အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

195 01

အခန်း 195 အပိုင်းပို ကံကြမ္မာ၏ ပြဌာန်းချက်

မင်္ဂလာဦးညတွင် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ အိပ်ရာခွဲ အိပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အလုပ်ကိစ္စအတွက်သာ လက်ထပ်ကြောင်းနှင့် အမည်ခံ လင်မယားသာ ဖြစ်ကြောင်း အစကတည်းက ပြောထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသက်ဆိုင်ပေ။ သို့သော် မနက်မိုးလင်းသောအခါ သူတို့သည် လက်တွေ့အခြေအနေတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။

ဒါက မိသားစုဝင်များကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဆိုတာ ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် မင်္ဂလာဦးညကိစ္စကို စစ်ဆေးတာမျိုး မရှိသော်လည်း မင်္ဂလာဦးညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို အိပ်ရာခင်းပေါ်မှာ မြင်နိုင်သည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်ကို ကြည့်သည်။ သူသည် အင်္ကျီအောက်ခံဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ထားပြီး အိပ်ရာအောက်သို့ ဆင်းပြီး ဗီရိုထဲတွင် ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို ရှာသည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ” ဝမ်ယောင်သည် သံကတ်ကြေးကို ကိုင်ထားသော မိန်ကျွမ်းယီကို ကြည့်သည်။ သူသည် လက်ညှိုးပေါ်တွင် ထားလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် မေးသည်။

“သွေးထုတ်တာ” မိန်ကျွမ်းယီသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။

“ဘာလို့ သွေးထုတ်ရမှာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီ၏ မျက်နှာက အရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် သူမကို ရှင်းပြသင့်သလား။ ဒီလူက ဘယ်လို ဓားပြခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာလဲ။ ဒီလိုအရာမျိုးတောင် မသိဘူးလား။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ကြားပြီးနောက် ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်ပြီးမှ သူမသည် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း ထုတ်လိုက်”

ဟုတ်တယ်။ ထုတ်လိုက်။ သို့သော် အဓိကအချက်က လုပ်ရဲမှ ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။ ဝမ်ယောင်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူမသည် အိပ်ရာအောက်သို့ ဆင်းပြီး အမြဲတမ်း ယူဆောင်ထားသော ဓားတိုကို ထုတ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါကို သုံး။ ဒါက ပိုမြန်တယ်။ မင်းဟာက မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတိထား။ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်နဲ့ဦး”

ဒီလို ပြောတော့ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပို၍ပင် လုပ်ရဲတော့ပေ။

သူသည် လှုပ်ရှားမှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယောင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူမသည် “မင်းက နာကျင်မှာ ကြောက်နေတာလား” ဟူသော အကြည့်ဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီကို အပေါ်မှအောက်သို့ ကြည့်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေတော့မလို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဓားကို ယူလိုက်ပြီး မေးသည်။ “ငါ လုပ်မယ်။ သွေး ဘယ်လောက်လိုလဲ”

195 02

ဒီမေးခွန်းက မိန်ကျွမ်းယီကို စိတ်ရှုပ်စေသည်။ “နည်းနည်းပဲ” သူ ပြောပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်သည်။

နည်းနည်းဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲ။

ဝမ်ယောင်သည် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ဓားကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အကြာကြီး စောင့်သော်လည်း နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ဓားနှင့် ထိလိုက်သည်ကို တွေ့သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အော်လိုက်သည်။ “နည်းနည်းပါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်များများ လုပ်တာလဲ။ ကြက်သတ်နေတာလား။ ငါ့လက်ကို မလုပ်ဘူး။ ဘယ်သူက မင်းကို ကိုယ့်လက်ကိုယ် ထိခိုင်းတာလဲ။ မင်းက တကယ်ပဲ မိန်းမ မဟုတ်ဘူးလား”

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ သွေးအချို့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြောသည်။ “ငါက မိန်းမ မဟုတ်ပါဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ အကြာကြီးမှ သူသည် စိတ်တိုစွာ ပြောသည်။ “မင်းက မိန်းမ မဟုတ်ရင် မင်း ယောကျ်ားလို့ ထင်နေတာလား”

ဝမ်ယောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပို၍ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကြည့်မိသည်။ သူသည် ဒေါသဖြင့် ဗီရိုထဲတွင် အင်္ကျီအောက်ခံတစ်ခုကို ရှာသည်။ သူသည် အဝတ်စကို ဆုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယောင်ကို ပေးကာ သူမ၏ လက်ကို စည်းခိုင်းသည်။

“ငါ ပြောမယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုမစိုက်တာလဲ”

