အခန်း (၁၆၈-၁၆၉)

အခန်း ၁၆၈ ။ ပြောင်းလဲမှုအတွက် အဟန့်အတားများ

အနာဂတ်၏ တောင်သူများမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။ လင်းယန် ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ခေတ်မီ နည်းပညာများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ စိုက်ပျိုးရေးမှာ နည်းပညာ၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ရိုးရာ စိုက်ပျိုးနည်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယခုပင်လျှင် ဒရုန်းဖြင့် မျိုးစေ့ချခြင်း၊ ဆေးဖျန်းခြင်းများကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အသုံးပြုနေကြပြီဖြစ်သည်။

"ဒရုန်းဆိုတာ နည်းပညာရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပဲ" သူသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ စူးရို့ရို့ကို စောင်သေသေချာချာ ခြုံပေးပြီးနောက် အိမ်ပြင်ထွက်ကာ ယဉ်ကျေးမှု ပြတိုက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သမိုင်းအစဉ်အလာများကို လေ့လာရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဒရုန်းများ ရှိရာသို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျော်ကြားဆုံး ဒရုန်းကုမ္ပဏီဖြစ်သည့် 'တကျန်း' မှ ထုတ်လုပ်သော ဒရုန်းများ ဖြစ်သည်။ ဈေးကွက်တန်ဖိုး ဘီလီယံ ၂၀၀နီးပါး ရှိသော ကုမ္ပဏီပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နည်းပညာမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ရိုးရိုး ဒရုန်းတင် မကဘူး၊ စစ်ရေးအတွက်ပါ အသုံးချလို့ ရတာပဲ" လင်းယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စစ်ရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမြတ်အစွန်းမှာ အဆမတန် များပြားလှသည်။ မတည်ငြိမ်သော ဒေသများတွင် ဤဒရုန်းများကို ဝယ်ယူကာ လူသတ်လက်နက်များအဖြစ် ပြုပြင် အသုံးပြုကြလေ့ ရှိသည်။

"အနာဂတ်ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးမှာ လူသားတွေ ပါဝင်ဖို့ မလိုတော့ဘဲ၊ အိမ်ထဲကနေ လက်ချောင်းလေးတွေ လှုပ်ရုံနဲ့ အလိုအလျောက် စက်ကိရိယာတွေက နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်သွားကြမှာပဲ" လင်းယန် ထိုအခြေအနေကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ နည်းပညာမှာ ကောင်းကွက်ရှိသလို ဆိုးကွက်လည်း ရှိတာပဲ။ ပြည်တွင်း စိုက်ပျိုးရေးမှာ အမြတ်အစွန်း မရှိသလောက်ပဲ။ အနာဂတ် စိုက်ပျိုးရေးကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် စွမ်းရည် ရှိနေပေမဲ့ ပြဿနာက... ဘယ်အရင်းရှင်မှ စိုက်ပျိုးရေးမှာ လာပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံတော်ကပဲ အပင်ပန်းခံပြီး စိုက်ပျိုးရေးမှာ ငွေပုံအောနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ နောက်တစ်ခုက... ပြည်တွင်းမှာ စိုက်ပျိုးရေးကိုပဲ အမှီပြုနေရတဲ့ လူဦးရေက အရမ်း များနေတာပဲ။ တစ်နေ့မှာ နည်းပညာက တောင်သူတွေရဲ့ နေရာကို အစားထိုးလိုက်ရင် အဲဒီ တောင်သူတွေက ဘာစားကြမှာလဲ"

လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့အမြင်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေများအားလုံးကို စိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာ သုတေသနမှာ အကုန်သုံးချင်သော်လည်း လောင်ဝမ်က တားဆီးခဲ့သည်။

လောင်ဝမ်က ရှင်းပြသည်။ နိုင်ငံတော်မှာ ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း မလုပ်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်သူ ဦးရေမှာ အလွန် များပြားလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တောင်သူများ မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ရှိကာ မြေနေရာများကို စုစည်းနိုင်သည့် အချိန်ကျမှသာ ထိုနည်းပညာများက ပို၍ တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင်လည်း တခြားပြဿနာတွေ အများကြီး ပေါ်လာဦးမှာပဲ" လင်းယန်သည် ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အကြောင်းအရာများကို ဆက်မတွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်သူများ၏ ဘဝကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ယခုပင်လျှင် အချို့သော စီးပွားရေး ပညာရှင်များက သူ့ကို ဝေဖန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ 'စူပါမုန်ညင်းစေ့' ကြောင့် တောင်သူများ ဝင်ငွေကောင်းလာသဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ သွားရောက် အလုပ်မလုပ်ကြတော့ဘဲ မြို့ပြ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

