အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

197 01

အခန်း 197

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ဖန်ဦးလေးနှင့် ဖန်အဒေါ်တို့သည် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဖန်အဒေါ်သည် ဖန်ဦးလေးကို နံရံနောက်တွင် နားထောင်ခိုင်းသည်။ သုံးညလုံး နံရံနောက်တွင် ပုန်းအောင်းပြီးနောက် သူတို့သည် ဒီကလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့ကို တကယ်ပဲ လှည့်စားနေသည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။

ဖန်အဒေါ်သည် ဖန်ဦးလေး၏ ရှေ့တွင် အလွန် ငိုသည်။ နောက်လှည့်ပြီး မျက်ရည်များ သုတ်ပြီးနောက် သူမသည် တစ်ဖန် စတင်လှုပ်ရှားသည်။ ဖန်ဦးလေးနှင့် သူ၏ လူငယ်များကို သူမက အသုံးချသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပျော်ရွှင်သော စိတ်နေသဘောထား ရှိသည်။ သူသည် အခြားလူများနှင့် ဆက်ဆံရတာကို ကြိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ယောင်၏ လက်အောက်ခံများနှင့် အရင်က ရင်းနှီးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါ လာတော့ သူသည် လုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် သူတို့နှင့် ထပ်ပေါင်းသည်။

ဒီနေရာက ငြိမ်းချမ်းပြီး လှပသည်။ ပျင်းစရာကောင်းသည်။ အားလပ်ချိန်တွင် ဝမ်ယောင်၏ လက်အောက်ခံများက အမဲလိုက်ရန် သို့မဟုတ် ဖဲကစားရန် သွားလေ့ရှိသည်။

ဒီနေ့တွင် သူတို့သည် အမဲလိုက်ရန် အတူတူ ထွက်ကြသည်။ သူတို့သည် သမင်နှစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး ပြန်လာကြသည်။ ထိုညတွင် သူတို့သည် သမင်သား စားရန် စီစဉ်သည်။

သမင်သားသာမက သမင်သွေးကိုလည်း သောက်ကြသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒီလို အနံ့ပြင်းသော အရာကို မကြိုက်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ယောင်တောင် သောက်နေသည်ကို မြင်သည်။ လူငယ်များကလည်း အားပေးကြသည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး နှစ်ပန်းကန် သောက်သည်။

သမင်သားနှင့် သမင်သွေး နှစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် ထိုအချိန်တွင် ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပူလာသည်။

နွေရာသီ အစပိုင်း ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုက မပူသေးပေ။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန် ပူနေသည်။ သူသည် ရေအေးနှစ်ခွက်ဖြင့် ရေချိုးသော်လည်း ပူတာ မလျော့ပေ။

ဝမ်ယောင်သည် အပြင်မှ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ပြီး ပြန်လာသည်။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူ၏ ဆံပင်မှ ရေစက်များ ကျနေသည်ကို မြင်သည်။ သူသည် ဖန်သားပြင်နောက်မှ ထွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ သိသည်။ “အဲဒီအရာက ပူတယ်။ အပြင်မှာ နှစ်ပတ်ပြေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”

ဝမ်ယောင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဥပမာပေးသည်။ သူမသည် သမင်သား စားပြီး သမင်သွေး သောက်တိုင်း ညဘက်တွင် အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေး လုပ်သည်။ ဒီပူသော ခံစားချက်က ပြေပျောက်သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကိုယ်ခံပညာ မလုပ်တတ်သောကြောင့် ပြေးရင်လည်း အဆင်ပြေမည်ဟု သူမ ထင်သည်။

197 02

မိန်ကျွမ်းယီသည် ညဘက်တွင် အပြင်ထွက်ပြီး ပြေးစရာ မလိုပေ။ သူသည် ရယ်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်ကို သုတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ စောင်ပိုလည်း မရှိသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အိပ်ရာတစ်လုံးတည်းတွင် အတူတူ အိပ်ကြရသည်။

ဒီရက်များအတွင်း မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်ယောင်နှင့် အိပ်ရာ အတူအိပ်ခြင်းကို အကျင့်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဒီနေ့တွင် ဘာဖြစ်လဲ မသိပေ။ သူ၏ စိတ်သည် စတင်တွေးတောလာသည်။

သူ တွေးလေလေ မသက်သာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံက ပို၍ ကျယ်လာသည်။ သူသည် လှည့်နေသည်။ အိပ်ရာက အသံများ မြည်နေသည်။

“အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို အဲဒီအရာတွေ မစားဖို့ အမူအရာ အနည်းငယ် လုပ်ပြခဲ့တယ်။ မင်း မမြင်ဟန်ဆောင်နေတာပဲ” ဝမ်ယောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ပြောသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်မပျက်ပေ။ သူ မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သူမက စိန်ခေါ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ဝမ်ယောင်က မည်သည့်အရာမှ မခံစားရဘဲ သူလို ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်က ဒီလို ခံစားနေရသည်ကို အခုထိ ခံစားနေရသည်။

“အဲဒီအရာကို မသောက်ဖူးရင် ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်ရင် မသက်မသာ ဖြစ်မယ်...”

