အခန်း (၁၉၉-၂၀၁)

199 01

အခန်း 199 အပိုင်းပို ဆယ့်နှစ်နှစ်အကြာ (၂)

ဒီအကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောရရင် အရင်တုန်းက အကြောင်းကို ပြောရမည်။

လုကွမ်းကျိသည် နောက်ကျမှ လက်ထပ်သည်။ သူသည် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူ့အတွက် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်တော့မည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ ပညာရေးအပေါ် အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် သူ့မိသားစုသည် သူ့၏ ပညာရေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် ဒီကိစ္စကို ခဏ ရပ်နားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုကွမ်းကျိသည် ဆရာချင်၏ အကြံပေးမှုဖြင့် သူ၏ အရင်ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်ပြီး ယခု တုန်းချန်းခရိုင်အစိုးရ စာသင်ကျောင်း၏ ဆရာဖြစ်သော လျူကျူးရန်ထံတွင် တပည့်ခံခဲ့သည်။

လျူကျူးရန်သည် အလွန်တော်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မှန်ကန်သော အချိန်တွင် မမွေးဖွားခဲ့ပေ။ သူသည် နိုင်ငံရေး၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းနှင့် အစိုးရ၏ အရည်အချင်း မရှိမှုကို ဝမ်းနည်းသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် စာမေးပွဲကို စွန့်လွှတ်ပြီး စာသင်ဆရာအဖြစ် နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်အသစ် နန်းတက်သည်။ သူသည် နိုင်ငံကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လျူကျူးရန်သည် အသက် ၅၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လူငယ်ဘဝမှ ရည်မှန်းချက်များက ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ကောင်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုးစားရုံသာမက သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာသည်။ လျူကျူးရန်သည် တပည့်အဖြစ် လူတိုင်းကို အမြဲ လက်မခံပေ။ သို့သော် သူသည် သူ့အတွက် ချွင်းချက်ပြုလုပ်ပြီး သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ တပည့်ကို အလွန်နှစ်သက်သောကြောင့် သူ၏ သမီးငယ် လျူရုန်းကို သူ့နှင့် လက်ထပ်ပေးလိုသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းကျိသည် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေအနေက ဆရာ၏ သမီးနှင့် မလိုက်ဖက်ဟု သူထင်သည်။ ဒါကြောင့် သူသည် ဂုဏ်ယူစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သုံးနှစ်အကြာတွင် သူသည် စာမေးပွဲတွင် ထပ်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဆရာ၏ သမီးငယ်က လက်မထပ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ဒါက ကောင်းမွန်သော လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျူရုန်း၏ ဖခင်သည် စာမေးပွဲ အောင်မြင်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူမသည် ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ ပန်းချီ၊ ကဗျာများတွင် ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ပြောစရာ မလိုသော်လည်း သူမသည် အလွန် စာတတ်သည်။ သူတို့သည် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူတို့၏ အချစ်ရေးသည် အလွန် ကောင်းမွန်သည်။

ထို့နောက် လုကွမ်းကျိသည် စာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးရလဒ်ဖြင့် အောင်မြင်သည်။ လျူရုန်းသည် သူ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်လာသည်။ ဒီနှစ်များအတွင်း သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်မဆိုးခဲ့ကြပေ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ မသိပေ။ သို့သော် သဘောကောင်းပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော လျူရုန်းသည် ရာပေါင်းများစွာသော မိုင်အဝေးမှ သူမ၏ ယောက္ခမများထံသို့ စာရေးပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို ပြောပြခဲ့သည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူ့မိသားစု မြို့တော်သို့ လာတော့မည် ဟူသော စာကို လက်ခံရသောအခါ သူသည် သူ့မိသားစုကို နောက်ဆုံးတွင် လှုံ့ဆော်နိုင်ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေက ဒီလိုမဟုတ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ မိသားစုမှာ နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူတဲ့ အလေ့အထ မရှိဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ ငါ ရုန်းလေးဘက်ကနေ ရပ်တည်တယ်” မိန်ရှီက ပြောသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် နှစ်သိမ့်သည်။ “အစ်မ၊ အရမ်း မတွေးပါနဲ့။ ငါတို့ မြို့တော်ကို ရောက်နေပြီ။ ဘာတွေ ဖြစ်လဲဆိုတာ ငါတို့ ရောက်ရင် လုကွမ်းကျိကို မေးလို့ရတယ်။ သူက ဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အခန်းများသို့ ပြန်သွားသည်။

199 02

ကျိုးကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အတူတူ ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဇနီးသည် စိတ်ပူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျင်းသည် ပြောသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ လုကွမ်းကျိရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ငါ သိတယ်။ သူ မြို့တော်ကို ရောက်တော့ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဆုံးအဖြတ်တွေ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို မမေ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာပဲ”

လုကွမ်းကျိ မြို့တော်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းသည် သူ့ကို နှစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးသောကြောင့် သူသည် အခြားသူများထက် လုကွမ်းကျိကို ပို၍ နားလည်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ”

ကျိုးကျင်းသည် အကြောင်းအရာကို မသိသောကြောင့် သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏတာ စိတ်ပူနေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်ကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရင့်ကျက်သော အရွယ် ကျိုးကျင်းသည် ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီက ပွင့်လင်းပြီး လှပသည်ဟု ဆိုလျှင် သူသည် ကျောက်တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ လူတစ်ယောက်သည် စိတ်သက်သာရာရသည်။

အမှန်ပင် ဒီဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း ကျိုးကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ခဲ့ပြီး ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ သူသည် အတော်လေး ရင့်ကျက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးလို ဖြစ်လာသည်။

သူ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင်ပင် ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ ဇနီးကို မမေ့ပေ။ သူသည် နှစ်စဉ် အိမ်တွင် လအနည်းငယ်မှ ခြောက်လအထိ နေထိုင်ပြီး သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို အချိန်ပေးသည်။ နောက်ထပ်ဇနီးသည် ယူခြင်းကို ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ပိုက်ဆံရပြီး အပြင်တွင် စီးပွားရေးလုပ်သည်။ သူသည် အခြေအနေများစွာနှင့် တွေ့ကြုံရသည်။ နောက်ထပ်ဇနီးသည်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များကို ပို့ပေးသောသူများမှာ အနည်းငယ်ပင် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ဒီလိုကိစ္စများကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လုကျောင်းယွဲ့၏ နားတွင် ကဲ့ရဲ့စကားများ ပြောလေ့ရှိသည်။ ဥပမာ- ဘယ်သူ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံရတော့ နောက်ထပ်ဇနီးသည် ဘယ်နှစ်ယောက် ယူတယ်၊ ဘယ်သူ ဘယ်သူက အပြင်မှာ နောက်ထပ်ဇနီးသည် ဘယ်နှစ်ယောက် မွေးတယ် စသည်ဖြင့်။ သေချာပေါက် သူတို့ ဒီလိုပြောတာက မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ မဟုတ်ပေ။ သတိပေးတာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘယ်တော့မှ စိတ်ထဲ မထားပေ။ သူမသည် ဒီအကြောင်းအရာကို စဉ်းစားဖူးသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုပင် မယုံနိုင်ရင် ဘယ်သူ့ကို ယုံနိုင်မလဲဟု ထင်သည်။

တခါတရံ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ သစ္စာဖောက်ရင်တောင် မကြောက်ပေ။ သူမတွင် သားသမီးများ၊ ဖခင်၊ မိခင်၊ ညီအစ်ကိုများ၊ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ ရှိသည်။ သူမသည် သူမ၏အိမ်သို့ ပြန်သွားနိုင်သည်။ သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ပစ်ပယ်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။

