အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

193 01

အခန်း 193 အပိုင်းပို နောက်ကျသော ပျော်ရွှင်မှု (၂)

လုကျောက်ရှင်းနှင့် ရှောင်စီစီတို့ ပါလာသောကြောင့် ရှန်ဇီသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးရသည်။ သူတို့နေရာသို့ ရောက်သောအခါ နေဝင်စပြုနေပြီ။

ဒါက တောင်ကြားထဲမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ သုံးဘက်စလုံးက မတ်စောက်တဲ့ ကျောက်တောင်တွေ ဝိုင်းရံထားပြီး အပြင်ဘက်ကိုတော့ ခြံစည်းရိုးနဲ့ ကာရံထားသည်။ ရွာလို့ ပြောရင် အနည်းငယ် ကြီးကျယ်လွန်းသည်။ အိမ်ခြေ ၁၀ စု လောက်ပဲ ရှိပုံရသည်။

“အစ်ကို ရှန်ဇီ၊ ပြန်လာပြီလား”

သူတို့ ရွာထဲသို့ ဝင်သောအခါ လူတစ်ယောက်သည် ဘေးကနေ ခုန်ထွက်လာသည်။

ထိုလူသည် အရပ်မြင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားက ပျက်စီးနေသည်။

သူ့နာမည်က ဟူဇီ ဖြစ်သည်။ သူကလည်း တောင်ပေါ်သား ဖြစ်သည်။

ရွာလေးက တောင်တွေကြားမှာ ရှိသည်။ တောင်ပေါ်မှာ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေ အများကြီး ရှိသည်။ ညတိုင်း ရွာဝင်ပေါက်မှ သစ်သားခြံစည်းရိုး တံခါးကို အတွင်းကနေ ပိတ်ပြီး ညစောင့် ထားရသည်။ ဟူဇီသည် ဒီည ညစောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးကို ပိတ်ဖို့ ပြင်နေချိန်တွင် ရှန်ဇီသည် ဒီအချိန်မှာ ပြန်ရောက်လာသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ မိန်းမလား။ ဘုရားရေ၊ အစ်ကို ရှန်ဇီ မင်းက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်လာတယ်ကွာ” ဟူဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုစိတ် ပြည့်နေသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ဒီလောက် ရိုးသားသော လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ မိန်းမဆိုသော စကားကြောင့် သူမ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။

ရှန်ဇီသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူသည် လုကျောက်ရှင်းကို ခိုးကြည့်သည်။ “သွား၊ သွား၊ မင်းရဲ့ မရီးက ကြောက်တတ်တယ်။ သူ့ကို မခြောက်နဲ့”

ထို့နောက် သူသည် မျက်နှာ နီရဲစွာဖြင့် လုကျောက်ရှင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “မြန်မြန် လာ၊ ငါ မင်းကို အိမ်ခေါ်သွားမယ်။ ဒီကောင်လေးကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့”

သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သည်။

တကယ်တော့ သူတို့၏ အိမ်သည် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးနဲ့ ဆောက်ထားသော အခန်း နှစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ ခြံကို ဝါးခြံစည်းရိုးနဲ့ ဝိုင်းထားသည်။ ခြံက နည်းနည်းလေး ကြီးသည်။

အိမ်က အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ပရိဘောဂတောင် မရှိပေ။ အရောင်မချထားသော သစ်သားဗီရိုကြီးတစ်လုံး၊ အိပ်ရာဗီရိုတစ်လုံး၊ စားပွဲငယ်တစ်လုံး၊ ခြေထောက် ကျိုးနေသော သစ်သားစားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

“အိမ်က ဆင်းရဲတယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့ ပုံမှန် မရှင်းလင်းထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံ ရှာဖို့ ကောင်းကောင်း အမဲလိုက်မယ်။ အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ ထပ်ထည့်မယ်” ရှန်ဇီသည် သူ့ဇနီးက သူ့ကို စိတ်ကုန်သွားမှာ စိုးသောကြောင့် စိတ်ပူပန်စွာ ပြောသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်ကုန်သော အမူအရာ မရှိပေ။ “ရပါတယ်။ ဘဝက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာမှာပါ”

“မင်း ငါ့ကို စိတ်မကုန်ဘူးလား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ရှန်ဇီကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

ရှန်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အထုတ်ကို ချပြီး ရှောင်စီစီကို ယူကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။ “ငါ ထမင်းချက်မယ်”

ပြောပြီးနောက် သူ ပြေးထွက်သွားသည်။

မကြာမီ ညစာက ရပြီ။

ညစာသည် ရိုးရှင်းသည်။ ဝက်သားပြုတ်နှင့် ဘန်းမုန့်အနည်းငယ် ဖြစ်သည်။ ဘန်းမုန့်ကို မီးကင်ထားသည်။ သူ၏ ဟင်းချက်ပုံက မကောင်းကြောင်း သူ သိသောကြောင့် ရှန်ဇီသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါ တောင်ပေါ်က မဆင်းတော့လို့ အမဲမလိုက်ဖြစ်ဘူး။ အိမ်မှာ အသား လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မရှိဘူး။ မနက်ဖြန် အမဲလိုက်ဖို့ သွားမယ်။ အဲဒီအခါ အသား လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားရလိမ့်မယ်…”

