အခန်း (၁၆၆-၁၆၇)

အခန်း ၁၆၆ ။ လှုပ်ခတ်နေသော သီးနှံပင်များ

စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသော်လည်း စဉ်းစားတွေးခေါ်ရန် အချိန်များစွာ ရရှိစေသည်။ ကတုံးချန်သည် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်လာရသည့် အချိန်မှစ၍ စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်လာခဲ့သည်။ တောတောင်ရေမြေကြားတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လူမည်မျှ ချင်းရှန်းရွာသို့ လာချင်နေကြသနည်းဆိုသည်ကို ကတုံးချန်တို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ သူတို့သည် ဘာမှမရှိသော လူမိုက်ဘဝမှ ယခုကဲ့သို့ အခြေတကျ ဖြစ်လာခြင်းမှာ လင်းယန်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းယန်၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ရသည်ကိုပင် သူတို့ ဂုဏ်ယူနေကြသည်။ လူများစွာကလည်း သူတို့ကို လေးစားကြသဖြင့် သူတို့၏ စရိုက်များမှာလည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကတစ်ဆင့် ဒီကို လာချင်နေကြတဲ့သူတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အသက်မငယ်တော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ရွာအတွက်တော့ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိတယ်"

ကတုံးချန်၏စကားကို ကြားရသည့်အခါ လင်းယန် ကျေနပ်မိသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာကို မိမိ၏ အိမ်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ ချင်းရှန်းရွာအတွက် စဉ်းစားပေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သွန်သင်ဆုံးမခဲ့ရသည်မှာ မလဟပေ။

"ရွာထဲကို ဝင်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။ အဘိုးစူးက သေသေချာချာ စစ်ဆေးမှာပါ။ ဒီနေရာက အရာတော်တော်များများက လျှို့ဝှက်ချက်တွေလေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ် သီးနှံတွေ ရွှေ့သွားတဲ့အခါကျရင်တော့ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားမှာပါ။ အခုတော့ ခဏလောက် ထိန်းထားရဦးမယ်"

ကတုံးချန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်၍မရကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ယခင်က 'ကောင်းကင်မြေခွေး' အဖွဲ့တွင် သူလျှိုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ပြည်ပအဖွဲ့အစည်းများက သူတို့ကို သိသွားနိုင်သည် မဟုတ်လား။

"အစ်ကိုလင်း... အရင်က ကျွန်တော်တို့မှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခုတလော ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ အရင်းရှင်ကြီး တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းနေတယ်။ သူ့စကားအရဆိုရင် အရင်က ကောင်းကင်မြေခွေးအဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေပုံပဲ။ သူတို့မှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချပြီး ဒီကသတင်းတွေကို ခိုးချင်နေကြတာ"

လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပြည်ပ အရင်းရှင်များက ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဘိုးစူးပင် သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့မဟုတ် အဘိုးစူးက သိလျက်နှင့် သူတို့ကို ဖမ်းရန်အတွက် ငါးစာ မျှားထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကိစ္စများကိုမူ လင်းယန် အများကြီး မသိရှိလိုပေ။

သူ့အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ "ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကြပါ။ မင်းတို့ မိန်းမ ယူဖို့ ငွေကို ငါပဲ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်"

လင်းယန်က ကတုံးချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကတုံးချန်မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ယခင်က သူ ထွက်မပြေးခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးနှင့် လွဲချော်ပေလိမ့်မည်။ လင်းယန်နှင့် အတူရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိရန် ပိုမို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။

သူသည် ထွက်ခွာသွားသော လင်းယန်ကို ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း!"

လင်းယန် ခန ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လင်းယန် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤလူမိုက်များမှာလည်း စိတ်ရင်း စေတနာ ရှိကြသူများပင် ဖြစ်သည်။

….

လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျောင်းသားများမှာ ခေါင်းပြူကြည့်ကာ သူတို့၏ မှတ်တမ်းများကို ဆက်လက် ရေးသားနေကြသည်။ သို့သော်... ထိုကျောင်းသားများမှာ အတော်လေး သတ္တိကောင်းလှသည်။ အလုပ်လုပ်နေစဉ်မှာပင် အခြားသော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေကြသေးသည်။

အဝေးရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင် သီးနှံပင်များမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ခတ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အသံကို ပြန်နှိမ့်လိုက်ကြသည်။ လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။

"အခုခေတ် လူငယ်တွေကတော့... တကယ့်ကို အားကောင်းကြတာပဲ"

သီးနှံပင်များမှာ မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ ခြေရာလက်ရာများကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

"သတ္တိလည်း ကောင်းကြတယ်၊ သူများ မြင်မှာ ကြားမှာကို မကြောက်ကြဘူး" လင်းယန် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း အနည်းငယ် အားကျမိသည်။ ထိုကျောင်းသားများမှာ လူသိပ်မများသဖြင့် အခြားသူ မြင်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ကြပေ။ မြင်သွားလျှင်လည်း အားလုံးက မသိကြသဖြင့် ရှက်စရာမလိုပေ။

လင်းယန်အတွက်မူ ထိုသို့ လုပ်၍ မရပေ။ ရွာရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို သိကြသလို၊ သူ့နောက်တွင်လည်း စစ်သားများ အမြဲ ပါရှိနေသည် မဟုတ်လား။ သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဖြစ်စေ၊ သူ၏ သွားလာမှုကို မှတ်တမ်းတင်ရန်ဖြစ်စေ သူတို့ အမြဲ ပါဝင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့အိမ်ဝင်းထဲတွင်သာ လွတ်လပ်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။ "အိမ်မှာ နေရတာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ"

လင်းယန်သည် အိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။ ချင်အဖေမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း သူ၏ အဖိုးတန် သစ်သားတုံးလေးကို သေသေချာချာ ပွတ်တိုက်နေသည်။ အိမ်ဝင်းကိုလည်း ဖုန်တစ်စပင် မရှိအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည်။ လင်းယန်မှာ သူသည် သန့်ရှင်းမှု အစွန်းရောက်နေသလားဟုပင် ထင်မိသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ သူ၏ ဝါသနာသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ချမ်းသာသော်လည်း ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရသည်ကို သူ နှစ်သက်လှသည်။

"ဒီအိမ်ဟောင်းက ပုံစံက သိပ်ပြီး စနစ်မကျဘူး၊ နွေရာသီမှာ နေလို့ ကောင်းပေမဲ့၊ ဆောင်းရာသီကျရင်တော့ သိပ်မသက်သောင့်သက်သာ ရှိလှဘူး"

"အိမ်ပြောင်းမလား" လင်းယန် မေးလိုက်သည်။

ချင်အဖေက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါပြလိုက်သည်။ "ငါ ဒီနေရာကိုပဲ သဘောကျတယ်၊ ဒီလို ဘဝမျိုးကိုပဲ လိုချင်တာ"

လင်းယန်သည် အနားယူနေသော လောင်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ "လောင်ဝမ်... အခု ဆောင်းတွင်း ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ပိုပြီး နွေးထွေးတဲ့နေရာမှာ နေသင့်တယ်နော်" ဟု ပြောရာ လောင်ဝမ်က "ငါက အအေးဒဏ်ကို ကျင့်သားရနေပါပြီ၊ အရမ်းနွေးရင်လည်း မနေတတ်ဘူး။ ဒီမှာ ရှောင်ချင် (ချင်အဖေ) နဲ့ အတူရှိနေတာ ပျော်ဖို့ ကောင်းပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"အဘိုးစူးကော" လင်းယန် မေးလိုက်သည်။

"မြစ်ထဲမှာ ငါးသွားမျှားနေလေရဲ့၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ အဲဒီ ဝါသနာ တစ်ခုပဲ ရှိတာ"

လင်းယန် စိတ်အေးသွားရသည်။ "ဒါဆိုရင် လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကြပါဦး"

ထို့နောက် လင်းယန်သည် နောက်ဖေးသို့ တန်းသွားတော့သည်။ "ရို့ရို့... ငါ လာပြီ"

ကြက်ကင် စားနေသော စူးရို့ရို့မှာ ကြောင်သွားသလို၊ လင်းရှောင်ဝူမှာလည်း နားမလည်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် စူးရို့ရို့မှာ လင်းယန်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ကိုကို... ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ပေါင်းမြက် သွားနုတ်မလို့"

"သမီးလည်း လိုက်မယ်လေ"

"..."