သူမသည် ဆက်ပြောနေသေးသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လှည့်ပြီး သူမကို ဖိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အောက်တွင် လဲလျောင်းနေသောသူကို ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ယောင်သည် အပြင်တွင် ယောကျ်ား ဟန်ဆောင်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဓားဒဏ်ရာသည် ပျောက်သွားပြီ။ ဒါက မိန်ကျွမ်းယီ၏ ကန့်ကွက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အခု ရွာထဲက လူတွေက ခေါင်းဆောင်က မိန်းမဆိုတာ သိနေပြီ။ အံ့အားသင့်မှု ရှိသော်လည်း သူတို့သည် လက်ခံရတော့မည်။

ဒါက ဝမ်ယောင်၏ အရင်က စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်က အားလုံးကို ကောင်းမွန်သော ဘဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ နည်းလမ်းရှိလျှင် ဘယ်သူမှ ဓားပြ မဖြစ်ချင်ပေ။ လမ်းဆုံးသည်အထိ ရောက်မှသာ ဓားပြအဖြစ်ကို ရွေးချယ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခု မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့သည် အတူတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဓားပြများကို ကောင်းမွန်သော လမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ လူတိုင်းသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင်သည် ပိုက်ဆံများများ ရှာပြီး လူတိုင်းကို ကုန်းမြေသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဒါဆို ခေါင်းဆောင်က မိန်းမလား ယောကျ်ားလားဆိုတာ အရေးကြီးသလား။

ခေါင်းဆောင်သည် စွမ်းရည်ရှိသူဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ကောင်းမွန်သော ဘဝသို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်ရင် ရပြီ။

ဒါကြောင့် ဝမ်ယောင်သည် အရင်ကလို မတင်းကျပ်တော့ပေ။ သူမ၏ အခန်းထဲတွင် သူမသည် အရင်ကလို ရင်သားကို ပတ်ပြီး မအိပ်တော့ပေ။

ဒီအချိန်တွင် သူမသည် ရေချိုးပြီးပြီ။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လန်းဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ရှိသည်။ ပုံမှန် မိန်းကလေးများတွင် ရှိသော ရနံ့ မဟုတ်သော်လည်း မိန်ကျွမ်းယီအတွက် အလွန် ကောင်းသည်။ သူမသည် အင်္ကျီအောက်ခံကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ အတွင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့ ချုပ်ပေးသော အဖြူရောင် လည်စည်း အင်္ကျီ ရှိသည်။ မိန်ကျွမ်းယီ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် အင်္ကျီအဖုံးက နည်းနည်း ဖွင့်သွားပြီး လှပသော အကွေးအဝိုက်ကို ပြသနေသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန် ရေငတ်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် တံတွေးကို မျိုချသည်။

ဝမ်ယောင်သည် နားလည်မှု နှေးသော်လည်း တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

သူမ၏ အမူအရာက ရန်ဖြစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး အသံအက်ကွဲစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးပြီဆိုတာ မင်း မမေ့သင့်ဘူး။ ငါတို့ လက်ထပ်ပြီး လုပ်သင့်တာတွေ လုပ်ချင်တယ်”

ပြောနေရင်း သူသည် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။

197 03

နမ်းပြီးမှ သူသည် ဒီအရသာက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းသည်ကို တွေ့ရှိသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အသက် ၂၀ ကျော်အထိ နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို တစ်ညတည်းနှင့် အကုန်ဆုံးရှုံးခဲ့သည်ဟု ထင်သည်။

ဒါကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ယောင် မနိုးခင် သူသည် ခိုးထွက်သွားသည်။

ဒီအခြေစိုက်စခန်းက တစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ ထွက်ဖို့ သင်္ဘောစီးရမည်။ သူသည် ဘယ်မှ မသွားနိုင်သောကြောင့် ဝမ်ယောင်၏ လက်အောက်ခံ ဟိုင်ဇီဆိုသူ၏ အိမ်တွင် ပုန်းနေသည်။ ဟိုင်ဇီသည် ဝမ်ယောင်၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ပြီး ပွင့်လင်းသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ သူသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် အဆင်ပြေသည်။

ဝမ်ယောင်သည် မနက်တွင် မိန်ကျွမ်းယီကို မတွေ့ရသောအခါ သူသည် အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နေ့လည်ခင်း တစ်ခုလုံး သူ မလာသောအခါ သူမသည် သူ ရှက်လို့ ပုန်းနေသည်ကို သိသည်။