193 02

“နောက်ဆို မင်း အမဲလိုက်၊ ငါ ချက်မယ်။ အိမ်ကနေ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့တွေ ယူလာခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန် စိုက်ရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားရလိမ့်မယ်”

အိမ်မဝင်ခင်ကတည်းက လုကျောက်ရှင်းသည် ဒီရွာမှာ ဘယ်သူမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မစားရပုံပေါ်သည်။

သူတို့ အမြဲတမ်း အသားနဲ့ ဘန်းမုန့်ပဲ စားတာလား။ လုကျောက်ရှင်းသည် အံ့အားသင့်သော်လည်း မပြောပေ။

သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များ ယူလာသည်မှာ အပြင်ကလူတွေက တောင်ပေါ်သားတွေ ဆင်းရဲတယ်လို့ ပြောသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ မြေမရှိ၊ အစားအစာ မရှိ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လည်း မရှိဟု ဆိုသည်။ သူမ ထင်ထားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးပြီးနောက် သူမသည် မေးသည်။ “မင်းတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်း မရှိဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မစားဘူးလား”

ရှန်ဇီသည် အံ့အားသင့်သည်။ “စားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရိုင်းတွေ ရှာစားတာ။ ရှာစားတာနဲ့ ကောင်းကောင်း စားရတာပဲ။ တချို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရိုင်းတွေက တကယ်ကို အရသာ ရှိတယ်…”

လုကျောက်ရှင်းသည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီး တောင်ပေါ်ဘဝအကြောင်း ဗဟုသုတများ ရယူသည်။

သူမသည် အဆိုးဆုံးကို မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူမအတွက် လက်ရှိ အခက်အခဲများက ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ တကယ်တော့ သူမ ခံနိုင်ရည်မရှိရင်တောင် သူမ ဆက်နေရမည်။ သူမသည် သူမသမီးအတွက်ပင် ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းရမည်။

“မင်း ဘာလို့ အသား မစားတာလဲ။ များများစား”

ရှန်ဇီသည် လုကျောက်ရှင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားများ ထည့်နေသည်။ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲတွင် အသားပြည့်နေပြီး သူ့အသားပန်းကန်ထဲတွင် အသား မရှိတော့ပေ။ သူသည် တစ်ခုတောင် မစားရသေးပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် ဒီလိုလူမျိုး သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေလျှင် အနာဂတ်တွင် ဘဝသည် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ဟု တွေးသည်။

ရှန်ဇီသည် ဇနီးကို ခေါ်လာကြောင်း သိသောအခါ နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာသားအားလုံး လာကြသည်။

ဒီတောင်ပေါ်သားတွေက ပုံစံမျိုးစုံ ရှိသော်လည်း သူတို့ အကုန်လုံး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသည်။ ဒါက ရှင်းပါသည်။ ဒီနေရာတွင် အသက်ရှင်နိုင်သောသူသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသူ ဖြစ်သည်။

ဘဝသည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသည်။ နေထွက်သောအခါ အလုပ်လုပ်ပြီး နေဝင်သောအခါ အိပ်သည်။

ရှန်ဇီ အမဲလိုက်ထွက်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်မချ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဇနီးသည် စိုးရိမ်ပြီး ကြောက်မည်ကို သိသောကြောင့် ရှန်ဇီသည် ညဘက်တွင် အပြင်၌ မနေပေ။ သူသည် ထိုနေ့တွင် ပြန်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ပိုကောင်းလာသည်။ တစ်ညတွင် သူတို့သည် လင်မယား ဖြစ်သွားကြသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဒီက ဘဝကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ရှိသော အခြေအနေများအောက်တွင် သူမသည် ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားသည်။

သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းကို စတင်သည်။ သူမ ယူလာသော မျိုးစေ့များကို စိုက်သည်။ သူမသည် ရှန်ဇီကို မြို့သို့ တစ်ခါ သွားပြီး ကြက်ကလေးများ ဝယ်ခိုင်းသည်။ အိမ်တွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ထပ်ဝယ်ခိုင်းသည်။

193 03

ရှန်ဇီတွင် ပိုက်ဆံရှိသည်။ သို့သော် များများစားစား မရှိပေ။ နှစ်အများကြီး စုထားသော်လည်း ၁၀ လျံ သာ ရှိသည်။ အပြင်ကလူတွေအတွက် ဒါက ပိုက်ဆံများသည်။ သို့သော် တောင်ပေါ်သားတွေအတွက် ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ မလုံလောက်ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ အကုန်လုံး ဆင်းရဲသည်။

