အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

187 01

အခန်း 187 နိဂုံး

ဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့ထားသော ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်သည်။ “မင်းက ဘာမှ မသိတဲ့ အသည်းနှလုံးပုပ်နေတဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါ မင်းကို နှစ်တွေ အများကြီး အပူပေးခဲ့ပေမဲ့ မနွေးထွေးလာဘူး…”

သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ရှိသော ကျွမ်းရှီကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ဆဲဆိုသည်။ “သွား၊ လူယုတ်မာမ သွား။ ငါ မင်းကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ သွား”

ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့တွင် နစ်မြုပ်နေသော ကျိုးကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် လှည့်ပြီး ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ရိုက်ရန် သွားသော်လည်း ဘေးတွင်ရှိသော လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို ဆွဲထားသည်။

“သမီးကို မကြောက်စေနဲ့”

ထျန့်ထျန့်သည် သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်သွားပြီး အသက်ရှူမဝအောင် ငိုသည်။

ဟန်တာရှန် ညီအစ်ကိုများသည် လာပြီး ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်သည်။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူ့သားနှစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်မှ ဆက်လက် ရယ်သည်။ “သွား၊ အဲ့ဒီကောင်မကို ခေါ်သွား၊ သွား၊ ငါ မင်းကို မလိုချင်တော့ဘူး။ မင်းက နွေးထွေးမလာတဲ့ ကျောက်တုံးပဲ။ မင်းက ဘာမှ မသိတဲ့ မိန်းမပဲ”

“သွား၊ အမေကို ခေါ်သွား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်း၏ အင်္ကျီကို ဆွဲပြီး သူ့ကို မျက်လုံးပြသည်။ ကျိုးကျင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သည်။ သူသည် လှည့်ပြီး ဟန်ဟိုင်ရှန်ကို ရွံရှာစွာ အံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ လှည့်သွားပြီး ကျွမ်းရှီကို ပွေ့ချီကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

“သွား၊ အကုန်လုံး သွား။ အကုန်လုံး သွားတာ ကောင်းတယ်”

ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ရထားပေါ်သို့ ရောက်သည့်အထိ ဟန်ဟိုင်ရှန် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသည်ကို ကြားနေရသည်။

ကျိုးမိသားစု၏ တံခါးဝတွင် အဖြူရောင် အဝတ်များ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ရွာသားများစွာသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ကျိုးကျင်း၏ အမေ ဆုံးသွားကြောင်း သိရသည်။

ကျိုးကျင်း ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် အမေ ပေါ်လာသည်ကို မသိကြသော်လည်း သူတို့သည် တစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ရွာသားများစွာသည် ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

မိန်မိသားစု လာသည်။ ကျိုးကျင်း၏ မြို့ရှိ နောက်လိုက်များလည်း လာကြသည်။ ချီချွမ်းရှန်နှင့် လီစုန့်ဖာတို့လည်း လာကြသည်။ မူလက တောင်ပိုင်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားသော မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် ကျိုးကျင်းကို ကူညီရန် ကျွမ်းရှီ၏ ဈာပနတွင် နေခဲ့သည်။

ကျွမ်းရှီ သေဆုံးပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ရထားတစ်စီးသည် တာ့ရှီရွာသို့ ရောက်လာသည်။

ဗိုက်ပူနေသော ကျိုးလော့မေနှင့် လီရွှေချန်၊ ပေါင်းပေါင်းလေးလည်း ပါလာသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိုးလော့မေသည် ငိုသည်။ “ကျွန်မ အမေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေတာပဲ၊ ဘာလို့ သေတာလဲ”

စာ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ပြန်လာသော လမ်းတွင် သူမသည် ကျင်းကို ငါ့ကို နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်ဟု လီရွှေချန်ကို ပြောနေသည်။ သို့သော် တံခါးရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင် အဝတ်များ၊ ခြံထဲတွင် တည်ဆောက်ထားသော ဈာပန တဲနှင့် ထိုအဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသော လုကျောင်းယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မယုံကြည်လို့ မရတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

187 02

ဟန်မိသားစု ရွာမှ ပြန်လာသည့်နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးကျင်းသည် ဘာမှ မစား၊ မသောက်၊ မအိပ်ဘဲ အလောင်းရှေ့တွင် သာ ထိုင်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ သမီးနှင့် ခင်ပွန်းကို ဂရုစိုက်ရသောကြောင့် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

“ကျင်းရော”

ကျိုးလော့မေက ကျိုးကျင်းကို မေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ငိုသည်။ “အစ်မ၊ အစ်ကိုကျင်းကို သွားပြောပါဦး၊ သူ အခု ရက်အတော်ကြာ ဘာမှ မစား၊ မသောက်၊ မအိပ်ဘူး။ ဘယ်သူ သူ့ကို ဆွဲဆွဲ သူ မထဘူး…”