ဘာလို့ ရှက်တာလဲ။ ဘုရားသခင်သာ သိလိမ့်သည်။

သူမသည် ညအထိ စောင့်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီ မပြန်လာသေးသောအခါ သူမသည် ဟိုင်ဇီ၏ နေရာသို့ သွားသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ မရီးက အိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော် အရင် သွားတော့မယ်” မရီးကို ခေါ်လာသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်က ကိုယ်တိုင် လာရှာသည်ဟု ဟိုင်ဇီသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူသည် မတော်တဆ သူတို့၏ အုပ်စုအတွင်း ခေါင်းဆောင်နှင့် သူ၏ ဇနီးကို ခေါ်သော နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင် စကားပြောနေသော နှစ်ယောက်စလုံးသည် သတိမထားမိပေ။

အခန်းထဲမှ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကြားလိုက်သည်။ သူသည် ခုန်ထွက်လာသည်။ “ခွေးမသား၊ ဟိုင်ဇီ မသွားနဲ့။ မင်း ဘယ်သူ့ကို မရီးလို့ ခေါ်တာလဲ”

197 04

သို့သော် ဟိုင်ဇီသည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောကြောင့် ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဝမ်ယောင်၏ မျက်နှာက အေးစက်နေသည်။ သူမသည် ရယ်မောသည်။

သူမ ရယ်သည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးလာသည်။

“ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။ ဘာရယ်စရာရှိလို့လဲ” သူသည် ပြောပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ရှောင်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် ရယ်တာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်မနဲ့ ပြန်လာတော့။ ဖန်အဒေါ်က ညနေကျတော့ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ မေးနေတယ်။ ငါတို့ ရန်ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်”

သူမသည် အသံချောင်းဟန့်ပြီး ပြောသည်။ “နောက်ဆို ဒီလို မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။ ငါ သတိထားမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မီးခိုးများ ထွက်တော့မလို ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြောင်တစ်ကောင်လို ပြောသည်။ “ဘာကို သတိထားမှာလဲ။ ဘာကို သတိထားမှာလဲ။ ငါ ပြောမယ်။ မင်းက ကိုယ်ခံပညာ တတ်တဲ့သူ။ ငါ့ခွန်အားနဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်နိုင်မလဲ။ ဟင့်အင်း၊ ငါ မူးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အိပ်ချင်နေတာ... ဟွန့်၊ ငါ ပြောလိုက်မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ နောက်တစ်ခါ ငါ အပေါ်ကနေ နေရမယ်”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ယောင်ကို ကြည့်သည်။ သူမ သဘောမတူရင် သူ မပြန်တော့ပုံ ရသည်။

“ဟုတ်ပြီ၊ အားလုံး ဟုတ်ပြီ။ ကျွန်မနဲ့ ပြန်လာတော့”

အမှန်တကယ်တွင် ယောကျ်ားများသာမက မိန်းမများလည်း လုပ်ပြီးနောက် ငြင်းဆန်တတ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယောင်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အပေါ်တွင် နေပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီ၏ ခွန်အားက အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ယောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သို့သော် ဒါက နောက်ပိုင်း အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ်ရက်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အိပ်မက်ဆိုးမှ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။

သူ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ချွေးများ စီးကျနေသည်။ ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာက မှင်တက်နေပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယောင်သည် ကောင်းကောင်း အိပ်နေသည်။ သူ၏ ဆူညံသံကြောင့် သူမ နိုးလာသည်။ ဒီလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မေးသည်။ “ဘာဖြစ်လဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် မှင်တက်စွာ သူ၏ ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ အိပ်မက် မက်တယ်”

ဝမ်ယောင်သည် သူ့ကို ဒီလို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမသည် စပ်စုစွာ မေးသည်။ “ဘာအိပ်မက်လဲ”

“ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် စီးပွားရေး လုပ်တုန်းက မင်းနဲ့ တွေ့တယ်လို့ အိပ်မက် မက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောမှာ လူနည်းတယ်။ ဘာမှ မခုခံနိုင်ဘဲ မင်းက လုယက်သွားတယ်။ အဲဒီ ရန်ချင်ရှန်းက သူ့ရဲ့ နောက်ခံကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မင်း အခြားသင်္ဘောတွေကို လုယက်ဖို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ သူနဲ့ သိတဲ့လူ အားလုံးကို သတ်ပစ်တယ်။ ကျင်းဇီက ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သေဆုံးသွားတယ်။ ငါ ရေထဲ ပြုတ်ကျတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ မသေဘဲ ခြေတစ်ဖက် ထော့နဲ့သွားတယ်...”