ဒီအတွေးအခေါ်က သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်နေသည်။ ဇနီး မရသောသူသည် ဆင်းရဲသူ ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်း လက်ထပ်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သားများက ရှန်ဇီကို မင်းဇနီးကို လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ပေးရလဲဟု တိတ်တိတ်လေး မေးသည်။ ရှန်ဇီက ပိုက်ဆံမပေးရဘူးဟု ပြောသောအခါ သူတို့က မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့က ဒီအတိုင်း မုဆိုးမကို လက်ထပ်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံ ပေးရသေးသည်။ ဒီလောက် လှသော မိန်းမအတွက် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ဟုတ်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း အခုမှ ဆုံးပါးသွားသော မုဆိုးမ ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ ဒါက သူမနှင့် ရှန်ဇီတို့ ဆွေးနွေးထားသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သမီးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသောကြောင့် မုဆိုးမ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘဝက ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ပြည့်စုံသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းသည်။

ရွာတွင် အမျိုးသမီး အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အမျိုးသမီးငယ် သုံးလေးယောက်သာ ရှိပြီး ကျန်တာ အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်သည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ဇနီးအသစ် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူမကို နွေးထွေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ယောက်ျားတွေ အမဲလိုက်ထွက်သောအခါ အမျိုးသမီးများက တစ်နေရာတွင် စကားပြောကြသည်။

အမျိုးသမီးငယ် ငါးယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် အခြား အမျိုးသမီးငယ်များက လုကျောက်ရှင်းနှင့် လာစကားပြောကြသည်။

အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့သည် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုရှိသည်။ သူတို့သည် လုကျောက်ရှင်း ဘာလို့ ဒီလို နေရာကို လက်ထပ်တာလဲဟု အမြဲ မေးသည်။ အသွင်အပြင်အရရော အဝတ်အစားအရရော လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ မိသားစုသည် သမီးကို တောင်ပေါ်သားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးရလောက်အောင် ဆင်းရဲပုံမရပေ။

ဒီအမျိုးသမီးငယ်များကလည်း နောက်ခံ အကြောင်းအရာ အသီးသီး ရှိကြသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ချွေ့ဟွာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒီရွာမှ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများကလည်း တောင်ပေါ်သားများ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြီးလာသောအခါ ရွာမှ အမဲလိုက် အကောင်းဆုံး အမဲလိုက်သမား ပေါ်ဇီနှင့် လက်ထပ်သည်။ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးငယ် သုံးယောက်ကတော့ အပြင်က ဖြစ်သည်။ တာ့နီ ဆိုသော အမျိုးသမီးငယ်က သူမ၏ မိသားစု အလွန် ဆင်းရဲသောကြောင့် သူမ၏ မိဘများက သူမမောင်ကို လက်ထပ်ပေးရန် ၃၀ လျံ ဖြင့် တောင်ပေါ်သားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။ အခြားနှစ်ယောက်ကတော့ အကြောင်းအရာမျိုးစုံကြောင့် ပိုက်ဆံများစွာဖြင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

တကယ်တော့ လက်ထပ်သည်ဟု ပြောခြင်းထက် ရောင်းစားသည်ဟု ပြောခြင်းက ပိုမှန်သည်။ ဒီသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ မိသားစုအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောကြဘူး။

ဒီသုံးယောက်က လုကျောက်ရှင်း ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားသည်။ သူတို့သည် ရှန်ဇီ၏ ဇနီးကိုလည်း သူမ၏ မိသားစုက ရောင်းစားသည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် ဘယ်တော့မှ မပြောသောကြောင့် သူတို့ စိတ်ပျက်ရသည်။

ဒါကြောင့် ဒီသုံးယောက်သည် လုကျောက်ရှင်းကို မကြိုက်ပေ။ သူမသည် သူတို့၏ အဖွဲ့မှ မဟုတ်ဟု ထင်ကြသည်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ပြောရမည်။

ဒီအမျိုးသမီးငယ် သုံးယောက်သည် ဒီလိုနေရာမှာ နေရတာ မပျော်ကြဘူး။ သူတို့မှာ အသားစားရပြီး သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းတွေက သူတို့ကို ဂရုစိုက်ကြရင်တောင် သူတို့သည် ဒီနေရာကို မနှစ်သက်ပေ။ နေ့တိုင်း သူတို့၏ ခင်ပွန်းများနှင့် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ရွာလုံးကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် ရွာမှ အခြားလူများသည် သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ကြသည်။

ဒီရွာမှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်း မြင့်မားတယ်လို့ ပြောရမည်။ ဇနီးကို ရိုက်နှက်တာကို မဆိုထားနှင့်။ ဆဲဆိုသူတောင် မရှိပေ။ ဒါက ဇနီးတစ်ယောက်ကို ရဖို့ မလွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ သူမက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောကြောင့် ရွာသားများက သူမကို ကြိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ ဒီအကြောင်းအရာက ရိုးရှင်းသည်။ ကံကြမ္မာ၏ မကောင်းသော လက်သည်းများက သင့်ကို ပြသောအခါ သင်သည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရင်ဆိုင်ရမည်။ ဒေါသက ဘာမှ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ အဲဒီအစား လူတွေကို ရွံရှာစေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျည်းတန်စေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ဒီမိသားစု သုံးစုထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်တိုင်း ရှန်ဇီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘုရားက မင်းကို ငါ့ဆီ ပေးလိုက်လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လုကျောက်ရှင်းကတော့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောသည်။ “ဘုရားက ကျွန်မကို ရှင့်ဆီ ပို့လိုက်လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလောကမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိရလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

193 04

ရှောင်စီစီ အသက် ၉ လမှာ လုကျောက်ရှင်းသည် ကိုယ်ဝန်ရှိသည်။

ရှန်ဇီသည် သူ၏ ဇနီး ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိသောအခါ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်တော့မလို ဖြစ်သည်။ သူသည် ပို၍ အမဲလိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံ ရှာဖို့ ကြိုးစားပြီး သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို တောင်အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး နေထိုင်မည်ဟု ပြောသည်။

ရှန်ဇီသည် သူ၏ အမြစ်ကို မေ့သွားတာ မဟုတ်ပေ။ တောင်ပေါ်က ဘဝက အရမ်း ခက်ခဲသည်။ ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဓိက အချက်က အန္တရာယ်များသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရွာမှ အမဲလိုက်သမားတစ်ယောက်သည် အမဲလိုက်ရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသည်။ သူ့ကို အိမ်သို့ သယ်လာပြီး ညနေတွင် အသက်ရှူရပ်သွားသည်။

ဒီရွာက မကြီးဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသောအခါ ရွာသားအားလုံး လာကြသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် တုန်နေသည်။ သူမသည် ရှန်ဇီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ တစ်နေ့တွင် သူလည်း ဒီလိုမျိုး အိမ်သို့ သယ်ဆောင်လာမှာကို ကြောက်သည်။

တကယ်တော့ ဒီလို အခြေအနေက ရွာမှာ ရှားရှားပါးပါး မဟုတ်ပေ။ တောင်ပေါ်သားတွေက အသက်ရှည်ရှည် နေရတာ ရှားတယ်။ ရှန်ဇီ၏ အဖေလည်း ဒီလိုမျိုး အပြင်မှာ သေဆုံးခဲ့သည်။ အလောင်းတောင် ပြန်ရှာမတွေ့ပေ။ ရှန်ဇီ၏ အမေလည်း မကြာခင် သေဆုံးသွားသည်။ ရှန်ဇီ တစ်ယောက်တည်း ကျန်သည်။ အခု ရှန်ဇီသည် ဇနီး၊ သမီးနှင့် ဗိုက်ထဲတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိသော ကလေးတစ်ယောက် ရှိသောအခါ ဒီရိုးသားသော တောင်ပေါ်သားသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးအတွက် စဉ်းစားလာသည်။

တောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခြင်းသည် အရင်က သူ မတွေးဝံ့သော အရာ ဖြစ်သည်။ အခု ရှန်ဇီသည် တွေးရတော့မည်။

လုကျောက်ရှင်းလည်း ဒီပြဿနာကို တွေးနေသည်။

သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ပိုက်ဆံများများ စုပြီးသောအခါ သူမ၏ မိဘများကို အပြင်မှာ မြေကွက်နှစ်ကွက် ဝယ်ခိုင်းမည်။ ထို့နောက် သူမသည် တာ့ရှီရွာသို့ ပြန်လာပြီး အမြဲတမ်း နေထိုင်တော့မည်။

ဒါက သူမ၏ မိဘများကို ထပ်မံ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော သမီးနှင့် ဗိုက်ထဲမှ မမွေးသေးသော ကလေးကို ကြည့်ရင်း လုကျောက်ရှင်းသည် ဒီလို လုပ်ရန်သာ စဉ်းစားနိုင်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသည်။ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း လုကျောက်ရှင်း မပြန်တော့ပေ။

သူမ မပြန်ချင်လို့ မဟုတ်ပေ။ အချိန် မပေးနိုင်လို့ ဖြစ်သည်။ ပထမတွင် ရှောင်စီစီ၏ နောက်ခံကို ဖုံးကွယ်ထားရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကလေး ရှိလာသောအခါ သူမ မလွတ်လပ်တော့ပေ။ လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ သူမသည် မိသားစုကို ဝန်ပိစေဖို့ သားသမီးတွေနဲ့ ပြန်လာချင်တာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ပိုက်ဆံ စုပြီး လှပစွာ ပြန်လာချင်သည်။