လင်းယန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်။ စူပါမုန်ညင်းစေ့က ကောင်းမွန်သော အရာ မဟုတ်လား။ လူတိုင်း ဈေးပေါပေါနှင့် ဘေးကင်းသော ဆီကို စားသုံးနိုင်ပြီ မဟုတ်လား။ ဘာကြောင့် ဝေဖန်ခံနေရသနည်း။

"အဲဒီလူတွေက မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေကြတာပဲ။ အရင်းရှင်တွေရဲ့ လက်ပါးစေတွေ ဖြစ်ပြီး တောင်သူတွေကို မြို့ပေါ် ခေါ်ထုတ်ကာ လုပ်အားခ ဈေးပေါပေါနဲ့ ခိုင်းစေချင်ကြတာပဲ။ ကျေးလက်ဒေသရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မြို့ပြအတွက် အသုံးချချင်နေကြတာ" လင်းယန် အေးစက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ထိုဝေဖန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပြဿနာကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်ထား၍ မရပေ။ ကားများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာစဉ်က မြင်းလှည်းသမားများက ကားများကို ဖျက်ဆီးကာ တားဆီးခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဘဝကို ထိခိုက်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလူတွေက အရင်းရှင်နည်းလမ်းနဲ့ ကစားချင်ကြတာပဲ။ ငါ့မှာသာ ငွေလုံလောက်အောင် ရှိမယ်ဆိုရင် အရင်းရှင် အင်အားနဲ့ပဲ အရာအားလုံးကို ခြေမွှပစ်လိုက်မယ်" လင်းယန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ သူသည် ပြောင်းလဲမှုကို လုပ်ဆောင်မည်! ပြောင်းလဲမှုဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း စွန့်စားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေစမြဲ ဖြစ်သည်။

"စမ်းသပ်မှုအနေနဲ့ အကန့်အသတ်တစ်ခုမှာ အရင်လုပ်ဆောင်ပြီးမှ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖြန့်ကျက်ရမယ်" လင်းယန် သိရှိထားသည်။ ဤလမ်းမှာ ခက်ခဲနိုင်ပြီး ပြည်ပ အရင်းရှင်များ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရနိုင်သော်လည်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားမည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ စနစ်က ပြောင်းလဲမှုအတွက် ကြာမြင့်မည့် အချိန်ကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်ခြင်းပင်။

နည်းပညာ သုတေသနတွင် အချိန်ဖြုန်းခြင်းမှာ အဆိုးဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ အမှားတစ်ခုကြောင့် ငွေကုန်ခြင်းထက် အချိန်ကုန်ခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးသည်။ ယခုခေတ် နည်းပညာမှာ အကန့်အသတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သုတေသန အများစုမှာ မှားယွင်းနေတတ်သော်လည်း သုတေသန ပြုသူ များပြားသဖြင့် အချို့သောသူများက အောင်မြင်မှု ရရှိကာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ" လင်းယန်သည် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ အခွဲကျောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ဤကျောင်းမှာ တောင်ခြေတွင် တည်ရှိပြီး ချင်းရှန်းရွာ၏ ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ရိုးရာ စတိုင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် ကျောင်းနှင့် မတူဘဲ အိမ်ဝင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ကျောင်းသားများမှာ စာသင်ခန်းထဲတွင် စာသင်နေကြသလို၊ လယ်ကွင်းထဲတွင်လည်း လက်တွေ့ ဆင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် တက်ကြွလန်းဆန်းကာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

လင်းယန်သည် ထူးခြားသော တံခါးတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူနှင့် လောင်ဝမ်တို့ တိုင်ပင်ကာ အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော အထူးမေဂျာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ကျောင်းသားများမှာ စိုက်ပျိုးရေး၏ အနာဂတ်ကို လေ့လာနေကြသူများဖြစ်သည်။