မိန်ကျွမ်းယီ၏ အသံက ဝမ်းနည်းနေသည်။ ဝမ်ယောင်သည် နားထောင်ရတာ မသက်သာပေ။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“တော်ပြီ။ အိပ်မက်ပဲ။ ဒီလို ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ရန်ချင်ရှန်းက သင်္ဘောစီးနေတုန်း ရေထဲ ပြုတ်ကျပြီး သေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူ့ကို အိပ်မက် မက်တာလဲ။ မြန်မြန် အိပ်တော့။ နောက်ကျနေပြီ။ မနက်ကျရင် သမီးက လာပြီး ရန်ဖြစ်ဦးမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ဇနီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။ ဟုတ်သည်။ ဒါက အိပ်မက်ပဲ။ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ။

******

198 01

အခန်း 198 အပိုင်းပို ဆယ့်နှစ်နှစ်အကြာ (၁)

ပေရာချီရှည်လျားသော မြစ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဂိတ်ဖွင့်ရန် စောင့်နေသော သင်္ဘောများ ပြည့်နေသည်။ သင်္ဘောတစ်စင်းနှင့်တစ်စင်း ကပ်လျက်ရှိပြီး မြစ်လယ်တွင်သာ နောက်မှ လာသော သင်္ဘောများ သွားနိုင်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရှိသည်။

မြစ်တစ်ခုလုံးသည် စျေးကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လူသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သင်္ဘောတစ်စင်းနှင့်တစ်စင်း ကူးကာ စကားပြောနေသူများ၊ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဖဲရိုက်နေသူများ၊ နှင့် သင်္ဘောပေါ်တွင် ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေသူများ ရှိသည်။ မြစ်ကမ်းဘေးတွင်လည်း ဒေသခံ စျေးသည်များက ဒေသခံ ဟင်းလျာများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေကြသည်။ ဆီကြော်မုန့်ပူပူလေး၊ ယိုထျောင်၊ ကြက်ကင် စသည့် အော်သံများ ဆူညံနေသည်။ ကမ်းဘေးရှိ သင်္ဘောများပေါ်တွင် ရှိသောသူများသည် စားချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝယ်စားကြသည်။ ဒီလို လုပ်ဆောင်မှုက မှော်အတတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အနီးအနားရှိ သင်္ဘောများပေါ်မှ လူများသည် ပိုက်ဆံပေးပြီး သူတို့အတွက် တစ်ခုခု ဝယ်ပေးရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုကြသည်။

အားလုံးက ငြီးငွေ့နေကြသောကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကူညီပေးရတာကို ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ကမ်းပေါ်ရှိ စျေးသည်များထံမှ အစားအစာများကို ဝယ်ပြီး လူတစ်ယောက်မှတစ်ယောက်သို့ မြစ်ပေါ်တွင် ကမ်းပေးနေကြသည်။ အချို့လူများသည် ဒီမုန့်က အရမ်း အဆီများကြောင်း၊ ဟိုဘက်က ကြက်ကင်က အရမ်းကောင်းကြောင်း၊ ငါးလုံးကြော် ရောင်းသော မုဆိုးမလေးက လှကြောင်း စသည့် အတင်းအဖျင်းများ ပြောနေကြသည်။

မဟာချန်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် ကျင့်ဖန်ဂိတ် အနီးတွင်သာ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး ရှိသည်။

ကျင့်ဖန်ဂိတ်သည် မြို့တော်သို့ သွားသော နောက်ဆုံးဂိတ်လည်း ဖြစ်သည်။ နေရာအနှံ့မှ သင်္ဘောများသည် တောင်နှင့်မြောက်သို့ သွားလာကြသည်။ လူများက များပြားပြီး သင်္ဘောများက ပို၍ များပြားသည်။ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းရသည်။ သုံးရက်မှ ငါးရက်ကြာအောင် စောင့်ရတာက ထူးဆန်းမှု မဟုတ်ဘဲ ဆယ်ရက်မှ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပေသည်။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဒီလို ဖြစ်လာသည်။

ဒီအချိန်တွင် သင်္ဘောသုံးစင်းသည် အလယ်လမ်းကြောင်းမှ သင်္ဘောများစွာကို ကျော်တက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားနေသည်။ ဒါက ဂိတ်ဖွင့်ရန် စောင့်နေသော လူတိုင်းကို အားကျစေသည်။

သင်္ဘောတစ်စင်းတွင် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မြို့တော်သို့ ရောက်ဖူးဟန်တူသည်။ သူသည် သင်္ဘောပိုင်ရှင်ကို မေးသည်။ “ဒါက ဘယ်သူ့သင်္ဘောတွေလဲ။ အစိုးရသင်္ဘောတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဘာလို့ ပထမဦးစားပေးနဲ့ သွားလို့ရတာလဲ။ ငါတို့က ဒီမှာ ဘာလို့ စောင့်နေရတာလဲ”

ဒီသင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် တောင်နှင့်မြောက်သို့ မကြာခဏ ခရီးသွားသောကြောင့် အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။ ဒါကြောင့် သူက ပြောပြသည်။ “မင်း မသိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါက ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဆန်သင်္ဘောတွေ”

စာပေပညာရှင်သည် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် သူသည် မြို့တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာသူဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ ဒါကြောင့် သူသည် သူ့ကို ရှင်းပြသည်။

ဂိတ်ဖွင့်ရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် အဆင့်များစွာ ခွဲခြားထားသည်။ အစိုးရသင်္ဘောသည် ပထမအဆင့်၊ ကုန်သွယ်ရေး သင်္ဘောသည် ဒုတိယအဆင့်၊ လူစီးသင်္ဘောသည် နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့်တွင် အထူးအခြေအနေတစ်ခု ရှိသည်။ ဒါက စပါးနှင့် အစားအစာများကို မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်သော သင်္ဘောများ ဖြစ်သည်။