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မည်သို့ ခေါ်သွား၍ ရပါ့မလဲ။ သို့သော် သူသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"မင်း အင်္ကျီတွေ အမြန် သွားသိမ်းလိုက်ဦး၊ ခဏနေရင် မိုးရွာတော့မယ်"

"အိုး..." လင်းရှောင်ဝူမှာ အိမ်ဝင်းထဲရှိ သိမ်းဆည်းစရာများကို အမြန် သွားရောက် လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သူမ၏ကိုကိုက မိုးရွာမည်ဟု ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ရွာပေလိမ့်မည်။ မိုးလေဝသ သတင်းထက်ပင် ပို၍ တိကျလှသည်။

သို့သော်... ကိုကိုက ဘာလို့ မမရို့ရို့ကိုပဲ ခေါ်သွားပြီး အတူတူ မသိမ်းတာလဲ။ လင်းရှောင်ဝူမှာ စဉ်းစား၍ မရဘဲ ရှိနေတော့သည်။

မိုးမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့ကို ဖက်ထားရင်း အိမ်ခေါင်မိုးမှ ကျလာသော မိုးရေစက်များကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

"လယ်ထဲက ကျောင်းသားတွေကော ဘယ်လို နေကြမလဲ မသိဘူး"

ထိုသို့ တွေးမိသည့်အခါ သူသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။ စူးရို့ရို့မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အိပ်ပျော်နေလေပြီ။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နူးညံ့အိစက်နေသဖြင့် လင်းယန် အလွန် နှစ်သက်လှသည်။

အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးခြင်းကသာ တကယ့် အလှတရားပင် ဖြစ်သည်။ ပိန်လှီသော မိန်းကလေးကိုမှ နှစ်သက်သည်ဟု ဆိုသော အမျိုးသားများမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ကိုပင် မကိုက်ဖူးကြသေးသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အရေပြားနှင့် အရိုးသာရှိသော အလှမှာ ကြည့်၍ မကောင်းလှပေ။

ရန်ကျင်းလီမှာမူ ထိုသို့သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း... သို့သော်...

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 167

အခန်း ၁၆၇ ။ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော မျိုးစိတ်များ

လင်းယန်၏ စူးရို့ရို့အပေါ် နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုမှာ အမြင့်မားဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏အဘိုးက ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေခြင်းနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ သန့်စင်သော စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ပြည့်ဖြိုးနူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ အမှန်တကယ် နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းပျောက်သည့်အခါတွင် သူမ ပြသတတ်သည့် အူကြောင်ကြောင် အမူအရာလေးမှာလည်း အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

အနှစ်ချုပ်ရလျှင် သူမသည် သူ၏အကာအကွယ်ပေးလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးအရာအားလုံးကို ပေးနိုင်ရန် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုသည်။ သူမသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများစွာကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်စွာ ဆိုရလျှင် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု အားလုံးကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော စူးရို့ရို့ကို ကြည့်ရင်း လင်းယန်မှာ ပင်ပန်းသည်ဟု အနည်းငယ်မျှ မခံစားရပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူ၏ ခွန်အားများမှာ ပို၍ပင် ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု တိုးမြှင့်ပေးတဲ့ ရလဒ်ကြောင့်ဖြစ်မယ်"

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန်မှာ အတော်လေး စိတ်ညစ်နေရသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့်အတူ ဤကိစ္စများတွင်လည်း အစွမ်းများ တိုးလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ မည်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းမှ သူ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ အကယ်၍... တစ်ဦးထက်ပိုလျှင်မူ တစ်မျိုးပေါ့။ သို့သော် ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူသည် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အွန်လိုင်းတွင် မှတ်ချက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အများစုမှာ ဗီဒီယိုအသစ်တင်ရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"နန်ရှန်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဗီဒီယို မတင်တာ ကြာပြီနော်"

"စောင့်ရတာ ပန်းတွေတောင် ညှိုးကုန်ပြီ"

"ဗီဒီယိုအသစ်လေး တင်ပေးပါဦး၊ မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

ပရိသတ်များစွာက တောင်းဆိုနေကြသော်လည်း လင်းယန်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးမိသည်။ ဗီဒီယိုအသစ် တင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သူသည် ဤဘဝတွင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်သွားရန်သာ ဆန္ဒရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ ပရိသတ်အရေအတွက်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...