သို့သော် တတိယ မိသားစုတွင် လုကျောက်ရှင်း၏ သတင်း မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးကျင်း၏ စီးပွားရေးကြောင့် ရှန်ဇီသည် ဆောင်းရာသီ ရောက်တိုင်း တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရသည်။ တစ်အိမ်ထောင်လုံး စုထားသော သားမွေးများကို ရောင်းသည်။ နှစ်ခုမြောက်မှာတော့ သူ့ဇနီး၏ မိဘများအတွက် တောင်ပေါ်က အရာများကို ယူသွားသည်။ ဒီဆက်ဆံရေးကြောင့် ရှန်ဇီသည် ကျိုးကျင်းတို့အတွက် ကောင်းသော သားမွေးများစွာကို စုဆောင်းပေးသည်။ ဒါက ကျိုးကျင်းတို့၏ အချိန်များစွာကို သက်သာစေပြီး ရှန်ဇီလည်း ပိုက်ဆံ ရှာနိုင်သည်။

အစတွင် ရှန်ဇီသည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ကူညီချင်သည်။ ကျိုးကျင်းက အချည်းနှီး မလုပ်ခိုင်းရဲသောကြောင့် အမြဲ ပိုက်ဆံ ပေးသည်။ အကြိမ်များစွာ ကြာပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် ဒီနေရာမှ သားမွေးများကို စုဆောင်းရန် ကိစ္စကို ရှန်ဇီကို ပေးလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ရှန်ဇီသည် အလုပ်များပြီး တောင်ပေါ်နှင့် အပြင်ဘက်ကို သွားလာနေရသည်။

သို့သော် ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အကျိုးခံစားခွင့် ရှိသည်။ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ရှန်ဇီသည် အရင်နှစ်များထက် ပိုက်ဆံ ပိုရှာသည်။

ပိုက်ဆံ ရှိလာသောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် တောင်အပြင်သို့ ပြောင်းရန် ထပ်စဉ်းစားသည်။

သူမသည် ဒီကိစ္စကို ရှန်ဇီကို ပြောသည်။ ရှန်ဇီလည်း ဒီအတွေး ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် သားသမီးများနှင့်အတူ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

193 05

အကြာကြီး မသွားခဲ့သော တာ့ရှီးရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် မူးဝေသည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ချောင်ရှီသည် ခြံထဲတွင် နေရောင်ခြည် လှုံနေသည်။ သမီးကို အဝေးကနေ မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

သူမသည် ပြေးလာပြီး လုကျောက်ရှင်းကို လက်နှင့် ပုတ်ပြီး ဆဲသည်။ “မင်းက ရက်စက်လိုက်တာ။ နှစ်အများကြီး အိမ်မပြန်ဘူး။ နှစ်တိုင်း ရှန်ဇီက တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေ ယူလာလို့ မဟုတ်ရင် ငါ မင်း ဘာဖြစ်သွားလဲတောင် မသိဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်း မပြန်တာ အရေးမကြီးဘူး။ ငါ့မြေးလေးတွေကိုပါ ပြန်မလာအောင် လုပ်တာ။ မင်းက ရက်စက်တဲ့ ကလေးမလေး…”

လုကျောက်ရှင်းလည်း မျက်ရည်များ ကျသည်။ သူမသည် ချောင်ရှီကို ပွေ့ဖက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုသည်။

“အမေ…”

သူမ မပြန်ချင်တာ မဟုတ်ပေ။ သူမ ပြန်ဖို့ မျက်နှာ မရှိလို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိသားစုကို ဒီလောက် ဒုက္ခပေးပြီးပြီ။ သူမ၏ ဘဝကို ကောင်းကောင်း မဖြတ်သန်းရင် သူမ ဘယ်လို ပြန်ရဲမှာလဲ။

လုမင်ရှန်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

သူသည် တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများက စိုစွတ်နေသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ပြန်ရောက်လာရင် ရပြီ”

ဟုတ်တယ်။ ပြန်ရောက်လာရင် ရပြီ။

******

194 01

အခန်း 194 အပိုင်းပို ကျွန်မက ဝမ်ယောင်ပါ

(ဒီအခန်းလေးက ဝမ်ယောင်ရဲ့ဇာတ်ကြောင်း ပုံစံလေးပါ။ မူရင်းမှာကိုက စကားပြေအရေးအသားကိုမှ ကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့ မှတ်တမ်းပုံစံမျိုးမို့ သူ့အတိုင်းလေး ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်)

ကျွန်မ၏ အမည်မှာ ဝမ်ယောင် ဖြစ်သည်။ 'ဝမ်' ဟူသည်မှာ မျဉ်းသုံးကြောင်းနှင့် မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို ပေါင်းစပ်၍ ဖွဲ့စည်းထားသော စာလုံးဖြစ်ပြီး၊ 'ယောင်' ဟူသည်မှာ လှပသော ကျောက်စိမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

သို့သော် အသက် ၂၄ နှစ် မပြည့်မီကမူ ကျွန်မ၏ နာမည်သည် ဝမ်ယောင် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယောင် ဖြစ်ပြီး ကျွန်မသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။(သူမရဲ့နာမည်ရင်းနဲ့ မဟုတ်ဘဲ သူမအဖေရဲ့ နာမည်နဲ့ နေခဲ့ရတာပါ)

ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်ကို ယောက်ျားလေးတစ်ဦးအဖြစ်သာ ခံယူခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများမှာလည်း ယောက်ျားလေးများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် အဝတ်အစားများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယောက်ျားလေးများနည်းတူ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များကို လေ့ကျင့် သင်ယူခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်က ကျွန်မသည် ဖခင်အား အဘယ်ကြောင့် ကျွန်မသည် ယောက်ျားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်ရပါသလဲဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

ဖခင်၏ ပြောပြချက်အရ ကျွန်မတို့၏ မိသားစုသည် ယခင်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ မိခင်သည် အာဏာရှိသော မိသားစုမှ လူငယ်တစ်ဦး၏ အလိုကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသူသည် ကျွန်မ၏မိခင်အား သူ၏ နောက်ထပ်ဇနီးသည်အဖြစ် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

ထိုအရှက်ကို မခံနိုင်သော ကျွန်မ၏မိခင်သည် နံရံကို ခေါင်းဖြင့်တိုက်ကာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။ ဖခင်သည်လည်း ထိုလူနှင့် ရန်ဖြစ်ရာတွင် ထိုလူအား ရိုက်သတ် မိသွားခဲ့သောကြောင့် ကျွန်မအား ခေါ်ကာ ဓားပြဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။

ဤအကြောင်းအရာသည် ကျွန်မအား ယောက်ျားလေးအဖြစ် အသွင်ယူခိုင်းရခြင်း၏ တိုက်ရိုက် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်သော်လည်း အဓိကအကြောင်းအရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဓားပြများကြားတွင် ယောက်ျားလေးအဖြစ် နေထိုင်ရသည်က ပိုမိုလွယ်ကူသည်။

အထူးသဖြင့် အစောပိုင်းကာလများတွင် ဖခင်သည် ဓားပြခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘဲ အငယ်တန်း ဓားပြတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ကုန်သွယ်ရေးအတွက် အပြင်ထွက်ချိန်တွင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ တောင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

ဖခင်၏ ပြောပြချက်အရ ကျွန်မမှတ်မိကတည်းက ယောက်ျားလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ တောင်ပေါ်မှ အခြားယောက်ျားလေးများနှင့်အတူ သစ်ပင်တက်ခြင်း၊ ငှက်သိုက်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ရွှံ့ထဲတွင် လူးလိမ့်ဆော့ကစားခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရာသီသွေးဆင်းသည့်အခါမှသာ သိရှိခဲ့ရသည်။

သွေးများစွာ ဆင်းလာသောအခါ ကျွန်မသည် လဲကျပြီး သေတော့မည်ဟု ထင်ကာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ဖခင်အား အသိပေးခဲ့သည်။ ဖခင်သည်လည်း အဖြစ်အပျက်ကို သေချာ မရှင်းပြနိုင်သောကြောင့် မည်သို့ဖြစ်ပွားသည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာပျက်သွားကာ ဖန်အဒေါ်အား အလျင်အမြန် ခေါ်ယူစေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် မိန်းကလေး ဖြစ်ကြောင်းကို ဖန်အဒေါ်၏ ရှင်းပြချက်အရ ပထမဆုံးအကြိမ် သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်အဒေါ်မှာ ဖန်ဦးလေး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားလေးဘဝမှ မိန်းကလေးဘဝသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလာရခြင်းသည် ကျွန်မအတွက် ထိုအချိန်က လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် လက်ခံသော်လည်း စိတ်အတွင်းတွင်မူ လုံးဝလက်မခံနိုင်သေးပေ။

ကျွန်မသည် ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့အကြား မည်သို့ကွဲပြားသည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကွဲပြားမှုများကို နားလည်သွားသောအခါမှ ဖခင်သည် ကျွန်မအား ယောက်ျားလေးများ နည်းတူ မြစ်ထဲတွင် ရေချိုးခွင့် အဘယ်ကြောင့် မပေးကြောင်းကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

မိန်းကလေး ဖြစ်ရခြင်းကို ကျွန်မ မလိုချင်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် တစ်လလျှင် အဆင်မပြေသော ရက်အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ကျွန်မသည် အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရေကြောင်းမှ ကုန်းလမ်းအထိ ကျွန်မ ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လလျှင် သတ်မှတ်ထားသော ရက်အနည်းငယ်တွင် မည်သည့်နေရာမှ မသွားဘဲ မည်သူနှင့်မှလည်း မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအပြုအမူများကြောင့် လူအချို့သည် ကျွန်မအား ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

တချို့ကမူ ကျွန်မတွင် အချစ်ဆုံးသူ ရှိခဲ့ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် အပြင်ပန်းအားဖြင့် အေးစက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အတိတ်ကို သတိရတတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုရက်များတွင် အခန်းထဲ၌ ပုန်းနေကာ သတိရနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

