အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

189 01

အခန်း 189 အပိုင်းပို တုလျန် (၁)

“သမီး၊ အမေ မင်းအတွက် ဘာကောင်းတာတွေ ယူလာလဲ ကြည့်လိုက်” လူမရောက်ခင် ကတည်းက ချွေ့ရှီသည် အော်ပြောသည်။

သူမသည် အပြာရောင် နက်နက် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝါးခြင်းတောင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ ခြင်းတောင်းက နည်းနည်း လေးသည်။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

လုကွေ့လီသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

သူမသည် အခုလည်း ပိန်နေသေးသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ပူပန်မှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပြီး ငြိမ်သက်မှု တစ်ခု ပိုလာသည်။

“အမေ၊ ဘာတွေ ယူလာတာလဲ။ အမေ ပျော်နေတာပဲ”

ချွေ့ရှီသည် ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်ရင်း ပြုံးသည်။ “မင်း မသိသေးဘူး။ ဂျစ်ကန်ကန် ကောင်လေး ကျိအာက ရှုချိုင်ဘွဲ့ ရသွားပြီ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုက သုံးရက်လုံး စားပွဲတွေ လုပ်မယ်။ အမေအတွက် စားပွဲတစ်ပွဲ ပို့ပေးတယ်။ အမေ ကောင်းတာတွေကို ရွေးပြီး မင်းဆီ ပို့ပေးခဲ့တယ်”

ပြုံးနေသော လုကွေ့လီ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မှိုင်သွားသည်။ သူမသည် တံခါးဘေးတွင် ထိုင်နေသော တုလျန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဘာမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် နေရောင် ကောင်းသည်။ တုလျန်သည် ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ နေရောင်ခြည် လှုံနေသည်။

နေက မျက်လုံးများကို စူးစေသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ထားသည်။ သူသည် ထူထဲပြီး ပွယောင်းနေသော ဝါဂွမ်း အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အနီရောင် ဖြစ်သည်။ အပ်ချုပ်တတ်သော အမျိုးသမီးများ သိသည်။ ဒီအင်္ကျီသည် မိန်းမဝတ်အင်္ကျီကို ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ တုမိသားစုသည် တစ်နပ် စားပြီး နောက်တစ်နပ် အတွက် စဉ်းစားရသည်။ လုကွေ့လီသည် အားမရှိ။ တုလျန်ကလည်း ခြေထော့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ချွေ့ရှီ ပေးသော အရာများကို မှီခိုနေရသည်။ အဝတ်အစား အသစ်များ လုပ်ခြင်းသည် ဇိမ်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က တုမုဆိုးမ ဖျားပြီး ဆုံးသွားသည်။ တုမုဆိုးမ၏ ဈာပန အတွက် တုလျန်သည် လုကွေ့လီကို ရောင်းနိုင်သော အရာများကို ရောင်းခိုင်းသည်။ သူ ကျောင်းတွင် ဝတ်ဆင်သော အကောင်းစား အင်္ကျီများလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုသို့ လုပ်သော်လည်း သူသည် ကြွေးမြီများ ဆက်ရှိနေပြီး အခုထိ မဆပ်ရသေးပေ။

လွန်ခဲ့သော ဆောင်းရာသီက တုလျန်သည် ထူထဲသော အင်္ကျီများ မရှိသောကြောင့် အလွန် အေးသည်။ သူသည် နေ့တိုင်း အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ နေရသည်။ လုကွေ့လီသည် စိုးရိမ်ပြီး ငိုသည်။ ချွေ့ရှီတွင် ပိုက်ဆံ မရှိသောကြောင့် သူမသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်က ဒုတိယ သားက သူမအတွက် လုပ်ပေးခဲ့သော အင်္ကျီကို ယူလာပြီး လုကွေ့လီကို ပြုပြင်ခိုင်းသည်။