"ဟာ... သန်းလေးဆယ်ကျော်နေပြီပဲ" အတော်လေး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နားလည်ပေးသော ပရိသတ်များလည်း ရှိနေခြင်းပင်။

"နန်ရှန်းက သေချာပေါက် သီးနှံသစ်တွေကို သုတေသနလုပ်နေမှာပါ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို တကယ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာ"

"ငါ့အဘိုး ပြောပြဖူးတယ်၊ အရင်က ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ဘေးကြုံတုန်းက ဘာမှ စားစရာ မရှိဘူးတဲ့။ နန်ရှန်းက တကယ့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်နေတာ"

"လူကြီးတွေ ပြောတာတော့ မိုးခေါင်ဒဏ်နဲ့ လေမုန်တိုင်းဒဏ် ခံနိုင်တဲ့ သီးနှံတွေကို သုတေသန လုပ်နိုင်ရင် ငတ်မွတ်ဘေးတွေ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့"

အင်တာနက်ပေါ်တွင် လူငယ်များက ပို၍ များပြားလှသည်။ လူကြီးပိုင်းများမှာမူ အနည်းငယ်သာ အင်တာနက် သုံးနိုင်ကြသော်လည်း ထိုသူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ လင်းယန်သည် လူအများ၏ ထမင်းဝိုင်း စကားဝိုင်းများတွင် အမြဲ ပါဝင်နေသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မှတ်ချက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူကြီးပိုင်းများက သူ့ကို ပို၍ လေးစားကြကြောင်း တွေ့ရသည်။

လင်းယန်၏ အသက်အရွယ်မှာ သူတို့၏မြေးအရွယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ အတိတ်က ငတ်မွတ်ခဲ့သော အမှတ်တရများကြောင့် လူနေမှုဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သူ၊ အထူးသဖြင့် လယ်ကွင်းထဲမှ သီးနှံများကို တိုးတက်စေသူကို သူတို့ အလွန် ချစ်ခင်ကြသည်။

ပရိသတ်များ တောင်းဆိုနေသော ဗီဒီယိုနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန်တွင် အိုင်ဒီယာကောင်းကောင်း မရှိသေးပေ။ ပြည်ပ အရင်းရှင်များမှာမူ ပြည်တွင်းတွင် ဆက်လက်၍ မွှေနှောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ ပြည်ပ အရင်းရှင်တွေက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မျိုးစိတ်တွေကို မျက်စိကျနေတာ တစ်ရက်နှစ်ရက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးစေ့တွေတင်မကဘူး၊ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း မျက်စိကျနေတာ။ လီဟွာကြောင်နဲ့ တောခွေးတွေကို ငါတို့ဆီမှာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေမဲ့၊ နိုင်ငံခြားမှာတော့ ဈေးကြီးပေးဝယ်ရတဲ့ အဖိုးတန်တွေ ဖြစ်နေကြပြီ"

"အချို့သော မျိုးစိတ်တွေကိုတော့ ပြည်ပ တင်ပို့ခွင့် လုံးဝ ပိတ်ထားရတယ်။ လျောင်နန်ဒေသက သိုးတွေဆိုရင် အရှင်ဖြစ်စေ၊ သုတ်ပိုးဖြစ်စေ ပြည်ပကို လုံးဝ မထွက်စေဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရတယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေ လာကြည့်ဖို့တောင် ခွင့်မပြုဘူး။ ငါ့ရဲ့ ချင်းရှန်းရွာနဲ့တောင် အတန်ငယ် တူနေသလိုပဲ"

လင်းယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီသိုးတွေက သိုးမွေးအရည်အသွေး အရမ်းကောင်းလို့ ရက်ကန်းလုပ်ငန်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထိပ်တန်း အဆင့်ပဲ။ အကယ်၍ ပြည်ပကိုသာ ရောက်သွားပြီး သူတို့က အစုလိုက်အပြုံလိုက် မွေးမြူနိုင်သွားရင် ငါတို့ရဲ့ ရက်ကန်းလုပ်ငန်း ထိခိုက်ကုန်မှာပဲ။ နောက်ပြီး ဒီသိုးတွေက ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသန်မာတယ်၊ ဘာကျွေးကျွေး ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အမျိုးအစားတွေပဲ"

"ဒါက ရှေးခေတ် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးတွေကစပြီး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချောက်မက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရွေးချယ်လာခဲ့တဲ့ မျိုးစိတ်တွေပဲ ဖြစ်မယ်"

လင်းယန် အများကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ပြည်တွင်းရှိ မျိုးစိတ်များစွာမှာ ကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လျှင် အပြိုင်အဆိုင် ရှိလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျယ်ပြန့်လှသော နယ်မြေကြီးတွင် သဘာဝတရား၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အလွန် ရက်စက်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မကောင်းသော မျိုးစိတ်များမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော အရာများမှာမူ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားချက်များ ရှိကြသည်။