ဒါ့အပြင် သူမသည် အရင်ဘဝက သူမ မဟုတ်တော့ပေ။ ကံတရားကို အပြစ်တင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသည့်သူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ ဘဝတွင် ခင်ပွန်းအပြင် အခြားလူများစွာ ရှိသည်။ ကျိုးကျင်းက တစ်ခြားစိတ်ထား ရှိလာရင် သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် ကျော်ဖြတ်သွားမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူမသည် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကျော်ဖြတ်သွားမည်။

သို့သော် ဒီစကားများကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျိုးကျင်းကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပေ။ တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ချီချွမ်းရှန်သည် နောက်ထပ်ဇနီးသည်တစ်ဦး ထပ်ယူသော ကိစ္စကို ပြောနေကြသည်။ သူမသည် မတော်တဆ စကားလွန်သွားသည်။ သူမသည် ချီချွမ်းရှန်၏ မူလဇနီးနေရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထားလိုက်ပြီး ပုန်ကန်တဲ့ စကားအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မတော်တဆ စကားလွန်သွားသည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူမကို ဖမ်းပြီး တင်ပါးကို ရိုက်သည်။ ရိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတူတူ ပျော်လိုက်ကြသည်။

199 03

ဒီလို အသေးအမွှား အခက်အခဲများက ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း အများကြီး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ရေကန်ပေါ်သို့ လေနုအေး တိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ခဏတာအတွင်း ပျောက်ကွယ် သွားသည်။ သူတို့၏ အချစ်ရေးကို မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ဒီဘဝမှာ အခက်အခဲ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်။ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က တူနေသမျှနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှု ရှိနေသမျှ ဘာကိုမှ မကြောက်စရာ မလိုဘူး။

လုကွမ်းကျိကို စိတ်ပူပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ သမီးကို စိတ်ပူလာသည်။ ထျန့်ထျန့်သည် သူတို့နှစ်ယောက်နှင့်အတူ မထွက်လာပေ။ သူမသည် သူမ၏ အဘွားနှင့် ခွဲလိုက်လျှင် သူမ၏ အမေက သူမကို ဆူမည်ကို သိသည်။ ယခု သူမ၏ ဖခင်သည် အရင်ကလို အဆုံးမရှိ ချစ်မြတ်နိုးပေးသော ဖခင် မဟုတ်တော့ပေ။ ယခု သူမ၏ ဖခင်က သူမ၏ အမေ၏ စကားကိုသာ နားထောင်သည်။ ဒါကြောင့် ထျန့်ထျန့်သည် သူမ၏ ဖခင်က သူမကို မကယ်တင်နိုင်တော့ဟု ထင်သည်။

“ရှင်ပြော… အဲဒီမိန်းကလေးကို ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဘယ်လောက် အကျင့်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့လဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က နေ့တိုင်း ယောကျ်ားအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ သွားတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်တယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဦးလေးငယ်ကြောင့်ပဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို ပိုက်ဆံတွက်တာတွေ သင်ပေးရတာလဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးကို ဒီလို ဖြစ်အောင် ဘယ်လို သင်ပေးလိုက်တာလဲ”

ဟုတ်လေသည်။

ထျန့်ထျန့်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ ဖခင်နှင့် အဘိုးလေး၏ အပြောအဆိုကို ကြားပြီး ကြီးပြင်းလာသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမကို ဒီလို လမ်းကြောင်းသို့ တမင်တကာ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် ၅ နှစ်အရွယ်တွင် ပေသီးတွက်တာကို စတင် သင်ကြားခဲ့သည်။ အသက် ၈ နှစ်အရွယ်တွင် ထျန့်ထျန့်၏ ပေသီးတွက်တာက မိန်ကျွမ်းယီကိုပင် ရှက်စေသည်။

ပေသီးတွက်တာကို သင်ယူပြီးနောက် ထျန့်ထျန့်သည် ကျေနပ်မှု မရှိပေ။ သူမသည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့၏ နောက်တွင် အမြဲလိုက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအကြောင်း သင်ယူသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဝမ်ယောင်တို့တွင် သားသုံးယောက်သာ ရှိပြီး သမီးတစ်ဦးမှ မရှိပေ။ သူတို့သည် ထျန့်ထျန့်ကို သူတို့၏သမီးအရင်းလို သဘောထားသည်။ ကျိုးကျင်းကို ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ထိုအချိန်က ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ သမီးကို အဆုံးမရှိ ချစ်မြတ်နိုးသော ဖခင် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကျိုးကျင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးသည် ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲ မထားခဲ့ပေ။ သူတို့ သတိထားမိသောအခါ ထျန့်ထျန့်သည် မိန်ကျွမ်းယီ၏ သင်ကြားမှုကြောင့် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းအပြင် အခြားအရာများတွင် ထျန့်ထျန့်က သူတို့နှစ်ဦးကို အရမ်း ဂုဏ်ယူစေသည်။ ထျန့်ထျန့်သည် ထက်မြက်ပြီး သင်ယူလိုစိတ် ရှိသည်။ မိန်းကလေးများ လုပ်တတ်သည့် အရာများကိုလည်း လုပ်သည်။ မိန်းကလေးများ မလုပ်တတ်သည့် အရာများကိုလည်း လုပ်သည်။

ပြောရရင် သူမသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ဦးတည်လေသည်။

++++++

200 01

အခန်း 200

ကျား၊ မ ခွဲခြားမှု မရှိဘဲ ထျန့်ထျန့်သည် စီးပွားရေးတွင် အလွန် အရည်အချင်း ရှိသည်။ သူမသည် စိတ်ကောင်း ရှိရုံသာမက ဆုံးဖြတ်ချက် လျင်မြန်ပြီး အမြင်လည်း ကျယ်သည်။ ဒါက မိန်ကျွမ်းယီကို အလွန် အံ့အားသင့်စေသည်။

အရင်က ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် ဆန်လုပ်ငန်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် အခြားလုပ်ငန်းများသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အခြားလုပ်ငန်းများက ပိုက်ဆံ ပိုရသောကြောင့် ဆန်လုပ်ငန်းက ဆင်းရဲနေသည်။ သူတို့သည် ဆန်လုပ်ငန်းကို မစွန့်လွှတ်သော်လည်း ဝင်ရောက်လိုစိတ် မရှိပေ။

ထျန့်ထျန့်သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို စမ်းသပ်လိုသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမအား လုံခြုံမှုအတွက် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သော ဆန်လုပ်ငန်းကို ပေးခဲ့သည်။ ဒါက မြောက်နှင့်တောင်ကြားတွင် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။ ကုန်ပစ္စည်းနှင့် စျေးကွက် ရှိသရွေ့ အရှုံးပေါ်ရန် မပူရပေ။ သို့သော် ထျန့်ထျန့်သည် အရှုံးမပေါ်ရုံသာမက လုပ်ငန်းကို အံ့ဩစရာ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

အနောက်မြောက်ပိုင်းသည် နယ်စပ်နှင့် နီးသည်။ မြေက ဆင်းရဲပြီး လူများက ကြမ်းတမ်းသည်။ ရေလမ်းလည်း မရှိပေ။ ဒါက ကုန်သည်များ အဝင်ရဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထျန့်ထျန့်သည် သူမ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဦးတည်ရာကို ထိုနေရာတွင် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဒါက မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းကို နားမလည်စေပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကလေးများကို ချစ်ခင်ကြသည်။ ဒီလုပ်ငန်းက အရင်းအနှီး မလိုသော လုပ်ငန်း ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ခွန်အားဖြင့် ဆန်များ အရှုံးပေါ်ရင်တောင် ရောင်းပစ်နိုင်သော နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။