ချွေ့ရှီ၏ မျက်လုံးများက မကောင်းသောကြောင့် သူမသည် အပ်ချုပ်ခြင်းကို မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ လုကွေ့လီက အပ်ချုပ်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူမသည် အခြားသူများကို အကူအညီ မတောင်းရဲသောကြောင့် သူမသည် အင်္ကျီကို ပြုပြင်ပြီး တုလျန်ကို ဝတ်စေသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် တုလျန်သည် စာပေပညာရှင်ကို မထီမဲ့မြင် လုပ်သည်ဟု ဆဲဆိုလိမ့်မည်။ သို့သော် လူများသည် အအေးနှင့် ဆာလောင်မှု ရှေ့တွင် အားနည်းပြီး အင်အားမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် လုကွေ့လီသည် အင်အားမရှိ။ အိမ်တွင် ထင်း မရှိသောကြောင့် ဆောင်းရာသီတွင် ညဘက်၌သာ မီးဖိုကို မီးရှို့နိုင်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် တုလျန်သည် ဒီအမျိုးသမီး အင်္ကျီကို ဝတ်ရသည်။

တစ်ရာသီလုံး ဝတ်ပြီးနောက် အင်္ကျီက ညစ်ပတ်နေသည်။ လက်ဖျားများနှင့် လည်ပင်းသည် မည်းပြီး မာကျောနေသည်။ သို့သော် တုလျန်သည် မသိပေ။ အေးသောကြောင့် သူသည် လက်များကို လက်အိတ်များထဲ ထည့်ထားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီထားသည်။ သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနေသော ဝက်သားကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အနံ့ကို ထွက်စေသည်။

189 02

“မြန်မြန်စား၊ အများကြီးစား။ မင်း ဘာလို့ ထပ်ပိန်နေတာလဲ” ချွေ့ရှီသည် သူမကို ကျောပေးထားသော တုလျန်ကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာသော မျက်လုံးများ ဖြစ်လာသည်။ “ဒီမိသားစုမှာ မင်းလို မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်း ဖျားလို့ မရဘူး” သူမ၏ စကားက တုလျန်ကို ရည်ရွယ်နေသည်။

လုကွေ့လီသည် သူမ၏ အမေ ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေသည်ကို သိသောကြောင့် စကားပြောင်းရန် ကြိုးစားသည်။ “အမေ စားပြီးပြီလား။ ကျွန်မ ဒီဟင်းတွေကို နွေးပြီး အမေနဲ့ အတူ စားကြမယ်”

“ဘာ စားရမှာလဲ။ ငါ အိမ်မှာ စားပြီးပြီ။ ဒါတွေက မင်းအတွက် ငါ အထူး ယူလာတာ။ သူများကို မပေးနေပါနဲ့။ တချို့လူတွေက စားလည်း အသုံးမဝင်ဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက် လောက်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး”

ဒီစကားက ရှင်းနေပြီ။ တုလျန်ကို ရည်ရွယ်သည်။

တုလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။

လုကွေ့လီသည် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ “အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေတာလဲ။ အမေ ဒီလို ထပ်လုပ်ရင် နောက်ဆို မလာပါနဲ့တော့”

ချွေ့ရှီသည် နည်းနည်း ဒေါသထွက်သည်။ “ငါက လာချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မလာရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာစားမလဲ။ ဒီလောက်သေးနုပ်တဲ့ အခက်အခဲကိုတောင် ဒီလို ယောက်ျားတစ်ယောက်က မခံနိုင်ဘူး။ ရွာနီးချုပ်စပ်မှာ ဘယ်ရွာမှာ ခြေလက်မစုံတဲ့ ယောက်ျား မရှိတာလဲ။ ငါတို့ရွာက ထျန်းရန်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်။ သူက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မွေးလာတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ လက်ထပ်၊ ကလေးမွေး၊ လယ်လုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနိုင်တယ်။ ရွှေရွာက ဝမ်တာ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်။ သူကလည်း ခြေထောက် ထော့နဲ့နေပြီး ကောင်းကောင်း လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး…”