ဝမ်ယောင်သည် အဝတ်စကို မယူပေ။ သူမသည် နောက်လှည့်ပြီး အိပ်ရာဗီရိုထဲတွင် ယောကျ်ားလေးကိုင် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ရှာသည်။ သူမသည် ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အဝါဖျော့ရောင် အမှုန့်အချို့ကို သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။ အမှုန့်များက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်အတိုင်း အရည်ပျော်သွားပြီး သွေးများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့၏ အလုပ်ကိစ္စတွင် ဒဏ်ရာကျက်ဆေး တစ်ပုလင်းသည် အမြဲတမ်း ရှိရမည်။ ဒီဆေး၏ သွေးတိတ်စေသော အစွမ်းသည် အဝတ်စနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

ကောင်းပြီ၊ မိန်ကျွမ်းယီ၏ ပူနွေးသော မျက်နှာသည် အေးစက်သော ဖင်ကို ထိလိုက်သည်။ သူသည် ပို၍ စိတ်တိုလာသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ရူးသွပ်နေသည်ဟု ထင်သည်။ ဘာလို့ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာလဲ။ (သူ့စေတနာကို အေးစက်စက် တုံ့ပြန်ခံလိုက်ရတာမျိုးပါ)

ဝမ်ယောင်သည် အဝတ်စကို ယူပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စည်းထားသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ၏ မျက်နှာက နည်းနည်း ကောင်းလာသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ရေချိုးကြပြီး လက်ဖက်ရည် တိုက်ကြသည်။ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီ၏ မရီးတစ်ယောက်ဖြစ်သူ လျူရှီနှင့် တွေ့သည်။ လျူရှီသည် သူတို့၏ အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အိပ်ရာခင်းများ ရှိသည်။

195 03

လျူရှီ၏ မျက်နှာက ထူးဆန်းသည်။ ဝမ်ယောင်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ သူ ဘာလို့ သွေးထုတ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ နားလည်သွားသည်။

နေ့လည်စာအထိ လျူရှီ၏ မျက်နှာက ဘာလို့ ထူးဆန်းနေလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိန်တာ့ဟူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ခေါ်လိုက်သည်။ စကားများစွာ ပြောပြီးမှ သူသည် အဓိက အချက်သို့ ရောက်သွားသည်။

သူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို တောင်းပန်ပြီး သူ၏ ဇနီးကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ပေ။ မိန်တာ့ဟူသည် သူ့ညီကို နားလည်အောင် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောသည်။ ထိုအခါမှ သူ၏ အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလိုပြောလဲဆိုတာ နားလည်သွားသည်။

ပြဿနာက ကြီးသွားပြီ။ နေ့လည်ခင်း တစ်ခုလုံး သူတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှ မထွက်တော့ပေ။

ဇနီးအသစ်အဖြစ် နေထိုင်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မိန်မိသားစုဝင်များက ဝမ်ယောင်ကို အလွန် နွေးထွေးကြသောကြောင့်ပင်။ အထူးသဖြင့် လျူရှီသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ လှည့်စားမှုကြောင့် ဝမ်ယောင်ကို အရာအားလုံးတွင် ဂရုစိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်နှင့် သူမ၏ အစ်ကိုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့များ ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။ အကြီးအကဲများ၏ လမ်းညွှန်မှု မရှိသောကြောင့် ဝမ်ယောင်သည် မိန်းကလေးများ သိသင့်သည့် အကြောင်းအရာများကို မသိပေ။ ဒါကြောင့် လျူရှီသည် သူမ၏ ချွေးမ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို သံသယ မရှိပေ။ ဒီကလေးမလေးကို သနားသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးတွင် သူမကို ဂရုစိုက်သည်။ အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်၊ အနေအထိုင်နှင့် အလှပြင်ခြင်းများတွင် သူမကို အရာအားလုံး သင်ပေးသည်။

စိတ်ထားက ကောင်းသော်လည်း ဒီအပြုအမူက ဝမ်ယောင်ကို ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

++++++

196 01

အခန်း 196

သူတို့သည် တောင်ဘက်သို့ ခရီးစတင်သောအခါ ဝမ်ယောင်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သူမ၏ အရင်ပုံစံသို့ ပြန်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ သူသည် လန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်နေသည်။

“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ”

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ မရှိသော်လည်း သူမ၏ ရှည်လျားသော ဓားဒဏ်ရာသည် ပိုးလောက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။ “ကျွန်မက အစကတည်းက ဒီလိုပါ”

မိန်ကျွမ်းယီ၏ မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ နေ့လည်ခင်း တစ်ခုလုံး ဝမ်ယောင်နှင့် စကား မပြောတော့ပေ။ ညရောက်မှ ဝမ်ယောင်သည် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ၏ မျက်နှာက နည်းနည်း ကောင်းလာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို သင်္ဘော၏ အခန်းတစ်ခန်းတွင် ထားလိုက်သည်။