အစပိုင်းတွင် အလွန်ခက်ခဲသည်။ လုယက်ခံရခြင်း၊ သို့မဟုတ် အမြတ်အစွန်းနည်းခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဒါက အရင်းအနှီးပင် မဖုံးနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထျန့်ထျန့်သည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူမသည် အနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ ဆန်စျေးကွက်ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် သူမကို ဒီနေရာတွင် အမြတ်အစွန်း မရှိသောကြောင့် မကြိုးစားဖို့ ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစိုးရသည် မူဝါဒတစ်ခုကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဒါက နောင်တွင် ဆားကုန်သည်များကို စွဲဆောင်စေသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ဒါက ကုန်သည်များကို နယ်စပ်သို့ ဆန်ပို့ဆောင်ရန် အားပေးပြီး နယ်စပ်ရှိ ဆန်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည်။ ဒီနည်းလမ်းက အစိုးရ၏ နယ်စပ်သို့ စစ်သည်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် ကုန်ကျသော အရင်းအမြစ်များကိုလည်း သက်သာစေသည်။

ဒါက ဧကရာဇ်အသစ်၏ မူဝါဒအသစ် ဖြစ်သည်။

ဒီမူဝါဒ ထွက်လာသောအခါ တစ်တိုင်းပြည်လုံး အံ့အားသင့်သည်။

ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းသည် ဒီမူဝါဒကို ပထမဆုံး စတင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အချိန်သည် အရာအားလုံးအတွက် အရေးကြီးသည်။ အနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ ဆန်စျေးကွက် တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းသည် နယ်စပ်သို့ ဆန်တင်ပို့လိုသော မည်သည့် ဆန်နှင့် ဆားကုန်သည်ကိုမဆို ကျော်လွှားရမည့် လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းသည် ဒီမူဝါဒကို ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့သောကြောင့် ဧကရာဇ်အသစ်သည် အလွန် ပျော်ရွှင်သည်။ သူသည် ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းကို တော်ဝင်ကုန်သည်အဖြစ် အထူး ခန့်အပ်သည်။ ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းကို ဆားထုတ်ယူခွင့် နှစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ အစိုးရသည် နယ်စပ်ရှိ စစ်တပ်အတွက် ဆားသိုလှောင်မှု တိုးမြှင့်ရန် ဆားထုတ်ယူခွင့် ဆယ်ခုသာ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ဆားထုတ်ယူခွင့် တစ်ခုစီသည် ဆားတန်ချိန် ၂၀,၀၀၀ ဖြစ်ပြီး ဆားတန်ချိန်တစ်ခုက ဆားပိဿာ ၃၀၀ ဖြစ်သည်။ ဆားထုတ်ယူခွင့် မရှိသောသူများသည် ဆားလုပ်ငန်း လုပ်ခွင့် မရှိပေ။ ဒီဆားထုတ်ယူခွင့် နှစ်ခုတည်းနှင့် ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းသည် အခြားကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းများအားလုံးကို သာလွန်သည်။

200 02

ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းကို တော်ဝင်ကုန်သည်ဟူသော ဘွဲ့အမည်နှင့် ငွေရတနာ စုဆောင်းသော အိတ်ကို ရရှိစေသောသူသည် အသက် ၁၄ နှစ်တောင် မပြည့်သေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စကို ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းမှ လူများသာ သိကြသည်။ အပြင်လူများ၏ မျက်လုံးများတွင် ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်းသည် ကံကောင်းခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စက အရေးကြီးသောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် တိုင်ပင်ပြီးနောက် မိသားစုဝင်များကို မပြောခဲ့ကြပေ။ ဒါကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရိုင်းစိုင်းသော သမီးသည် မိသားစုအတွက် ဒီလို အရေးကြီးသော ကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ သမီးက ငါတို့ရဲ့ ရတနာလေးပဲ။ အမေက ပြောတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ ထျန့်ထျန့်က အိမ်ထောင်ကျဖို့ မပူရဘူး။ မင်းက အိမ်မှာပဲ နေတာ။ အပြင်မှာ ငါတို့ရဲ့ သမီးကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ မိသားစုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါနဲ့ မိန်ကျွမ်းယီတို့က အဲဒီလူတွေကို မကြိုက်တဲ့အတွက် မင်းကို မပြောတာ” ကျိုးကျင်းက ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “တကယ်လား။ ဒါဆို ဘယ်မိသားစုတွေလဲ။ မင်းနဲ့ ဦးလေးငယ်တို့က ယောကျ်ားတွေ။ ဒီလို လက်ထပ်ထိမ်းမြားကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လို နားလည်မှာလဲ။ ကျွန်မလို အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူရမယ်”

ကျိုးကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဇနီးအား အဲဒီလူတွေက မကောင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ လာကြတာလို့ တိုက်ရိုက်ပြောရတာ မကောင်းပေ။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် သူ၏ သမီးသည် သူ့ကို ထောက်ခံနိုင်သော အရည်အချင်း ရှိသောသူနှင့်သာ လိုက်ဖက်သည်။ ဒီမိသားစု စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုသာ လိုချင်သူများနှင့် မဟုတ်ပေ။

အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် သူသည် သူ၏ ဇနီးအား မပူစေလိုပေ။ ကျိုးကျင်းသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြခြင်းမှ ရှောင်သည်။ ဒီသားက ကြည့်ကောင်းသော်လည်း မကောင်းကြောင်း၊ ဟိုသားက ငယ်ရွယ်သော်လည်း အခန်းထဲတွင် အစေခံများ အများကြီး ရှိကြောင်း၊ ဒီလူက ရုပ်ဆိုးကြောင်း၊ ဟိုလူက အရပ်ပုပြီး သူမ၏ သမီးထက်တောင် မမြင့်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုသူများကို ဖားက ကြိုးကြာကို စားချင်တယ် ဟု ပြောပြီး သူတို့သည် ဘယ်လို လူများလဲဟု ဆဲသည်။

သူတို့သည် ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် အခန်းသို့ သွားကြသည်။ သူတို့သည် သဟဇာတဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။

လူတိုင်း ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ လုမိသားစုမှ လူများသည် အစောကြီးကတည်းက စောင့်နေကြသည်။

သို့သော် လုကွမ်းကျိက မရှိပေ။ အိမ်တော်ထိန်းက ဧကရာဇ်က လုကွမ်းကျိကို ရုတ်တရက် နန်းတော်သို့ ခေါ်လိုက်သည်ဟု ရှင်းပြသည်။

ကမ္ဘာကြီးက ကြီးသော်လည်း ဒီကိစ္စလောက် မကြီးပေ။ လူတိုင်းသည် ဘာမှ မပြောကြပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် မိသားစု ဖြစ်သောကြောင့် ဒီလို တရားဝင် ဖြစ်စရာ မလိုပေ။

သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ မြင်းရထားဖြင့် ဝင်လာကြသည်။ မြို့တော်ရှိ အရာအားလုံးသည် အခြားနေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

အဆောက်အအုံများသည် လှပပြီး ကြီးမားရုံသာမက လမ်းများကလည်း ဖြောင့်တန်း၊ ကျယ်ပြန့်ပြီး ပြန့်နေသည်။ မြင်းရထား ငါးစီး၊ ခြောက်စီး အတူတူ သွားနိုင်သည်။

200 03

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ဒီဘဝတွင် ပထမဆုံး မြို့တော်သို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မြင်ကွင်းများကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူ၏ ဇနီးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ သူက ပြောသည်။ “ငါတို့ အဆင်ပြေသွားရင် မင်းကို အပြင်ခေါ်ပြီး လှည့်ပတ်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ”