မြို့တော်သည် ဧကရာဇ်၏ နေထိုင်ရာဖြစ်သည်။ သိန်းနှင့်ချီသော ပြည်သူများ၊ ရာထူးကြီးသော အရာရှိများ၊ နှင့် အထက်တန်းလွှာများစွာ ရှိသည်။ ဒီလူတွေ အားလုံးက စားရသည်။ နေ့စဉ် အစားအစာ သုံးစွဲမှုက အနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် အစိုးရသည် မြို့တော်သို့ အစားအစာ ပို့ဆောင်သော သင်္ဘောများကို ပထမဦးစားပေး ပေးရန် အမိန့်ချခဲ့သည်။

198 02

“အဲဒီ ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းက ငါတို့ရဲ့ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ နာမည်ကြီး ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဆိုင်တွေက နေရာအနှံ့မှာ ရှိတယ်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၊ ပန်းချီ၊ စာပေကနေ ရိုးရိုးပြည်သူတွေရဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေအထိ အကုန်လုံး ရှိတယ်။ သူတို့က ဆန်ရောင်းတဲ့လုပ်ငန်းနဲ့ စခဲ့တာ။ အောင်မြင်ပြီးနောက် သူတို့က အရင်လုပ်ငန်းကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ဘူး။ မြို့တော်က အကြီးဆုံး ဆန်ဆိုင်က ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဆိုင်ပဲ”

“ဒါဆို ဒါကြောင့်ကိုး” စာပေပညာရှင်သည် ပြောပြီး နားလည်သွားသည်။

“ဒါကြောင့် ငါတို့က ရိုးရိုးသားသား စောင့်ရမယ်။ ကုန်သွယ်ရေး သင်္ဘောတွေ ပြီးမှ ငါတို့ အလှည့်ပဲ။ ငါတော့ ငါးရက်၊ ခြောက်ရက်လောက် စောင့်ရမယ်လို့ ထင်တယ်။ စိတ်ရှည်ပါ၊ အလျင်မလိုပါနဲ့” သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းမှ ကြက်ကင် အော်သံကို ကြားသည်။ သူသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေပြီး ဟင်းပွဲများကလည်း နေ့စဉ် ပို၍ ပျင်းစရာကောင်းနေသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မျက်နှာမဲသော လူငယ်လေးကို အော်လိုက်သည်။ “လီကောက်ဇီ၊ အဲဒီ ဘေးက သင်္ဘောက လူကို ငါ့အတွက် ကြက်ကင်နည်းနည်း ဝယ်ပေးဖို့ ပြောပေးစမ်း။ ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ပိတ်မိနေတာ ပါးစပ်တွေ အရသာ ပျက်နေပြီ။ ငါတို့လည်း အရသာခံရအောင်”

လီကောက်ဇီသည် အရသာခံရတော့မည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာသည်။ သူသည် ဘေးမှ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူကို ရင်းနှီးစွာ ပြောသည်။ သူသည် အစ်ကိုဟူသော စကားကို သုံးသည်။ ကြက်ကင်ရောင်းရန် သတင်းပို့ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။

“ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ရဦးမှာလား။ ကျွန်တော် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ အလျင်လိုနေတယ်။ ကျွန်တော် ကြားတာက မြို့တော်က တည်းခိုဆောင်တွေက လူတွေ ပြည့်နေပြီး စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာတဲ့သူတွေ နေစရာ နေရာရှာမရဘူးတဲ့။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” စာပေပညာရှင်သည် ပြောပြီး စိတ်ဆိုးစွာ ခြေဆောင့်သည်။

သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် ဒီအခြေအနေကို အကျင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်တွင် လီကောက်ဇီနှင့် ဘေးမှ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူတို့၏ ရင်းနှီးမှုကို ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်တွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသည်။ “အလျင်မလိုပါနဲ့။ ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ စိတ်ချပါ။ စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် မြို့တော်ကို ရောက်မှာပါ”

စာပေပညာရှင်သည် စိတ်ဆိုးသည်။

ဒီအချိန်တွင် စာပေပညာရှင် အားကျနေသော သင်္ဘောပေါ်တွင် လုမိသားစု၏ ဒုတိယနှင့် တတိယ မိသားစုများ၊ ကျိုးမိသားစုနှင့် မိန်မိသားစုတို့ ရှိသည်။

ဒီဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း ဒုတိယမိသားစု၏ ဘဝသည် တိုးတက်လာသည်။ သူတို့၏ စားသောက်ဆိုင်များသည် လျောင်းတုန်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် ဖွင့်ထားပြီး ဝမ်နျန်ခရိုင်တွင် နာမည်ကြီး မြေပိုင်ရှင်များ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့၏ စီးပွားရေးလည်း အလွန် အောင်မြင်သည်။ ယခုအခါ ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းကို ရာထူးကြီးသော အရာရှိများမှ ရိုးရိုးပြည်သူများအထိ အားလုံး သိကြသည်။ သူတို့၏ စီးပွားရေးသည် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးတွင် ရှိပြီး လုပ်ငန်းတိုင်းတွင် ပါဝင်သည်။

