ် ပုပ်နေပြီ။ ကျွမ်းရှီ၏ ပုံစံက အလွန် အားနည်းနေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်က လှုပ်ရှားနေခြင်း မရှိပါက သူမသည် သေဆုံးနေပြီဟု ထင်ရသည်။

“မင်းက ငါ့အမေကို ဘာလုပ်တာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် အော်သည်။ သူသည် အိပ်ရာထောင့်တွင် ထိုင်နေသော ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ကြမ်းပြင်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထလာပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်သည်။ နောက်ဆုံး စကားကို သူသည် အော်ဟစ်သည်။ “ငါ သူမကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါက သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးမွေးခဲ့တယ်။ သူမ ကိုယ်တိုင် မရှင်သန်ချင်တော့ဘူး”

သူ၏ အမူအရာက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြေးပြီး ကျွမ်းရှီကို လှုပ်ခါသည်။

“ငါ မင်းအတွက် ဘာအမှား လုပ်ခဲ့လဲ။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို အပြစ်ပေးတာလဲ။ ငါက မင်းရဲ့ သားနဲ့ သမီးကို ပြုစုခဲ့တယ်။ ငါက မင်းကို ကာကွယ်ခဲ့တယ်။ ငါက ဘယ်အရာကို အမှား လုပ်ခဲ့လဲ။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် မုန်းတာလဲ”

သူသည် ကျွမ်းရှီကို မနှိုးနိုင်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူသည် ရယ်သည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ သားကို တွေ့ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါက မင်းရဲ့ သားကို ခေါ်လာပြီ။ မင်း မျက်လုံးကို မဖွင့်ရင် သူ့ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ၏ စကားများက အလုပ်ဖြစ်လား မသိပေ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွမ်းရှီသည် ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆက်လက်နေချင်နေလား မသိပေ။ သတိမေ့နေသော ကျွမ်းရှီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံး ဖွင့်လာသည်။

ကျိုးကျင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်လုံးများကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး အလွန် အားနည်းစွာ ရယ်သည်။

“ကျင်းအာ…”

“အမေ”

“ယွဲ့အာ ရောက်လာပြီလား။ ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာ မြေးလေးရော…” သူမ၏ အသံက အလွန် သေးငယ်သည်။ အသက်ကို မထိန်းထားလျှင် မကြားနိုင်ပေ။

186 02

“ရောက်လာတယ်” ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အော်ဟစ်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ထားသော လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမ၏ ရှေ့တွင် ထားသည်။

လူများကို မြင်ရသည်မှာ ခက်ခဲသောကြောင့် ကျွမ်းရှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်သည်။ ကြီးမားပြီး သေးငယ်သော မျက်နှာလှလှလေး နှစ်ခုကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျေနပ်စွာ ရယ်သည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်ရည်များသည် စီးကျလာသည်။

သူမသည် စကားသံ တိမ်ဝင်လျက် “အမေ၊ ဒီမှာ မပျော်ရွှင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ ထျန့်ထျန့်က ငယ်သေးတယ်။ အဖွားကို ဒုတိယအကြိမ် တွေ့တာ။ ထျန့်ထျန့်၊ အဖွားကို ခေါ်လိုက်…”

သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ သမီးကို ညင်သာစွာ လှုပ်သည်။ ထျန့်ထျန့်သည် သူမရှေ့မှ အသက်ကြီးသော မိန်းမကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း ကြောက်ပြီး စိမ်းသက်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် နားထောင်သော ကလေး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် နူးညံ့စွာ ခေါ်သည်။ “အဖွား”

ကျွမ်းရှီ၏ အပြုံးက ပို၍ ကြီးလာပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “အေး”

“အမေ၊ ထျန့်ထျန့်က ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းလဲ ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မရဲ့ အမေက အခု မြေးကို ပြုစုနေရလို့ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ထျန့်ထျန့်ကို ဘယ်သူမှ မပြုစုပေးနိုင်ဘူး။ အခု သူ လမ်းလျှောက်တတ်ပြီ။ နေ့တိုင်း ရွှံ့ထဲတွင် လဲကျနေတယ်။ အဖွားက မြေးကို ဂရုမစိုက်လို့ မရဘူး…” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ စကားသံကို ထိန်းချုပ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မနဲ့ ကျင်းအာက နောက်ထပ် ကလေးတွေ မွေးဦးမယ်။ ဘယ်သူမှ မကူညီရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့နဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်ပါ။ နောက်ပိုင်း ကလေးတွေကို ပြုစုပေးပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ကြောင်း ပြောတိုင်း ကျွမ်းရှီသည် တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ပြောစရာ စကား မရှိတော့သောအခါ သူမသည် ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “အမေ အိုနေပြီ။ မင်းတို့ကို ကူညီနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး…”

“ဘာ အိုတာလဲ။ အသက် ၅၀ တောင် မရှိသေးဘူး။ လာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်” ကျိုးကျင်းသည် ပြောပြီး ကျွမ်းရှီကို ကူညီရန် သွားသည်။ သူ၏ လေသံက ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ၏ လက်များက တုန်နေသည်။ သူ၏ လက်များက ဒီလောက် ကြီးပြီး အားရှိသော်လည်း ကျွမ်းရှီကို မကူညီနိုင်ပေ။