လုမိသားစု၏ အိမ်သည် မြို့တော်တောင်ပိုင်းတွင် ရှိပြီး အိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိ စာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးရလဒ်ဖြင့် အောင်မြင်ပြီးနောက် ဒုတိယမိသားစုက မြို့တော်သို့ မလာနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့အား လုကွမ်းကျိအတွက် ငွေပို့ပေးခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိသည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်တွင် သုံးနှစ်နေရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အိမ်ငှား၍ မနေနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်က ဒုတိယမိသားစု၏ စီးပွားရေးသည် ယခုလောက် မကြီးသေးပေ။ သူတို့သည် မြို့တော်၏ အိမ်စျေးနှုန်းများကိုလည်း မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် ငွေရွှေ ၅၀၀ သာ ပို့ခဲ့ပြီး အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ဝယ်နိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ကျိုးကျင်းတို့သည် တောင်နှင့်မြောက်သို့ ခရီးသွားလာနေကျ ဖြစ်သောကြောင့် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ရတာ မလွယ်ကူကြောင်း သိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ငွေရွှေ ၁၀၀၀ ထပ်ထည့်ပြီး လုကွမ်းကျိအတွက် ဒီအိမ်ကြီးကို ဝယ်ခဲ့သည်။

ဒါက လုကွမ်းကျိကို ဂုဏ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအိမ်သည် လုကွမ်းကျိအတွက် အနာဂတ်တွင်လည်း အသုံးဝင်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် မြို့တော်တွင် နေသည်။ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများလည်း လာရမည်။ အရာရှိတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် အလုပ်သမားများလည်း ရှိရမည်။ ဒါ့အပြင် မိသားစုဝင်များက မြို့တော်သို့ လာရောက် လည်ပတ်နိုင်သည်။ တစ်ထပ်အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ရင် သူ၏ မိသားစုပဲ နေလို့ရသည်။ အခြားသူတွေ လာရင် ဘယ်မှာ နေမှာလဲ။ ဒါကြောင့် အိမ်ကြီးကြီး ဝယ်တာက ပိုကောင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သည်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ လူတိုင်းတွင် နေစရာနေရာ ရှိသည်။ တည်းခိုဆောင်တွင် သွားနေရန် မလိုတော့ပေ။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် အခြေချရန်ပင် အချိန် မရပေ။ သူမသည် သူမ၏ ချွေးမ လျူရုန်းကို အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲသွင်းပြီး ဘာတွေဖြစ်လဲဟု မေးသည်။

လျူရုန်းသည် ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ ဖီးနစ်မျက်လုံးများ၊ ပါးလွှာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသည်။ သူမသည် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ကို ဆောင်သည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အမှန်ပင် ဒီနှစ်များအတွင်း လျူရုန်းသည် အိမ်ကို ချွေတာစွာ စီမံခန့်ခွဲသည်။ လုကွမ်းကျိ မအောင်မြင်ခင်နှင့် အောင်မြင်ပြီးနောက် သူမသည် လူတိုင်းကို အရင်ကလိုပင် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံသည်။ သူမကို ဘယ်သူမှ အပြစ်မရှာနိုင်ပေ။ အချို့သော မိန်းမများလို မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်း အာဏာရသောအခါ သူတို့သည် အထင်အရှား မထီမဲ့မြင် လုပ်သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းသည်။

အထူးသဖြင့် လုကွမ်းကျိသည် အလုပ်များသောအခါ သူမသည် သူမ၏ ယောက္ခမမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်သည်။ သူမသည် ပွဲတော်များနှင့် အခမ်းအနားများတွင် လက်ဆောင်များ ပေးသည်။ မကြာခဏဆိုသလို အိမ်သို့ စာရေးပြီး ယောက္ခမများ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် မိသားစုအခြေအနေကို မေးသည်။

ဒါကြောင့် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် သူမနှင့် မကြာခဏ မတွေ့သော်လည်း သူမသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ သူမသည် စိတ်ပူစရာကောင်းသော စာကို ရေးသောအခါ မိန်ရှီသည် အလျင်အမြန် လာခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမသည် သူမ၏ ချွေးမသည် တကယ် အခက်အခဲ မရှိရင် ဒီလို စိတ်မထိန်းနိုင်အောင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသည်။

သူမ၏ ယောက္ခမသည် သူမကို အလွန် ဂရုစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူရုန်း၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

******

201 01

အခန်း 201 အပိုင်းပို ဆယ့်နှစ်နှစ်အကြာ (၃)

မိန်ရှီနှင့် သူမ၏ ချွေးမတို့သည် အချိန် သိပ်မရှိခဲ့သော်လည်း သူမသည် လျူရုန်းသည် ရိုသေသောသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ သူမ၏ ချွေးမသည် ဒီလို အမူအရာမျိုး လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပူသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမနှင့် လျူရုန်းတို့ကို စိတ်ငြိမ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သုံးယောက်သား ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ဒီကိစ္စကို ပြောကြသည်။

နောက်ထပ်ဇနီးသည်သည် နောက်ခံမသေးပေ။ သူမသည် လုကွမ်းကျိ၏ ဆရာ၊ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီး လျု၏ သမီးဖြစ်သည်။ ဒီမိန်းကလေးသည် ဘာကြောင့် လုကွမ်းကျိကို နှစ်သက်သည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ သူမသည် အစိုးရအရာရှိ၏ သမီးဖြစ်သော်လည်း မလေးမစား လုပ်သည်။ အစေခံများကို မကြာခဏဆိုသလို မိသားစုထံသို့ ပစ္စည်းများ ပို့ခိုင်းသည်။ လျူရုန်းသည် တရားဝင်ဇနီး ဖြစ်သော်လည်း အရေးမထားပေ။

မိန်ရှီသည် ငါ့သားကို အစိုးရအရာရှိရဲ့ သမီးက နှစ်သက်တယ် ဟူသော အံ့ဩမှုတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထူးဆန်းစွာ တွေးနေသည်။

ဘာလို့ ဒီလျုလက်ထောက်ဝန်ကြီးက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာလဲ။

အရင်ဘဝတွင် သူ၏ သမီးအတွက် တုလျန်ကို လက်ထပ်ရန် လိုချင်သောကြောင့် သူမသည် နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်ပြီး သေဆုံးခဲ့သည်။ ဒီဘဝတွင် တုလျန်သည် ကျေးလက်တွင် ဆင်းရဲနေသည်။ သို့သော် သူ၏ သမီးသည် သူမ၏ ဒုတိယမောင်ကို နှစ်သက်ပြန်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက်ပင် ဒါသည် ကံကြမ္မာဟု ခံစားရသည်။ ဒီလျုလက်ထောက်ဝန်ကြီးသည် သူမ၏ ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်တော့ ပေါ်လာပြီး အမြဲတမ်း ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါ ပေါ်လာတာက ကောင်းတဲ့အရာလား၊ ဆိုးတဲ့အရာလား။ ပြီးတော့ သူမ၏ မောင်လေးက ဘာကို တွေးနေတာလဲ။

ဟိုဘက်တွင် မိန်ရှီက ဆက်လက် မေးသည်။ “ဒုတိယသားက ဘာပြောလဲ။ သူက အဲဒီ အစိုးရအရာရှိရဲ့ သမီးကို လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောလား”

လျူရုန်းသည် သူမ၏ ယောက္ခမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ “ကျွန်မ ခင်ပွန်းက မပြောပေမဲ့ သူက အဲဒီလူကို အိမ်ထဲကို ပစ္စည်းတွေ ပို့တာကို မတားခဲ့ဘူး”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောဘဲ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် သက်ပြင်းချပြီး လျူရုန်း၏ လက်ကို ပုတ်သည်။ “မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို ငါ သဘောမတူဘူး”