တတိယမိသားစုသည် ဒုတိယမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးကြောင့် အခြေအနေ မဆိုးပေ။ လုမင်ရှန်းသည် စွန့်ဦးတီထွင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်း၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို သုံးပြီး ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်ခဲ့သည်။ ကုန်စုံဆိုင်ငယ်လေးမှ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးသို့ ပြောင်းလဲလာပြီး ယခုအခါ အောင်မြင်သော ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ မိန်မိသားစုအကြောင်းကို ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ရွှေပိုက်ဆံတွက်စက် မိန်ကျွမ်းယီကြောင့် သူတို့သည် အရင်က အသားရောင်းသူမိသားစု မဟုတ်တော့ပေ။

လုကွမ်းကျိကို ပြောရရင် သူသည် ဒုတိယမိသားစု၏ အရည်အချင်း အရှိဆုံးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် စာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး သုံးနှစ်အကြာတွင် တတိယအဆင့်စာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် နောက်နှစ်တွင် မြို့တော်စာမေးပွဲကို မအောင်မြင်သော်လည်း နှစ်နှစ်အကြာတွင် ထိပ်ဆုံးဆုကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည်။

တစ်ညတည်းနှင့် သူသည် နာမည်ကြီးလာပြီး လောကတစ်ခွင်လုံး သိလာသည်။

198 03

ထို့နောက် သူသည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ပြီး စာစစ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။ သုံးနှစ်အကြာတွင် သူသည် တာဝန်ပြီးဆုံးသည်။ သူသည် ကောရှီကျုံးရာထူးသို့ တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ခံရသည်။

ကောရှီကျုံးရာထူးသည် သတ္တမအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ရာထူးက သေးပြီး အာဏာက ကြီးမားသည်။ သူသည် အမှုထမ်းများ၊ အကြံပေးများ၊ အားနည်းချက်များကို ပြင်ဆင်ခြင်း၊ အားလပ်ချိန်တွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ နှင့် ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ အရင်းနှီးဆုံး အမှုထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် လုကွမ်းကျိသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း မြို့တော်တွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ လူယုံတစ်ဦးအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးခံရသည်။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်သော အဖြစ်အပျက်များ မရှိပါက သူ၏ အနာဂတ်က အလွန် တောက်ပပေမည်။

ဒီတစ်ခါ သူတို့ အားလုံး မြို့တော်သို့ လာရောက်ခြင်းသည် လုကွမ်းကျိကို လာရောက် ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်ကတည်းက မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ဇာတိကို မပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

မိသားစုဝင်များက သူ အလုပ်များနေသည်ကို သိကြသည်။ အခြားသူများလည်း အလုပ်များကြသည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူ့မိသားစုထံသို့ စာများစွာ ပို့ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ မိသားစုသည် သူ့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် အတူတကွ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

“ဘယ်တော့မှ ရောက်မယ် မသိဘူး။ ဒီသင်္ဘောစီးရတာ အလျင်လိုစရာ ကောင်းတယ်” မိန်ရှီက ပြောသည်။

ဒီနှစ်တွင် မိန်ရှီသည် အသက် ၅၀ ပြည့်ပြီ။ သူမသည် အဘွားအိုအရွယ် ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ပန်းအားဖြင့် သက်လတ်အရွယ်သာ ရှိသည်။ ဒါက ဒီနှစ်များအတွင်း သူမ၏ ဘဝက ပျော်ရွှင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားသမီးများ အားလုံး ကောင်းမွန်ကြသည်။ သူမသည် စိတ်ပူစရာ ဘာမှ မရှိပေ။ ဒါကြောင့် သူမသည် နုပျိုနေသည်။

“အစ်မ၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ ရူမိန်းကလေး ပြောတာတော့ မနက်ဖြန်လောက် ရောက်လိမ့်မယ်” စကားပြောသူက ချောင်ရှီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် အရင်ကလိုပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များတွင် ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်၊ မျက်လုံးထောင့်များတွင် အရေးအကြောင်း အနည်းငယ် ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ စကားပြောပုံနှင့် အပြုံးတို့က မပြောင်းလဲပေ။ သူမသည် ယခုအခါ အမေဖြစ်နေပြီ။ သို့သော် သူမ၏ ပါးစပ်က အရင်လိုပင် လျင်မြန်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အမေ၊ ကျွန်မတို့ မြို့တော်ရဲ့ ခြေထောက်နား ရောက်နေပြီ။ ဘာမှ အလျင်လိုစရာ မလိုတော့ဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးမှ ကြားဖြတ် ပြောသည်။