194 02

တစ်ချိန်က ဖခင်သည် အရက်မူးနေစဉ် ကျွန်မ ပိုမိုကြီးပြင်းလာသောအခါ ခင်ပွန်းရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ နေရာကို ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းအား လွှဲပြောင်းပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျွန်မသည် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် မည်သည့်စကားမှ မပြောသော်လည်း ကျွန်မ၏ လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ပြသခဲ့သည်။ ဓားပြလူငယ်များကြားတွင် ကျွန်မကို အနိုင်ယူနိုင်သူ တစ်ဦးမှ မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ဦးကို အနိုင်ယူ၍ မြေပေါ်တွင် ဖိထားတိုင်း ကျွန်မသည် တွေးခဲ့သည်။ “ဒီလူတွေက ငါ့ကိုတောင် မနိုင်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ထိုအရာသည် ဖခင်အား ဆိတ်ဆိတ်နေသော ကန့်ကွက်မှုတစ်ခုဟု ကျွန်မထင်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဆုံးပါးသွားသည့်နေ့မှသာ ထိုစကားကို ဖခင်မေ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ ကျွန်မ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီလားဟု စဉ်းစားမိခဲ့သည်။

ယွီကျိအာ၏ စကားပုံတစ်ခုဖြစ်သော ‘မြေအိုးကို ခိုးယူနေသော မိန်းကလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများက မျက်မမြင်ကို ကြည့်နေသည်။’ ဟူသည့်အတိုင်း ကျွန်မလည်း အလားတူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။ မဟုတ်လျှင် ဖခင်၏ နောက်ဆုံးစကားကို လစ်ဟင်းမိသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဖခင်၏ နောက်ဆုံးစကားသည် အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ “မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုကို ဆက်ခံဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထားခဲ့ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း အဖေ သေရင်တောင် မင်းရဲ့ဘိုးဘွားကို မျက်နှာပြရဲမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကျွန်မသည် လစ်ဟင်းခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်ပါသလား။

ဖခင်မရှိတော့သည့်နောက် ကျွန်မသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖခင်၏ လူဟောင်းများနှင့်အတူ ပိတ်ဆို့မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး နေရာသစ်တစ်ခုတွင် ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် အခြေအနေများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသောအခါ အစိုးရက ဝိုင်းခံရမှုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကုန်းလမ်းမှ ရေလမ်းသို့ ပြေးခဲ့ရသည်။

ဘဝသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းခဲ့သည်။ ကျွန်မ ဝမ်ယောင်ဟာ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်ဖို့ မွေးဖွားလာခဲ့သည်ဟု ခံယူထားခဲ့သည်။

စကားတစ်ခုရှိသည်။ ဝမ်းပြည့်တော့ အချစ်ကို တွေး၊ အေးပြီး ဆာလွန်းတော့ ခိုးလိုစိတ် ဝင် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် စာမသင်ခဲ့ရသဖြင့် စာအနည်းငယ်သာ သိသည်။ ထိုဖော်ပြချက်သည် မှန်၊ မမှန် မသိသော်လည်း ဘဝအဆင်ပြေလာသောအခါ ဖန်ဦးလေးနှင့် ဖန်အဒေါ်တို့သည် ဖခင်၏ နောက်ဆုံးစကားကို နေ့တိုင်းပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မသည် ထိုအတိုင်းပင် တွေးမိခဲ့သည်။

ဖန်အဒေါ်သည် ကျွန်မရှေ့တွင် ငိုပြခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မည်သည့်အရာကိုမှ မကြောက်ခဲ့ပါ။ ဖခင်ကိုပင် မကြောက်ခဲ့သော်လည်း ဖန်အဒေါ်၏ မျက်ရည်ကိုသာ ကြောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဝမ်ယောင်(သူမနာမည်အရင်း) ဖြစ်နေစဉ်က ဖန်အဒေါ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မအား ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့သောကြောင့် အထူးဆက်ဆံသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယောင်(ဖခင်နာမည်) ဖြစ်လာမှသာ ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်ကို ယောက်ျားတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အမျိုးသမီးများ၏ မျက်ရည်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။

ဤအချက်ကို ကျွန်မသည် အချိန်အကြာကြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတွင် အားနည်းချက် မရှိသင့်သောကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာဖြင့် အမြဲဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော အမှားမှာ ရန်ချင်ရှန်းနှင့် သူ၏ဇနီး၊ ကလေးကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ မရှောင်လွှဲနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဖန်အဒေါ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအမှားနှစ်ခုအတွက် ကျွန်မသည် ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။ အမှားတစ်ခုကြောင့် ကံကြမ္မာသည် ကျွန်မထံသို့ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အခြားတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မသည် သူ့ကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ကျွန်မသည် အစက မိန်ကျွမ်းယီကို လက်ထပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့။ သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော လူတစ်ဦးဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ ဓားပြဘဝသည် ပျင်းရိစရာကောင်းသည်။ ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားပြီး လှည့်ဖြားတတ်သော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရခြင်းသည် ရှားပါးသည်။ ကျွန်မ၏အဖွဲ့တွင် ဖန်ဦးလေးကဲ့သို့ လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး အခြားခွန်အားရှိသောသူ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့အား ကျွန်မ၏လက်အောက်ခံအဖြစ် ခေါ်ယူပြီး ဘဝကို ပိုမိုလွယ်ကူ စေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်မအား ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်မပထမဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်ရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အား စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားခဲ့သည်။