ဒါက ဖန်ဦးလေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယောင်သည် ဖန်ဦးလေးကို သူတို့သည် ဟန်ဆောင် လင်မယားများ ဖြစ်သည်ဟု မပြောရဲပေ။

ဒီလို ကုန်တင်သင်္ဘောမျိုးတွင် အခန်းများက သေးသည်။ အတွင်းမှ အိပ်ရာကလည်း သေးသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ အိပ်ရာထက် သေးသည်။ လူနှစ်ယောက် အိပ်နိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်များက ထိနေသည်။

ဝမ်ယောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် ကင်ထားသော ဘန်းမုန့်ကဲ့သို့ လှည့်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် လှည့်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် လှုပ်ရှားသည်။

မီးများက ပိတ်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ မှိန်ဖျော့သော လရောင်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

“ဟိုဟာလေ၊ မင်း ညက ရေချိုးခဲ့လား” မအိပ်နိုင်သော ယောကျ်ားတစ်ယောက်က စကားစရန် ကြိုးစားသည်။

ဝမ်ယောင်သည် အိပ်ပျော်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီစကားကြောင့် သူမ၏ အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်သွားသည်။ “ဒါက သင်္ဘောပေါ်မှာ”

ကောင်းပြီ၊ ဒါက သင်္ဘောပေါ်တွင် အမှန်ပင်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရေမရှားသော်လည်း အရာအားလုံးက မလွယ်ကူပေ။ မိန်ကျွမ်းယီလို သန့်ရှင်းမှုကို ကြိုက်သောသူပင် ရက်အချို့ မကြာခင်တွင် ရေအနည်းငယ်ဖြင့် သုတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထပ်၍ စကားမပြောတော့ပေ။ ဝမ်ယောင်သည် အိပ်ပျော်ရန် ထပ်ကြိုးစားသည်။ သူမ အိပ်ပျော်ခါနီးတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထပ်ပြောသည်။

“မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို နေနေတာ အကောင်းကြီးပဲလေ။ ဘာလို့ ယောကျ်ား ဟန်ဆောင်နေတာလဲ။ အသက်ရှူကျပ်သလို မခံစားရဘူးလား”

ယောကျ်ားဟန်ဆောင်တာနဲ့ အသက်ရှူကျပ်တာ ဘယ်လို ဆက်စပ်မှု ရှိလဲ။

သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထပ်ပြောသောအခါ ဝမ်ယောင်သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

“ငါ ပြောမယ်။ အဲဒီနေရာကို အကြာကြီး ပတ်ထားရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး...”

ဘယ်နေရာလဲ။

196 02

ဝမ်ယောင်သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။ သူက ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ဆဲချင်သည်။ သို့သော် ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မပေါ်လာပေ။ မဆဲရင်လည်း ထူးဆန်းသည်။

စဉ်းစားပြီးမှ သူမ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ”

ဒီစကားကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ယောင် အိပ်ပျော် သွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် စကားမပြောတော့ပေ။ သို့သော် သူသည် တစ်ညလုံး ကင်ထားသော ဘန်းမုန့်လို လှည့်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဒီညမှာ သူသည် ဝမ်ယောင်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မည်ဟု ပြောသည်။

တကယ်တော့ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ယောင်လည်း ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူတစ်ယောက်သည် ဘေးတွင် လှည့်နေသောအခါ ကောင်းကောင်း အိပ်နိုင်ရင် ထူးဆန်းသည်။

သူမသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ အိပ်မယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သဘောမတူပေ။ “ငါက ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းလို မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်စေမှာလား။ ငါ မျက်နှာ ဘယ်မှာ ထားရမလဲ”

ဒီစကားက ဝမ်ယောင်၏ ဘယ်အာရုံကြောကို ထိလိုက်လဲ မသိပေ။ သူမသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ စောင်နှစ်ထည်ကို ယူလာသည်။ တစ်ထည်ကို ခင်းပြီး တစ်ထည်ကို ခြုံသည်။ မိန်ကျွမ်းယီကို မကြည့်ဘဲ သူမသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် သူမသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် စကားပြောခြင်းကို ရှောင်ခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမကို စိတ်ဆိုးစေသည်ကို သိသည်။

သို့သော် ဘယ်နေရာမှာ စိတ်ဆိုးစေတာလဲ။ ကြင်နာမှုက မှားနေတာလား။

ယောက်ျားတွေက မိန်းမတွေကို လိုက်လျောသင့်တယ် မဟုတ်လား။

သင်္ဘောသည် ကွေ့ထုံသဲသောင်ပြင်သို့ ရောက်လာသည်။ ရှေ့သို့ မသွားတော့ဘဲ မြစ်ခွဲတစ်ခုသို့ ဝင်သွားသည်။

ဒီနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရေလမ်းက ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပို၍ ပျက်စီးလာသည်။