သူမသည် အရင်ကလိုပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသည်။ သူမ၏ ဆံပင်မဲများကို ခေါင်းနောက်တွင် စောင်း၍ ထုံးထားသည်။ ဆံထိုးတစ်ခုကို ထိုးထားသည်။ ဆံထိုးမှ ရွှေချည်မျှင်များက သူမ စကားပြောသောအခါ တုန်ခါနေပြီး သူမကို ပို၍ တောက်ပစေသည်။ အချိန်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသားမှ မချန်ခဲ့ပေ။ ဒါ့အပြင် ဒီအသက်အရွယ် မိန်းမတစ်ဦးတွင် ရှိရမည့် အရွယ်ရောက်ပြီးသား လှပမှုကိုလည်း ထပ်ဖြည့်ပေးသည်။

မိန်ရှီသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောသည်။ “ငါက အလျင်လိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသင်္ဘောစီးရတာက အလုပ်ရှုပ်လွန်းတယ်။ ဂိတ်ကို ရောက်တိုင်း ရပ်ရတယ်။ ဒီလမ်းမှာ ဂိတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်”

ပြောရရင် သူမသည် အလျင်လိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

198 04

ဒီအချိန်တွင် တံခါးမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမသည် အသက် ၁၅ သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့် ရှိသည်။ သူမ၏ အသားအရေက နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး မျက်ခုံးများက ခဲရောင် ဖြစ်သည်။ နှုတ်ခမ်းက ချယ်ရီသီးလို နီရဲနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အထူးလှပသည်။ မျက်တောင်များက ရှည်လျားပြီး ထူသည်။ မျက်လုံးများက နက်မှောင်ပြီး တောက်ပသည်။ မျက်လုံးထောင့်များက အပေါ်သို့ စောင်းနေသည်။ သူမသည် ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။

သူမသည် ချောင်ရှီ ပြောသော ရူမိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးကျင်းတို့၏ သမီးကြီး ကျိုးရှင်းရူ ဖြစ်သည်။

သူမ ကြီးလာသောအခါ သူမ၏ ငယ်နာမည်ကို မခေါ်ခိုင်းတော့ပေ။ အဲဒီနာမည်က နို့စို့ကလေး တစ်ယောက်လိုပဲလို့ အမြဲပြောသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဒီလို ခေါ်ရင် သူမသည် စိတ်ဆိုးသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ လူတိုင်းက သူမ၏ နာမည်ရင်းကိုသာ ခေါ်ကြသည်။

သူမသည် ဝင်လာပြီး မိန်ရှီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ပြီး ပြောသည်။ “အဘွား၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ အပြင်မှာ ဘယ်လောက်များများ စောင့်နေရလဲ ကြည့်။ ကျွန်မတို့က အလျင်လိုနေတာ။ အလျင်မလိုပါနဲ့။ မနက်ဖြန် မနက်လောက် ရောက်မှာပါ”

မိန်ရှီသည် သူမမြေးမလေး၏ ပါးစပ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ “ရူလေး ပြောရင် အဘွားက အလျင်မလိုတော့ပါဘူး။ အလျင်မလိုတော့ပါဘူး”

ချောင်ရှီသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ရယ်သည်။ မိန်ရှီသည် သူမတွင် မြေးမလေး ရှိသောကြောင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည်ဟု ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် သူမတွင် မြေးမလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသောကြောင့် သူမကို မချစ်ရင် ဘယ်သူ့ကို ချစ်ရမှာလဲဟု ပြောသည်။

ဒါက အံ့ဩစရာပဲ။ လုကွမ်းယီ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ၏ နောက်မျိုးဆက်တွင် ကျိုးရှင်းရူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း ရယ်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ပြောသည်။ “ထျန့်ထျန့်၊ မင်း ဘာလို့ ယောကျ်ားလေး အဝတ်အစားတွေ ထပ်ဝတ်တာလဲ။ မင်းက အသက် မငယ်တော့ဘူး။ မင်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ပြောရမလဲ။ မင်းက အိမ်ထောင်ကျသင့်ပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် နေ့တိုင်း ဒီလို ဝတ်ပြီး လျှောက်သွားနေတာလဲ။ ဘယ်မိသားစုက မင်းကို လက်ထပ်ရဲမှာလဲ”

ကျိုးရှင်းရူသည် နွဲ့ဆိုးဆိုးပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မကို ထျန့်ထျန့်လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ကျွန်မက မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလို ထျန့်ထျန့်၊ ထျန့်ထျန့်နဲ့ ခေါ်ရင် လူတွေက ရယ်လိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ သမီးသည် ခေါင်းစဉ် ပြောင်းနေသည်ကို သိသည်။ သူမသည် ပြောသည်။ “ငါတို့ ဒီနာမည်အကြောင်း မပြောကြသေးဘူး။ ငါ ဒီအဝတ်အစားအကြောင်း မေးနေတာ” သူမသည် အပြုံးကို ရပ်ပြီး မျက်ခုံးများလည်း အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း သားသမီးများကို နူးညံ့သည်။ ဒီလို အမူအရာက သူမ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို ပြသသည်။