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 169

အခန်း ၁၆၉ ။ ကျောင်းသားများ၏ တက်ကြွမှု

ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ ဘာသာရပ်များမှာ အစဉ်အလာအတိုင်း စိုက်ပျိုးရေးနှင့်သာ ပတ်သက်သည်။ သီးနှံများ၊ ပျိုးပင်များကို သိပ္ပံနည်းကျ စီမံခန့်ခွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနာဂတ် စိုက်ပျိုးရေး သုတေသနအတွက်မှာမူ ငွေကြေးရန်ပုံငွေ မလုံလောက်မှုကြောင့် အခက်အခဲများ ရှိနေခဲ့သည်။ နည်းပညာသစ်များတွင် အမှားအယွင်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း စိုက်ပျိုးရေးမှာမူ တည်ငြိမ်ရန် လိုအပ်သဖြင့် အမှားအယွင်း အဖြစ်မခံပေ။ အကယ်၍ စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက လူသားများအတွက် အလွန် အန္တရာယ် များလှသည်။

သူသည် ကျောင်းဝန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောင်းသားများစွာ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေး ကျောင်းသားများ၏ အင်အားမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့သည် လင်းယန်၏အနားသို့ တိုးဝှေ့လာကြပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို လင်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်ရန် မျှော်လင့်နေကြပုံရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျောင်းသားများစွာက သူ့ကို လေးစားကြသဖြင့် အလွန်အကျွံ မပြုမူကြခြင်းပင်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင်းက အရမ်း ချောတာပဲ!" "ပရော်ဖက်ဆာ... ဒီနေ့ ဘာလို့ ကျောင်းကို လာတာလဲဟင်" "ဝါး... ချောလွန်းလို့ နှလုံးရပ်တော့မယ်"

မိန်းကလေး ကျောင်းသားများ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ လင်းယန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျောင်းသားသစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခင်က စိုက်ပျိုးရေး တက်သူများမှာ ကျေးလက်မှ လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေး အလှအပမှာ ရှားပါးလှသလို၊ အသားအရည်များမှာလည်း နေလောင်ထားသဖြင့် ညိုမှောင်နေတတ်သည်။ သို့သော် ယခု ကျောင်းသားသစ်များမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ အများစုမှာ လှပကြပြီး အသားအရည်မှာလည်း ဖြူစင်ဝင်းပနေကာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်မည့်သူများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်သူဆိုလျှင် မြေကြီးနှင့် ဖုန်ကြားတွင်သာ အချိန်ကုန်ရသဖြင့် အလှပြင်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။

"ဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေကြပုံရတယ်" လင်းယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ နားလည်ပါသည်။ ဤကျောင်းသားများမှာ ဂုဏ်ဒြပ်အတွက် လာတက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လင်းယန်၏ အောင်မြင်မှုများကြောင့် သူသည် ပညာရေးလောကတွင် နာမည်ကြီးနေသဖြင့်၊ လူများစွာက သူ့ကို မှီခိုကာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလိုကြသည်။ စိုက်ပျိုးရေး နယ်ပယ်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှု မပြင်းထန်သလို၊ အကယ်၍ တစ်ခုခု အောင်မြင်သွားပါက အနာဂတ်မှာ တောက်ပလှသည်။

ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ကလေးများမှာလည်း လင်းယန်နှင့် နီးစပ်ရန်အတွက် ဤကျောင်းသို့ လာတက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"လောင်ဝမ် ပြောဖူးတယ်၊ ကျောင်းထဲက အချို့ ကျောင်းသားတွေက နောက်ခံ အင်အား တောင့်တင်းတယ်၊ နောက်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ထားလို့ ရတယ်တဲ့" လင်းယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် ထိုကျောင်းသားများ၏ နောက်ခံကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် လောကီရေးရာများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေရမည်နည်း။ အဖွဲ့အစည်းကြီးများနှင့် ပတ်သက်မိပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ သုတေသနများမှာ ဝေဖန်ခံရနိုင်သဖြင့် မလိုအပ်ပေ။

သုတေသန ပညာရှင်တစ်ဦးသည် အစိုးရပေးသော ရန်ပုံငွေမှလွဲ၍ အခြားသော ငွေများကို မယူသင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းယန်သည် ပြုံးပြနေသော်လည်း ထိုကျောင်းသားများနှင့် အတန်ငယ် အလှမ်းဝေးအောင် နေထိုင်သည်။ သူတို့မှာ လှပကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။ သို့သော် ကျောင်းသားများ၏ တက်ကြွမှုကြောင့် သူ အလွန်အကျွံ မပြုမူရဲပေ။ သူသည် ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အသက်အရွယ်အရမူ ဤကျောင်းသားများနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ဖြစ်သည်။