"သိုးတင် မကဘူး၊ မြင်းတွေလည်း ပါတယ်! လူတိုင်းက အနောက်ဘက်ဒေသက မြင်းတွေ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်ကြပေမဲ့၊ မွန်ဂိုမြင်းတွေကမှ အကောင်းဆုံး မျိုးစိတ်တွေပဲ။ ဇွဲကောင်းတယ်၊ အမွေးရလွယ်တယ်၊ တောထဲမှာ ရေအရင်းအမြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာနိုင်တယ်...။ နိုင်ငံခြားက မြင်းတွေကတော့ ခဏတာ အရှိန်ပြင်းတာပဲ ရှိတာ။ အဲဒီ မွန်ဂိုမြင်းတွေထဲမှာ မြင်းဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်မြင်းမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ရတနာမြင်းပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒါတွေအားလုံးက နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ မျိုးစိတ်တွေပဲ"

"နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် စိုက်ပျိုးရေး ယဉ်ကျေးမှုမှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေက ဒီထက်မက ပိုများဦးမှာပဲ"

ယဉ်ကျေးမှု ပြတိုက်ထဲရှိ ရတနာများကို တွေးမိသည့်အခါ လင်းယန် အံ့ဩမိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှေးဟောင်း စပါးကျီထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၄၀၀ ကျော် သက်တမ်းရှိသည့် စပါးစေ့များမှာ ယခုထိ ပြန်လည် စိုက်ပျိုးနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်၏ နည်းပညာမှာလည်း အံ့မခန်းလှပေ။ သို့သော် အချို့သော နည်းပညာများမှာ အလွန် အရေးကြီးသဖြင့် အစိုးရက ထိန်းချုပ်ကာ လူအများထံ မပျံ့နှံ့စေရန် တားဆီးခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စနစ်အတွင်းသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ ၎င်းမှာ စနစ် အဆင့်တက်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေကြေး သိုလှောင်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဧက သုံးထောင်လုံးကို စိုက်ပျိုးပြီးပြီဆိုတော့ ငွေဝင်တဲ့ အရှိန်က ယွမ် ၆၀ ဘီလီယံ တောင် ရှိနေပြီ၊ မြန်လိုက်တာ။ တကယ်တော့ ငွေက ၁၀ ဘီလီယံ ကျော်သွားရင် ဘာမှ သိပ်မခံစားရတော့ဘူး။ လိုအပ်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဝယ်နိုင်နေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငွေများတာကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပိုင်ဆိုင်မှု များနေတာက သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွေရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံနေရမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေရလမ်းက သန့်ရှင်းသလို၊ ငါက ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးပြုနေတဲ့သူဆိုတော့ အရင်လို လာစစ်ဆေးတာမျိုးတော့ မရှိတော့ဘူး"

လင်းယန်မှာ ငွေများလာသဖြင့် ပြဿနာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ အချို့သော စီးပွားရေးသမားများမှာ ငွေများလာပါက အခြားသူများ၏ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံရတတ်သော်လည်း၊ လင်းယန်မှာမူ မည်သူမှ အစားမထိုးနိုင်သော အဓိက နည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ပြည်သူများအတွက် သူ၏ အရေးပါမှုမှာ ပြောစရာ မလိုအောင်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူ ငွေများနေခြင်းကို လူအများက ထူးဆန်းသည်ဟု မယူဆကြပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်း ထိုက်တန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လာမယ့် နွေဦးမှာဆိုရင် ယွမ် ၁၀၀ ဘီလီယံ ကျော်လောက် ပိုင်ဆိုင်လာတော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စနစ်က အဆင့် (၃) ကို ရောက်လာမှာပဲ" လင်းယန် ပို၍ မျှော်လင့်နေမိသည်။

ငွေများလာသည့်အခါ အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု လုပ်ချင်စိတ် ပေါ်လာတတ်သည်။ "ဒရုန်းကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ပြီး ဒရုန်းနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား" လင်းယန် ချက်ချင်း ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကုမ္ပဏီ၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ...

"ဈေးကွက်တန်ဖိုး ယွမ် ၂၀၀ ဘီလီယံ နီးပါးတောင် ရှိတာလား... ငါက ဆင်းရဲနေသေးတာပဲ"

***