သူမသမီးက သူမ၏ မြေးမလေးကို ဒီလို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံသည်ကို မိန်ရှီသည် မကြိုက်ပေ။ သူမသည် ကျိုးရှင်းရူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး ပြောသည်။ “ဒီလို အဝတ်အစား ဝတ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့ ရူလေးက ဘာဝတ်ဝတ် လှတယ်။ သူမက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “အမေက သူမကို အကျင့်ပျက်အောင် လုပ်နေတာပဲ”

“မင်း အမေမှာ ဒီလို မြေးမလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူမကို မချစ်ရင် ဘယ်သူ့ကို ချစ်ရမှာလဲ။ ငါတို့ရူလေးက လှပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဘယ်ကလေးက သူမလို သဘောကောင်းပြီး နားလည်သိတတ်လဲ။ အပြင်မှာ အားလုံး လုပ်တတ်တယ်။ ပညာလည်း တတ်တယ်။ ပိုက်ဆံလည်း ရှာတတ်တယ်။ မင်းက ငါတို့ရူလေး အိမ်ထောင်မကျမှာကို ကြောက်နေတာပဲ။ ရူလေးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိရင် သတင်းလွှင့်လိုက်တာနဲ့ မိန်းကလေး လိုချင်တဲ့ အိမ်က ရာချီ ရှိလာလိမ့်မယ်”

သူ ပြောနေတုန်း မိန်ကျွမ်းယီ ဝင်လာသည်။

“အစ်မ၊ မင်း ရူမိန်းကလေးကို ချီးကျူးနေတာကို ငါ အဝေးကနေ ကြားနေရတယ်”

သူသည် ပြုံးနေသည်။ သူသည် အလယ်အလတ်အရွယ် ရောက်နေသော်လည်း သူ့ပုံစံက မပြောင်းလဲပေ။

သူ၏ နောက်တွင် ဝမ်ယောင် ရှိသည်။ ယခု ဝမ်ယောင်သည် ဆယ်နှစ်ကျော်က ဝမ်ယောင်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။ သူမသည် မိန်းမတို့၏ နူးညံ့မှု ရှိလာသည်။ ယောကျ်ားပီသမှု နည်းသွားသည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်ကလိုပင် ကြံ့ခိုင်သည်။

“အဲဒါ မင်း ကလေး မဟုတ်ဘူးလား။ ရူလေးကို မြင်တာနဲ့ မျက်ခုံးမွှေးတွေက မျက်ခုံးမွှေး မဟုတ်တော့ဘူး၊ မျက်လုံးတွေက မျက်လုံးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး” မိန်ရှီက ပြောပြီး သူမ၏ သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ “အမေ၊ ဘယ်တုန်းက သူမကို ဒီလို ကြည့်ဖူးလို့လဲ။ သူမ...”

198 05

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ ငါတို့ မနက်ဖြန် မနက် ရောက်တော့မယ်။ ကျိအာက အရင်ကတည်းက စာပို့ထားတယ်။ သူက ငါတို့ကို လာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်မယ်တဲ့။ နေရာကို သိနေတာပဲ။ ဘာလို့ လူအများကြီး ပို့ခိုင်းတာလဲ။ အစ်မ၊ ငါ ကြားတာတော့ ကျိအာရဲ့ဇနီးသည်က စာပို့ပြီး ကျိအာက နောက်ထပ်ဇနီးသည် ယူမယ်တဲ့။ တကယ်က ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူမှာလဲ”

ဒီကိစ္စကို မိန်ကျွမ်းယီသည် လုမင်ဟိုင်ဆီမှ ကြားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ယခု မိသားစုနှစ်ခုစလုံးက ကြီးပွားနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် သူ၏ ဇနီးသည် နေရာအနှံ့ ခရီးသွားနေရသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ မတော်တဆပင်။ သူတို့သည် ဖုန်းမြို့ကို ဖြတ်သွားသောအခါ အစ်မနှင့် သူ၏ မိသားစုသည် မြို့တော်သို့ သွားမည်ကို သိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် လုကွမ်းကျိကို အတူတူ သွားတွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဒီကိစ္စကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် သူမ၏ သမီးကို ဆက်မဆူတော့ပေ။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ငါ မြို့တော်ကို အလျင်လိုနေတာ။ ဒုတိယသားက အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်။ ရုန်းမိန်းကလေးက သူ့နဲ့ အတူတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ကောင်းမွန်တယ်။ ကလေးတွေလည်း ရှိနေပြီ။ ဘာလို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူဖို့ ပြောရတာလဲ။ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဒီလို ပြောသောအခါ မိန်ရှီသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သူမသည် သူမမောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ယုံသည်။ မြို့တော်က လူများကို ထူးဆန်းစေသော နေရာကြီးဟု ထင်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ယောင်းမ စာပို့ခဲ့တာကို ယုံသည်။ ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ သူမ မသိပေ။

******