ကျိုးလော့မေသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဈာပန တဲထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လီရွှေချန်သည် သူမ၏ နောက်မှ ခေါ်သော်လည်း မတားနိုင်ပေ။

ဈာပန တဲထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် အမေ၏ အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော သူမ၏ မောင်ကို တွေ့သည်။

သူသည် ထူထဲပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော ယောက်ျား ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပါးများ ပိန်ကျသွားသည်။ သူ၏ အမူအရာက သစ်သား ရုပ်တုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများက မှိုင်းမှိုင်းနေသည်။ သူသည် မီးပုံးထဲသို့ စက္ကူများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပစ်ချနေသည်။

“မင်း အခု ထပြီး တစ်ခုခု စား၊ အိပ်၊ ပြီးမှ ပြန်လာ”

“အစ်မ” ကျိုးကျင်းသည် ခေါင်းကို မှိုင်းမှိုင်းထူလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးများက အက်ကွဲနေသည်။ လှုပ်လိုက်သောအခါ သွေးများ ထွက်လာသည်။ သူ၏ အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး နားမထောင်ချင်စရာ ဖြစ်သည်။

မောင်ဖြစ်သူ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ကျိုးလော့မေသည် ပို၍ ဒေါသထွက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကိုလား”

သူမ၏ လက်ညှိုးကို လိုက်ကြည့်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ့ဇနီးနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော သူ့သမီးကို မြင်သည်။ ဟန်မိသားစု ရွာတွင် ကြောက်လန့် သွားသောကြောင့်နှင့် အိမ်က လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့်၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် အိမ်သာသွားခြင်းမှလွဲ၍ မငိုတတ်သော ထျန့်ထျန့်သည် ဒီရက်များအတွင်း အများကြီး ငိုသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဖူးအစ်နေသည်။

“အမေ ဆုံးသွားတာကို မင်း ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် ဆုံးသွားပြီ။ မင်းလည်း လိုက်သေပြီး မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို မင်းအတွက် ဆက်ငိုစေချင်တာလား”

“အစ်မ၊ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်…”

“မင်း မဟုတ်ရင် ကောင်းတယ်။ အခု ထပြီး တစ်ခုခု စား၊ ငါလည်း ဆာနေပြီ။ ငါတို့ တစ်လမ်းလုံး လာတာ အစာခြောက်ပဲ စားခဲ့ရတာ” ကျိုးလော့မေသည် လှည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်သည်။ “ယွဲ့လေး၊ အိမ်မှာ စားစရာ ရှိလား”

“ရှိပါတယ်၊ ရှိပါတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြီး သူမ၏ သမီးကို မိန်ရှီလက်သို့ ပေးလိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ရန် အလျင်စလို သွားသည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး အစားအစာများကို စားကြသည်။ အစာများကို စားသော်လည်း အရသာ မရှိပေ။

စားနေစဉ် ကျိုးလော့မေသည် တစ်ခုခုကို တွေးပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကျိုးကျင်းကို စားရန် ပြောသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါးစပ်ထဲသို့ အစာများ ထိုးထည့်နေသည်။

ထမင်းတစ်နပ် စားပြီးသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သာမက ဘေးတွင် ကြည့်နေသူများ အတွက်လည်း ပင်ပန်းသည်။

မိန်ရှီသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချသည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အခု ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြ။ အမေ ဘာလို့ ဆုံးသွားတာလဲ”

187 03

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျင်း၏ မျက်နှာသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်ရင်း သူမ သိသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြသည်။

ဟန်မိသားစု ရွာသို့ သွားသော လမ်းတွင် ကျိုးကျင်း မေးသောအခါ ဟန်မိသားစုက ကျိုးကျင်းကို ခေါ်ရန် တောင်းဆိုထားသော ရွာသားသည် အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်။

ဒီရွာသားသည် ဟန်မိသားစု၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အိမ်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးသည်။ ဟန်မိသားစုသည် သူတို့အပေါ် ကျိုးကျင်း၏ မနှစ်သက်မှုကို သိသောကြောင့် ပြင်ပလူတစ်ဦးကို သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းသည်။ သူတို့သည် သံသယကို ရှောင်ရှားချင်ကြသည်။