သူမ စကားပြောနေတုန်း အစေခံတစ်ယောက်က ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “သခင်လေး ပြန်လာပြီ”

အစေခံ ထွက်သွားသောအခါ လုကွမ်းကျိ ဝင်လာသည်။

သူ၏ အပြာရောင် အရာရှိဝတ်စုံက သူ့ကို ပို၍ သွယ်လျပြီး တည်ငြိမ်စေသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသည်။

201 02

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒုတိယမိသားစုတွင် လုကွမ်းကျိနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အလှဆုံးဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လျူရှီနှင့် ပို၍ တူသည်။ လုကွမ်းကျိသည် မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့၏ ကောင်းသောအချက်များကို ယူထားသည်။

ဝင်လာပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် ပထမဆုံး လျူရုန်းကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို ကြည့်သည်။

“အမေ၊ အစ်မ”

အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများက ပို၍ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဘယ်သူမှ မလျစ်လျူရှုနိုင်ပေ။

မိန်ရှီသည် အခြားအရာများကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ သူမ၏ သားကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်သည်။

“ဒုတိယသား”

လုကွမ်းကျိသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး မိန်ရှီ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်သည်။ သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် ခေါင်းကို တင်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော်က မကောင်းတဲ့သားပဲ။ အမေနဲ့ အဖေကို မပြုစုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အိမ်ကို ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှက်မိပါတယ်”

မိန်ရှီသည် မျက်ရည်များသုတ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထူသည်။ “မြန်မြန် ထ။ ငါနဲ့ မင်းအဖေက ကျန်းမာတယ်။ မင်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ မင်းက ကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို လုပ်နိုင်တဲ့သူ။ မင်းရဲ့ အရာရှိအလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ရင် ရပြီ”

သားအမိနှစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် သူ၏စိတ်ခံစားမှုများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ ရှေ့သို့ သွားသည်။

“အစ်မ”

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နေသည်။ သူမသည် အရင်ကလိုပင် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လိုချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်သောအခါ သူ၏ မောင်လေးသည် ကြီးလာပြီဖြစ်ပြီး သူမကို ကပ်ရတာ ကြိုက်သောသူ မဟုတ်တော့သည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူမသည် သူ့၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ “မင်း ကြီးလာပြီ” သူမ ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိသော်လည်း ဒီစကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာသည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်သည်။ သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အင်း”

သူသည် အရင်က ဆိုးသွမ်းသော သူ့ကိုယ်သူ ပြန်သတိရသည်။ မိဘများက တခြား အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး မှန်သည်၊ မှားသည်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ကို အရင်ဆုံး ဆူပူသည်။ သူ့အစ်မကသာ သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး နှစ်သိမ့်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်လို ချော့မော့ပြီး ပျော်ရွှင်စေရန် သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ကုန်ပစ္စည်း စခန်းတွင် အလုပ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို အစ်မက သိသောအခါ သူမသည် ဒေါသထွက်ပြီး မျက်ရည်ကျသည်။ သူသည် အသက်ကြီးလာပြီးမှ စာ စတင် သင်ယူနိုင်စေရန် အစ်မသည် ဖခင်နှင့် အမေကို သူ စာသင်ကျောင်းပို့ဖို့ ဆွဲဆောင်သည်။ သူသည် အရာများစွာကို တွေးသည်။

သူသည် မော့မကြည့်ရဲပေ။ ယောက်ျားများသည် အလွယ်တကူ မျက်ရည် မကျတတ်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဒါက စိတ်ခံစားမှု အမြင့်ဆုံးသို့ မရောက်သေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခု သူသည် အပြင်လူများ ရှေ့တွင် နာမည်ကြီးသော အရာရှိ မဟုတ်တော့ပေ။ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် လုကွမ်းကျိ၊ လုကျောင်းယွဲ့၏ မောင်လေးသာ ဖြစ်သည်။

201 03

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ အစ်မ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သည်။

သူသည် ဒုတိယသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပေါ်တွင် အစ်ကိုကြီး ရှိသည်။ သူ၏ အောက်တွင် ညီငယ် ရှိသည်။ ဖခင်နှင့် အမေသည် သားကြီး လုကွမ်းယီကို အားကိုးသည်။ လုကွမ်းယီသည် သူတို့ အလေးထားဆုံး သားဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖျားနေသောကြောင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အများစုကို ရယူသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ အနည်းငယ် ကြီးလာသောအခါ မိန်ရှီသည် ပဉ္စမသားကို မွေးသည်။ ဒါကြောင့် လုကွမ်းကျိသည် ကောင်းကင်မကပ်၊ မြေမကပ် သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစုတွင် ချစ်မြတ်နိုးဆုံး ဒုတိယသား မဟုတ်ပေ။

လုကွမ်းကျိသည် အစက ဒီလို ကြိုးစားတာက သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန် စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အပါအဝင် မည်သူမှ ဒီအချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

“တော်ပြီ၊ မင်းက အဖေ ဖြစ်နေပြီ။ ဘာလို့ မျက်လုံးတွေ နီနေတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ကျီစယ်သည်။ တကယ်တော့ သူမ၏ မျက်လုံးများလည်း နီနေသည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းမော့သည်။

“ငါတို့ ရှေ့ကို သွားရအောင်။ အဖေ၊ ယောက်ဖနဲ့ ဦးလေးငယ်တို့က အဲဒီမှာ စောင့်နေတယ်” လုကွမ်းကျိ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မိဘများနှင့် အစ်မ ရောက်နေသည်ကို ကြားသည်။ သူသည် လုမင်ဟိုင်နှင့်တောင် မတွေ့ဘဲ ချက်ချင်း ဒီနေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်သည် မိန်ရှီကို ဆွဲထူပြီး အပြင်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

လျူရုန်းသည် သူတို့၏ နောက်တွင် လိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သည်။

ဒီခရီးစဉ်တွင် လူအများအပြား ပါဝင်သည်။ လုကွမ်းယီနှင့် သူ၏ ဇနီး၊ သားသမီးများမှအပ ဒုတိယမိသားစုမှ ကျန်သူများ အားလုံး ပါဝင်သည်။

လုကွမ်းယီနှင့် သူ၏ ဇနီးသည် မလာချင်လို့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အိမ်မှ ထွက်မသွားနိုင်ပေ။

ကျိုးမိသားစုမှ ကျိုးကျင်းနှင့် သူ၏ ဇနီး၊ သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။ ဒီဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း သူတို့တွင် ဒီကလေးနှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သားငယ်လေး ထျန်းထျန်းကို မွေးသောအခါ မွေးရခက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျိုးကျင်းသည် သူမကို ကလေး ထပ်မမွေးစေတော့ပေ။

မိန်မိသားစုမှ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ခရီးတစ်ဝက်တွင် ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် သူတို့၏ ကလေးများကို မခေါ်လာခဲ့ပေ။ မိန်မိသားစုမှ ကျန်သူများက အလုပ်များကြသည်။ လျူရှီနှင့် အဘိုးကြီးမိန်တို့ကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးဝေး မသွားနိုင်ပေ။