အလှည့်အပတ်များစွာ လှည့်ပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ခေါင်းသည် မူးဝေလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ရေက အလွန်ကျယ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျဉ်းလာသည်။ ကမ်းနှစ်ဖက်စလုံးက မတ်စောက်သော ကျောက်တောင်များ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရေက အေးဆေးသည်။ ကောင်းကင်က ကြည်လင်သည်။ ရေသည် ကြည်လင်သောကြောင့် လူများကို မြင်နိုင်သည်။ ကမ္ဘာကြီးလို မဟုတ်ပေ။

196 03

ရှေ့သို့ အကြာကြီး သွားပြီးနောက် သာယာသော နေရာသို့ ရောက်သည်။

ဒါက ဝမ်ယောင်၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာကို ဝမ်ယောင်နှင့် သူမ၏ အုပ်စုသည် အစိုးရ၏ ဖြိုခွဲမှုမှ ထွက်ပြေးသောအခါ မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဒီနေရာသည် ခုခံကာကွယ်ရန် လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသည်။ အရမ်း ဝေးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းမပြရင် ရှာရခက်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒီကို ဒုတိယအကြိမ် လာတာတောင် လမ်းကို မမှတ်မိသေးပေ။

သူနှင့် ဝမ်ယောင်သည် ဖန်အဒေါ်ကို လာတွေ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်အဒေါ်သည် ဖန်ဦးလေးနှင့်အတူ ဝမ်ယောင်၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ လာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မင်္ဂလာပွဲ မတိုင်ခင်တွင် အဖြစ်အပျက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖန်အဒေါ်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့သည်။

ဖန်ဦးလေးနှင့် ဖန်အဒေါ်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သားသမီး မရှိပေ။ သူတို့သည် ဒီဘဝတွင် သားသမီး မရနိုင်တော့ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ဖန်အဒေါ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်က မခိုင်သေးသောကြောင့် အဝေးသို့ ခရီးမသွားနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် ဖန်အဒေါ်သည် မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ဝမ်ယောင်သည် ဖန်အဒေါ်ကို မိခင်တစ်ယောက်လို သဘောထားသောကြောင့် ဖန်အဒေါ်ကို လာတွေ့ရမည်။

ဖန်အဒေါ်သည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ အလွန် ပျော်ရွှင်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များ သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆန္ဒများ အားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဖန်ဦးလေးနှင့်အတူ စကားပြောရန် သွားသည်။ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာက ပြောင်းသွားသည်။ ဝမ်ယောင်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်သည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သတိမထားမိပေ။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ဖန်အဒေါ်သည် ဖန်ဦးလေးကို အခန်းသို့ ခေါ်သည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူမသည် ပြောသည်။ “လူအိုကြီး၊ မင်း ဝမ်ယောင်နှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့ မင်္ဂလာဦးည အောင်မြင်သွားပြီလို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား”

ဖန်ဦးလေးသည် နားမလည်ပေ။ သူသည် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ထိုအခါမှ ဖန်အဒေါ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စတွေ မင်းတို့ ယောကျ်ားတွေ နားမလည်ဘူး။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အပျိုစင် ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်။ ဝမ်ယောင်၏ မျက်ခုံးကြားမှာ မဖွင့်သေးဘူး။ လမ်းလျှောက်တာလည်း မမှန်ဘူး။ အိုး၊ ငါ မင်းကို ဘာလို့ ဒီအရာတွေ ပြောပြနေတာလဲ။ အခု ငါတို့ စဉ်းစားရမှာက ကလေးနှစ်ယောက် မင်္ဂလာဦးည အောင်မြင်မှု မရသေးတာကိုပဲ”

ဖန်ဦးလေး၏ မျက်နှာက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်ရမှာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက် ကျိုးမိသားစုမှာတုန်းက သူတို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် သူ့ဇနီးက အကြောင်းမဲ့ မပြောပေ။ သူမ ဒီလိုပြောလျှင် အမှန်ပင် ဖြစ်ရမည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ကို လှည့်စားဖို့ ပူးပေါင်းခဲ့တာလား။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အကြာကြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖန်အဒေါ်သည် ပြောသည်။ “ငါတို့ တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်မယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ငါတို့ကို လှည့်စားနေတာ ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်မယ်”

အခု ဒီလို လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိသည်။

ဖန်အဒေါ်သည် သူတို့ကို နေဖို့ ခေါ်သည်။ မူလက မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် သုံးရက်သာ နေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ စီးပွားရေးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသောကြောင့် အချိန် ဖြုန်း၍ မရပေ။

သို့သော် ဖန်အဒေါ်သည် ငိုပြီး အတိတ်ကို ပြောပြသည်။ သူမသည် အသက်ကြီးပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိသောကြောင့် သူတို့သည် သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပြီး ခဏတာ နေရန် သဘောတူခဲ့သည်။

++++++