ဒီလို အပြောခံရပြီးနောက် တုလျန်သည် မကြားယောင် ဆောင်၍ မရတော့ပေ။ သူသည် နံရံကို ကိုင်ပြီး ထရပ်သည်။ သူသည် ထိုင်ခုံငယ်ကို ယူပြီး အနောက်ခန်းသို့ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

တုလျန်၏ ခြေထောက်က အလွန် ထော့နဲ့နေသည်။ ထိုအချိန်က သမားတော်က ဘယ်လို ကုသလဲ မသိပေ။ အခု သူ့ခြေထောက်က တစ်ဖက်က ရှည်ပြီး တစ်ဖက်က တိုသည်။ ဒါကြောင့် သူ လမ်းလျှောက်သောအခါ အလွန် ရုပ်ဆိုးသည်။

သူသည် အနောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို သူ့နောက်မှ ပိတ်သည်။ သို့သော် ချွေ့ရှီနှင့် လုကွေ့လီတို့၏ စကားပြောသံကို အိမ်ထဲတွင် ကြားနေရသည်။

“အမေ၊ သူ့ကို မပြောပါနဲ့တော့။ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီ…”

“ငါ နည်းနည်း ပြောလို့ မရဘူးလား။ သူ ဒီလို ဖြစ်နေတာတောင် မပြောရဘူးလား… ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ မပြောတော့ဘူး…”

“အမေ မသိဘူး။ ကျိအာက အရမ်း ထူးချွန်တယ်။ ငါတို့ရွာမှာ သူ့အကြောင်း ပြောတဲ့ ဘယ်သူက လက်မ မထောင်တာလဲ။ သူက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ရှုချိုင်ဘွဲ့ ရတယ်။ သုံးကြိမ်စလုံး ထိပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့တယ်… မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်။ အကြီးကောင်က ပိုက်ဆံ ရှာတတ်တယ်။ ဒုတိယကောင်က ကျောင်းသား ဖြစ်သွားပြီ။ အစိုးရက ငွေနဲ့ အစားအစာ ပေးပြီး အခွန်လည်း ကင်းလွတ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းရဲ့ အဖေက အသက်ရှင်နေရင် အရမ်း ပျော်နေမှာပဲ…”

တုလျန်၏ အတွေးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကွဲသွားသည်။ သူသည် အခန်း၏ တောင်ဘက် ထောင့်ရှိ ဗလာနေရာကို ကြည့်နေသည်။ အရင်က ထိုနေရာတွင် သူ၏ စာရေးစားပွဲနှင့် စာအုပ်စင် ရှိခဲ့သည်။

189 03

အရင်က တစ်စုံတစ်ယောက်က တုလျန်၏ စာအုပ်ကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်လျှင် တုမုဆိုးမပင် ဖြစ်စေ၊ သူသည် အလွန် ဒေါသထွက်သည်။ သို့သော် အခု သူသည် ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ အသက်ကဲ့သို့ သဘောထားသော အရာများကို ရောင်းလိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်က ဘာမှ မခံစားရပေ။

အသုံးမဝင်သော လူတစ်ယောက်က စာအုပ်များကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။

သူ၏ ယောက်ဖသည် ရှုချိုင်ဘွဲ့ ရသွားသည်…

ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ လှသော မျက်နှာတစ်ခုသည် တုလျန်၏ စိတ်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်လာသည်။ သူသည် ထိုလူကို အချိန်အကြာကြီး မတွေးခဲ့ပေ။

“ကျိအာက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူက အသက် ၁၄ မှာ စာ စသင်တယ်။ အရင်က ရွာသားတွေက မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ပိုက်ဆံ ဖြုန်းနေတယ်လို့ ရယ်ကြတယ်။ သူ့သား အကြီးကြီးက အိမ်မှာ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ စာအုပ်တွေ ဖတ်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အခု ဘယ်သူမှ ဒီလို မပြောတော့ဘူး။ သူတို့က အရမ်း ငြူစူနေကြတယ်။ ငါတို့ လုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားအုတ်ဂူက မီးခိုးတွေ ထွက်လာတယ်လို့ ပြောကြတယ်…”

“အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ ဟင်းတွေကို နွေးပြီး အမေ အိမ်မှာ နောက်ထပ် တစ်ခုခု စား…”

“မင်း ဒါ ပြောမှ ငါ မေ့သွားတယ်။ ငါက မင်းကို အစားအစာ ယူလာတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုက စားပွဲတွေ လုပ်တာ အရမ်း ကြွယ်ဝတယ်။ သူတို့ အိမ်ကို ပျော်ရွှင်ကြောင်း ပြောဖို့ လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို စားနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ငါ မင်းကို ဒါ ပြောချင်တာ ကြာပြီ။ မင်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုရဲ့ ညီမပါ။ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ဘယ်မှာ မုန်းတီးမှု ရှိတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကိုက ကောင်းကောင်းနေနေပြီ။ မင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားပြောရင် သူတို့ဆီက ပဲနို့ရည် တစ်ချို့ ယူပြီး ရောင်းရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ ဘဝကို ပြန်ထူထောင်နိုင်တယ်”

“အမေ၊ ကျွန်မ ဒုတိယ အစ်ကိုကို သွားတောင်းဆိုဖို့ မျက်နှာ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက…”

“အဲဒီတုန်းက ဘာလဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကိစ္စက အမေ လုပ်ခဲ့တာ။ အခု မင်း ဒီလို ဖြစ်နေပြီ… ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးအောင် ပြောရရင် မင်း ဒီလို မဖြစ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီအရာတွေက ယွဲ့လေးအပေါ် ဖြစ်မှာ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်”

“အမေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ပြောနိုင်တာလဲ…”

“ငါက ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။ မင်းအတွက်ပဲ။ အမေ အခု ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ မင်း ကောင်းကောင်းနေရင် အမေ မျက်လုံး မှိတ်လို့ရပြီ။ အမေ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း…”

အမေနှင့် သမီးတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် စကားပြောနေကြသည်။ အခန်းထဲတွင် တုလျန်သည် ကြောင်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် လုကွေ့လီသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။ သူမသည် အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော တုလျန်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမေက ကျွန်မတို့ကို ဒုတိယ အစ်ကို့အိမ်မှာ စားသောက်ခိုင်းတယ်။ အိမ်မှာ အကြာကြီး နေပြီးပြီ။ အပြင်ကို သွားရအောင်လား”

လုကွေ့လီသည် တုလျန်က သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့စိတ်ကို သိသည်။ သူမသည် နောက်ထပ် သွားဟု ပြောလိမ့်မည်ဟု တွေးသော်လည်း တုလျန်က ပြောလာသည်။ “ကောင်းပြီ”

လုကွေ့လီသည် အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်သည်။ သူမသည် တုလျန် အိမ်မှ ထွက်စေချင်သည်။ အိမ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း နေခြင်းသည် ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ အမေ ပြောသော အရာက သူမကို စိတ်ဝင်စားစေသည်။ သူမသည် အမေ ယူလာသော အစားအစာများကို လက်ခံရသောအခါ အမြဲတမ်း ရှက်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ပိုက်ဆံ ရှာဖို့ မတတ်နိုင်။ အကယ်၍ သူမသည် ဒုတိယ အစ်ကိုဆီမှ ပဲနို့ရည် တစ်ချို့ ယူပြီး ရောင်းနိုင်လျှင် နေ့စဉ် နည်းနည်းလေးသာ ရောင်းနိုင်သော်လည်း မိသားစုကို ကူညီနိုင်သေးသည်။