ဒီလူသည် အများကြီး မသိပေ။ သူ သိသည်မှာ ကျွမ်းရှီသည် ရုတ်တရက် ဖျားသည်။ ဘာ ရောဂါလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အားနည်းလာသည်။ အရင်က အိပ်ရာမှ ဆင်းနိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အိပ်ရာမှ မဆင်းနိုင်တော့ပေ။ ဟန်ဟိုင်ရှန်သည် သူမကို သမားတော်များစွာဖြင့် ကုသပေးသည်။ သို့သော် သူမ ဘာရောဂါ ခံစားနေရသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ ထို့နောက် ဟန်မိသားစုသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်နီးချင်းမှ ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်မိသားစုသည် ကျွမ်းရှီကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သည်ဟု တွေးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ မြင်သော အရာများနှင့် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ ရူးသွပ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျွမ်းရှီသည် သေချင်နေသည်ကို နားလည်သည်။ သူမသည် မရှင်သန်ချင်တော့သောကြောင့် ဒီလို ဖြစ်သွားသည်။

အကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးလော့မေသည် မငိုတော့ဘဲ ရယ်သည်။ ရယ်ပြီးနောက် သူမသည် ပြန်ငိုသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောသည်။ “သူမက သေချင်တာကြာပြီ။ ငါ သိတယ်။ ငါက သူမက သေရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ သူမသည် ကျင်းနဲ့ ဟိုင်လေးကို မထားခဲ့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက တကယ်ပဲ လွှတ်ချလိုက်တယ်…”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီရွှေချန်၏ မျက်နှာက ဝမ်းနည်းနေသည်။ သက်ပြင်းချခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငိုရင်း ပြောသည်။ “အစ်မ၊ မငိုပါနဲ့။ ရှင့်မှာ ကိုယ်ဝန် ရှိတယ်။ မငိုရဘူး”

ကျိုးလော့မေသည် ငိုခြင်းကို ရပ်သည်။ “ဒီကိစ္စကြောင့် မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးနေတာလား”

ဒီစကားကို သူမသည် ကျိုးကျင်းကို ရည်ရွယ်သည်။

ကျိုးကျင်း၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှု ရှိသည်။ သူ၏ လက်များက တုန်နေသည်။ “အစ်မ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကြောင့်… အကုန်လုံး ကျွန်တော့် အမှားပါ…”

ကျိုးလော့မေသည် ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းကို ငါ အကြံမပေးဘူး။ မင်းက ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အဖေ ဖြစ်နေပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင် တွေးရမယ်။ မင်း သိဖို့ လိုတာက အခု အခြေအနေက မင်းကို အားကိုးနေတယ်။ မင်း ပြိုလဲသွားရင် အမေအတွက် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ခုနစ်ရက် မြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် မင်း အမေကို မင်းရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခေါ်သွားရမယ်။ ဒီပုံစံနဲ့ပဲ ပြန်သွားမှာလား”

ကျိုးကျင်းသည် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဘာမှ မစား၊ မသောက်၊ မအိပ်ဘဲ အလောင်းရှေ့တွင် ထိုင်မနေတော့ပေ။

++++++

188 01

အခန်း 188

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျိုးကျင်းနှင့် ကျိုးလော့မေတို့သည် သူမကို မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ခေါ်ရန် စီစဉ်သည်။

ကျွမ်းရှီသည် ဘာမှ မပြောခဲ့သော်လည်း မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူမသည် အဖေနှင့် အတူ မြှုပ်နှံချင်သည်ကို သိကြသည်။

ချွေးမနှင့် မြေးမဖြစ်သော လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ထျန့်ထျန့်တို့သည် လိုက်သွားကြသည်။ လီရွှေချန်နှင့် သားလည်း ပါလာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်ပူသောကြောင့် ဝမ်ယောင်နှင့် ဖန်ဦးလေးတို့သည် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။ လူပိုများလာသောကြောင့် လမ်းတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားလျှင် ကူညီနိုင်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီတို့ လိုက်ပါလာသောကြောင့် ကံကောင်းသည်။ သူတို့သည် ရထားထဲတွင် ခေါင်းတလား ပါလာသောကြောင့် လမ်းလျှောက်ရတာ အလွန် နှေးသည်။ ကျွမ်းရှီကို မြှုပ်နှံပြီး ပြန်လာသောအခါ တစ်လကျော်ကြာ သွားခဲ့သည်။

လီရွှေချန်နှင့် ကျိုးလော့မေတို့သည် တာ့ရှီးရွာသို့ မပြန်ဘဲ မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် အိမ်တွင် သုံးရက် နေပြီးနောက် တောင်ပိုင်းသို့ ခရီးဆက်သွားသည်။

ကျိုးကျင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသောကြောင့် သူနှင့်အတူ လိုက်မသွားဘဲ အိမ်တွင် နေခဲ့သည်။

အိမ်က ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားသည်။ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့သော်လည်း သူသည် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသောကြောင့် စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသည်။ သူသည် နောင်တရနေသည်။ ဒီပြဿနာကို ဘယ်သူမှ မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။ သူ ကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

တစ်နေ့ ဟန်ရှောင်ဟိုင် ရုတ်တရက် လာသည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း ပြေးလာပြီး သူ၏ အမေကို ပြန်ပေးရန် ကျိုးကျင်းကို အော်သည်။