မေးခွန်းများစွာမှာ မိုးပေါက်များသဖွယ် ကျရောက်လာသည်။ အချို့မှာ သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများပင် ပါဝင်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင်း... ပရော်ဖက်ဆာက ဘယ်သူ့ကို ချစ်တာလဲ၊ ဘယ်သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာကတော် ဖြစ်မှာလဲဟင်"

လင်းယန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ "အားလုံးပဲ" ဟုလည်း ပြော၍ မရပေ။ ရှုပ်ထွေးလှသော မေးခွန်းများကြောင့် သူ ခေါင်းကုပ်လိုက်မိသည်။ သူသည် လောင်ယွမ် ခေါင်းကုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို သတိရမိသွားသည်။ လောင်ယွမ်သည် ပါရဂူလောင်းများကို ခေါ်ယူရန် မနှစ်သက်ပေ၊ အကြောင်းမှာ စာတမ်းစစ်ရခြင်း၊ လက်တွေ့ သင်ပေးရခြင်းနှင့် မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရခြင်းမှာ အလွန် ပင်ပန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် ထိုဒုက္ခကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းကို မလာခဲ့သင့်ဘူး!" လင်းယန် နောင်တရမိသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဩဇာကို အထင်သေးခဲ့မိသည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင်ဆိုလျှင် ကျောင်းသားများမှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အနားသို့ တိုးမလာကြသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ...

ရုတ်တရက် မိန်းကလေး ကျောင်းသား တစ်ဦးမှာ 'မတော်တဆ' ချော်လဲကာ လင်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တန်းဝင်လာခဲ့သည်။ သင်းပျံ့သော ရနံ့နှင့် နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ 'ဝင်တိုက်' မိသွားသဖြင့် သူပင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏတာ ထုံသွားရသည်။ မိန်းကလေးများ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းမှာ သူ့အတွက် တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပင် ဖြစ်သည်။

ယခုခေတ် မိန်းကလေးများမှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေကြတာလဲ။

"ဖယ်ပေးကြပါဦး၊ ငါ ဒီကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာ၊ ပရော်ဖက်ဆာဝူကို ရှာနေတာ" လင်းယန် ပြောသော ပရော်ဖက်ဆာဝူမှာ 'ဝူယင်း' ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက်ငယ်သော်လည်း ဂျပန် သုတေသန ပညာရှင်များ၏ နည်းပညာများကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သဖြင့် အသက်အငယ်ဆုံး ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝူယင်းသည် ဤအတွက် လင်းယန်ကို များစွာ ကျေးဇူးတင်နေသည်။

သူမ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျောင်းသားများမှာ ဝိုင်းအုံ၍ စနောက်ကြတော့သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာဝူက ပရော်ဖက်ဆာလင်းကို အမြဲ တမ်းတနေတာလေ!"

"နောက်ဆုံးတော့ ပရော်ဖက်ဆာလင်းက ပရော်ဖက်ဆာဝူဆီကို လာပြီပေါ့!"

"ရှင်သာ မလာရင် ပရော်ဖက်ဆာဝူတော့ ရူးသွားတော့မှာပဲ!"

ကျောင်းသားများနှင့် ဝူယင်းမှာ ရင်းနှီးကြသဖြင့် ဤသို့ စနောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးမှနေ၍ လင်းယန် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသော ဝူယင်းမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသည်။ သူမသည် ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ...

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ၊ လူစုခွဲကြတော့၊ လူစုခွဲကြ!" ဝူယင်းက လူအုပ်ကို ခွဲလိုက်ရာ ကျောင်းသားများမှာ ဝူယင်းကို မြင်သည်နှင့် လူစုခွဲသွားကြသည်။ "မင်းတို့တွေ အရမ်း အားနေကြတာလား၊ စာမသင်ကြဘူးလား။ ပြန်သွားကြတော့၊ မဟုတ်ရင် အိမ်စာတွေ နှစ်ဆ ပေးလိုက်မယ်နော်"

"ပရော်ဖက်ဆာဝူ... မလုပ်ပါနဲ့!" ကျောင်းသားများမှာ လင်းယန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။ သို့သော် အချို့မှာမူ အဝေးမှနေ၍ သူတို့ နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းယန်က ဝူယင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း လာကယ်လို့ တော်သေးတာပေါ့"

ဝူယင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကို စက်အသစ်တွေ ရောက်လာတယ်၊ ကျွန်မ လိုက်ပြမယ်"

လင်းယန်မှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လိုက်သွားတော့သည်။ ဝူယင်း၏ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ လုံခြုံမှုရှိသဖြင့်... အိမ်မှာထက်ပင် ပိုမို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

***