တတိယမိသားစုမှလည်း စုံတွဲ နှစ်ခု ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ဆဋ္ဌမသားနှင့် သူ၏ ဇနီးကိုသာ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဆဋ္ဌမသားသည် ထက်မြက်သောသူ မဟုတ်ပေ။ ဒီနှစ်များအတွင်း သူသည် တောရွာ စာရေးစာမေးပွဲကိုသာ အောင်မြင်သည်။ ဖခင်နှင့် အမေသည် သူတို့၏ သားကို အားမကိုးနိုင်တော့သည်ကို သိသည်။ သူတို့သည် အစွန်းရောက်သောသူများ မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ယခု ဆဋ္ဌမသားသည် လုမင်ရှန်းနှင့်အတူ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သင်ယူနေသည်။ သူသည် ယခု အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။ ဒီတစ်ခါ သူတို့မိသားစုသည် လာရောက် ကြည့်ရှုရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လူများစွာသည် စားပွဲကြီးတွင် အပြည့် ထိုင်နေသည်။ လူတိုင်းသည် အတူတူ ထိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောကြသည်။ အရင်က ပျော်စရာကောင်းသော အကြောင်းအရာများကို ပြန်ပြောကြသည်။ ဘာကြောင့် လာသည်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။

ညစာစားပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုမင်ရှန်းတို့သည် အနည်းငယ် အရက်သောက်ခဲ့ကြသည်။ မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီတို့သည် သူတို့ကို အခန်းသို့ ပို့ခဲ့ကြသည်။ လူငယ်များသည်လည်း သူတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။ လုကွမ်းကျိ၊ ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သာ ကျန်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း နေခဲ့သည်။ သူမသည် လုကွမ်းကျိ နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူမည့် ကိစ္စကို စိတ်ပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် လှည့်ပြီး သူ၏ ဦးလေးငယ်နှင့် ယောက်ဖကို ကြည့်သည်။ သူသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်း အခု အမှန်အတိုင်း ပြောလို့ရပြီ” မိန်ကျွမ်းယီက ပြောသည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဘာမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အကြောင်းအရာအချို့ကို ရွေးပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြသည်။

201 04

တကယ်တော့ အခြေအနေက လုကွမ်းကျိ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောခဲ့သလို မရိုးရှင်းပေ။ လျူရုန်း မယုံကြည်သောကြောင့် နားလည်မှုလွဲခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားအကြောင်းများလည်း ရှိသေးသည်။ အကြောင်းများက ရှုပ်ထွေးသည်။ အစိုးရနှင့် ဆိုင်သော ကိစ္စများ ဖြစ်သောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး သိရန် မသင့်တော်ပေ။

လုကွမ်းကျိသည် ကျိုးကျင်းကို အသေးစိတ် မပြောနိုင်ပေ။ သူတို့သည် အစိုးရနှင့် ဆိုင်သောသူများ မဟုတ်ပေ။ သူသည် အကြမ်းဖျဉ်းသာ ပြောပြသည်။

ကျိုးကျင်းနှင့် မိန်ကျွမ်းယီတို့သည် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သောသူများ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် လုကွမ်းကျိသည် ဧကရာဇ်အသစ်၏ လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ကို သိသောအခါ သူ၏ ဘဝက လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်သည်ကို သိသည်။ သူတို့သည် အခြားအကူအညီများ မပေးနိုင်သော်လည်း သူ၏ နောက်ခံအဖြစ် ရှိနေနိုင်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယောက်ဖက မင်း ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ပြောဖို့ သတိရ။ ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီမယ်” ကျိုးကျင်းက ပြောသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ကျေးဇူးတင်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီက ရယ်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းသာ အဲဒီမှာ မရှိရင် ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထျန့်ထျန့်ရဲ့ ကိစ္စလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းက သူမကို အရင် သတိပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါတို့ကို ဘာမှ မပြောဘူး”

အရာရှိနှင့် ကုန်သည်သည် အမြဲတမ်း ပူးပေါင်းကြသည်။ အရာရှိသည် ကုန်သည်နှင့် မခွဲခွာနိုင်သလို၊ ကုန်သည်သည်လည်း အရာရှိနှင့် မခွဲခွာနိုင်ပေ။ ချီယန်ဖန်အဖွဲ့အစည်း၏ စီးပွားရေးသည် ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နိုင်တာက ကျိုးကျင်းတို့၏ အရည်အချင်းများကြောင့် ဖြစ်သလို၊ ဧကရာဇ်အသစ်၏ လူယုံတစ်ဦးဖြစ်သော လုကွမ်းကျိကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးသည်။ သူက သူ၏ တူမကို သတိပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူသည် သူ့တူမ၏ အကူအညီကို ယူခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တူမနှင့် သူသည် လျှို့ဝှက် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူသည် ဘာမှ မရှင်းပြပေ။

ထျန့်ထျန့်အကြောင်း ပြောသောအခါ သူတို့သည် သူမ၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားကိစ္စကို ပြောကြသည်။

သုံးယောက်စလုံးက သူမကို အရေးကြီးစွာ သဘောထားသောကြောင့် သူမ၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားကိစ္စကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။

အဆင့်အတန်း မြင့်သောသူနှင့် လက်ထပ်ရင် သူမ နစ်နာမှာကို စိုးရိမ်ကြသည်။ အဆင့်အတန်း နိမ့်သောသူနှင့် လက်ထပ်ရင်လည်း သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ယခု ကျိုးကျင်းတို့၏ အဆင့်အတန်းက အနည်းငယ် ရှက်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ပညာရှင်၊ လယ်သမား၊ လက်သမား၊ ကုန်သည်တို့၏ အဆင့်အတန်းတွင် တော်ဝင်ကုန်သည်ပင်လျှင် ထိုရာထူးကြီးသော အရာရှိများထက် မမြင့်ပေ။

“ယောက်ဖ စိတ်ချရင် မြို့တော်မှာ သူမအတွက် သင့်တော်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးမယ်။ ကျွန်တော် သူမအတွက် သင့်တော်တဲ့ မိသားစုကို သေချာ ရှာပေးမယ်” လုကွမ်းကျိက ပြောသည်။

သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူသည် ထျန့်ထျန့်ကို အစိုးရအရာရှိ၏ မိသားစုတွင် လက်ထပ်စေလိုကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လူတစ်ဦးသည် အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပြဿနာများစွာကို စဉ်းစားလိမ့်မည်။ ထျန့်ထျန့်သည် လုကွမ်းကျိနှင့်တူသည်။ သူမသည် ပညာရေးတွင် အရည်အချင်းရှိသည်။ အနာဂတ်တွင် သူမသည် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ သူမတွင် အစိုးရအရာရှိ၏ မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသော သူတစ်ဦး ရှိရင် ဒါက ထျန့်ထျန့်၊ ကျိုးမိသားစုနှင့် ချီယန်ဖန် အဖွဲ့အစည်းတို့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒီလက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုက ထျန့်ထျန့်အတွက် ကောင်းမွန်ပြီး သူမ သဘောတူမှ ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ စောင့်ကြည့်ရအောင်။ မင်းအစ်မ သဘောတူမှပဲ ဖြစ်မယ်။ မင်းအစ်မက သူ့ရဲ့ သမီးကို အမြဲတမ်း ဘေးမှာ ထားချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးကိုလည်း လက်ထပ်စေချင်နေတယ်။ ဒါက ရှုပ်ထွေးတယ်” ကျိုးကျင်းက ပြောပြီး စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါသည်။

သို့သော် မိခင်တိုင်းသည် ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိသည်။ သမီးကို ခွဲမသွားစေချင်သော်လည်း သူမကို လက်မထပ်စေဘဲ မထားနိုင်ပေ။ ပြောရရင် မိခင်တိုင်း ဒီလို အရာတွေကို ဖြတ်သန်းကြရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့အကြောင်း ပြောသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သူ၏ အစ်မက သူမသမီးကို ဘေးမှာ ထားဖို့ အတင်းအကျပ်ပြောရင် သူက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

အကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သုံးယောက်စလုံး အနားယူရန် ပြန်သွားကြသည်။