ကျိုးကျင်း၏ အမူအရာက မှိုင်းနေသည်။ သူသည် သူ့ကို မပြောချင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ကျွမ်းရှီသည် မြှုပ်နှံပြီးကြောင်း သူ့ကို ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ရှောင်ဟိုင်သည် ကျိုးကျင်းကို ရိုက်ရန် လာသည်။ သူသည် ကျိုးကျင်းက သူ့အမေကို သေစေပြီး အခု သူ့အဖေလည်း သေတော့မည်ဟု ငိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် သူတို့ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဟန်ဟိုင်ရှန် ဖျားသွားကြောင်း သိရသည်။ သူသည် အလွန် ဖျားနေသည်။ အစတွင် အိပ်ရာမှ ဆင်းနိုင်ပြီး ဆဲဆိုနိုင်သော်လည်း အခု ဆဲဆိုရန် အားပင် မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ စိတ်က ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ခဏတာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူအနည်းငယ်သည် တံခါးအပြင်မှ ဝင်လာသည်။ ဟန်ရှောင်ဟိုင်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ့ကို တံခါးအပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

188 02

ဒီလူများသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ တူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှ ဟန်ချန်က ကျိုးကျင်းကို ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ အဖေ သေတော့မယ်။ မင်း သူ့ကို ပြုစုခဲ့တာ မှတ်မိသေးရင် တစ်ခေါက် သွားလိုက်”

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျင်း မသွားတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မုန်းတီးမှု ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဟန်ဟိုင်ရှန် သေသောကြောင့် သူ၏ မုန်းတီးမှုကို ထုတ်ဖော်ရန် ပစ်မှတ် မရှိတော့ဘဲ လမ်းပျောက်နေသည်။

“တကယ်တော့ သူက မင်းရဲ့ အမေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိတယ်။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီနေ့က အဲ့ဒီလို မဖြစ်ဘူး” နောက်ပိုင်းတစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလို ပြောသည်။

ဟုတ်တယ်။ ကျွမ်းရှီသည် ဟန်ဟိုင်ရှန်၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။ သူ ခွင့်မပြုလျှင် ကျိုးကျင်းသည် ကျွမ်းရှီကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွမ်းရှီနှင့် ကျိုးကျင်း၏ အဖေကို အတူတူ မြှုပ်နှံရန် မပြောနှင့်။

ဒါကို သိသောကြောင့် ကျိုးကျင်း၏ စိတ်က ပို၍ ရှုပ်ထွေးသည်။

ဒါက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။

ကံကြမ္မာကို အပြစ်တင်ရမယ် ထင်ပါတယ်။

ထျန့်ထျန့်သည် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခဏတာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် ပြန်ကောင်းလာသည်။ အိမ်တွင် ရယ်သံများ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ သမီး၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပြုံးသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်။ ကျွမ်းရှီ၏ အရိပ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူများသည် ရှေ့သို့ ကြည့်ရမည်။ ဆုံးရှုံးသွားသူများသည် သွားပြီ။ ရှင်သန်နေသူများသည် ဆက်ပြီး နေထိုင်ရမည်။

ကျိုးလော့မေသည် နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် မွေးသည်။ သူမ မီးဖွားသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးနှင့်အတူ မြို့သို့ အထူး သွားသည်။

ပြန်လာသောအခါ ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောသည်။ “ငါတို့လည်း တစ်ယောက် မွေးကြရအောင်။ သားပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ထျန့်ထျန့်အတွက် အဖော် ဖြစ်အောင်”

188 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးသည်။ အစတွင် ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိပေ။ မနက်တစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် အော့အန်သောအခါ သူသည် သူမ နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိသည်။

ရှစ်လကြာပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထျန့်ထျန့်အတွက် မောင်လေးတစ်ယောက် မွေးသည်။ သူ့ကို ထျန်းထျန်းဟု အမည်ပေးသည်။

နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် နောက်ထပ် စာမေးပွဲ ဝင်သည်။ သူသည် သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း စာသင်သားဘွဲ့ ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သတင်းကောင်းကို ထုတ်ဖော်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရှိသည်။

ရက်များသည် ဆက်လက် ကုန်ဆုံးနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ဘဝက အရာများကို အိပ်မက်မက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်များက အလွန် မှုန်ဝါးနေသည်ကို အံ့အားသင့်သည်။ သူမသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

အိပ်မက် ဖြစ်လည်း ဖြစ်နေပါစေ။ သူမသည် အခု ခင်ပွန်း၊ သမီး၊ သား၊ မိသားစု ရှိသည်။ သူမသည် အခု အလွန် ပျော်ရွှင်သည်။

******