194 03

သူ လိုချင်သည့်အတိုင်း သူ၏လှေကို လွှတ်ပေးပြီး အခြားလှေအချို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဤသို့ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသောအခါ ကျွန်မသည် အိမ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်နိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။ တကယ်တော့ ကျွန်မသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိသောသူ ဖြစ်ပြီး သေမှာကိုလည်း အနည်းငယ် ကြောက်သည်။ မလိုအပ်လျှင် အပြင်မထွက်ချင်ပေ။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို အခြားသူများ မသိကြပါ။ ကျွန်မ၏ ပျင်းရိမှုကြောင့်ပင် အစိုးရ၏ ဝိုင်းခံရမှုမှ အကြိမ်များစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ လက်အောက်ခံများက ကျွန်မကို ပိုမိုယုံကြည်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ပြောကြသည်။ “ခေါင်းဆောင်က အရာအားလုံးကို ကြိုတင်တွက်ဆနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး ကျူးကော်လျန့်လိုပဲ”

ကျွန်မသည် သေမှာကို ကြောက်သည်ဟု ပြောနိုင်ပါသလား။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် မည်သို့လုပ်၍ သေမှာကို ကြောက်ရမည်လဲ။ သေမှာကို ကြောက်သောကြောင့် ကျွန်မသည် ဓားပြ မဖြစ်ချင်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်အောက်ခံများစွာသည် အစာစားရမည် ဖြစ်သည်။ ဓားပြ မဟုတ်လျှင် ဘာလုပ်ရမည်လဲ။

သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ကျွန်မသည် မိန်ကျွမ်းယီထံသို့ ပြန်သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီက သူ၏နောက်ခံ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် အနည်းငယ် ဉာဏ်ကောင်း သောကြောင့် ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သိပြီး သူ၏အကြောင်းကို ပိုမိုပြောပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မသည် သူ့အား ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငါ အလုပ်ပြောင်းလို့ရမလား ဟူသည့် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် စီးပွားရေးလုပ်တတ်သူ မဟုတ်။ သို့သော် သူ လုပ်တတ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားပြီး ရည်ရွယ်ချက်အတွက် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးတတ်သော လူတစ်ဦးသည် ကျွန်မ၏ အခြေအနေကို ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ကျွန်မ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူနှင့် ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်ရခြင်းသည် အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည်။ နေ့တိုင်း သူနှင့်အတူရှိနေတော့ သူ၏ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အချက်များစွာကို ကျွန်မ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ၏စိတ်သည် ရိုးရှင်းပြီး သူသည် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖန်ဦးလေးနှင့် ဖန်အဒေါ်တို့ကမူ လွဲမှားစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ကျွန်မသည် ယောက်ျားတစ်ဦးကို စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း သိသောအခါ ဖန်အဒေါ်သည် အမျိုးသမီးများ၏ နဂိုအစွမ်းများ ဖြစ်သော ငိုခြင်း၊ ဆူပူခြင်းနှင့် သေတော့မလို ပြုလုပ်ခြင်းများကို စတင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်မအား လှည့်ဖြားနေကြောင်း ကျွန်မသိသော်လည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မပြတ်မသား သဘောတူခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က မသိခဲ့ပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ထိုအတိတ်အကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသောအခါ ကျွန်မသည် သူ့ကို ချစ်မိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ကျွန်မ၏စိတ်သည် ပုံမှန် မဟုတ်သေးပေ။ ချစ်ခြင်းသည် ကျွန်မက ယောက်ျား၊ သူက မိန်းမ ဖြစ်ရမည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ နောင်တွင်မှ ဤပုံမှန် မဟုတ်သော စိတ်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယောက်ျားက ယောက်ျား၊ မိန်းမက မိန်းမပင်ဖြစ်သည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် သူ့ကို လက်ထပ်ရန် မတရားသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းကို ဖန်အဒေါ်ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မထက် ပိုခံနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်မထက်ပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်မသည် ပထမအဆင့်သာ လုပ်ရသေးသည်။ သူက ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ကျွန်မ မေးကြည့်သောအခါ သူသည် ကျွန်မကြောင့် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်သာ လက်ထပ်ခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မသည် တစ်လလုံး သူ့အား ကျွန်မ၏ အိပ်ရာထဲ ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။

ကျွန်မသည် ထိုမျှလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေပါသလား။

******