ဒုတိယ အစ်ကို၏ ပဲနို့ရည် စီးပွားရေးက အခု အလွန် ကြီးမားကြောင်း သိရသည်။ ရွာနီးချုပ်စပ်တွင် ပဲနို့ရည် ရောင်းသော ရွာတိုင်းတွင် လုမိသားစု၏ ပဲနို့ရည်ကို ကိုယ်စားပြု ရောင်းချသူများ ရှိသည်။ စီးပွားရေးက အလွန် ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်။ လုကွေ့လီသည် သူမ၏ ရွာတွင် လုမိသားစု၏ ပဲနို့ရည်ကို ရောင်းသူ မရှိသေးဟု တွေးသည်။ သူမ ဒီကိစ္စကို လုပ်နိုင်လျှင် သူမ၏ အမေသည် သူမအတွက် အစားအစာများ မချွေတာတော့ဘဲ သူမ၏ အမေကို ဆူပူနေသော သူမအမေနှင့် မရီးလည်း ရန်ဖြစ်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

++++++

190 01

အခန်း 190

လွန်ခဲ့သော နှစ်သစ်ကူး အရင်က လုမင်ချွမ်းသည် ဇနီးအသစ် တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်သည်။ သူမသည် ဟူရှီနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ ဟူရှီသည် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ဒီမိန်းမကတော့ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လုပ်သည်။ သူမသည် ချွေ့ရှီသည် သမီးအိမ်သို့ အစားအစာများ ယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရွာထဲသို့ ပြေးပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုသည်။ ဒါကြောင့် ရယ်စရာ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက ချွေ့ရှီ ယူလာသော အစားအစာများက ပို၍ နည်းလာသည်။ လုကွေ့လီနှင့် တုလျန်တို့သည် ဆန်ပြုတ်ကိုသာ သောက်ရသောကြောင့် မကြာခဏ ဆာလောင်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆောင်းရာသီက လုကွေ့လီသည် အလွန် ခက်ခဲခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ဒီလို တွေးမိသည်။

အချိန် မရှိတော့ပေ။ လုကွေ့လီ၊ တုလျန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ အဝတ်အစား အသစ်များ မလုပ်တော့ပေ။ အဝတ်အစား အသစ်များ လဲနိုင်သောအခါ ချွေ့ရှီသည် ဒုတိယနှင့် တတိယသားက သူမကို ပေးသော အဝတ်များကို ခိုးပြီး သူမ၏ သမီးကို ပေးသည်။ လုကွေ့လီသည် ဗီရိုထဲတွင် အခု ဝတ်ထားသော အဝတ်ထက် ပိုကောင်းသော အဝတ်ကို မတွေ့နိုင်ပေ။ တုလျန်အတွက် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ သူ့တွင် ဒီအင်္ကျီ တစ်ထည်သာ ရှိသည်။

မတ်လ ဖြစ်သောကြောင့် ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အေးသည်။ နေရောင်က ကောင်းသော်လည်း လေ တိုက်သောအခါ အေးသည်။

တာ့ရှီးရွာသို့ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် အဝေးမှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်။

အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် စားပွဲများစွာကို မြင်သည်။ တချို့ စားပွဲများသည် လမ်းပေါ်တွင်ပင် ရှိသည်။ လူများသည် ရယ်မောပြီး စားသောက်နေကြသည်။ အလွန် စည်ကားသည်။

လူများ အလွန် များသောကြောင့် ချွေ့ရှီတို့သုံးယောက်ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိပေ။

ချွေ့ရှီသည် သူတို့သုံးယောက်ကို ခြံထဲသို့ မခေါ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှ စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာသည်။ စားပွဲတွင် ဟင်းပွဲအသစ်များ ရှိနေသည်။ ဘယ်သူမှ မထိသေးပေ။ စားပွဲတွင် လူနှစ်ယောက် သုံးယောက်သာ ထိုင်ပြီး စားနေသည်။