ကျွမ်းရှီ၏ အရိုးများသာ ကျန်တော့သော လက်များက သူမသား၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် နီရဲလာသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ “ကျင်းအာ၊ ပြောစရာ စကား ရှိတယ်။ အမေ မင်းကို တောင်းပန်တယ်။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အစ်မကို တောင်းပန်တယ်။ အမေ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမေလို့ ခေါ်ခွင့်ပြုပါ။ အမေက တာဝန် မကျေဘူး… အမေ မင်းရဲ့ အဖေကို ကတိပေးခဲ့တယ်။ မင်းတို့နဲ့အတူ ဆက်ရှင်သန်မယ်၊ မင်းတို့ လက်ထပ်တာ၊ ကလေး မွေးတာတွေကို ကြည့်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး…”

ဒီနေ့အကြောင်းကို ကျွမ်းရှီသည် အခုအထိ မှတ်မိနေသေးသည်။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အမြဲ မုန်းတီးခဲ့သည်။ သူမသည် ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ဆရတာလဲ။

စားနပ်ရိက္ခာ အများကြီး မကျန်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ယောက်ျားက စားပြီးပြီဟု လိမ်ပြောသောအခါ သူမသည် အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့အထိ သူမ မသိလိုက်ရပေ။ သူမ၏ ယောက်ျားသည် မြက်၊ သစ်ပင် အမြစ်၊ မြေကြီးကို စားပြီး ကျန်သော အစားအစာများကို သူမနှင့် ကလေးများအတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။

186 03

သူသည် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယောက်ျား ဖြစ်သည်။ သူသည် မိန်းမတစ်ယောက်ထက် ပိုကြာကြာ ရှင်သန်နိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် သမီးငယ်လေး သေဆုံးပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် သေဆုံးသွားသည်။ သူ မနေနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ သူမ သိသည်။ မဟုတ်ရင် သူသည် သူမနှင့် ကလေးများကို ဆက်ပြီး နေခိုင်းလိမ့်မည်။ သူ၏ စိတ်ကသာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သေတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။

သူ မသေဆုံးမီ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဆက်ပြီး နေထိုင်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် လိုက်ပါ သေဆုံးသွားချင်နေသည်။

တကယ်တော့ ကျွမ်းယုံမေသည် ထိုနေ့ညက သေဆုံးခဲ့သည်။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း ရှင်သန်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသာ ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အခု အသက်ရှင်နေပြီ။ အစ်မ လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ယောက်ဖက သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်။ ပေါင်းပေါင်းလေးက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ နှစ်သစ်ကူး အရင်က အစ်မက နောက်ထပ် ကလေး ယူဦးမယ်လို့ စာပို့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ကျောင်းယွဲ့က ကောင်းတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျောင်းယွဲ့က နောက်ထပ် ကလေးတွေ အများကြီး မွေးဦးမယ်။ နောက်ပိုင်း အမေ မြေးတွေကို ပွေ့လို့တောင် နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…” ကျိုးကျင်းသည် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောနေသည်။ သူ ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို သူ ကိုယ်တိုင် မသိပေ။ သူ ဆက်ပြောနေသရွေ့ သူ့အမေက နားထောင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် နားထောင်နေသည်။ သူမသည် နားထောင်ရင်း ရယ်နေသည်။ ရယ်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံး ပြန်ရလာသလို ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းရှီသည် ကျိုးကျင်း၏ လက်ကို ပုတ်ပြီး သူ့ကို ရပ်ခိုင်းသည်။

“ကျင်းအာ၊ အမေ ပင်ပန်းပြီ…”

ကျိုးကျင်းသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “အမေ၊ ပင်ပန်းရင် နားလိုက်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို အိမ် ခေါ်သွားတော့မယ်”

“ကျင်းအာ၊ အမေ ပင်ပန်းပြီ။ အမေ မင်းရဲ့ အဖေဆီ သွားတော့မယ်… ကောင်းကောင်း နေနော်။ မငိုနဲ့…”

ကောင်းကောင်း နေနော်။ မငိုနဲ့။ ဒီစကားက ကျိုးကျင်း၏ မှတ်ဉာဏ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အရင်ကသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ဆိုးသည်။ သူ၏ အဖေက သူ့ကို ရိုက်သောအခါ သူ့အမေက အမြဲတမ်း ဒီလို ပြောခဲ့သည်။

ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် ကျွမ်းရှီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံး မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ သား၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်သည် စောင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

“အမေ” ကျိုးကျင်း၏ အသံက သေးငယ်သည်။ သူသည် ကျွမ်းရှီကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်ကို ကြောက်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

“အမေ”

“အမေ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငိုသည်။ “အစ်ကိုကျင်း၊ မလှုပ်နဲ့တော့။ အမေ သွားပြီ”

“အမေ…”

******