ကျိုးကျင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ကုတင်ခေါင်းပေါ်တွင် မှီပြီး မေးသည်။ “ကျိအာက ရှင်တို့ကို လျှို့ဝှက် ဘာပြောလဲ။ သူပြောတာက ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ သိတယ်။ ဘာလို့ နေ့တိုင်း ကျွန်မကို ကလေးလို သဘောထားပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲ”

201 05

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စိတ်မပျော်တော့ပေ။

ကျိုးကျင်းသည် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့။ ငါတို့ မင်းကို ဖုံးကွယ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စက အစိုးရနဲ့ ဆိုင်တယ်။ ငါတို့ ပြောရင်တောင် မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် အစိုးရအကြောင်း ပြောသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့ နားမလည်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

“ဒါဆို ကျိအာက တကယ် အဲဒီ လျုလက်ထောက်ဝန်ကြီးရဲ့ သမီးကို နောက်ထပ်ဇနီးသည်အဖြစ် ယူမှာလား”

ကျိုးကျင်းသည် ရယ်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလို တွေးရတာလဲ။ ကျိအာက ဧကရာဇ်ရဲ့ လူယုံဆိုပေမယ့် သူက ရာထူးမြင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အဆင့် ၃ အရာရှိရဲ့ သမီးကို နောက်ထပ်ဇနီးသည်အဖြစ် မယူနိုင်ဘူး။ သူ တကယ် ယူမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ယောက်ဖက အရင်ဆုံး ဆင်းရဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ကျိအာက ဒီလို လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ နားလည်မှုလွဲတာလို့ မပြောဘူးလား”

စုစုပေါင်း ပြောရရင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ မောင်ကို ယုံသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။ “ရုန်းကလည်း တကယ်ပဲ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နည်းနည်းကြောင့် ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကနေ ယောက္ခမကို ခေါ်လာရလား။ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်မက သူမကို ရှေ့မှာ ထုတ်မပြောဘူး”

မိန်ရှီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပို၍ နားလည်သည်။ သူမသည် လျူရုန်းနှင့် သိပ် အဆက်အသွယ် မရှိသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာနှင့် လုပ်ဆောင်ပုံများကို သိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လျူရုန်းသည် အမြဲတမ်း သင့်လျော်သောသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ယောက္ခမမိသားစုက ကျေးလက်မှ ဖြစ်တာ၊ သူမ၏ အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့က ကုန်သည်များ ဖြစ်တာကို တစ်ခါမှ မကဲ့ရဲ့ခဲ့ပေ။ သူမကို ဘယ်သူမှ အပြစ်မရှာနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသောသူလည်း ဖြစ်သည်။ ရိုသေသောသူ ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားပြီး ရိုသေသောသူသည် ခင်ပွန်းက နောက်ထပ်ဇနီးသည် ယူမည်ဟု သံသယရှိရုံနှင့် ယောက္ခမထံသို့ ရာပေါင်းများစွာသော မိုင်အဝေးမှ စာရေးပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို ပြောပြမည်လား။

စိတ်ပူသော စိတ်က သေချာပေါက် ရှိသည်။ သို့သော် လုကွမ်းကျိ၏ အမူအရာနှင့် ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ဒီကိစ္စက ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတာ မဟုတ်ပေ။ လျူရုန်းသည် အခြေအနေကို ပို၍ ဆိုးရွားစေပြီး သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် အစ်မကို အကူအညီအတွက် ခေါ်ယူခဲ့သည်။

စည်းမျဉ်းအတိုင်းဆိုရင် ဒီလို လုပ်ဆောင်မှုက မှားတာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့ စိတ်ပူခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် ဒါက လူများကို နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ဒါက မောင်လေး၏ မိသားစုကိစ္စ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် လျူရုန်း၏ ဒီလုပ်ဆောင်ချက်က မှားယွင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်ဟု ကျိုးကျင်းကိုသာ ပြောသည်။

ကျိုးကျင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အထူးသဖြင့် သူ့ယောက်ဖ၏ ဇနီးကို အကဲဖြတ်ရန် မသင့်တော်ပေ။ သူသည် ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ရေချိုးပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အနားယူကြသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်တွင် လက်နောက်ပစ်ပြီး လရောင်ကို ကြည့်နေသည်။

လျူရုန်းသည် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောသည်။ “ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ...”

လုကွမ်းကျိသည် သက်ပြင်းချသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက မှောင်နေသည်။ “ကျွန်တော် အရင်က ရှင်းပြခဲ့တယ်။ မင်းက အပေါ်ယံမှာ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သံသယ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မရနိုင်တော့ဘူးလား”

လျူရုန်းသည် သူမခင်ပွန်း၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲပေ။ သူမသည် တိုးတိုးလေး ရှိုက်သည်။

သူမလည်း သံသယ ရှိချင်တာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် မလိုက်ဖက်သည်ကို သိသည်။ သူမ၏ ဖခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး မရှိရင် သူမသည် သူ့လို တော်သောသူကို လက်ထပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

လျူရုန်းသည် သူမသည် လုကွမ်းကျိကို သူ သူမဖခင်၏ တပည့် ဖြစ်လာကတည်းက ချစ်မိသွားကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ ထို့နောက် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အမေက လက်ထပ်ထိမ်းမြားကိစ္စကို ပြောသောအခါ သူမသည် ပါးစပ်ဖြင့် မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုကို ငြင်းခဲ့သည်။

201 06

သူက ငြင်းခဲ့သည်ကို သိသောအခါ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျသည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ မိဘများ ရှေ့တွင် မပြရဲပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိဘများက သူမအတွက် လက်ထပ်ရန် အခြားသူများကို ရှာဖွေသောအခါ သူမသည် အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက်များ ရှာသည်။ သူမသည် အပျိုကြီး ဖြစ်နေသည်အထိ ဘာမှ မမြင်ရသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူသည် သူမကို လက်ထပ်ရန် လာရောက် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်ကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု သဘောတူခဲ့သည်နှင့် လျူရုန်းသည် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်သည်။ သူသည် သူမကို သူ့အား လက်ထပ်စေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးနောက် မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်လို နေထိုင်သည်။ အရာအားလုံးတွင် ကြင်နာသည်။ လုကွမ်းကျိ မအောင်မြင်ခင်နှင့် အောင်မြင်ပြီးနောက် သူမသည် အမြဲတမ်း နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမများက သူမသည် သူတို့ကို ပြုစုစရာ မလိုဟု ပြောသောအခါ သူမသည် ပွဲတော်များနှင့် အခမ်းအနားများတွင် အမြဲတမ်း လက်ဆောင်များ ပို့သည်။ မကြာခဏဆိုသလို စာရေးပြီး နှုတ်ဆက်သည်။ သူ၏ အစ်မကို သူက အရေးထားသည်ကို သိသောကြောင့် သူမသည် အစ်မနှင့် ရင်းနှီးရန် ကြိုးစားသည်။ လူချင်း မတွေ့ရရင်တောင် နှစ်စဉ် သူတို့၏ မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်များကို သူမ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်သည်။

သူသည် သူ၏ ပညာရေးအတွက် အလွန် ကြိုးစားပြီး အလုပ်များသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို အစ်မအတွက် ဘာတွေ ရွေးချယ်ခဲ့လဲ၊ အစ်မ၏ ကလေးများအတွက် ဘာတွေ ရွေးချယ်ခဲ့လဲ ပြောသောအခါ သူသည် သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်သည်။

သူ ပျော်ရွှင်သောအခါ သူမက ပို၍ ပျော်ရွှင်သည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ပို၍ ပင်ပန်းခံသည်။

သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ပို၍ ပို၍ ကောင်းမွန်လာသည်။ ဒါက သူမကို ကြောက်စေသည်။ လုကွမ်းကျိ စာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးရလဒ်ဖြင့် အောင်မြင်ပြီးနောက် သူမ၏ မိသားစုက သူမကို သီးသန့်စကားများ ပြောခဲ့သည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ သူမက ပြင်ဆင် ထားသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ လုကွမ်းကျိ မအောင်မြင်ခင်က သူ၏ ဆရာကို ထောက်ထားပြီး နောက်ထပ်ဇနီးသည် ယူမှာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခု လုကွမ်းကျိသည် အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် အရာရှိအလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်။ သူ၏ အနာဂတ်က ကြီးမားလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

လျူရုန်းသည် ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုကို ခြောက်နှစ်ကြာ လုပ်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် နာကျင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဒါကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် ကံကြမ္မာကို လက်ခံသည်။ သို့သော် လုကွမ်းကျိက နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူရန် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မှ မပြဘဲ နှစ်များစွာ ကြာလာသောအခါ သူမသည် တဖြည်းဖြည်း ကြောက်လာသည်။ သူမ ခင်ပွန်းနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေး ပို၍ ကောင်းမွန်လာသောအခါ သူမသည် ပို၍ ကြောက်လာသည်။ သူမသည် ဒီလို ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးခံရမှာကို ကြောက်သည်။

ဒါကြောင့် လုကွမ်းကျိက နောက်ထပ်ဇနီးသည် ယူမည့် အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ပြသောအခါ သူမသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်သည်။ လုကွမ်းကျိက သူမကို ရှင်းပြခဲ့သော်လည်း သူမသည် မယုံကြည်ပေ။ အောင်မြင်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းများသည် သူတို့၏ မူလဇနီးများကို မည်သို့ ဂရုမစိုက်ကြောင်းကို သူမသည် မြင်ရ ကြားရ များလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းသောသူများသည် အိမ်တွင် နောက်ထပ်ဇနီးသည်အနည်းငယ် ယူကြပြီး မူလဇနီးကို အားပေးကြသည်။ မကောင်းသောသူများသည် အချို့ဖြစ်ရပ်များတွင် မူလဇနီးကို ပစ်ထားပြီး ဇနီးအသစ် လက်ထပ်ကြသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် ယောက္ခမမိသားစုထံသို့ စာရေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ယောက္ခမများက သူ၏ သား နောက်ထပ်ဇနီးသည်ယူမည်ကို သဘောတူရင်တောင် သူမ၏ အစ်မက သဘောတူမှာ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ၏ အစ်မက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မသည် အမျိုးသမီးများအပေါ် ကြင်နာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမ၏ နာခံမှုကို ထောက်ထားပြီး သူမကို ကူညီမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ ဒီနှစ်များအတွင်း သူမသည် သူမ ခင်ပွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အစ်မ၏ရာထူးကို နားလည်သည်။ အစ်မသည် သူမအတွက် စကားပြောပေးသရွေ့ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် နားထောင်လိမ့်မည်။

အခြေအနေက သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်မှ ထွက်ခွာသောအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သော အကြည့်ကြောင့် သူမ ကြောက်သွားသည်။

သူမ ဘာကို ကြောက်နေလဲ မသိပေ။ သို့သော် သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

လျူရုန်းသည် သူမ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် စိတ်ကူးများကို ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောပြသည်။ သူမသည် အလွန် အလျင်လိုနေသည်။ ဒီနေ့ အခြေအနေကို ရှင်းမပြရင် တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။

လုကွမ်းကျိ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချပြီး လျူရုန်းကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသည်။

201 07

“အူကြောင်ကြောင် မိန်းကလေး”

ဒီအူကြောင်ကြောင်မိန်းကလေး ဟူသော စကားကို လျူရုန်းသည် အိမ်ထောင်ပြုစက မသိနားမလည်မှုများကြောင့် ရယ်စရာကောင်းသော အမှားများ လုပ်မိသောအခါ လုကွမ်းကျိက ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒီစကားကို ပြန်ကြားရသောအခါ လျူရုန်းသည် ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်စွာ ငိုသည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်...”

“ကိုယ်ကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အချစ်ရယ်။ ကိုယ် မင်းကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာကို မေ့သွားတယ်၊ တကယ်တော့ ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်” လုကွမ်းကျိသည် သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။

သူ ချစ်တာ ဘယ်အချိန်ကစလဲ။

အစပိုင်းတွင် သူ သူမကို လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းသောအခါ သူ၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုကို ငြင်းဆိုခြင်းဖြင့် သူမကို ကြန့်ကြာစေခဲ့သောကြောင့် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြင်နာသည်။ သူမသည် သူ့ကို မလိုလားဘဲ ဖခင်နှင့် အမေကို ပြုစုမည်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးတွင် ကြင်နာပြီး ဂရုစိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ မိသားစုကိုလည်း ချစ်သည်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူ ချစ်မိသွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း မပွင့်လင်းသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် သူ၏ လုပ်ရပ်များက သူမကို သူ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်စေနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒီလို စိုးရိမ်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

မင်းကို ချစ်တယ် ဟူသော စကားက ပေါ့ပါးသော်လည်း လျူရုန်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသည်။ သူမသည် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဝမ်းသာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နေသည်။ လုကွမ်းကျိသည် အနည်းငယ် ရှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်စွာ ထပ်ငိုသည်။

သူတို့သည် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ ဒီအချိန်တွင်မှ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြောပြကြသည်။

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် လျူရုန်းသည် မျက်လုံးနီများနှင့် မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို တောင်းပန်သည်။ သူမ၏ အသေးအမွှား စိတ်ကြောင့် ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကနေ သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် အစ်မကို ခေါ်လာခဲ့ရသည်ဟု ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏ သားက သူမ၏ ချွေးမကို နှောင့်ယှက်သည်ဟု ထင်သည်။ သူမသည် လုကွမ်းကျိကို ဆူသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာအားလုံးကို သိသည်။ သို့သော် သူမသည် အမြဲတမ်း ကြင်နာပြီး ရက်ရောသောသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လျူရုန်းကို အရေးမထားပေ။ အထူးသဖြင့် မောင်လေးနှင့် ခယ်မလေးတို့ ပို၍ သဟဇာတဖြစ်ပြီး ချစ်ခင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း ပျော်ရွှင်သည်။

ကိစ္စများ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ မိသားစုသည် ပို၍ ရင်းနှီးလာကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် မြို့တော်တွင် တစ်လကြာ နေပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ခွဲခွာသောအခါ လူတိုင်းသည် နှုတ်ဆက်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် နောင်တွင် ထပ်တွေ့ရန် အခွင့်အရေး ရှိသောကြောင့် စိတ်မကောင်း မဖြစ်ကြပေ။

ပြောသင့်သည်မှာ ထျန့်ထျန့်သည် နေခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်းနှင့် သူ၏ဇနီးသည် သူမသည် လွတ်လပ်မှု အကျင့်ရနေပြီး မြို့တော်၏ စည်းစိမ်ကို ကြည့်ချင်သောကြောင့် နေခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အရည်အချင်းရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးက လက်ထပ်ရန် လာရောက် ကမ်းလှမ်းသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့၏ သမီး ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သိသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါက နောက်အပိုင်းတွင် ပြောမည့် အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

ဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်နေသော လုကွမ်းကျိ၏ မိသားစုနှင့် သူမကို လက်ပြနေသော သမီးကို ကြည့်ရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။ သူမသည် ရှိုက်သည်။

ကျိုးကျင်းသည် သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ “တော်ပြီ၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ နောက်နှစ် ငါတို့ ပြန်လာခဲ့မယ်”

******