လူများသည် စားနေသောကြောင့် ချွေ့ရှီတို့ သုံးယောက်ကို မကြည့်ကြပေ။ ဒီလို စားပွဲများသည် ဒီလို ဖြစ်သည်။ ရွာတစ်ရွာတည်းသားများမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မသိကြပေ။ အထူးသဖြင့် တာ့ရှီးရွာမှ ရှုချိုင်ဘွဲ့ ရသောသူ အကြောင်းကို ရွာနီးချုပ်စပ်မှ လူတိုင်း သိကြသည်။ လူများစွာသည် ဒီလူ ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် အခြားရွာများမှ လာကြသည်။ အမှတ်မထင်လည်း အစားအသောက် လာစားကြသည်။

“မြန်မြန်စား၊ အရင် ဗိုက်ပြည့်အောင် စား” ချွေ့ရှီသည် ခေါ်သည်။ သူမသည် နှစ်ခေါက် လမ်းလျှောက် လာရသောကြောင့် ဆာလောင်နေသည်။ သူမသည် တုမိသားစုအိမ်တွင် စားပြီးပြီဟု ပြောသော်လည်း သမီးအတွက် အသားနည်းနည်း ချန်ထားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ အသား စားရသော်လည်း သူမ၏ သမီးသည် သူမ ယူလာသော အစားအစာများကို စားရသည်။

“ကျွန်မတို့ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မကို သွားနှုတ်ဆက်တာ မကောင်းဘူးလား” ချွေ့ရှီက သူမ၏ လက်ထဲတွင် တူတစ်စုံ ထည့်ပေးသော်လည်း လုကွေ့လီသည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

“ကောင်းတာ မကောင်းတာ မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုတို့က အခု ရှုပ်နေမှာ။ ငါတို့ အရင် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးမှ သွားကြမယ်”

အမေ ဒီလို ပြောသောအခါ လုကွေ့လီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး တူများကို ယူကာ တုလျန်အတွက် ဟင်းများကို ကူသည်။

“မင်းလည်း စားလိုက်”

190 02

လူများသည် အအေးနှင့် ဆာလောင်မှု ရှေ့တွင် အားနည်းသည်။

တုလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် သူတောင်းစားလို အစားအစာကို မစားချင်ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော် မွှေးကြိုင်သော အသားများကို စားလိုက်သောအခါ သူသည် အဆင့်မြင့် ဘုရားမှ သာမန် အရပ်သား ဖြစ်သွားသည်။

အစတွင် သူ၏ ပါးစပ်နှင့် လက်များက နှေးသည်။ သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းချင်သည်။ သို့သော် မကြာခင်မှာပင် သူသည် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် တူဖြင့် တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်။

သူသည် အချိန်အကြာကြီး အသား မစားခဲ့ပေ။

လုကွေ့လီသည် သူ့ထက် မပိုပေ။ သူမသည် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် နည်းနည်း ထိန်းထားသည်။

စားပွဲပေါ်မှ အခြားလူများသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ စားပုံက ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ထင်သော်လည်း လုမိသားစု၏ စားပွဲများသည် အလွန် ကောင်းသည်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အသား အကုန်လုံး ရှိသည်။ ပန်းကန်များ ပြည့်နေသည်။ သို့သော် ဒီနှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သောအခါ သူတို့သည် အမှန်တကယ် ရှက်သည်။

သူတို့ အသား မစားဖူးကြဘူးလား။ ဒီလူများက စိတ်ထဲတွင် ပြောကြသည်။

သူတို့ အသား မစားဖူးကြဘူးလား။

တုလျန်သည် သူတို့၏ လှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများကို ခံစားနိုင်သော်လည်း သူသည် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ပေ။ သူ၏ အတွေးများ အားလုံးသည် သူ၏ အရသာခံ အာရုံများက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ဘာလို့ အပြင် ထွက်လာတာလဲ” ဆူညံသံများကြားတွင် ထိုနာမည်ကြောင့် အသံက ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တုလျန်၏ နားထဲသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဝင်လာသည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ပြီး အဝေးမှ ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

******